De Mieren van de Galibier

  • Doelen stellen

    9200000041138525.jpgObsessie. Een boek geschreven door ene Bas Pronk.

    Over zijn streven naar een gouden brevet in de Marmotte van 2014. De voorbereiding, na een mislukte poging voor goud in 2013, en de uiteindelijke rit naar de bekroning van zoveel inspanning.

    Ik heb het boek net uit. Het leest als een trein. En oh, wat is dit alles heel herkenbaar. Ook ikzelf kon, na het débacle van het jaar voordien, in 2007 de voldoening proeven van een 'brevet d'or' in de enige echte Marmotte.

    Pronk: "Ik ben bij bocht 4. Nu komt het meest zware stuk. Niet door de steilte, maar door de lengte. De afstand tussen bocht 4 en bocht 3 is oneindig lang."

    Navidad: "Tegenwind. Bocht 3 ligt verdomme ver! VOL HOU!" 

    Dit boek is een aanrader voor al wie Marmotte ambities koestert. Of voor al wie nog eens wil proeven van de lange inspanningsweg naar de hoge doelen van deze top-klassieker.

    ***

    Over doelen stellen gesproken, stilaan tekenen de eerste streefdoelen voor 2016 zich af in mijn kalender: deze zomer staan les Lacets de Montvernier en de Mont Ventoux op het menu. Een gouden medaille is niet vereist. We kunnen de voorbereiding rustig aanpakken. Zonder al te veel obsessie.

  • De warmste 17 december ooit

    warmste 16 december.png

     

    17 december. 19 uur.

    Een looptochtje langs de kasseien van de Congoberg. In loopshort en T-shirt met korte mouwen. Niet echt de gebruikelijke outfit voor deze tijd van het jaar. De buitenthermometer toonde 16 graden. Dit lijkt inderdaad de warmste 17 december ooit. Moeten we daar nu blij om zijn? Als loper wel zeker?

  • Winter miles ...

    ... Summer smiles.

    Dat was de uitdrukking die mij gisteren door het hoofd bleef rollen tijdens mijn 3 uur durend trainingsritje "in weer en wind".

    Wind uit een nadelige, zuidwestelijke hoek tijdens het eerste deel van mijn rit. Vanaf Gellingen nog wat motregen op mijn smoel. Een mens moet er wat voor over hebben om de conditie tijdens de wintermaanden op een redelijk peil te houden. Gelukkig is het niet echt koud. Ik heb zin om te fietsen en vanaf Gellingen brei ik aan mijn toerke nog een ommetje bij langs Rebecq en Oeudeghien. In Oeudeghien draait mijn voorwiel de Rue du Quesne in. Ik volg.

    Nu we hier zijn kunnen we evengoed de Rue Sartiau eens opklauteren. Goed steil. Klein verzetje. Korte pijn. Mooi uitzicht boven op een grijsgelucht Pays des Collines. Vanaf nu zit de wind "in't gat" en tevreden bol ik over Lessen huiswaarts. 77 kilometer zal mijn toerke worden. Dat is genoeg voor december. En morgenvroeg mag ik uitslapen. Ik ben een contente mens.

  • Schijfremmen

    - Schijfremmen?

    Serge kijkt mij schertsend aan.

    - Is daar iets mis mee?

    - Ik weet zo niet, hoor. Dat is geen zicht hee. Op een mountainbike, ja. En een crossvelo. Maar op de weg? Dat ga ik moeten bestellen.

    Schrijfremmen dus. Als Bibi dat in zijn kopke steekt, krijg het er maar uit.

    Discs. Dat is zowel sneller als langer snel kunnen gaan vooraleer je in een afdaling je remmen dicht gooit. Echt dalen als een valk. Als een steen naar beneden en op 't eind de pistons dicht. Zo moet dat zijn.

    Het zal mij worst wezen dat de UCI de profs in 2016 nog niet toestaat om in competitie met schijfremmen uit te pakken. De UCI heeft wat tijd nodig om vernieuwing te begrijpen. Maar laat dan het jaar nadien, in 2017, Peterken (*) eens met schijfremmen aan een afdaling beginnen, ge gaat wat zien!

    (*) Sagan

    Op allerlei internetfora kan je de voor-en tegenstanders hun argumenten horen oprakelen. Tussen de lijnen zie ik dat velen van hen niet snappen wat dalen is, of wat een rem aan je rijstijl kan doen tout court. Die zullen dat nooit snappen. Zo een typische welles-nietes conversatie kan je hier lezen:

    http://www.cyclingweekly.co.uk/news/latest-news/the-disc-brakes-debate-are-they-necessary-on-road-bikes-157272

    Aan ieder zijn gedacht natuurlijk.

    Hier is nog een interessant artikel over het nut van schijfremmen op road bikes:

    http://www.bikeradar.com/road/gear/article/disc-brakes-everything-you-need-to-know-bikeradar-45859/

    Mij intrigeert vooral de enquête op het einde, de 'wisdom of the crowd':

    disc brakes on road bikes.png

    Jazeker, ook ik denk dat disc brakes een 'great upgrade' zijn. Wordt dat bijgevolg binnenkort een nieuw véloke voor bibi? Bwa... Wat zouden we zeggen?

  • You are not good enough!

    Niet goed genoeg. 

    Het zindert nog na in mijn hoofd. Ik was er niet goed van.

    foto.JPG

    Misschien vroeger heel goed geweest, maar nu niet meer. Niet meer om met ons mee te rijden. Wie in zo'n geval is kan beter zijn geluk elders zoeken.

    Zo'n verdict komt hard aan. Dat is even slikken. Gelukkig had ik een pint in mijn handen en kon ik dit confronterend oordeel daar toch even doorspoelen.

    Pas op, we zijn onder vrienden heel open met mekaar. Er kan dus al eens wat harde waarheid op tafel komen. En we verteren, vergeven en vergeten dat dan wel. Maar nu, nu was 't er toch op, hoor!

    Een troost? Er zouden er nog zijn die niet goed genoeg meer presteren om nog mee te bollen. Mensen die dat van zichzelf weten. Volk dat slimmer is dan schrijver dezes. Als de heren even willen opkrassen, kan de rem er af en kan de lat hoger. 

    *** 

    Fwoe! Wat moet een mens daar nu mee?

    Juist, het durft bij momenten al eens te hevig te gaan naar bibi zijn goesting.

    Juist, ik zou beter mijn energie inzetten op 1 sport in de plaats van 2. Toch op mijn leeftijd.

    Juist, ik had beter een job gezocht in een bedrijf dichter bij huis, zodat ik elke dag met de fiets naar het werk zou kunnen bollen. 

