De Mieren van de Galibier

 I'm just sitting here watching the wheels go round and round.

I really love to watch them roll.

Zoals ons Sabine het zo mooi kan zeggen in haar weerbericht: "Aan de kust kan het hard waaien."

Trop is teveel en teveel is trop, zei le Roi Boudin ooit. Een WK Cyclocross met de voltallige Belgische ploeg op de eerste 7 plaatsen. Wat zeg ik, Belgisch? Neen, de voltallige Vlaamse ploeg. Kempenzonen die in het zand kunnen fietsen en lopen. Zandstuivers. Daarachter het internationale deelnemersveld, Radomireken Simunek voorop. Nog straffer, er reed zelfs een Amerikaan mee. Daarmee heeft het cyclocross eindelijk het niveau bereikt van WAOD en die andere vlaamse nevenbonden. Een WK voor de crossers van Baal-Tremelo en omliggende gemeenten. Nog 3 jaar en de uitslag van het WK Cyclocross ziet er als volgt uit:

1. 1. Sven Van Turnhout
2. 2. Sven Van Torenhoudt
3. 3. Sven Vanturenhaut
4. 4. Sven Van Toerenaudt
5. 5. Sven van Turenhout
6. 6. Sven Vantorenhoudt
7. 7. Sven Van Toernout, enzovoort.

Duidelijk allemaal Vlaamse zandstuivers. Overigens geen familie van mekaar, maar ze heten wel allemaal Sven.

Enfin, proficiat Niels voor de prachtprestatie! En ook proficiat Zdenek, om op de meest passende wijze de draak te steken met deze klucht! Zand dient niet om in te fietsen. Zand is gemaakt voor kinderen. Om er zandkastelen in te bouwen. Met een emmertje en een schepje. Wielen daarentegen, die dienen om te draaien. Fietsen is rijden, niet lopen. Koksijde 2012, het grootste non-event ooit uit de wielergeschiedenis.

***

Zo dat gezegd zijnde, kunnen we over naar de orde van de dag. Wordt er nog getraind? Jazeker. Eindelijk ben ik met de fiets de 500km voorbij. Maar de benen zijn nog niet gerodeerd. Alles draait nog wat stroef. Komt dat door het lopen? Of zit de wekelijkse krachttraining er voor iets tussen? "Krachttraining?", denkt u. Inderdaad, bibi kwelt elke week in de fitness een uurtje de beenspieren om iets meer power in het lijf te krijgen. Zou mij dat helpen om wat krachtiger bergop te rijden? Ik ben benieuwd.

Er wordt ook gelopen. Lange duur. Regelmatig afstanden van 12 km, en vandaag 14,5km, samen met Cekes. Lucy in the Sky. Veel tijd om na te denken. Over vanalles. Soms stomme dingen. Dikwijls stomme dingen. Zoals deze week over dat radiospotje van de automobilistenvereniging Touring. "Elke dag hebben 5205 automobilisten pech met hun voertuig." Elke dag 5205. Hoe doen die dat?, vraag ik mij dan af. Nog straffer: hoe weten die auto's dat? "Vandaag effe geen pech, want er zijn er al 5205 en dus is het quorum bereikt!" Twitteren die dat naar mekaar? De aanbevolen dagelijkse hoeveelheid defecte wagens. Ik geraak daar niet uit. Kilometers en kilometers gepeins zonder een afdoende antwoord op mijn prangende vraag. Merde! Geef mij dan maar zo'n simpele zekerheid, zoiets dat onmiddellijk klaar en duidelijk is. Iets dat onmiddellijk mijn hersencellen terug vrijgeeft en mij toelaat om de rest van mijn parcours mijn loopverstand naar een zalig nulniveau te brengen. Zoiets als het weerbericht van Hagedoren, heel overtuigend: "Aan de kust kan het hard waaien."

***

Laat mij er bij deze beschouwingen over wielrennen en afgeleid tijdsverdrijf maar een echte sfeermaker van wijlen John Lennon aan toevoegen. Voor mij van het beste dat Lennon ooit gebracht heeft: http://www.youtube.com/watch?v=KAU6VBxJL6M&feature=re...

172. Mijn hartslag, gisteren in het bos van Graty, toen ik op de helling even, trap per trap versnellend en met pokerface, mijn cadans opdreef en mijn collega's uit het zadel lichtte. In mijn trainingsschema staat voor januari geen vermelding "Purgeren roetfilter aan maximale hartslag", maar het was te mooi om die korte wintergenoegens daar te laten liggen. Verder in de rit heb ik mij weer gedeisd gehouden, hoor.

Ik zal wat beter mijn trainingsschema moeten gaan volgen, want Nellekensberg, Varent, Berendries, Roetfilter... geen van die oefeningen komt in mijn schema voor. Integendeel, ik hoor LSD te doen. Long Slow Distance ofte extensieve duurtraining. Zo staat dat in mijn partituur en dat is wat ook Yves mij hier recent nog heeft geadviseerd.

LSD. Dat betekent voor mij een hartslag beneden 135. Ik moet daar voortdurend op letten, want dat is tegen mijn natuur en onbewust ga ik veel te frequent aan een hoger hartritme rijden of lopen. Een paar voorbeelden maken dat duidelijk.

Ik fiets of loop graag bergop. Mijn hartslag gaat dan hoger. Dus veel bergop mag niet met LSD.

Bij het fietsen, gids ik graag de weg. Dat doe je normaliter vooraan in de groep. Aan de kop van het peloton zoals ze dat zeggen. De hartslag gaat daar steevast hoger dan wanneer je verscholen zit in de groep. Zodus, kop doen mag niet met LSD.

Ik heb geen geduld. Wanneer ik een stuk rechte weg voor mij zie, dan wil ik in gedachten zo snel mogelijk aan het einde van dat stuk weg komen. En wanneer ik aan een helling begin, dan start in mijn hersenen een chronometer. Recreatief joggen of rustig wandelen-fietsen zijn aan mij niet besteed. 'Se promener' of in het Duits 'spazieren': nein, danke schön!

Daarbij, LSD roept bij mij ook steevast de connotatie op van drugs. Bij u ook?

Staat er copyright op Wikipedia? Zo neen, dan wens ik hier toch een paar kanttekeningen over Lsd te kopiëren en die aan u, mijn dierbare lezer, voor te leggen. En zo ja, dan doe ik dat ook, want het is té belangrijk:   

Lsd of Lysergeenzuurdi-ethylamide is een synthetische drug.

Lsd veroorzaakt sterke trips. Gedurende de trips is de gebruiker bij bewustzijn en lichamelijk fit. Lsd veroorzaakt bij de meeste gebruikers sterke visuele hallucinaties, diepe gedachten, de tijdsperceptie verandert en er is sprake van synesthesie (bijvoorbeeld kleuren horen of geluiden zien).

Gebruikers zijn door de indrukwekkende en misleidende interpretatie van de omgeving niet altijd in staat om rationeel te denken en een zogenoemde "trip sitter" of "trip guide" is altijd sterk aan te raden om de "tripper" in het oog te houden.

Een lsd-trip duurt meestal 6 tot 14 uur. Boven een kritische dosis (ongeveer 500 µg) heeft de hoeveelheid ingenomen lsd amper invloed op de intensiteit van de trip maar wel op de duur. De gewenning is vrij groot en er is een kruistolerantie met psilocybine. Na een trip is het gedurende 4 tot 14 dagen of zelfs nog langere tijd minder effectief om opnieuw lsd te gebruiken. Lsd geeft een intense ervaring die de meeste gebruikers niet elke dag willen beleven. Na een sterke lsd-trip kan een gebruiker zich vaak nog enige dagen een beetje anders voelen, vanwege het verwerken van de opgedane ervaringen.

Als ik dat zo lees: een lsd-trip van 6 tot 14 uur - da's lang, da's langer, da's langst! Met een tijdsperceptie die verandert. En het houdt je lichamelijk fit. Geef toe, dat is toch net wat men ook over 'long slow distance' zegt?

Beste lezer, vandaag heb ik mijn LSD-trip in volle concentratie afgewerkt. Na mijn roetfilter-purgament van gisteren, ben ik vandaag nog eens gaan lopen. Rustig gaan lopen. Een LSD-ke. Een parcours uitgezocht met niet teveel bergop. Langs ongerepte baantjes. De mooie natuur. De vele wandelaars. Paardjes in de wei. Eigenaardige verkeersbordjes. Ik had immers de tijd om alles heel rustig te bekijken. En ik ben, lieve lezer, nu nog bezig met al mijn ervaringen te verwerken. 

Enfin, ik ben 1 uur en 3 minuten 'weg' geweest voor een tripke van 12,5km. Kilometergemiddelde... taraaaa: 5,0 minuten!!! 5 volle minuten! I did it! Ain't that high?

Ik had al EPO voor de hersenen, maar nu komt er ook LSD bij. Wow, I am feeling very olympic today!

***

Allez gauw, nog eentje om in de 'high' stemming te blijven... http://www.youtube.com/watch?v=c0q2JYlPJzM&feature=re...

Zondagochtend: clubreceptie. Vrijdagavond, 22u: Chris vraagt mij of ik de Varent al ben opgereden?

RED ALERT - RED ALERT - RED ALERT

Neen, nog niet. Oeps! De Varent hoort gereden te worden vóór de nieuwjaarsreceptie van de club. Ik heb dus nog 1 dag de tijd. Morgen zaterdag. Men voorspelt nat weer en veel wind. Dit wordt leuk.

***

Zaterdag. Een miezerig sombere voormiddag. Goed genoeg voor het weekse winkelen, maar ik zie al grijze wolken hangen boven de editie 'Varent 2012'. Dat dreigt niets te worden dit jaar... tot - de goden zijn mij goedgezind - rond de middag de wolken opzij schuiven en een blauwe hemel zich laat zien.

13u25: Met de fiets op de heirbaan. De wind heeft er vrij spel en ik word bijna van mijn tweewieler geblazen. Pfff!

13u30: Ik pik aan bij de zaterdag-fietsers. Franky & Co. Hola, die zijn deze keer maar met 3. Waar zit de rest? Mietjes! Verdikkeme, veel uit de wind zitten zal er niet bij zijn. Dan maar mee wat beurtjes doen op kop. Dat wordt door mijn collegas geapprecieerd. En zelf kan ik het na mijn kopbeurten ook wel vinden 'in het wiel'.

Deftinge: Zal ik mee links afslaan en de lasten en geneugten van het rijden in groep ondervinden? Dat gaan mijn 3 ploegmaten windtechnisch alleszins verkiezen. Of is daar toch de roep van de Varent? Zal ik rechtdoor rijden en alleen tegen de wind opboksen om een dwaze traditie in ere te houden? Ik kan niet beslissen.

De zon schijnt. Vanaf de top van de Varent zal ik rugwind hebben. Ik heb een reputatie hoog te houden. Enfin, vooral bij mezelf. Het verdict is gevallen: ik ga rechtdoor. Mijn 3 metgezellen kijken mij verwonderd aan. Hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om het comfort van compagnie achter te laten en alleen in de wind te gaan rijden? Laat het ons bij 'tzittemedunkt houden, ok?

Everbeek-Boven - Motte - D'Hoppe - Breeweg. Ik geniet van mijn gepedaleer. Er gaat niets boven een winterse fietsrit langs wegen waar je in dit jaargetijde nooit komt. Thuis zal ik een ordinaire 70km op mijn teller hebben, maar hier op de Breeweg en seffens in Horebeke en Elst genieten mijn gedachten van een ganse Ronde van Vlaanderen. Buiten zijn, in de wijdsheid van de Vlaamse Ardennen. Het is EPO voor de hersenen. En de benen doen mee. Mooi zo!

Ik heb in december veel meer gelopen dan gefietst. Ik voel dat op de Varent. Ik rijd met iets minder punch dan vorig jaar de helling op. Op een boomgaard halverwege de berg is iemand hout aan het zagen. Tiens, dat is een geluid dat ik daar elk jaar hoor. Het moet iets typisch zijn voor deze berg, zit ik te denken. Het gezaag van de Varent.

Naarmate ik de laatste klimmende meters nader en de kasseistrook aan de brouwerij Roman, welt de voldoening op over een nieuw Varent-streepje op mijn palmares. Stoppen voor een foto? Bewijsmateriaal? Neen zo erg is het (nog) niet. Ik rij verder. Ik heb Arme Kleie en de Berendries nog op mijn traject. De rugwind zal mij helpen om ook deze obstakels in goede orde te overwinnen.

Ik heb 2u40 minuten gefietst wanneer ik thuiskom. De klus is geklaard. Ik kan in alle gemoedsrust rapporteren:

BERICHT - 7 januari 2012. De Varent is gedaan - STOP

***

Een mooi stukje muziek dat ik vandaag oppikte: Thirteen Senses - Into The Fire: http://www.youtube.com/watch?v=ZfEcDZn71bs

2 januari. De kop is er af. Van het jaar 2012. Alles startte voor ons - mijn eega en ik - met het staren naar nachtelijk vuurwerk. Aan de Gandahaven deze keer. We hebben alleszins meer vuurwerkschittering kunnen bewonderen dan op de mistige Kunstberg vorig jaar. En vooral, geen TV-ploegen gespot. Dus ook geen lastige "Meneer, wat wenst u..." vragen. Neveneffect: onze wensen kwamen niet in de ether. Bij deze even rechtzetten:

Aan allen onze beste wensen voor het nieuwe jaar!

Voor de studenten en andere leerplichtigen worden daar tevens goede schooluitslagen bij verwacht.

***

Maar laat het vandaag nog eens over de Nellekensberg gaan. Of beter: gisteren. Yep, gisteren, 1 januari. Het moet geen nieuwe traditie worden, maar de eerste looptraining van het jaar ging opnieuw over de Meerbeekse berg, 364 dagen na het precedent van 2011. Zinvolle training? Neen, niet echt. Meer een stunt. Een 'joke'. Nellekensberg op 1 januari: het moet kunnen.

Of het bergop is? Yes sir! En geen beetje! Een 'col' van 5e categorie op MapMyRide:

Terwijl ik mijn (kilo)meterkes loop, memoriseer ik enkele tijdstippen: start en aankomst, én het tijdstip aan de voet en op de top van de Nellekensberg. Thuis gaan die gegevens MapMyRide in.

Nieuwsgierig als ik ben, vergelijk ik mijn gegevens ook met een paar gelijkaardige 'zaken'.

Eerst met mijn langeduurloop van een jaar geleden: hetzelfde parcours (op een 100 meter na), maar toen zonder echte looptraining. Wanneer ik de tijden naast mekaar leg, valt mij niet alleen de gelijkenis op tussen beide tijdsreeksen, maar vooral het feit dat ik - zonder dat echt te plannen - exact op hetzelfde tijdstip aan mijn looptocht ben begonnen: 11u36. Hoe presteer ik het? Wie hier nu nog van toeval durft spreken!!!

Verschil met vorig jaar? Blijkbaar iets meer reserve in de tank deze keer. 5 minuten sneller rond. Dat is goed. Minder is het feit dat in de terugweg de achillespees weer opspeelt. Daar is nog werk aan. Zeker, wanneer einde mei de 'K2' beklommen moet worden.

En dat is dan gelijk de tweede 'zaak' waarmee we dit parcours eens kunnen vergelijken: zijn de Nellekensberg en de 'K2', alias de Tervurenlaan, aan mekaar gewaagd? Ook dat levert een verrassende conclusie op!

Bekijken we eerst de 'K2':

De K2-Tervurenlaan haalt eveneens een categorie 5, met een gemiddeld stijgingspercentage van 3,1% over een totale afstand van 1,35km. Niet gezeverd! 20km-lopers krijgen er nachtmerries van.

Leggen we daar nu even de Nellekensberg naast:

Hee hee! Kijk eens hier! Zonder zijn aanloop van Tenberg, dus enkel over de Nellekensstraat, is de lengte van deze mooie berg zowat identiek als die van de K2. Op 20 meter steekt het niet. En ook het gemiddelde stijgingspercentage is quasi hetzelfde: 3,5%. Hoe bestaat het? Echt, toen ik een jaar geleden de Nellekensberg als een stunt-doel uit mijn mouw schudde, had ik er geen flauw idee van dat die helling ook maar van verre met de Tervurenlaan vergelijkbaar zou zijn. Bij deze is dat aangetoond. Meer nog: de Nellekensberg is net een ietsepietse meer 'berg' dan de Tervurenlaan. Hij krijgt daarom 'cum laude' van mij de titel:

 K1

I started a joke, which started the whole world crying,
but I didn't see that the joke was on me, oh no.

I started to cry, which started the whole world laughing,
oh, if I'd only seen that the joke was on me.

Nieuwjaarswensen. En goede voornemens. Doelstellingen. Ambities. 2012 zal beter zijn dan 2011. Beter, meer, mooier, groter, verder. Een mens heeft niet gauw de neiging om het zichzelf daarbij gemakkelijk te maken. Ook sportief niet. Citius Fortius Altius.

In 2011 werden hoogten bereikt. Grand Ballon. Mont Ventoux, dik 1900 meter hoog. Langs 3 kanten opgereden. Niet op dezelfde dag: zó lomp ben ik niet, wat is dáár nu aan? 

En stratenlopen doen om het seizoen af te sluiten. Heb ik vroeger nooit gedaan... tenminste op de 20 van Brussel na. En die ene, ja ene uitzonderlijke keer... in Vloerzegem. Smeerebbe-Vloerzegem. 9km. 3 ronden. Lang geleden, in een gekke bui. Maar anders: neen, nooit aan stratenlopen deelgenomen. Ik liep de 20km en dat was het. 9 maanden opbouwen naar Brussel en dan gedaan, om in september opnieuw te beginnen. Mijn loopcarrière.

Nee, geen stratenlopen. Tot dit jaar dus. Twee joggings. Zo goed als zonder training. Met gemassacreerde pezen en gewrichten tot gevolg. Overmoed. Chronische midlife-crisis. 't Zit 'em in 't koppeke, meneer. Of zoals mijn schoonvader zaliger placht te (komen te) zeggen: "Hij heeft 'tzittemedunkt!"

En overmoed, dat gaat niet over. Deze week weer prijs. Inspanningstest in de fitness. Alles draait okee. Tot het zweet van mijn lijf loopt en ik die rotpedalen van die hometrainer gewoon niet meer rond krijg. Niet meer rond wíl duwen. "Je conditie is uitstekend.", zegt Jonathan na afloop, "Wat zijn je doelen voor 2012?". En ik, feeling very olympic again: "De Galibier einde juni..." - Jonathan noteert op zijn blad. - "... en ik heb ook wel zin om de 20km van Brussel te lopen." En Jonathan schrijft dit er zonder verpinken netjes bij: "Ik zal jou een schema opstellen met een mix van lopen en fietsen, okee?"