    Want juist, ik rijd tijdens het zomerseizoen amper 2 keer in de week. En dat is te weinig! Dat weet je toch!

    En juist, mijn idealistische ideeën over "kop doen" raken geen hout. Utopie! Iedereen ziet toch dat de gangbare manier om kop te doen helemaal anders is! Waarom daar zo koppig blijven over doen? Man, pas u toch aan!

    Ja, wat moet een mens daar nu mee?

    Op mijn tanden bijten? Blijven proberen?

    Of toch opkrassen maar?

    ***

    Ik reed begin november aan net geen 29 per uur, met tegenwind, 90 kilometer ver naar de Antwerpse Kempen. Alleen. Op het fietspad.

    En gisteren kon ik zonder problemen samen met de maten 2,5 uur training afwerken in een rit waar de wind alleman ongenadig om de oren sloeg. Deed ik daar zelfs nog een stukje mee kop? Niet te geloven na meer dan 1 maand mijn fiets niet te hebben gezien.

    Maar ja, dat kan allemaal wel zijn, de boodschap is duidelijk: Man, you are not good enough! Anymore.

    Yep, het komt hard aan. Confronterend hard. Ik ga er echt eens moeten over nadenken...

    Not-Good-Enough.jpg

  • Qhubeka

     

    Soms zijn er van die toevalligheden die je verbaasd doen opkijken. Op mijn blog zijn er zo al enkele de revue gepasseerd. Deze week was het weer prijs, maar daar ben ik mij gisteren pas goed en wel bewust van geworden.

    Alles begint vorige maandag. In Zuid-Afrika om precies te zijn. Vlakbij Kaap de Goede Hoop.

    Als laatste etappe van een rondreis langs de mooiste plekjes van South Africa bezoeken wij het meest zuidwestelijke punt van het continent. Onze kleine bus volgt de schilderachtige weg van Cape Town naar de kaap. We genieten van de panoramische uitzichten op de oceaan naast ons.

    Terwijl we bij een korte fotostop de zee in ons kodakske staan te proppen - geloof mij, in 8 gigabyte gaat heel wat water - merkt plots iemand achter ons, op de weg, een groep fietsers op: "Kijk! Coureurs!". Ik ben iets te laat om nog detail te onderscheiden en zie nog net een groepje 'coureurs' gevolgd door een camionette wegpedaleren. "Wielertoeristen.", gaat het door mijn hoofd, "Die halen we wellicht niet meer bij."

    groep Cape SA 6.png

    Die laatste bedenking blijkt voorbarig, want een 10-tal kilometer verder, na een lange afdaling, pikken we aan bij een kleine file, veroorzaakt door het pelotonnetje fietsers en hun volgwagen. Ik heb mijn fototoestel in de aanslag wanneer uiteindelijk onze bus de groep voorbij rijdt. Klik. Klik. Klik. Hopelijk zijn een paar kiekjes gelukt, want Paul, onze chauffeur, duwt even heel stevig het gaspedaal in.

    Ik krijg een herkansing, want zie, 100 meter verderop rijdt een 2e groepje, of moet ik zeggen: een eerste? Ik tracht deze keer de camera naar achteren te richten zodat ik de fietsers in vooraanzicht en niet op de rug fotografeer. Klik. Klik. Klik. Klik. Moto 1 aan het werk ...

    Het valt mij in het voorbijrijden onmiddellijk op dat dit geen doetjes zijn, maar stevig gespierde 'coureurs'. Ook het tenue komt mij niet geheel onbekend voor. Profs?

    ***

    Pas gisteren, thuis, heb ik de foto's aan wat grondiger analyse onderworpen. Hieronder enkele 'beter geslaagde' prentjes.

    groep Cape SA 5.png

    groep Cape SA 3.png

    groep Cape SA 2.png

    groep Cape SA.png

     

    Net als mijn 'encounters' deze zomer in Annecy, lijkt dit ook weer een ontmoeting geweest te zijn met heel speciaal volk. Topsporters op entrainement. Beste lezer, maak kennis met het MTN-Qhubeka profteam!

    Even wat rondsurfen op de website van het team bracht mij bij de volgende plaatjes:12256889_909887219065717_1117503199_n.jpgEn zie nu, dit zijn net alle renners die wij onderweg zijn voorbijgereden, in het tenue dat zij hier op de foto dragen. Dat valt vooral op door de vreemde eenden in de bijt: Quickstep, Sky,...  Deze groepsfoto is vermoedelijk genomen net voor of na de rit op maandag. De website rapporteert immers over het 'Cape Town Camp' verblijf van de ganse ploeg: http://www.teammtnqhubeka.com/

    groep Cape SA 0.png

    En als we daar nu ook eens enkele namen bij plakken:

    Making-History-MTN-Qhubeka-Samsung-presents-Tour-de-France-team-e1435075985326.jpg

    Bekend volk, nietwaar! Zoals ik maandag zeer juist had gezien: die coureurs die wij ginds met de bus voorbijreden waren geen sissies!

    ***

    Wat nu dat toeval betreft waarover ik het in de aanhef van mijn post had: hoe dit kan passen, begrijp ik ook niet, maar net ook eergisteren zag ik op een of ander social media forum (was het LinkedIn ?) een aankondiging dat de nieuwe profploeg van Dimension Data een World Tour licentie voor 2016 heeft bemachtigd. Ik had het artikel amper vluchtig gezien, en enkel de hoofding was blijven 'plakken'. Welnu, beste lezer, dat nieuwe profteam is nu toch wel net de nieuwe formatie gevormd op basis van het MTN Qhubeka team zeker! Dezelfde mannen die wij maandag tijdens een rustig fietstochtje konden betrappen ... op het meest zuidwestelijke punt van Afrika!

    Ik ga die ploeg volgend jaar in het oog houden.

    ***

    Er is nog iets speciaals aan dit wielerteam: Qhubeka. Het team steunt het Qhubeka-project (http://www.teammtnqhubeka.com/?p=5800) 

    Qhubeka project.png

    In Afrika is een fiets in de eerste plaats een heel nuttig vervoermiddel. Het Qhubeka project heeft tot doel om de lokale bevolking aan een eenvoudig en duurzaam transportmiddel te helpen. Mooi!