Voilà, alea iacta est. Het is gezegd. Neen, het is eruit geflapt. En het is officieel genoteerd. Op mijn eer van sportman: ik kan nu niet meer terug. Things that I have said. 

Dus in 2012: Galibier én 20km. Of beter, chronologisch: 20km en Galibier.

Daartussenin: 1 maand en een paar dagen, van 27 mei tot 29 juni.

Ambitieniveau? Met de massa meedrijven? Dat ziet ge van hier! Ik ken in sporten met een finishlijn maar 1 taktiek: alles geven, niet slenteren, laat het vooruitgaan! Dat wordt dus hoog mikken voor mei en juni.

20km: 4 minuten per kilometer? als de startpositie het tenminste toelaat... Hopelijk moet ik niet opnieuw helemaal onderaan de ladder beginnen, in blok 17000 of zo. Neen, M, een persoonlijk record wordt het zeker niet. Maar toch dank voor de wens dienaangaande. 

Galibier: met de beteren mee klimmen? zonder spierkrampen. De Galibier, mijn zwart krampenbeest. 3e keer, goede keer? 't Zou mooi zijn.

Beste bloglezer(s), ik besef de draagwijdte van mijn overmoed. De sado-masochistische hubris die vooral wielrenners en lange-afstandslopers kenmerkt! Zelfpijniging. Zwarte sneeuw. Maar toegeven? No way!

I looked at the skies, running my hands over my eyes,
and I fell out of bed, hurting my head from things that I'd said.

***

Hopla, toch The Bee Gees nog eens: I started a joke.

http://www.youtube.com/watch?v=Dq6YmSVAOG8&feature=re...

***

Aan allen een voorspoedig, gezond en sportief voldoening schenkend jaar!

Laat gematigdheid en gezond verstand u leiden!

Kan je te ver lopen? Weer zo'n vraag waar ik niet direct weg mee weet.

Ik weet dat ik te ver kan fietsen. Zeker wanneer ik start met de wind in de rug. En dan met moeite terug thuis geraak. Compleet leeg. Ik herinner mij, heel wat jaren geleden, mijn 'levendigste' keer toen ik een winterritje reed in de Kempen. Ik was gestart in Grobbendonk en fietste in de richting van Geel, Meerhout en Beringen. Met de wind in de rug, maar dat was mij niet opgevallen. Ik dacht gewoon dat er weinig wind was en dat mijn vormpeil uitstekend was. Tot ik in Beringen het jaagpad naast het Albertkanaal opzocht en aan de terugweg begon. De wind pal op de neus. Amai! Veel suikers had ik niet bij, mijn energiemeterke daalde bij elke afgelegde meter.

Ik was al een tijdje op dat jaagpad tegen de wind aan het vechten toen ik een brug naderde waarop een plaatsnaambord stond. Ik was benieuwd om te lezen wat er op dat bord stond. Tegen het kanaal heb je weinig indicaties van waar je precies bent. Ik dacht dat ik zeker al in de buurt van Geel moest zijn en maar enkele kilometers meer had af te leggen tot mijn startplaats. Dat zou immers tijd worden, want mijn pedalen draaiden intussen vierkant. Mijn bobijn was af. Ik begon mij te verheugen in mijn laatste vlakke uitbolkilometers.

Maar wat een misrekening! Het ergste moest nog komen. 

Zie, de laatste restjes glucose verdwenen helemaal uit mijn bloed toen ik onder de brug doorreed en tevoren in een flits nog nét boven mij die tekst op het bord kon lezen.

"De Limburgers heten U welkom!" 

Wablief? Even twijfel: ik rijd toch in de juiste richting? De fase van ontkenning. Daarna de langzame bewustwording: "Jazeker, dit is de goede richting! En ik ben bijgevolg nog ver van huis!"

Het was alsof dat bord in mijn gezicht sloeg. De klop van het bord. Ik ben de resterende 30km naar Grobbendonk aan een slakkegang voortgekropen. Tegen de wind. Op dat eindeloze jaagpad. Zonder energie. Jazeker, met een fiets kan je te ver rijden.

En te ver lopen? Kan dat ook?

Mogelijk wel. Waarschijnlijk wel. Maar ik heb het nog niet meegemaakt. 20km is de maximale afstand die ik ooit liep. Meermaals. In onze hoofdstad. Telkens mijn enige 'loopwedstrijd' van het jaar. En ik ben altijd vlot aan de finish geraakt. Maar dat was dan ook steeds einde mei, op mijn conditioneel hoogtepunt.

In het winterseizoen is 14km mijn maximum. Begin dit jaar om precies te zijn, over en weer naar de Nellekensberg. Zonder al te veel trainingsvoorbereiding. Klop van de hamer gehad? Neen, noppes. Het moet een uitzonderlijke dag geweest zijn. Voor herhaling vatbaar. En met een degelijke training deze keer. Volgens het boekje. Deze week haalde ik vlot de kaap van de 12km in een extensieve duurloop. Ik had dat aangename gevoel dat ik kon blijven lopen. Gisteren 9,5km aan 4.31, de helft als intensieve duurloop. Nellekensberg, here we come! Afspraak op 1 januari? Het zal zeker niet te ver zijn.

***

Met een gemoedelijke cover-uitvoering van alweer een oldie, de laatste in de Bee Gees reeks, wens ik iedereen een

Zalig Kerstmis - Feliz Navidad 

http://www.youtube.com/watch?v=HVzxKRNx728&feature=re...

Zondagvoormiddag. Geen weer om een hond door te jagen. Sneeuwregen. Het is eindelijk winter geworden. Ik heb zelfs het exacte moment kunnen vaststellen van dat 'winter worden'. Deze week donderdag, 15 december, om 16u55 precies. Of toch ergens rond dat tijdstip. Alleszins precies op het moment dat ik mijn looptraining zou aanvatten. De ganse dag thuis gewerkt, buiten een uitgeklaarde lichtblauwe winterlucht. De zonnepanelen produceren 6 kilowattuur. Niet slecht voor een korte decemberdag. Terwijl ik aan het werken was - een combinatie van klaviertokkelen, telefoneren en heel soms wat nadenken - meermaals naar buiten gekeken, naar de zon op het gazon: "Mooi, vannamiddag kan ik nog even in de zon gaan lopen."

Tot het dan zover is vaneigens. Ik moet maar wieler- of loopkledij aantrekken of het firmament slaat om van een zonovergoten blauw vlerk naar dreigende grauwgrijze sneeuw- of onweersluchten. Zo dus ook vorige donderdag. Ongelooflijk dat 1 mens zo'n invloed kan hebben op het weer. Ik begin zowaar goddelijke vermogens bij mezelf te vermoeden. Alleen moet ik nog leren om ze in mijn eigen voordeel te gebruiken. Dat lukt nog niet te best. Het druppelt dus op mijn smoel wanneer ik de oprit afloop. Ga ik mijn 8 kilometer rond krijgen?

Er is ook wind. Krachtige tegenwind in de eerste 3 kilometer. Ik loop graag in de wind, daar niet van, maar als daarbij dikke ijskoude regendruppels in mijn gezicht striemen, dan liever niet. Gratis koelwater na 1 kilometer. Frisse neus. En koude vingers: ben mijn handschoenen vergeten. Vergeten? De zon scheen! Gelukkig, mijn Decathlon loopvest houdt de binnenkant droog.

Na 3 kilometer volgt een lang stuk met windvoordeel. De klojo's van de 'firma Ment' besluiten nu het regenen even te stoppen. Hoewel regen 'op de rug' minder deert, maar ja, maak ze dat daarboven maar eens wijs. Ik ben er nooit geweest. Ik ken die gasten niet. Maar terwijl ik met een vlotte tred de heirbaan afloop kan ik al raden waar men seffens de kraan weer gaat opendraaien.

En zo geschiede. Bokkendries. Mijn lus is bijna rond en ik heb nog een tweetal kilometers tegenwind te verteren vooraleer ik de finish bereik. En zie, ik ben nog maar de Varenberg af en draai de Bokkendries op, of - je kan er donder op zeggen - daar gaan de sluizen weer open. Meer koelwater. Aan een hoger debiet deze keer. Verdomme, een uur geleden scheen de zon! Ergens moet ik nog een tekenfout gemaakt hebben in mijn goddelijke weersberekening. Nat en droog, zon en regen omgewisseld. Nog even nakijken thuis.

Het enige pluspunt: het extra koelwater heeft blijkbaar mijn overtollige loopwarmte netjes gecompenseerd en heel verrast stel ik vast... hopla nog eens: heel verrast stel ik vast dat, hoewel ik 8 kilometer heb gelopen aan een redelijk tempo, deels tegen de wind in, mijn onderhemdje, dat ik na een loopbeurt steeds kan uitwringen, nu gewoon droog is. Droog! Een wonder! En in mijn voordeel! Hey ho, het begint al een beetje te lukken!

***

Nog 194 dagen. En dan de Galibier op. Ik zei het eerder al. 10 dagen geleden. Maar toen veel te vroeg. Nog een goddelijke rekenfout?

Blijkbaar, volgens Mark, had het te maken met het gebruik van de verkeerde kalender. De Juliaanse versus de Gregoriaanse almanak. Paus Gregorius de dertiende had gezien dat de maanden niet goed meer overeenkwamen met de seizoenen. De man had een scherp zicht. Hij besliste in 1582 om dat verschil weg te werken en het jaar 10 dagen korter te maken. In de Zuidelijke Nederlanden gebeurde die regularisatie in de maand december en zo was 21 december de laatste dag van het jaar en werd het de volgende dag 1 januari, Nieuwjaar 1583, zoals de kalender hiernaast toont.

Navidad vraagt zich overigens af wat ze toen met Kerstmis hebben gedaan. Gewoon niet gevierd? De livings, winkels en straten vol kerstbomen; alle kinderen op school mooie kerstliederen geleerd; tickets gekocht voor de Samson & Gert Kerstshow; een horde kerstmannen in de hey-ho shoppingcentra; iedereen kadootjes gekocht en onder de kerstboom gelegd; bij het lege kribje in de stal. En dan komt daar een of andere pierlala zeggen dat we dit jaar dat kerstfeest maar eens vrolijk overslaan? Ge zit daar dan met uw pakskes. Geld aan uitgegeven. En niets voor in de plaats krijgen. Maar de economie zal wel draaien. Direct de sperperiode voorbij en de koopjes in. Overbodig kerstmateriaal voor een habbekrats te koop. En interessante kado-spullen aan halve prijs en minder. Is wat anders dan de indexsprong een keertje overslaan. Gelukkig Nieuwjaar, zeg!

U begrijpt, beste lezer, surfer, loper of fietser, dat ik mij ronduit bedrogen voel door deze aanslag op Kerstmis, la Navidad, en op de Juliaanse kalender. Uitgevoerd door iemand die rode schoenen draagt! Laqué schoenen. De kalender door Gaius Julius Caesar himself eigenhandig ingesteld. Wat lezen we op wikipedia:

De juliaanse kalender is genoemd naar Julius Caesar, die hem, in zijn hoedanigheid van Pontifex Maximus (hoofd van de Romeinse eredienst) in 45 v.Chr. invoerde als finale correctie op de Romeinse versie van de Egyptische kalender. Die was eerder reeds door Alexander III de Grote onder invloed van het Hellenisme over het hele Middellandse Zeegebied verspreid geraakt.

Geef toe, iets wat zo een stamboom heeft, dat verandert ge niet zomaar! Daar blijft ge met uw pollen af! Pontifex Maximus, dat is zo goed als god!

Het moet dan niet verrassen dat ik door een kleine onoplettendheid, door het gebruik van Gregoire's mis-leidende kalender 10 dagen te weinig heb geteld tot de beklimming van de Galibier. Dat is bij deze rechtgezet. Maar het is wel degelijk nog 194 dagen. Net zoals ik toen al heb verklaard. In mijn goddelijke voorzienigheid. Ik verleen dan ook een volle aflaat aan Edwinus en Markus voor hun onbaatzuchtige hulpvaardigheid om dit euvel te herstellen. In nomine Navidadi, et Filii et Spiritus Albi.

***

Over god en het firmament gesproken. In de hemel is geen Dylan, daarom draaien ze daar - peins ik - alleen maar covers. We hebben hier al een reeks "Blowin' in the wind" covers de revue zien passeren. En kijk, er is er ook eentje van de Bee Gees. Zelfs die hadden als kleuters al ingezien dat ze best zo snel mogelijk een eigen versie maakten om Dylans neusstemmig geweeklaag te vervangen. En ze hebben er hun tanden ingezet. Hier komt ie: 1963, Blowin' in the wind. http://www.youtube.com/watch?v=aO7C7Fuayrw

Where is the sun
That shone on my head
The sun in my life
It is dead
it is dead
Where is the light
That would play
In my streets
And where are the friends
I could meet
I could meet

December. Donkere dagen. In de week zie ik de zon niet meer. 's Morgens en 's avonds pendelen en overdag een ganse dag in kantoorgebouwen. Overwinteren in een blok beton. Where is the light? Where is the sun? Hopelijk krijgen we die zon dit weekend te zien. Het fietsen staat op een laag pitje, ook de weg naar de piste heb ik nog niet gevonden. Lopen, ja dat doen we wel. En dat gaat, of beter, dat loopt met de dag beter. Geen knie-, pees- of enkelpijn meer. Hoera! En hout vasthouden.

Vandaag start ik officieel ook het aftellen naar de beklimming van de Galibier, volgende zomer. Nog 194 dagen. Een goed cijfer om mee te beginnen. 194: een afgerond getal! In zekere zin toch. Allee, alleszins toch de negen. Heb j'em?

194 dagen en we gaan mier spelen op de kronkelende weg naar de top van de Galibier, naar "le sommet du col". Télégraphe, Valloire en Plan Lachat passeren om te beginnen aan het korvee van de dag. Hoe kan een mens toch zo sterk trachten naar vele kilometers zelf-loutering! Afzien en genieten tegelijkertijd. Sado-masochisme noemen ze dat. SM op de fiets. Idioot nietwaar, als je dat zo beziet. Soit, nog 194 dus.

De wiskundig aangelegde geesten onder jullie zullen al opgemerkt hebben... Wait a minute! Weet e mineut! "Onder jullie"? Heb ik hier wel meer dan 1 lezer? Ben ik nog zo zeker niet van, aan de hits te zien. Misschien moet ik wel 'onder u' zeggen: De wiskundig aangelegde geest onder u... euh... van u...

En als hier dan maar 1 lezer is - u dus - dan is er een grote kans dat u niet echt heel wiskundig bent aangelegd, niet? U leest immers "de Mieren".

Opnieuw en beter:

De waarschijnlijk niet heel wiskundig aangelegde geest van u, zal mogelijk - maar misschien ook niet - opgemerkt hebben dat 194 het grootste geheel getal is, kleiner dan 366, van 3 verschillende cijfers die elk een kwadraat zijn. Even hierover nadenken? Ok, ga uw gang. Ik wacht even met typen. Heb ik van Marathon Geert geleerd.

...

Je kan intussen eventueel al het Youtube muziekje aanklikken. Rechter muistoets, nieuw venster best. Twee minuten 50 extra denktijd.

...

Okee? Zo zie je dat 194 dan toch een mooi getal is toch? Wablief? Waarom 366? Helaba, zo niet beginnen hee! Een schrikkeljaar toch! Hoezo: nee? Och, vergeet het! Geef het wat tijd. Daarbij, wanneer u dit leest, staat de teller wellicht al op 193. Of 192. Maar het kan evengoed al 149 zijn. Zoveel volk passeert hier immers niet. Mocht u dit op 22 januari lezen. De dagen zijn dan al een maand aan het lengen. Hoera!

***

Spicks and specks. Lang geleden dat ik dat nog gehoord had. Waar is de tijd...   http://www.youtube.com/watch?v=L7kbQyseI1I&NR=1&f...

Vorige keer ook al Massachusetts. We blijven nog even op de Bee Gee toer. Vanwaar de naam "Bee Gees" komt? Brothers Gibb? No, Sir! Je gelooft het niet, maar Bill Gates heeft ermee te maken. Lees maar: http://mymusicrip.blogspot.com/2011/01/bee-gees-spicks-an...

All of my life
I call yesterday
The spicks and the specks
of my life 've gone away

Toe, val! Neeeeeen!!!

Dat was de gedachte die vorige woensdagavond door mijn hoofd schoot toen ik mijn linkervoet verzwikte. Het was aan het einde van mijn looptoerke, op 500 meter van thuis, dat ik rechts van de weg een stapel betonblokken opmerkte die men uit het wegdek had gezaagd. Wegenwerken alom nietwaar. En dan moet het natuurlijk altijd lukken dat je opzij kijkend je blik afwendt van de weg vóór jou, om geheid in een put te trappen, je voet op een kei te zetten of tegen een of ander obstakel te shotten. Ook hier was dat weer het geval: de 'versneden' betonblokken kwamen natuurlijk van de linkerkant van de weg waar mijn nietsvermoedende linkervoet de volgende touchdown zou uitvoeren. Toe, val! Miljaar! De volgende 500 meter kon ik naar huis 'patikkelen'. Vrouwlief kon direct mee op zoek naar mijn 3M ColdHot Comfort Herbruikbaar Warmte-Koude Pack. Enfin, dat lag op de plaats waar het hoorde. In de diepvriezer.

Mijn linkerenkel heeft al enkele verzwikkingen meegemaakt en heeft daardoor een zeer wankele conditie. Voeg daarbij dat ik destijds bij de uitdeling van pezen en gewrichten, vrij ver achteraan in de rij stond, ergens in de buurt van de bidsprinkhanen, en dan snap je dat ik zowiezo al niet over stevige scharnieren beschik. Tijd dus om er wat extern steunweefsel bij te halen. Aptonia S-200 Ankle Support. Elastisch. Schuift over je hiel. Zit iets soepeler dan een straffer velcro-verband. Genoeg om er gisteren (zaterdag) en vandaag opnieuw mee te gaan lopen. Met klaar weer. Zodat ik zie waar ik loop. Geen last van de enkels. Ook niet van de achillespezen. Enkel de rechterknie laat zich nog lichtjes voelen. Maar zin om te lopen? En of! Heb ik dit weekend echt 18 km afgemaald?

***

Toeval? Neen!!! 

Dat was de gedachte die vandaag door mijn hoofd schoot toen ik bladzijde 167 van het boek 'The Adventure of English' begon te lezen. Om het voor de lezer even te situeren: het gaat niet over de avonturen van Johnny English, maar wel over 'The biography of a language'. De levensloop van de Engelse taal dus. Vanaf het ontstaan van 'English' uit een mengeling van oud-duits en oud-fries, over de schermutselingen met keltisch, latijn, noors en frans, de schrijverijen van Chaucer en Shakespeare en de trektocht naar Amerika met de eerste nederzettingen van de Pilgrim Fathers in 1620, tot nu. Maar aan dat 'nu' ben ik nog niet. Ik ben net halfweg het boek. Wat daar dan zo speciaal te lezen staat? Een momentje, ik expliqueer dat zo dadelijk.