    Qhubeka-logo-and-slogan.jpg

  • Een Afrikaan zijn

     

    sunset at Nikambu.png

    Zonsondergang in Nkambeni

    I am an African

    Not because I was born there

    But because my heart beats with Africa’s

    I am an African

    Not because my skin is black

    But because my mind is engaged by Africa

    I am an African

    Not because I live on its soil

    But because my soul is at home in Africa

     

    When Africa weeps for her children

    My cheeks are stained with tears

    When Africa honours her elders

    My head is bowed in respect

    When Africa mourns for her victims

    My hands are joined in prayer

    When Africa celebrates her triumphs

    My feet are alive with dancing

     

    I am an African

    For her blue skies take my breath away

    And my hope for the future is bright

    I am an African

    For her people greet me as family

    And teach me the meaning of community

    I am an African

    For her wildness quenches my spirit

    And brings me closer to the source of life

     

    When the music of Africa beats in the wind

    My blood pulses to its rhythm

    And I become the essence of sound

    When the colours of Africa dazzle in the sun

    My senses drink in its rainbow

    And I become the palette of nature

    When the stories of Africa echo round the fire

    My feet walk in its pathways

    And I become the footprints of history

     

    I am an African

    Because she is the cradle of our birth

    And nurtures an ancient wisdom

    I am an African

    Because she lives in the world’s shadow

    And bursts with a radiant luminosity

    I am an African

    Because she is the land of tomorrow

    And I recognise her gifts as sacred

     

    Wayne Visser © 2005

     

    In de ontvangstruimte van Nkambeni National Park zag ik de bovenstaande tekst staan. Ik had dit gedicht al eerder gelezen. Mooier dan wat Wayne Visser hier schrijft kan je gevoelens van diep respect voor land, natuur en mens niet gezegd krijgen.

    Na 6 jaar is mijn blog iets anders geworden dan wat 'fietspraat'. En misschien zijn mijn posts in Skynets blogrubriek 'sport' stilaan een vreemde eend in de bijt geworden. 'Hors catégorie' om zo te zeggen. Zolang niemand daar aanstoot aan neemt, mag dat van mij best zo zijn. Een blog permanent op zoek naar een eigen thema. Met feiten en gedachten die ongeordend over mijn keyboard rollen. As the images unwind ...

  • Een zomers ritje op 1 november

    Sedert deze zomer is op dit blog niets meer verschenen wat op enige fietsactiviteit kan duiden. Beste Navidad, dit is een fietsblog!

    Okee, gesnopen! Ja, er wordt nog gefietst, weliswaar de laatste maanden meer op een waakvlammetje dan met 'vuur', maar toch.

    Vandaag bijvoorbeeld reed ik nog eens mijn vertrouwde ritje van thuis naar de Antwerpse Kempen. Vertrokken even na 10u deze morgen voor een tocht van 86 kilometer. Een licht briesje uit het oosten. Een blauwe hemel met een bijna-zomers zonnetje.

    Ik heb het nog nooit meegemaakt dat ik op 1 november in korte broek en korte mouwen kan fietsen. Zou dat dan de klimaatopwarming zijn?

    Hieronder het tracé van mijn rit en enkele technische gegevens uit de zwarte doos.

    Het hoogteprofiel ('Elevation') is interessant. De lange helling na 18 kilometer is de Assesteenweg vanuit Ternat. Vanaf Grimbergen, halverwege de rit, wordt het parcours quasi vlak. Enkel Heist-op-den-Berg, op 12 kilometer van den arrivee, brengt nog wat variatie in de hoogtemeters, maar den Berg haalt het niet als helling op de puntenschaal van 'lastige klimmen'. 

    Met 3 wegenwerken onderweg, waar ik voorzichtig met mijn 2,3 cm bandjes door het steenslag weet te maneuvreren, kom ik snelheids-gewijs niet echt aan een top-gemiddelde, maar met 28,8 km/h mag ik niet klagen. Het is tenslotte november. En het fietsen staat op een waakvlammetje.

    Wat me ook opvalt is dat ik dubbel zo snel fiets als ik loop: in de 6,2km van de Ekiden op de Brusselse Heizel liep ik 4:10 min/km ofte 14,4 km/h. En dat is voor mijn 'doen' in oktober niet slecht. Nee, ik mag niet klagen.

     

     

      

     

     

  • Once in a lifetime? Vergeet het! Daar zijn ze weer!

    Nog geen maand is er voorbij en ik moet mijn 'Once in a lifetime' post al bijstellen. Een mooie samenstand van planeten op een uitgeklaarde vrijdagochtend... dat gebeurt blijkbaar wel vaker. Vanmorgen was het weer prijs. En deze keer waren niet alleen de Maan en Venus op het appel, maar deden ook Jupiter, Mars en Regulus mee. Like a carousel that's turning, running rings around the moon...

     

    Hierbij het beeld van deze ochtend, opnieuw genomen in een schaarsverlicht zijbaantje van mijn route naar het werk:

    planeten 201510090609.png

     Uitvergroot, bovenaan Regulus en heel zwak zichtbaar: Mars iets beneden de lijn tussen de maan en Jupiter:

    planeten 201510090610.png

    De sterrenhemel in oktober:

    vr 9 • Rond 6 uur is er boven de oostzuidoostelijke horizon een mooie samenstand te zien van de smalle maansikkel, drie planeten en een heldere ster. De maan staat ruim vier graden onder de planeet Venus, zes graden onder de ster Regulus, zes graden rechtsboven de planeet Mars en negen graden rechtsboven de planeet Jupiter.

     http://www.astronieuws.nl/sterrenhemel.html

     

    Mooi! Mooi!

    Daar mag een muziekje bij...    https://www.youtube.com/watch?v=dEDtJrhAkF0

     

    Round like a circle in a spiral
    Like a wheel within a wheel
    Never ending or beginning
    On an ever-spinning reel
    Like a snowball down a mountain
    Or a carnival balloon
    Like a carousel that's turning
    Running rings around the moon
    Like a clock whose hands are sweeping
    Past the minutes of its face
    And the world is like an apple
    Whirling silently in space
    Like the circles that you find
    In the windmills of your mind

    Like a tunnel that you follow
    To a tunnel of its own
    Down a hollow to a cavern
    Where the sun has never shone
    Like a door that keeps revolving
    In a half-forgotten dream
    Or the ripples from a pebble
    Someone tosses in a stream
    Like a clock whose hands are sweeping
    Past the minutes of its face
    And the world is like an apple
    Whirling silently in space
    Like the circles that you find
    In the windmills of your mind

    Keys that jingle in your pocket
    Words that jangle in your head
    Why did summer go so quickly?
    Was it something that you said?
    Lovers walk along the shore
    Leave their footprints in the sand
    Was the sound of distant drumming
    Just the fingers of your hand?
    Pictures hanging in a hallway
    Or the fragment of a song
    Half-remembered names and faces
    But to whom do they belong?
    When you knew that it was over
    Were you suddenly aware
    That the autumn leaves were turning
    To the color of her hair?