Wat deden we immers nog dit weekend, naast de Decathlon verlossen van een vracht ski-, voetbal en loopkledij? En Aptonia Ankle Supports?

Antwoord: kopies nemen in het copy center. Op A3-formaat. Cee bereidt een spreekbeurt voor (voor de school) over een wandeling langs de monumenten in Washington DC.

Arlington Cemetery, het Jefferson Memorial, Lincoln op zijnen troon. De grote obelisk: het Washington Memorial. Cee wil in de klas ook iets tonen van ons bezoek aan de Oostkust. Moet niets indrukwekkends zijn hoor, een kleinigheid volstaat. Zoals "The unanimous Declaration of the thirteen united States of America". Een eenvoudig schrijfsel. Het is maar gewoon de onafhankelijkheidsverklaring van de VS. Meer moet dat niet zijn. En dus moest er een kopie genomen worden van onze originele perkamenten versie die we vorig jaar meegesjoept hebben uit de Steets. Ik vind dat een indrukwekkend document. Met onderaan de handtekeningen van John Hancock, Benjamin Franklin, John Adams en een hele trits andere stichters van de USA. In een fijn handschrift, bijna kaligrafisch en netjes neergepend in perfect evenwijdige schrijfregels.

Ik sta deze ochtend bij het venster en tracht - nog zonder leesbril - de tekst te lezen:

"When in the Course of human events, it becomes necessary for one people to dissolve the political bands which have connected them with another, and to assume among the powers of the earth, the separate and equal station to which the Laws of Nature and of Nature's God entitle them, a decent respect to the opinions of mankind requires that they should declare the causes which impel them to the separation...."

In stilzwijgen tracht ik deze zin luidop te proclameren. Even denken dat ik zelf daar in 1776 vanaf het balkon van het Old State House in Boston, in een keurig rode livrei, met een pruik en een driehoekige hoed op mijn hoofd, de burgers van Massachusetts mag toespreken. Soms krijg ik het in mijn koppeke nietwaar! Hoewel, niettegenstaande het perfecte schrift waarin de onafhankelijkheidsverklaring is geschreven, kan ik de tekst amper lezen: die letters zijn verdorie toch klein hoor! Ik bestudeer de tekst verder tot "Life, Liberty and the pursuit of Happiness." en laat dan mijn stille speech voor wat ie is. Laat ik in de keuken maar koffie gaan zetten; mijn eega komt immers subiet terug van de bakker. 

Nog nagenietend van een verse pistolet en de zondagse croissant, neem ik de Engels-biografie van Melvyn Bragg weer vast. Elke dag lees ik daarin een bladzijde of tien - twintig. Vandaag hoofdstuk 13: 'My America'. Het Engels zet zijn zoektocht naar meer levensruimte verder in het westen, over de grote plas. De eerste nederzettingen op de oostkust van Amerika.

Zie, dat ik net een boek aan het lezen ben over de levenswandel van de Engelse taal, heeft niets, maar dan ook niets vandoen met het feit dat Cekes een spreekbeurt moet maken. Ik ben in dit boek aan het lezen sedert begin november. Cee wist pas donderdag te zeggen dat hij iets over een promenade in Washington ging schrijven. En vandaar de kopie van de Declaration. En mijn poging om het volk van Massachusetts toe te spreken. Hetgeen ik niet zou gedaan hebben als deze ochtend niet zo miezerig was geweest en ik met mijn fiets op stap was vertrokken. De Declaration was in dat geval mooi op de tafel blijven liggen. Voor Cee.

Bragg trekt mij weetgierig van blad naar blad en dan is daar plots onderaan pagina 166 en verder op de volgende bladzijde:

"In 1775 werd, op de brug in Concord, Massachusetts, een geweer afgevuurd. Het was, zei Emerson, een 'schot dat over de ganse wereld werd gehoord'; de Amerikaanse Revolutie was begonnen. Een jaar later verklaarden dertien kolonies hun onafhankelijkheid. De taal stond klaar voor dat grote ogenblik. Het was perfect klassiek Engels, een meesterwerk van Engels proza:

When in the Course of human events, it becomes necessary for one people to dissolve the political bands which have connected them with another, and to assume among the powers of the earth, the separate and equal station to which the Laws of Nature and of Nature's God entitle them, a decent respect to the opinions of mankind requires that they should declare the causes which impel them to the separation.

We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness." 

Exact dezelfde passage die ik eerder in de ochtend in Boston, met mijn pruik en mijnen driehoekige hoed, had geproclameerd.

 http://www.founding.com/the_declaration_of_i/id.2483/defa...

***

Ik schrijf de Declaration of Independence bij in mijn rijtje van onverklaarde toevalligheden: Semmelweis, Joni Mitchell, Portland.

Wat mij er overigens doet aan denken dat ik - zoals eerder al beloofd - binnenkort nog iets moet vertellen over Portland en de veldtocht tegen Napoléon. Noteer alvast dat de sleutel tussen die twee items Bunker Hill is. In Boston. Waar de Amerikaanse kolonies tegen hun moedernatie, de Engelsen vochten. In 1775. Voor hun onafhankelijkheid. 

De afsluiter voor vandaag: Massachusetts, Bee Gees - http://www.youtube.com/watch?v=Ip8zQ7QPZAs&feature=re...

Een wegomleiding op het 'normale' parcours (zeg maar 'saai-grijsgedraaide' parcours), zorgt er de laatste tijd voor dat onze zondagse ritjes meer variatie kennen. Het is midden november en we rijden met ons pelotonnetje over mooie slingerende wegen naar 'wintersvergeten' bestemmingen. Vorige week Rebecq ofte Roosbeke, vandaag Boekel, Mater en Horebeke. Een stuk uit de VDB Classic, zegt Roger die ons vandaag samen met Tom perfect gidst. Mooi! En leuk! Toch voor mensen met klimmersbenen, want het parcours is licht 'geaccidenteerd'. Of het volgende week al de Omloop is?, vraagt Luc, wanneer we in de laatste 3 kilometer ook nog de Beverberg opgediend krijgen. Soit, het was vandaag een origineel parcours, zeer afwisselend, zelfs fotogeniek, en ik heb mij geamuseerd!

Over klimmersbenen gesproken, wie zoals ik geboeid is door de cols uit de Ronde van Frankrijk, heeft misschien ook iets aan volgend boek: De mooiste cols uit de Tour de France, bijeengeschreven door Kristian Bauer en dit jaar in het Nederlands uitgegeven bij Deltas. Alpen, Pyreneeën, Vogezen, Ventoux. Hoogteprofielen, routekaarten, moeilijkheidsgraad, en telkens een beschrijving van het traject alsof je op de fiets meerijdt. Handig voor een eerste kennismaking met de cols die je gaat beklimmen. Of als geheugensteuntje bij de mijmeringen achteraf.  Het boek is niet echt goedkoop: 28,95 euro, maar je bent er wel vele cols goed (of zoet) mee.

Op de site 'Wielersportboeken' vind je iets meer info: http://www.wielersportboeken.be/boek.php?boekid=2921

Einde van de 2e ronde. Ingaan van de 3e ronde.

***

Het was gisterenvoormiddag fris om te fietsen. Een grijs wolkendek tussen ons en de zon. De winter nadert. En daar zijn de nieuwe plannen weer. Dromen. Ambitie. Vooruitkijken naar 2012.

Even achterom kijken ook. Hoe zat dat met 2011? Ik weet het, het kalenderjaar is nog niet om, verre van, maar het blogjaar is hier wel degelijk voorbij. Een soort Chinees nieuwjaar. 14 november. Bwa, op die datum is er anders toch niets bijzonders te gedenken. Andere bloggers vieren de jaarovergang ergens einde mei. Moet kunnen.

2011 dus. Een nostalgische start. Bataljonscross. Talweg. Toen, daar. 

Nellekensberg. Hier, nu. Close encounter of the third kind met de loopbeweging. Maar de jaardoelen waren niet op het lopen gericht: Grand Ballon, Ventoux, Galibier. Dan spreek je over een fiets.

Bergop. Zodus alle aandacht naar de anaërobe drempel en het klimspecifiek vermogen. Trainen in de gymzaal en ook buiten op de weg, bij heel frisse januaritemperaturen. Ijslander spelen. En in maart naar Spanje, Vuelta Turistica rijden. Genieten van lange afdalingen, maar bergop niet mee kunnen met de betere klimmers. De neus op de feiten: wel souplesse maar geen macht. 

Met die wetenschap dan maar verder boekelen. Al dan niet langs Smarre of de Heufkensstraat. Of ergens in Frankrijk, temidden van de koolzaadvelden. Avalon. Tijd om te peinzen en te piekeren. Gedachten die door je hoofd vliegen. Soms nutteloze gedachten. Om je hersenen bezig te houden. Wat is er toch mis met 'neervleien'? Wat doen die mieren daar in Frasnes? Helpt het om je banden op te pompen met helium? En wie of wat is Semmelweis? 

Semmelweis? Kende ik niet. En voilà, resultaat: een halve bronchitis opgescharreld. En daarmee naar de Vogezen. Afzien op de Grand Ballon. Leeg zitten. Ballon d'Alsace opkruipen, net zoals toen. Die keer dat we hallucinaties kregen van fietsende belles filles. Merde!