    Like a circle in a spiral
    Like a wheel within a wheel
    Never ending or beginning
    On an ever-spinning reel
    As the images unwind
    Like the circles that you find
    In the windmills of your mind

     Neil Diamond - The Windmills of Your Mind

  • De ene loopschoen is de andere niet ...

    ... en ik zal het geweten hebben!

    Laat ik jullie mijn 3 recentste paar loopschoenen voorstellen:

    1) Nike Pegasus 28

    Ik ben altijd een Nike-loper geweest. Just do it! Swoosh, en we zijn weg! Mijn huismerk.

    Hierbij een foto van het rechtse exemplaar van mijn voorlaatste paar Nikes:

    IMG_0842.JPG

    Mijn laatste Nikes waren zwart van kleur, maar verder hetzelfde type: Pegasus 28. Wanneer een model je goed zit, is er geen reden om te gaan experimenteren met een andere schoen...

    ... of toch?

     Maak kennis met mijn voorlaatste paar loopschoenen:

    2) Mizuno Wave Rider

    Op aanraden van de verkoper in de Go Sport winkel kocht ik mij 2 jaar geleden een paar Mizuno's. Ze zouden licht aan de voet zitten en in Frankrijk liep zowat iedereen met Mizuno's, zei de verkoper.

    De man had gelijk: mijn Mizuno Wave Rider schoeisel kon de competitie met mijn Nikes zeer goed doorstaan. Je voelt amper dat je schoenen draagt. Aan de voet gegoten. Mijn eerste lange afstand was de Semi Marathon de Paris. De Wave Riders brachten mij geruisloos heen en terug van Parc de Vincennes naar de Bastille en het Parijse stadscentrum. En ja, zowat 1 op 2 Franse deelnemers droeg eveneens Mizuno-schoeisel. De verkoper had gelijk: Mizuno's zijn goed!

    IMG_0841.JPG

    Je zou dan denken: als Nikes gemakkelijk zitten en Mizuno's lopen goed, dan heeft een mens toch al voldoende keuzemogelijkheden om een goede loopschoen te vinden, hee? Dan koop je toch opnieuw een schoen uit dit gamma!

    Jazeker! Maar ik dus niet!

    Maak kennis met mijn nieuwe loopschoeisel:

    3) Saucony Ride 7

    IMG_0840.JPG

    Als gegoten aan mijn voeten, zo voelde het in de winkel. Een comfortabel dempende, stabiele tred. Een goede steun aan de enkel. Stevig gefabriceerd. Fris kleurtje ook.

    Het zijn dus Saucony's geworden.

    Intussen heb ik er zowat 50 kilometer mee gelopen, waarvan 25 zondagochtend. En het verdict is:

    Dit zijn mijn slechtste loopschoenen ooit! Ik heb een slechte koop gedaan!

    De eerste kilometers met de Saucony's had ik de indruk dat ik met onbuigbare zolen liep. Mijn voeten raakten het wegdek met het geluid van een paard op hoefijzers. Plak Plak Plak Plak ... Telkens ik mensen voorbij liep moest ik mijn stap aanpassen en op mijn hielen landen om het geluid wat te minderen: wat zouden de mensen immers denken?

    Soit, het geluid is wat verminderd, de zolen lijken wat buigzamer te worden.

    Maar... een ander 'mankement' laat zich nu voelen. Iets waarvan ik denk dat dit mij gaat blijven hinderen zolang ik deze Saucony's zal dragen. Laat ik even 3 close-ups tonen. Telkens de binnenkant van de lip van elk van mijn 3 schoengeneraties:

    1) Nike Pegasus 28

    Nike geen naad.png

    Zie je iets speciaals? Och ja, Made in China, maar daarover gaat het niet. Een beetje vuil? Tja, die Nikes gaan al een tijd mee nietwaar! Geen andere speciallekes? Neen? Okee, een 2e foto:

    2) Mizuno Wave Rider

    Mizuno geen naad.png

    En... zie je nu al iets?

    Neen? Goed zo, hier komt de laatste schoen uit het rijtje:

    3) Saucony Ride 7

    Saucony naad.png

    Je ziet het verschil met de andere schoenen? Duidelijk nu, niet? (Zeker ook omdat ik er een grote rode pijl heb bijgeplaatst)

    Daar had ik in de winkel geen aandacht voor gehad. Nooit een probleem mee ondervonden:

    De Saucony's hebben een naad aan de binnenkant van de schoenlip! Een naad!

    En is dat erg?

    Jazeker, dat is erg! Heel erg! Bij het afrollen van de voet tijdens het lopen, drukt de naad hard in mijn wreef. Bij zover dat ik vandaag zelfs na 1 km moest stoppen om de veters wat te lossen, zoniet kon ik door de pijn zelfs niet verder lopen.

    Beste ontwerpers van Saucony-loopschoenen, knoop dat tussen jullie lange flaporen:

    een loopschoen mag NOOIT NEVER JAMAIS een naad hebben aan de binnenkant van de schoenlip!

    NOOIT! NEVER! JAMAIS!

    De ene schoen is de andere niet. De aankoop van deze Saucony's was een vergissing. Ik weet nu beter. Waarom kan een mens niet aan zijn huismerk getrouw blijven hee! Toeme toch!

  • Run to Walk Again 2015

    rtwa 2015 lus Herentals 2.png

    Run to Walk Again 2015, 3 en 4 oktober, Tongerlo. De langste loopestafette-wedstrijd van den Belgiek. Lopers en handbikers leggen samen 8 marathons af, gespreid over 4 lussen vanuit het Sporta-centrum in Tongerlo.

    Ook de Bolero Bulls hebben er een lap op gegeven. Bibi was loper bij het 3e team. De mannen van de nacht. Mijn loopbeurt van 25 kilometer, van Olen over Herentals terug naar Tongerlo, was net iets te hoog gegrepen voor mijn povere voorbereiding. Stevig tempo de eerste 15 kilometer. Maar nadien liepen de duracells leeg en de laatste 5 kilometer was het enkel nog op karakter dat ik voortgestrompeld ben. Enfin, 'gestrompeld' is misschien wat zwaar uitgedrukt, maar veel stijl had mijn geloop niet meer.

    Soit, het doet er niet toe. We hebben ons geamuseerd. We hebben een goed doel gesteund. En we zijn, kijk eens hier, nog 3de geworden bij de teams vanaf 17 sporters.

    Volgende afspraak: Acerta Brussels Ekiden.

    15-10-04_Run To Walk Again_0052 (800x532).jpg

    Bolero Bulls team 4 samen met handbiker Kris na de aankomst

    ***

    Straf toeval ook, maar in het Team Krollie liep Jens mee, een sportieve telg uit de schoonfamilie. Bravo!

    12088178_911232335629000_4948230123579708465_n.jpg

  • Samenstand, once in a lifetime

    IMG_0684.JPG

    Deze ochtend heb ik de kortste weg naar het werk verlaten. Ik moest en zou een foto nemen. Een foto van een bijzonder samenstand. Een samenstand van twee mooie lichamen. Hemellichamen. Venus en de Maan.

    Ik wou de samenstand gisteren al fotograferen, toen stonden de twee planetenbollen heel dicht bij mekaar aan het firmament, maar ik was heel druk begaan met naar het werk te bollen en vond geen goed 'moment' om mij met fotografie bezig te houden.

    Vandaag was daar terug dat schouwspel, en toen dacht ik: man dit is toch iets speciaals ...

    - Het is september.

    - Het is ochtend, net 6u gepasseerd. De zon zal dus gaan opkomen. Nu is de hemel nog even donker.

    - Ik rijd op de Ninoofsesteenweg, pal naar het oosten toe. Straks ben ik op de Brusselse ring.

    - De Maan en Venus staan net boven de horizon op een of andere denkbeeldige equatoriale lijn.

    - De hemel is helemaal uitgeklaard, er is geen wolkje te bespeuren.

    - Gisteren heb ik geen foto genomen. Morgen zal de maan amper nog boven de horizon uitkomen. en morgenvroeg zal ik zeker niet om 6u op de Ninoofsesteenweg rijden.

    Man dit is iets speciaals. Je gaat dit nooit meer op deze manier meemaken. Dit is once in a lifetime!

    Ik heb de Ninoofsesteenweg met zijn overdadige straatverlichting in Eizeringen verlaten en ben in een zijweg gestopt om enkele foto's te nemen. Met mijn iPhone. Het resultaat zie je hier.

    Even uitvergroot:

    Maan Venus 11-09-2015 6u20.png

     

    De maanschijf is volledig zichtbaar. Ook Venus is geen stip, maar wel een cirkelvormig object op mijn foto.

    Voilà, ik heb dit deze ochtend niet laten passeren: ik heb een foto genomen van een once-in-a-lifetime samenstand van twee mooie lichamen. Hemels fotogeniek! 

  • 10 jaar Marmotte

    lamarmotte.jpg

    Vooraleer de maand juli voorbij is moet ik hier nog een gedenkplaat oprichten. Een virtuele gedenkplaat. Een aandenken aan de eerste Marmotte-expedities van onze eigen clubkompanen.

    10 jaar geleden, in 2005, namen Eric, Bart & co deel aan de officiële cyclosportieve, maar het zou vooral de prestatie zijn van onze maat Johan, 'Jaco' voor de vrienden, die al eerder in 2005 het parcours (+ een extra col, de Mollard) solo zou afleggen.  

    In 2006 zou Jaco samen met een gans ploegske teruggaan om het mythische parcours nogmaals te rijden. Datzelfde jaar zou ikzelf ook kennis maken met Croix de Fer, Télégraphe, Galibier en Alpe d'Huez. Het verhaal van de Mieren was geboren.

    De gedenkplaat bevindt zich elders op deze blog: het is het heroïsche verhaal dat Jaco optekende in 2006. Ik heb Jaco's relaas respectvol bij mijn eigen verslagen geplaatst: op de pagina  "De Mieren van de Galibier".

    http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/de-mieren-van-de-galibier.html

     

    Tiens, bekruipt mij daar nu plots de zin om dit alles volgend jaar met de gepaste eer te gaan vieren?

    Afspraak in 2016 op de Galibier? 

     

    Telegraphe.jpg

  • Col des Aravis

    Donderdag 16 juli.

    Vandaag mijn laatste fietsrit hier in Annecy. Morgen gaat het huiswaarts, met de auto. Het belooft opnieuw een warme dag te worden en om kwart na 8 ben ik de deur al uit, op weg naar Annecy en zijn meer. Bestemming vandaag is de col des Aravis vanuit Flumet. Die hebben we intussen al met de auto gedaan en heel lastig oogt les Aravis niet. Maar gemakkelijk mag ook. Mij hoor je niet klagen.

    Piste cyclable op de linkeroever. Ik loop een groep in van een man of 10. Excuseer van 6 man en 4 dames. De groep rijdt rustig. Het is telkens ook opletten bij het 'nemen' van de talrijke 'poortjes' op de piste. Een voor een er door. TCC - Twickenham Cycling Club staat op enkele truitjes te lezen.

    - Where is Twickenham? vraag ik aan de hekkesluiter achteraan.

    - South-west London. We're here for a week.

    Ik verneem dat Twickenham Cycling Club geen klein clubje is: zo'n 500 leden. Vijfhonderd! Hallo zeg! Er wordt in verschillende groepen gefietst. Zowel in competitie als recreatief. Maar mijn gesprekspartner neemt aan andere competitie deel, zegt hij: running.

    - Marathon?

    - Yeah. New York, London, Berlin, Boston, Chicago, Paris,...

    Hij somt mij een indrukwekkend lijstje op. Maar zelfs 1 marathon is voor mij al indrukwekkend.

    - Ever done Brussels?

    - No.

    - Should do that one. It's the toughest.

    Laat ik maar wat reclame maken, nietwaar! Ik voeg er eerlijkheidshalve bij dat ik het zelf bij halve marathons hou en dat ik dat al ver genoeg vind. 

    Een poortje verder beland ik naast een van de dames in het gezelschap. Ik vraag haar of er veel vrouwen in de club zijn aangesloten.

    - Oh. Fifty-Sixty-ish.

    Oeps, dat zijn er enkele meer dan de 3 dames in onze club.

    - Het vrouwen-wielrennen zit in de lift, vertelt zij mij. Steeds meer dames op de fiets.

    Zou dat ook naar onze contreien overslaan?, zit ik te denken.

    Wat later houden de TCC-ers halt (voor een tussenstop?). Ik zet mijn weg solo verder richting Ugine.

    ***

    In Ugine wacht mij een verrassing. Ik ben van plan de D1212 te volgen tot Flumet en de voet van Les Aravis, maar een route barrée beslist er anders over. Ik krijg een déviation aangeboden. Die stond niet in mijn programma.

    DSCI0114.JPG

    Wat baat het dat een col 'Ouvert' is, als de weg er naartoe hermetisch dicht is. Plaisanteries!