En toch, we hebben het overleefd. De langste dag gevierd op de fiets. En een maand later samen met Cekes de Ventoux opgereden. Drie keer. Een mens moet ook op vakantie af en toe een verzetje hebben. Le développement, n'est-ce pas, Monsieur.

De Galibier is er niet meer van gekomen. Volgend jaar opnieuw en beter!

Afreageren dan maar met de loopschoenen. Joggings lopen. Spieren, pezen en gewrichten wennen aan een ander doel. Neen, aan een extra doel. Ergens einde mei. Zou dat lukken? Een prangende vraag.

***

We passeren de finishlijn voor een tweede keer. Hoeveel ronden is het nog?

10 november. Ik heb ambitieuze plannen. Morgen is het 11 november en er is sportief het een en ander te doen in de streek. Mountainbike tocht in Aspelare "Dwars door de Denderstreek". 's Namiddags de 30e Gezinsjogging in buurgemeente Nederhasselt. Men voorspelt bovendien mooi weer. En bijgevolg kan ik niet kiezen aan welk van beide sportactiviteiten ik zal deelnemen. Compromis: dan maar aan beide. Dat moet mogelijk zijn, want had ik ene David recent niet horen zeggen dat hij die combinatie vorig jaar had gepresteerd? David is wel een stuk jonger dan ik en als getrainde atleet kan die tegen een sportief stootje, maar ik ben benieuwd wat ik zelf nog kan.

11 november.

Om 9u start ik samen met 4 clubmaten voor de lange toertocht, ofte 48km. Af en toe wordt het tempo opgedreven en bij momenten voel ik mijn tikker in het rood gaan. Ik mis wat oefening op de mountainbike en vooral mijn bochtenwerk is aarzelend. Ook het vermogen van de motor is maar 50% van wat ik ambieer. Wanneer we na 2 uur rijden aan de finish arriveren, voel ik ons ritje heel duidelijk in mijn benen. Dat belooft voor vannamiddag. Zouden een boterham met ham en een paar donkere Enames het energiepeil weer op niveau brengen?

15u: Cee en ik starten in de Gezinsjogging. Onze ambitie: 9km lopen. Zonder te forceren. En niet te snel starten. Enfin dat is toch de raad die ik de zoon geef. Zelf onthoud ik heel moeilijk wijze raad en wanneer het startsein gegeven wordt, zie ik mezelf voluit starten, in het zog van geroutineerde lopers. Dat is toch wat ik afleid uit de opschriften op hun loopshirt: atletiekclub-çi en joggingclub-là. Ik ben niet bij een lopersclub, wel een fietsclub, maar met een fietsshirt kan ik toch moeilijk lopen, nietwaar! Stel je voor, met achterzakken, en müslirepen en een banaan erin.

9km, dat zijn 2 rondes van 4,5km. Ik kom de eerste maal door in circa 17:30 minuten. Dat is zo'n 3min50 per km. Snel voor mijn doen. Te snel, denk ik bij mezelf.

2e ronde. De 'koers' is in haar plooi gevallen: nog weinig volk haalt mij in en dat is wederkerig. Ik kan mijn tempo aanhouden, maar rond kilometer 6 besluit mijn rechter hamstring mij tegen te werken: ik moet tweemaal naar de kant van de weg om die verdomde verkrampte spier weer tot de orde te bewegen. Met enige moeite slaag ik er na mijn gedwongen pitstop weer in om mij in het spoor van een paar lopers te nestelen die mij hebben ingehaald. Zonder al te veel blikschade in het verdere traject loop ik de finish binnen in een tijd van 36:34. Cee die niet zo'n prestatiegek is als zijn pa en zich wel aan de 'niet forceren'-afspraak heeft gehouden, komt 12 minuten later met een smile binnen. Opdracht volbracht. Morgen is het rustdag.

Dinsdag 1 november. 11u30 in de voormiddag. We wandelen in Rome langs de Tiber in de richting van de Engelenburcht. Castel Sant' Angelo.  Klinkt mooier in het Italiaans. Terwijl ik drukdoende ben om fotokes te schieten van het Castel, merkt Cee op dat over de volgende brug een loopwedstrijd, een marathon of zo, bezig is. Cekes is een scherp waarnemer. Wanneer wij over de Engelenbrug wandelen, komen wij enkele aangekomen lopers tegemoet. Mijn reportersinstinct komt boven. Een nieuwe roeping. Ik krijg 2 lopers, beiden frisse vijftigers, in het vizier. Borstnummers 270 en 272 in la Corsa dei Santi. "How many kilometers did you run?" - "10,5 kilometers. We started at the Colosseum. 44 minutes." - "Can I take a photo of you?". Breedlachend gaan ze op de foto. "Well done!", met een handdruk bevestig ik mijn appreciatie. Ze zullen het toch niet erg vinden dat ze niet in la Gazetta dello Sport, maar wel simpelweg op "de Mieren" terechtkomen? Hun naam of woonplaats ben ik vergeten te vragen. Ik heb als reporter nog heel wat te leren. Maar mijn foto vind ik wel ok: 2 lopers met op de achtergrond het Castel Sant' Angelo. Dit is onmiskenbaar Rome!

Dit ene plaatje had voldoende geweest voor "de Mieren", ware het niet dat eens op de andere oever nog meer leuke beelden voor het grijpen liggen. En de reporter, hij fotografeerde voort. Mevrouw en mijnheer, beide in blauw tenue, geconcentreerd hun chrono bestuderend. "Can I take a picture of you both?" - "Non capito." - "Photo of you? Grazie!". Ze vertellen mij fier dat ze de race in 45 minuten hebben afgerond. Hun chrono-conversatie heb ik verstoord, dan maar een leuke geposeerde opname. Op de achtergrond: de Sint-Pietersbasiliek. De finishlijn ligt vlakbij het Sint-Pietersplein. Ik neem verderop nog wat extra kiekjes voor mijn 'blog reportage'. Cee schudt meewarig het hoofd.

Maar allebei denken we er hetzelfde over: dit moet een magnifiek gevoel geven: 10km lopen van het Colosseum naar Sint-Pieters, langsheen al die bekende monumenten. En dat bij zo'n mooi zomers weer als vandaag. Cee en ik zien onszelf hier volgend jaar al meelopen. En zeggen dat we hier in Rome allebei onze loopschoenen bij hebben. Voor het geval  we een of andere gelegenheid zouden zien... Miljaar, hadden we het geweten dat hier vandaag, op Allerheiligen, la Corsa dei Santi doorging! Volgend jaar misschien?

Een laatavond post. Voorbereiding begonnen op 29 oktober. Tokkelwerk op 30 oktober. Is dat wel echt 30 oktober? Seffens wisselen we naar het winteruur en komt er een uur bij. Laat ik nog even doen alsof het zaterdag is, 29 oktober, iets na 23u.

Waarom nog zo laat deze dringende post? Wel, morgen zal ik geen tijd hebben om te bloggen, en dus moet dit hier nu nog de deur uit. Ik wil kwijt dat ik vandaag een duathlon heb afgewerkt! Allee, toch iets in die aard. Eerst gaan fietsen, dan bij het thuiskomen de loopsloefen aan en nog wat gaan lopen. Feeling olympic, nietwaar! Het fietsen 'loopt' gemakkelijk. Met 11 man 'op stap'. Gemakkelijk parcours. Niets lastigs. Twee vingers in de neus. Eerste helft van de rit draai ik een klein verzet, om en bij de 90 toeren trapfrequentie. Om gek van te worden. Na halfweg wissel ik mijn hoog toerental af met enkele 'laagfrequente' intervals op mijn grootste versnelling. Meer voor de lol dan voor de training. Spinning op de weg.

Op het einde toch nog even wat ambiance op de klim langs de Pauluskapel en Wisken, een kleine 2km naar de top van de Bosberg. Jonas is vast van plan om het Ronny en mezelf hier moeilijk te maken. Jonas is wel 30 jaar jonger dan ons, maar ons echt afschudden, neen, dat staan we hem niet toe. Mijn tikker gaat in het rood, maar ik hou toch nog even reserve: ik heb straks nog een loopnummer af te werken.

Zoals het elevation profile laat zien, liep de rit over een afstand van 75km gemiddeld netjes in stijgende lijn:

De Bosberg-via-Wisken haalt net een 5e categorie op de schaal van MapMyRide. Een combinatie van afstand en gemiddeld stijgingspercentage. 

Thuis gaat het koerstenue uit en het looptenue aan. Korte broek, T-shirt, Nikes. Met Cekes als compagnie start ik voor een niet-te-lastig looptoerke. Het is mooi zonnig najaarsweer. We kiezen rustige veldwegen door onze gemeente. De regelmatige cadans van onze looppassen houdt ons in het ritme. We genieten van de rust en van de landelijke uitzichten rondom ons. Spijtig dat ik geen fototoestel bij mij heb. Op een fiets lukt dat nog, maar lopen en foto's nemen: dat zie ik niet samengaan. Hoe doet Fred "Cultuurbarbaar" dat toch?

Ons doel was 6 à 6,5 km te lopen. Cee registreert later het parcours op de PC: 7,85 km! Mooi, mooi! Yep, I am feeling very olympic again.

Tijd. Soms ontbreekt het een mens eraan. Op momenten dat je met teveel tegelijk bezig bent. Zaken worden dan uitgesteld om andere eerst te doen. En van uitstel komt afstel. Vorige zondag wou ik een postje plegen op mijn blog. Over mijn olympic activities het voorbije weekend. Spinnen op vrijdagavond. Fietsen en lopen op zaterdagnamiddag. Opnieuw fietsen op zondagvoormiddag. En wandelen op zondagnamiddag. I was feeling very olympic last weekend.