    De omleiding kronkelt links omhoog, door het dorp van Ugine. Even vrees ik ook de Col de l'Arpettaz cadeau te krijgen, maar gelukkig splitst de weg honderd meter verder: het wordt minder erg ...

    DSCI0115.JPG

    Een geur van verschroeid plastic achtervolgt mij tot ik het dorp goed en wel door ben en het bos bereik. Ik verdenk de grote 'usine' van Ugine de atmosfeer hier te verpesten. Intussen blijft de weg klimmen. Misschien is dit niet de Arpettaz, maar het voelt verdorie echt 'col' aan vooraleer ik Héry sur Ugine bereik. Even verder begint eindelijk de afdaling.

    ***

    In Flumet ga ik linksaf en begint de klim van Col des Aravis. Vanuit Flumet is deze col vrij gemakkelijk te noemen. Er zitten een paar kilometer in aan 2 en 3% gemiddeld, en verder gaat het stijgingspercentage naar een schappelijke 7 en 8%. De doortocht door het bergdorp La Giettaz kort de klim mentaal een heel stuk in en eens voorbij La Giettaz ben je binnen de kortste keren boven op de col.

    _DSC2663.JPG

    Niet vergeten om boven even achterom te kijken: daar ligt immers de Mont Blanc te blinken.

    _DSC2667.JPG

    Na Les Aravis zet ik koers naar de Col de la Croix Fry. Een klim van 4 kilometer. Het is middag. De zon zit hoog en brandt op de rug. La Croix Fry is mijn laatste col deze vakantie, er rest mij nog een afdaling naar Thônes en verder de brede weg naar Argonay. 

    Bovenop la Croix Fry is er een mooi groot 'restaurant-bar'-terras: "Les Rosières". Met een gerust geweten zet ik er mijn fiets aan de kant en tracteer ik mijzelf op une grande bierre pression. Het is welletjes geweest. Santé!

    Croix Fry.png

  • Le Semnoz, Pont de l'Abîme en Quatorze juillet

    Dinsdag 14 juli. Quatorze juillet. 

    Het is kwart na 9 wanneer ik mij de helling van Argonay naar Annecy laat af bollen. Weinig verkeer in het stadscentrum: ik hoef niet al te assertief mijn plaats op de weg op te eisen. Waar geen fietspaden liggen, tonen geschilderde figuren op het wegdek waar je als fietser best rijdt. De beperkte beschutting die een beetje verf kan bieden. Als fietser ben je met weinig al tevreden.

    9u34. Ik neem een eerste foto van mijn beklimming van de Semnoz-helling. Le Semnoz. Vroeger heette dat - als ik mij niet vergis - Crêt de Châtillon. Althans zo ken ik dat uit de gewijde Tourgeschiedenis. Maar nu is dat dus de Semnoz. 

    - Quinze kilomètres jusqu'au sommet, had M mij verteld. Moest ik zeker doen. Ook Edwin had de Semnoz in zijn lijstje staan.

    ***

    Le Semnoz. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat men zoiets in dezelfde stijl wou als Le Ventoux en dat men om die reden de naam heeft aangepast. Le Semnoz. Een berg om u tegen te zeggen. De top ligt op 1699 meter hoogte. Twee jaar geleden kwam de Tour voor de eerste maal boven aan op le Semnoz, een col buiten categorie. Het was de voorlaatste tourrit en de rituitslag sprak boekdelen:

    Classement de la 20e étape 1. Nairo Quintana (Movistar) : 3h39'04"2. Joaquin Rodriguez (Katusha) : 18"3. Christopher Froome (Sky) : 29"4. Alejandro Valverde (Movistar) : 01'425. Richie Porte (Sky) : 02'176. Andrew Talanski (Garmin) : 02'27"7. Alberto Contador (Saxo) : m.t. John Gadret (AG2R) : 02'48"9. Jesus Hernandez (Saxo) : 02'55"10. Roman Kreuziger (Saxo) : m.t


    En savoir plus : http://sport.gentside.com/tour-de-france-2013/tour-de-france-2013-nairo-quintana-vainqueur-a-annecy-semnoz-resultat-et-palmares-de-la-20e-etape_art39729.html          Copyright © Gentside Sport 

    Semnoz 10.png

    Om maar te zeggen: dit bergske is geen kattepis, zeker niet 's morgens als opwarming na het ontbijt. Het stijgingspercentage ligt grotendeels rond 9% en ik knabbel rustig de meters op. De brede asfaltweg loopt zowat volledig door het bos en de koelte van de schaduw is welgekomen.

    Op de top valt weinig te beleven. Weliswaar een mooi uitzicht op de bergen rondom en op een tipje van het meer, maar er is teveel nevel om de Mont Blanc te kunnen zien. Een paar foto's en een selfie later zet ik mijn weg verder, richting Pont de l'Abîme.

    ***

    scannen0001.jpg

    Pont de l'Abîme, juli 1982

    Pont de l'Abîme wordt mijn verste punt. Ik ben hier ooit nog geweest. In juli 1982 om precies te zijn, samen met 4 copains, tijdens de rit over 'Le Revard'. 

    De afgrond is er nog. De brug ook. Maar het caféterras waar ik wel een Perrier had kunnen verteren, dat caféterras is er niet meer. Het café ook niet. Tout a disparu. Als fietser moet je met weinig tevreden zijn.

    IMG_0427.JPG

    Pont de l'Abîme, juli 2015

     ***

    In de terugweg wacht mij een klim van 7 km naar Col de Leschaux. De zon brandt. Rustig aan. Het is nationale feestdag. Niet forceren. Mijn tijd nemen. Een paar tragere fietsers voorbij rijden. Enkele foto's nemen. Koekje eten. Drinkbus vullen. De tragere fietsers een tweede maal voorbij rijden. Het leven op de flanken van een col.

    En dan, in de afdaling, rijdt daar midden van de weg plots een coureur zonder fiets. Een skiër! Een gast op rollerskis duwt zich met zijn sticks voort en gaat dan in lage skihouding de berg af. Als dat niet weer een speciaal geval is!

    Leschaux 1.png

    Ik laat mij tot naast de skiër bollen. Zijn tricolore 'cuissard' intrigeert mij.

    - Bonjour! Je vois que vous portez aussi les couleurs tricolores! 

    Ik wijs naar mijn club-koersbroek. Ik draag op deze quatorze juillet uiteraard mijn 'Frans tenue'.

    - Et oui! Je fais partie de l'équipe française de roller-ski et j'ai mis mon cuissard d'équipe.

    Meteen is mijn curiositeit pas extra geprikkeld. 

    - Hoe snel gaat u daarmee?

    - Quarante.

    Hij is vanmorgen eveneens vertrokken vanuit Annecy. Een ritje van dik 40 kilometer met daarin col de Leschaux. Op roller-skis, hij liever dan ik. Ik dacht dat cols opfietsen best lastig kon zijn, maar dit lijkt pas echt corvée.

    - Chapeau pour ce que vous faites!

    - Oh, antwoordt hij, C, mij, ik doe ski-de-fond in de winter en 's zomers roller-ski. Dit is mijn training.

    In september gaat in Italië, in Val di Fiemme, het Wereldkampioenschap Roller-ski door. Onze vriend C zal er met zijn ploegmaten de franse kleuren verdedigen. ( http://www.visitfiemme.it/en/italian-style-and-events/events/roller-ski-world-champs )

    Ik vraag of ik een paar foto's mag nemen van zijn effort; ik stuur ze hem door. "Pas de problème!"

    Leschaux 2.png

    Eens terug naast het meer wens ik de fond-skiër succes met zijn training en vaneigens ook met het kampioenschap. De piste cyclable brengt mij terug naar Annecy.

    Cyclable ... het woord krijgt plots een andere betekenis.

    ***

    De tricolore dag sluiten mijn eega en ikzelf af met het genieten van een prachtig feu d'artifice aan het meer van Annecy. Yep, de Fransen, ze kennen er wat van! 

    IMG_0454.JPG

      Allons, enfants de la Patrie ...

  • Les routes cyclables d'Annecy

    Eindelijk wat tijd gevonden om iets te posten. Het leven hier in Annecy is goed gevuld. En het is hier ook warm, mensen, verschrikkelijk warm. Vandaag 39 graden volgens de weerman. En dat duurt hier zo al een ganse week.

    Ik heb nochtans wat 'post-bare' verhalen. Verhalen van op en rond de pistes cyclables van Annecy.

    Kent u de 'pistes cyclables'? Neen? Dat is dit:

    DSCI0094.JPG

    Brede fietspaden dus. Gescheiden van het autoverkeer. Frankrijk is op de goede weg. Binnen een paar jaren zal men via zo'n 'befietsbare wegen' helemaal rond het meer van Annecy kunnen fietsen. Nu is enkel de linkeroever in gebruik. Ook langs de grote uitvalswegen vanuit Annecy liggen al diverse tracés 'piste cyclable'. Asfaltlinten. Geen beton, geen "brikskes" of "dallen". Glad asfalt, zoals men ook aan auto's aanbiedt.

    Welnu, op zo'n cyclabel tracé start mijn eerste verhaal.

    ***

    Het is zondag 12 juli en, mijn club-programma getrouw, heb ik een ritje met de fiets gepland. Clubmaat Edwin heeft mij enkele parcours in de omgeving van Annecy aanbevolen. Ik ga vandaag de Col de la Forclaz oprijden.

    Gestart vanuit Argonay kies ik de D16 richting Thônes. Ik beland heel snel op zo'n afgescheiden fietspad en dat gaat goed ... tot het eerste rond punt. Waar is het vervolg van de route cyclable? Welke richting moet ik hier uit?

    Een tweede fietser heeft mij ingelopen. Die volgt mij naar de overkant van de rotonde. Ik excuseer mij dat ik de weg niet te best ken - zeg maar: totaal niet ken - en ik vraag hem waarheen hij rijdt.

    - Thônes et le Col de la Forclaz, is het antwoord.

    Bingo!

    - Même destination pour moi.

    We besluiten 'de facto' om samen verder te rijden. Zoals dat coureurs past, is het eerste wat je doet: de fiets en de benen van je tegenstander monsteren. Een B-twin veloke, ziet er goed materiaal uit. Geen conclusies mogelijk. Ongeschoren benen ... Oei: 2 mogelijkheden: ofwel een gelegenheidsfietser, ofwel zo een van die knoestige klimmers die mij seffes los uit het wiel gaat fietsen. Een zaak valt mee: de kerel kent hier blijkbaar zijn weg. Goed zo!

    Een paar kilometer verder vissen we een derde cyclist op.

    - Il a le même vélo que moi, zegt de B-twin rijder.

    Nog een B-twin dus. Een Engelstalige Fransman, ook op weg naar Thônes. Ons pelotonnetje groeit en even zie ik ons in gedachten al terug in Annecy arriveren met een groep van 10 - 15 man. Wishful thinking vaneigens, want reeds in Thônes splitsen onze wegen. De Franglais rijdt door naar la Clusaz en Col de la Croix Fry. De rest van het peloton draait de weg op naar Col du Marais.

    - Doet u sport? vraag ik mijn gezel.

    - Je fais de la natation. Dit is pas mijn vierde rit met de fiets. Ik wil wat op uithouding trainen.

    Het blijkt dat onze maat, M, aan zwemcompetitie doet op hoog niveau. Franse nationale ploeg. 50 en 100 meter crawl en 'papillon'. Achteraf opgezocht: diverse nationale en internationale medailles en clubrecordhouder.

    Allee vooruit, ik ben hier dus niet met de eerste de beste op weg. Ik zwijg wijselijk over mijn eigen palmares. :-)

    Col de Marais zijn we boven zonder dat we er erg in hebben.

    - Ah, on est déja au sommet! Ik had het lastiger verwacht, zegt onze zwemkampioen.

    De Marais is dan ook geen col om over naar huis te schrijven.

    We gaan de afdaling in. Ik heb mijn maat verteld dat ik ooit een demo kreeg van een ex-profrenner in de afdaling van Col de Murs. Dat ik daar toen geleerd heb om goed te dalen. Met vertrouwen volgt hij mij op zo'n 15 à 20 meter. Ik draag er zorg voor om een zuivere lijn te volgen. We komen vlot en veilig de berg af. Onze volgende hindernis is Col de la Forclaz.

    *** 

    - Ca commence ici? vraag ik.

    - Oui! C'est la Forclaz!

    Onmiddellijk krijgen we een steil stukje Alpe d'Huez aangeboden. We gaan naar de kleine molen. De triple van M heeft 29 tanden op het kleinste kamwiel.

    - Dat moet zeker gaan, antwoord ik hem. Ooit reden wij cols op met vooraan een blad van 42 tanden. Dat ging ook.

    Terwijl ik rustig mijn 34 x 26 pedaleer, hoor ik onze vriend zwaar ademhalen en koortsig naar een ritme zoeken op de 29.

    - Tracht uw ademhaling comfortabel te krijgen.

    DSCI0077.JPG

    We klimmen voort. Het gemiddeld stijgingspercentage flirt een paar keer met 11% en op een warme dag zoals vandaag (temperaturen boven 30 graden) kan dat best wat uithouding trainen.