Er bleef geen tijd over om te bloggen.

Dan maar in de week een tekstje plegen? Laatavonden zijn daartoe meestal nog vrij. Maar deze week gingen ook die laatavonden naar andere zaken. Allerlei clubactiviteiten organiseren en communiceren. We willen volgend jaar immers naar de Galibier; de voorbereidingen zijn volop bezig. Een programma opstellen. Fietsritten uitstippelen. Spul opzoeken op het internet. Bespreken met mede-organisatoren en clubbestuur. Communiceren naar de leden. Een toelichtingsavond plannen. Hoeveel volk komt er? Moet daar een hapje en een tapje bij? Verdikkeme, er komt wat bij kijken vooraleer je ook maar 1 duw kan geven op de pedalen. Mais on 's amuse, n'est-ce pas!

En zo is er weinig tijd overgebleven om te bloggen. Ik hou het vandaag bij 1 foto en 1 muziekje.

Eerste looptocht na mijn achillespees-vernietigende Leopold II jogging van 10 september. Rustig tempo, 5,5km, 12 per uur, samen met zoon Cee. Een foto van onze arrivee (weliswaar in scene en in couleur gezet )

Een ganse opluchting dat de achillespezen niet protesteerden. Vanaf nu kan er weer opgebouwd worden. Zonder forceren. Zou er volgend jaar een 20km inzitten? 

***

Het muziekje nog. Vorige week lag Jimmy Cliff hier op de draaitafel. (Zou de jeugd die uitdrukking nog begrijpen?) Ik botste toen tijdens het sprokkelen op YouTube ook op deze mooie meezinger van diezelfde Cliff:

http://www.youtube.com/watch?v=jSUkCCTCqF8&NR=1

Volume open!!!

Hush my darling. No fear my darling. The lion sleeps tonight.

I can see clearly now the rain is gone
I can see all obstacles in my way
Gone are the dark clouds that had me blind
It's gonna be a bright, bright sunshinin' day
It's gonna be a bright, bright sunshinin' day
 
De zonnepanelen hebben dit weekend overuren geklopt. Een blauwe wolkenloze lucht. Meer moeten we niet hebben om er een paar keer met het fietske op uit te trekken.

Eergisteren de mountainbike voorzien van Nobby Nics, zodat ik gisterenmorgen wat off-road plezier kon maken. Niet te ver van huis: Geraardsbergen was de start- en aankomstplaats van een tochtje van 50km samen met een 7-tal compagnons uit het Leuvense. Op het menu: de Muur, de Bosberg en andere klimgenoegens. I can see clearly now... Ja maar niet met de laagzittende zon die tijdens de eerste afdalingen zorgde voor verblindend schitterende beelden op mijn netvlies. Soms was het wat mikken en hopen dat het voorwiel netjes de met gras overgroeide tractorsporen zou blijven volgen. Het kon de pret niet bederven en ergens begon ik al de tochtjes in Tubize, Ottignies en andere taalgrenslocaties te missen. Misschien toch de MTB-kalender eens bekijken voor de volgende weken? De conditie is wel bar slecht, maar dan moet het maar wat trager.

Vandaag opnieuw net-geen-vriespunt-temperaturen wanneer Cee en ik thuis vertrekken voor een wegrit met de clubmaten. De zon is weer volop van de partij en heel langzaam voelen we haar weldoende warmte ons... euh... verblijden.  Of kwam dat door de enkele hellingskes die ik - al dan niet per abuis - in het parcours wist in te lassen? Ik vond het al een sterk punt dat onze kopman eens een andere startroute nam, zo spontaan uit zijn eigen hemzelve. Maar dat bibi daar nog een ommetje naar Horebeke kon bij verkopen, dat heeft mij vandaag nog het meest verrast. En vooral blij gemaakt.  "I am feeling very olympic today. How about you?"

De "helling van Marie-Jeanne" had ik als enig, onschuldig obstakel in het roadbook vermeld. Voor de rest "niets lastigs". 

Bwa ja, op de klim van Rozebeke na. Wie kan daar nu op chicaneren?

En de mooie slingerende asfaltweg, parallel aan het Foreest. Nog nooit gedaan, toch plezant?

En de korte klim naar La Houppe. Sorry gasten, die was niet te ontwijken. 

En Everbeek. Hé W817, die laatste, geheel onnodige bult had onze kopman er toch wel zelf bijgekletst?! Don't blame that one on me! 

Dat er op het einde van onze tocht een paar op hun tandvlees zaten, wijt ik dan ook aan het tempo dat - te hoog - niet aangepast was aan het dwarsprofiel van de rit. Maar ik ben wel benieuwd of ik, niettegenstaande mijn verfrissende inbreng, volgende week nog een stem ga krijgen in de parcourskeuze.  

Soit, de zon scheen dit weekend. En ik heb mij geamuseerd! En ja, ik heb ook het gras gemaaid! En mijn honderdste blogschrijfsel gepleegd!

Dit is inderdaad nummer 100. 

Een mooi nummer om deze blog mee af te ronden. Honderd. Dat is wat.

Maar we zijn nog niet aan het einde van de tweede ronde, nietwaar! Dus eerst nog dat toerke uitrijden. Over de meet passeren.

En dan de derde ronde beginnen... Of jullie dat nu leuk vinden of niet, den deze begint binnen een kleine maand aan zijn volgende blogronde. Op naar de Galibier. Mier gaan spelen. Rijdt, leest, schrijft er nog iemand mee?

***

Een streepje muziek:  Jimmy Cliff, I can see clearly now...

http://www.youtube.com/watch?v=Vp0SY7oQwZA&feature=re...   

Ofte de slag bij Arnhem. September 1944. De geallieerden wilden bij Arnhem massaal de Rijn oversteken om via die weg het Duitse Ruhrgebied binnen te vallen en de Duitse oorlogsmachine lam te leggen. In Arnhem zouden amper enkele Duitse verdedigingstroepen gelegerd zijn. Piece of cake om die met wat parachutisten uit te schakelen en dan Nederland geheel te bevrijden van den Duits. Maar dat werd een serieuze misrekening! Hallo zeg, in Arnhem lagen 2 complete Duitse pantserdivisies! En met een Duitse pantserdivisie werd in die tijd niet gelachen. Dat hebben Montgomery's troepen en hun Poolse vrienden toen dik kunnen ervaren. Het werd een fiasco en een gedwongen terugtocht. Arnhem en het achterland zouden nog 6 maanden bezet blijven.

Wij, 't is te zeggen, mijn eega en ik, zijn de Rijn wel succesvol overgestoken. Voor een fietsweekendje in en rond Arnhem. Mooie streek om er te fietsen. Zeker met mijn "4x4" Scott Racing Pro op zijn Big Apples is zoiets altijd een toffe ervaring. Het doet er dan niet toe of ik op biljartvlak asfalt bol of een mooie grindtrack onder de wielen krijg. Big Apples zijn echte funbanden!

Met een mooi zomerzonnetje er bovenop was het ginder genieten op de Hoge Veluwe, op de dijk naast de Nederrijn en in de binnenstad van Arnhem. Wablief? Of ik dan niet naar het WK Wielrennen in Kopenhagen heb gekeken? Neen. Moest dat? Het is overigens niet de eerste keer dat ik die WK-attractie "mis". En met een koers die uitdraait op een spurtwinst van ene Cavendish, betwijfel ik zeer sterk of ik zondagnamiddag in het Natuurpark van de Hoge Veluwe iets gemist heb.

Laat hier maar enkele plaatjes voor zichzelf spreken.

***

A Bridge too Far:  http://www.youtube.com/watch?v=InLCyusw614&feature=re...

Ik heb getwijfeld: zou ik iets schrijven over de recente beslissing om de Ronde van Vlaanderen niet meer over de Muur te laten gaan? Niet meer in Meerbeke te laten aankomen? Er is al zoveel over gezegd en geschreven. Wat kan ik er nog aan toevoegen? Vandaag nog in De Bond (het gazetje van de Gezinsbond) een column van Urbaan De Becker: "Is de Ronde nog puur zonder de Muur?". Urbaan schrijft exact wat ik ook had willen intokkelen. De ziel van de Ronde verkocht. For a Few Dollars More.

***

Ik zou wat geestig kunnen zijn. Zo van "elk nadeel heb z'n voordeel". Jazeker, ik zal in de toekomst in volle Rondefinale rustig voor mijn TV kunnen blijven zitten: ik hoef niet meer te kiezen tussen dat TV-scherm dat alles haarfijn in beeld brengt en de 'live experience', de coureurs in levende lijve, de koplopers en achtervolgers die hier buiten vóór de deur op een paar kilometer van de meet aan 60 - 70 per uur door onze straat vlammen. De beste TV-kijkplaats in de canapé moet ik niet meer beleefd afstaan aan onze Ronde-kijk-genodigden. Ooit mocht ik de koers vanop een stoel volgen, starend naar een TV-scherm waarin de reflecties van de vensters mij alle detail van het beeld ontnamen. Gedaan daarmee! Aan mij mijn TV en mijn zetel!

Maar wat ga ik de sfeer missen van de koers! Het geluid. Motards, de eerste volgwagens, Rodania, twee helikopters hoog in de lucht, drie!, meer wagens, motards, wachten, ze komen, TF-TF-TF-TF-TF-TF-TF-TF-... laag boven de bocht de helikopter van de TV, TF-TF-TF-TF-TF-... blauwe knipperlichten, motards, daartussen, verscholen, uiterst links van de weg, 1 renner, alleen voorop, grote molen, tegen de tijd, alles geven, niet omzien, doorgaan, de kreten en het handgeklap van de toeschouwers, de climax van een Ronde-week...