    Terwijl bij M de donkere zonnebril af gaat en ook het truitje al half open staat, zit ik als 'coole' kikker naast hem maar wat te zeveren:

    - Dat wij op onze eerste col destijds, de col du Sapenay, naar de schaduwen van de telefoonpalen toe reden.

    - Dat voor iemand die net de Stelvio heeft opgereden er dit jaar niets meer zo lastig is.

    - Dat de lastigste stukken van de Col de la Forclaz, de stukken ... in de zon zijn.

    - Dat mijn maat precies naar water tracht ... à 2 mètres de profondeur! (ik weet het, heel cynisch :-) 

     

    Soit, mijn bijzondere 'coaching' helpt blijkbaar, want M bereikt rood aangelopen de top van de Forclaz: "Ik had de top niet bereikt zonder u.". Allez, dus toch een goede daad gesteld.

    DSCI0078.JPG

    Na de klim van de Forclaz volgt een mooie afdaling tot aan het meer. Ik laat mij door M terug naar Annecy gidsen. Vanaf november zit die terug volop in de zwemcompetitie. Hij heeft dus nog wat tijd om verder op uithouding te trainen.

    - De Galibier, raad ik hem aan, de Galibier, als je ooit de kans hebt, dat is pas uithouding.

    Maar ik besef dat wielrennen en zwemmen twee heel verschillende sporten zijn, en dat een zwemmer misschien niet zo gebrand is om cols 'hors catégorie' op te klauteren, niet voor het plezier, en misschien ook niet als uithoudingstraining. Cols opklefferen is immers meer iets voor Mieren. En echte Mieren zwemmen niet. 

    ***

    Nog dit: na mijn Forclaz-toerke zal ik in de streek van Annecy nog 2 ritten rijden. En telkens zal ik speciaal volk ontmoeten. In een volgende post meer daarover.

  • De Tour 2015. Jazeker, wij kunnen goed fietsen!

    Een ander moment, een andere koers.

    Maar de beelden blijven herkenbaar.

    Jazeker, wij kunnen goed fietsen!

    Twijfelt iemand daaraan?

     

    quelques-chutes-pas-mal.jpg

  • Waarvoor is dat goed?

    Winnik vanaf Congoberg.png

    Winnik vanaf de Congoberg

     

    - "Waarvoor is dat goed?"

    vroeg mijn eega toen ik haar zei dat ik 2,5 uur gefietst had, niets anders had gedaan dan herhaaldelijk de Congoberg en de Bosberg opgeklommen en niet verder van huis was geweest dan de Bosberg, hier nog geen 10km verderop.

    Tja, waarvoor is dat goed?

    Als training, zeker? Klimspecifiek vermogen en zo van die dingen.

    Ik heb dus gisteren inderdaad een groot stuk van mijn lange zomeravond doorgebracht op en rond de Congo- en de Bosberg, waarbij ik beide heuvels ettelijke malen ben opgereden, weliswaar steeds langs de asfalt-zijde. Om mijn klimspieren te oefenen heb ik de kasseien niet nodig. 

    Waarom ik mijn klimkunsten wou praktizeren, is een andere zaak.

    Ik had 3 redenen.

    1) Ik ben pas om 10 voor 7, ofte 18u50, met mijn fiets thuis vertrokken en had geen zin om nog aan een lange rit te beginnen naar een verre bestemming, hoewel dat op zo'n lange zomeravond nog best kan. Mentale luiheid, dus.

    2) Ik wou mijn Stelvio-spieren nog eens laten werken. Noem het nostalgisch inspiratiegebrek.

    3) Ik wou de theorie in de praktijk brengen dat je na een goedgevulde maaltijd beter je spieren aan een stevige training kan onderwerpen om op die manier spiervolume bij te kweken. Deze derde reden klasseer ik onder de rubriek chronische goedgelovigheid. Alhoewel, ik heb dat deze week toch in een boekske gelezen...

    ***

    Voilà, met die ambities en drijfveren heb ik dus enkele keren de lokale 'cols' en bergpassen in mijn achtertuin beklommen. Daarbij heb ik er regelmatig mijn plezier in gevonden om vooraan de grote molen te duwen (een 50), en achteraan de tandjes op 21 te laten lopen. Dat alles zoveel mogelijk zittend op het zadel. POWER!!!

    Mijn statistieken:

    - 70km in 2u25, als we goed kunnen tellen is dat gemiddeld 29 km/h. Ik had blijkbaar veel bergaf!

    - 4 maal Bosberg langs Wisken. Miljaar, waar is de tijd dat we hier koersten?

    - 4 maal Congoberg vanuit Nieuwenhove, telkens met de zijkant vanuit Vollezele én 1 keer de zijkant vanuit Galmaarden

    - 810 hoogtemeters, wat het equivalent is van een pittige rit in het Pays des Collines.

    Hierbij de gegevens uit MapMyRide:

    klimtraining bos en congo mmr 1.png

    MapMyRide kan niet goed tellen, want ik reed de Congoberg 4x op langs de asfaltzijde vanuit Nieuwenhove. En als die de eerste keer een categorie 5 score waard is, dan is diezelfde klim dat volgens mij de volgende 3 keren ook! Dat brengt mijn totaal op 8 beklimmingen van vijfde categorie. Als dessert na het avondeten kan dat tellen. Burps!

    *** 

    climb ratings.png

    ***

    Nog een kleine nabeschouwing:

    Terwijl ik mijn hoogtemeters aan het afmalen was, kreeg ik het luminueze idee om deze training als een 'special event' aan te bieden aan mijn clubmaten. Dat zou dan het begin van een gekke reeks kunnen worden, naast de Varent en de SM-toer, de Supermooie toer, in het Pays des Collines. Moet ik maar eens lanceren, me dunkt. Wie weet vind ik hiervoor nog geïnteresseerde gestoorde geesten. Je weet nooit! Gegadigden mogen mij vaneigens altijd contacteren.

  • Waterloo ! Waterloo ! morne plaine !

     

    aigleblesse1.jpg

    Comme une onde qui bout dans une urne trop pleine,
    Dans ton cirque de bois, de coteaux, de vallons,
    La pâle mort mélait les sombres bataillons...

    D'un côté c'est l'Europe, et de l'autre la France !
    Choc sanglant ! des héros Dieu trompait l'espérance
    Tu désertais, victoire, et le sort était las.
    O, Waterloo ! je pleure, et je m'arrête, hélas !

     

    Victor Hugo

     

    http://www.2dragons.be/n6-hugo.php