***

Klik met de rechtermuisknop op de link en laat Morricone in de achtergrond klinken:

Per Qualche Dollaro in Piú: www.youtube.com/watch?v=J84FPJAb7rM&feature=related

*** 

Of ik kan cynisch zijn. Over wat er volgend jaar begin april op mijn TV te zien zal zijn:

• "Beste kijkers, we schakelen nu rechtstreeks over naar Michel Wuyts voor de verslaggeving van de klassieker Oudenaarde - Kwaremont - Oudenaarde."

Of wordt het:

• De Rondjes van Vlaanderen?
• Rundum das VIP Zelt?
• De Plaatselijke Ronde?
• The Corremont Classic?
• De Wouter Geld Race?
• Vlaanderens Lelijkste?

Fwoe, zelfs zo'n originele naam is mij dat niet waard. Veel beter dan een ordinair "Criterium van Oudenaarde" wil ik er niet aan geven. Entree betalen alstublieft!

Ik hoop dat volgend jaar op 1 april de zon dik in mijn scherm zal zitten.

***

Maandagavond ben ik, na het werk, met mijn fototoestel even in Meerbeke gestopt. Aan de kerk. Aan de meet. De zon scheen op het standbeeldje van de Ronde en op de tekst van Willie Verhegghe:

DE RONDE VAN VLAANDEREN

Wit en waakzaam wacht de eindmeet op

wat komen gaat : een eeuwenoud spektakel

dat aan Rome en zijn Colosseum denken doet,

de gladiatoren van de weg in hippe kleuren,

een bruisend sculptuur van keizerskoppen

getooid met in de strijd gedeukte helmen.

Hier slaat de winnaar als een albatros

zijn vleugels uit, hier heerst de daver

van de dag waarop stad en dorp nederig

de hoge hoofden van hun torens buigen

voor wat getaande mannen met hun dijen

tot een feest van kracht en spieren maken.

En het volk : het kijkt gespannen toe

en schreeuwt: de namen van zijn goden.

De glans der fietsen meet zich met de zon,

zweet spat op het ruw asfalt uiteen en

uit een woud van wielen wipt hij die

triomfeert en roem verwerft voor alle tijden.

Hubris. Overmoed. Inschrijven voor een jogging, dikke 2 weken later, de maximum afstand graag, en dan beseffen dat er daarvoor ook nog best wat getraind wordt. En ik heb getraind. Zeker 5 keer! Met als resultaat, in chronologische volgorde: pijn in de bovenbenen, pijn in de kuiten, een zere rechterknie, een beginnende irritatie van de achillespees. Wanneer het ene mankement door de oefening verdween, kwam het volgende zich al aanmelden. Goed bezig. Ik was mij daar zeer goed van bewust, maar ik wou en zou die jogging lopen!

En yep, I did it! Ik heb gisteren zaterdag de 18e editie van de jogging Leopold II gelopen. Met voldoende 'brio' om mezelf tevreden te stellen over het resultaat. 104 deelnemers voor de 9km (in realiteit 7,7km). Een bont gezelschap: een handvol 'semi-professionele' atleten (je weet wel, gasten die 19km/h lopen), een trits lopers aangesloten bij een of andere atletiekclub, een bende echte 'rustig aan' joggers, dames zowel als heren, en last but not least, een enthoesiast aangemoedigde omvangrijke lokale delegatie Molenbeekse jongeren, 'couleur local'. De jogging brengt hier in Sint-Jans-Molenbeek mensen van alle origine bij mekaar. En de firma waarvoor ik werk sponsort dit evenement. Ik doe heel fier mee.

Drie rondjes door de straten vlakbij ons bedrijf. Ik ken er amper enkele hoekjes van. Een belevenis. Het is mooi weer, tussen 25 en 28°C. Veel volk buiten. De terrasjes doen het goed. Hier en daar worden we door de gelegenheidssupporters aangemoedigd. Tof!

Drie rondjes. In de eerste toer zie ik nog redelijk wat volk rondom mij. Enfin, 'rondom mij' klopt niet echt: ik ga regelmatig andere lopers voorbij. Die zijn te snel gestart. Enkelen met jeugdige overmoed. Na mijn start 'in het rood' zoek ik een tempo dat ik een langere tijd kan volhouden. Ergens achter mij zitten nog wat jongere lopers van SNA Welle en ik verwacht dat die mij nog gaan inhalen. Ik hou mij klaar om aan te pikken.

Einde 1e ronde. Een bekertje water. Dat drinkt niet terwijl je loopt. Twee teugen. Eén derde in mijn gezicht, één derde in mijn mond, één derde op de grond. Wat zegt u? Blijven staan om te drinken? Geen denken aan! Time is money! De drummers in de aankomstzone zwepen ons, lopers, op om er de cadans in te houden. Zo'n drummers geven pas echt sfeer. Korte herinneringsflitsen aan de 20km van Brussel, of aan de Memorial Van Damme. Do-do-dom, do-do-dom, do-do-dom, do-do-dom, do-do-dom...

Vanaf de 2e ronde zie ik niet veel deelnemers meer: 100 meter vóór mij een 2-tal lopers. Ik haal hen niet in. Achter mij een twintiger die mij heel langzaam bijbeent. Hij zal mij in de 3e en laatste ronde voorbijgaan.

Mijn knie lijkt okee, maar ik vrees voor mijn achillespezen. Ik heb mijn enkels ingetaped als extra bescherming. Wie weet, helpt het. Maar ik vrees het ergste.

De 3e ronde tel ik de straten en bochten af. Op 2 man na is niemand mij tijdens de 'race' voorbijgelopen. Een wow-gevoel. En in de laatste 100 meter ga ik met mijn eindrush de stilvallende twintiger opnieuw voorbij. Hoe lang heb ik gelopen? Een half uur? Noch mijn (2) supporters, noch ikzelf hebben de tijd geregistreerd. Gelukkig heeft de organisatie de chronos vastgelegd (ik weet nog niet hoe ze dat hebben gedaan...):  0:30:22 , een goed halfuur dus. Afstand: 7,7km. Een gemiddelde van 15,2km/h, of net geen 4 minuten per kilometer. Een 19e plaats in de uitslag, voor en na mij allemaal bij clubs aangesloten lopers. Al bij al niet slecht voor deze amateur dus. 

Keerzijde van de medaille: ik heb mijn linker achillespees overbelast en ik ga dus een paar mankepoot-dagen tegemoet. En enkele loop-loze weken. Tot alle pezen en gewrichten hersteld zijn. De gevolgen van mijn overmoed. Gelukkig heb ik mijn fiets nog.

Eerste zondag van september. Dag van de Gordel. En dus regende het wanneer ik deze morgen de gordijnen openschoof. Spijtig voor al die gordelaars, denk ik, maar niet voor mij: ik ben gisteren al met de maten gaan fietsen. In warm zomerweer. Een beetje voortuitziendheid... 

Niet fietsen heeft vandaag ook zo zijn voordeel: ik heb nog wat loopwerk te doen. Leopold II komt immers dichterbij. Het is halfelf wanneer ik mijn loopschoenen dichtveter. Nike Air Pegasus 26. Vorig jaar in de Steets gekocht. Ik ben al jaren een Nike loper, maar deze schoentjes overtreffen hun voorgangers nog qua loopcomfort. "Just do it!", zeggen ze mij. En ik moet alleen nog mijn benen wat over en weer bewegen.

Kort de feiten en de cijfers:

• Mijn klassiek 7km trainingsparcours, op de Heirbaan na geen meter vlak. I've been this way before.
• Start: 10u34:00. Vlot gelopen, een paar versnellingen onderweg, zeker toen er mij een groep gordelende fietsers voorbijreed. Het compliment van een dame uit dat gezelschap, gaf mij nog een extra boost.
• Nijken opgelopen aan een gezond tempo.
• De laatste 500meter, bergaf, even naar 5e versnelling, de grote foulée. De aankomst is dichtbij.
• Arrival time: 11u03:30. Duur van de loop: 29 minuten 30 seconden. Gemiddelde snelheid: 14,4km/h

Yep! Er is progressie en dat is waar we naartoe willen! Nog een kleine week te gaan en dan moet ik daar volgende zaterdag in Molenbeek niet al te bekaaid uitkomen, peins ik. Deze week nog eens een vlakker parcours lopen om het driedimensionaal effect op het tempo wat af te vlakken en te zien wat dat geeft aan snelheid. Hoewel een vlakker parcours lopen hier in de buurt gemakkelijker gezegd dan gedaan is.

Om mijn euforische middagstemming nog wat completer te maken ben ik na de middag met Cekes nog een dikke 2 uur gaan fietsen. Naar Vloesberg en Quatre-Vents. Noppes vlak. We namen er na Motte en D'Hoppe ook de helling van Bruyère bij. In totaal 64km aan net geen 29km/h gemiddeld. En een paar benen (ttz de mijne toch) die elk commando van mijn hersenen perfect wisten op te volgen. Geen sikkepit last van mijn geloop een paar uur eerder. Zo moet dat zijn zie!

***

Het is al een tijdje geleden: nog eens wat muziek meegeven. I've been this way before. And I'm sure to be this way again.  http://www.youtube.com/watch?v=QHEf7sbeKRU&feature=re...