• Verstand op nul? Gemakkelijk!

    "Duwen maar! Verstand op nul! En draaien maar!" Hopla! Zo'n instructie van de spinning-instructrice levert mij weinig problemen op. Alleszins toch wat dat verstand betreft. Met alle indoor-fietsactiviteiten van de laatste maand heb ik zo stilaan een brein dat supergetraind is in de "verstand-op-nul" wetenschappen. De lastige vragen van de dag worden in een monotone cadans weggemalen. Of dat nu op de piste, of op de rollen of in de spinning is, veel verschil maakt het niet uit. Alleen krijg je daar in het laatste geval een lekkere beat bij die je automatisch naar een aangepast ritme drijft. Zolang de benen en het hart meewillen natuurlijk. Vanaf 165 heartbeats per minuut begin ik mijn polar nauwlettend in het oog te houden. Niet forceren! We willen immers het verstand op nul, niet de hartslag.

    En zoals de weersvoorspellingen laten horen, zijn we nog een tijdje goed voor indoor-werk. Met een lekkere beat tussen de oren en het verstand op nul.

    Voor de sfeer nog een paar 'spinning' videoclips:

    Voor de plaats waar de spinning doorgaat: Full Runners Sun Sunset Moon 2006  http://www.youtube.com/watch?v=m-6uDaSy36w&feature=PlayList&p=C4CFD8BC86F92058&playnext=1&playnext_from=PL&index=84

    Nog zo eentje: Spinning Brasil  http://www.youtube.com/watch?v=6rRnbVcd1Rk&feature=related

    Of een waar muziek en fietsen mekaar ontmoeten:  Bolzano 2009 http://www.youtube.com/watch?v=OiiFk2G-kWM&feature=related

  • É Joan Baez que está cantando

    Wie schrijft, die blijft. Maar is dat zo? Een vraag die je jezelf ooit wel gaat stellen als je af en toe je gedachten of ervaringen in een blog vastlegt. Sommigen stoppen ermee. Bij gebrek aan reactie of respons. Anderen zetten onvermoeibaar door. Met of zonder respons. Waar zit ik zelf? Ga ik ermee door? Of stop ik beter? Leest iemand dit hier? Voor wie schrijf ik eigenlijk? Wie doe ik er een plezier mee? Of wie doe ik er net géén plezier mee? ’t Zijn bijna existentiële vragen. Prangende vragen. To write or not to write? The answer my friend…

    Maar ik ben nog niet uitgepraat. Of beter: nog niet uitgeschreven. Er wordt immers nog gefietst. En dus zijn er nieuwe ervaringen. Zoals zaterdag. Mee met de zoon en enkele jonge wielrenners voor de eerste clubtrainingsrit van het jaar. Evenveel vaders als coureurs eigenlijk. Vaders die ook eindelijk eens willen buiten fietsen. 60km langs min of meer vlakke wegen. Af en toe toch een redelijke wind en dus bibi vrij veel op kop. Of ik ’s anderendaags terugkwam? Jazeker, als ‘t niet regent.

    Maar ’s zondags dan toch ochtendlijk gemiezer en bijgevolg den deze geen zin om vroeg te vertrekken. Zoon-met-snotneus ook niet. Ben pas een uur later gaan fietsen. Met een open lucht en een flauw winterzonnetje richting Schorisse. Op Scott-met-de-Big-Apples. Zoals de traditie het wil, in januari een eerste maal de Varent gaan oprijden. Op een kleine versnelling, maar nu mag dat nog. 65km. Voilà, de eerste wegkilometers van 2010 zitten erop. We zijn vertrokken.

    In de reeks ‘Blowin in the wind’ vandaag een tweede uitvoerder. Ook uit de prille 60-er jaren. Niemand minder dan Joan Baez. Spijtig dat beeld en klank niet mooi gesynchroniseerd zijn. Zet het volume maar iets luider. http://www.youtube.com/watch?v=DFvkhzkS4bw&feature=related

    En nog eens Joan, jaren later en met veel meer overtuiging en timbre. Een prachtige stem! http://www.youtube.com/watch?v=jTp810Ycqj8&feature=related

  • In gedachten rondjes draaien

    't Wordt hoog tijd dat we met de fiets terug op de weg kunnen rijden. Ik kijk al uit naar het komende weekend, een weekend met de termometer boven nul. De mountainbike staat klaar met de Schwalbe Big Apple balloon tyres gemonteerd. Plezant om daar in de winter mee op de weg te rijden. Een hoge snelheid hoeft immers nog niet; als we maar wat pedaleren. Zo'n Big Apple is een comfortabel 2.00 inch schoeisel met een mooi bol profiel. Speciaal laten bestellen, want de fietsenmaker had zo'n ballonbanden nog nooit verkocht. 't Is dat ik zelf voor de pk's moet zorgen, want voor de rest geven die banden een heerlijk cruise-gevoel.

    De laatste weken bleef het fietsen beperkt tot alles wat indoor mogelijk is. Onder andere een wekelijkse training op de Gentse piste, zoals ook gisteren. Rondjes draaien. Meestal aan een leuke 22 seconden-per-ronde, hoewel ik gisteravond op de hartslagmeter toch even een hoge 171 zag knipperen. Blijkbaar dacht iemand op dat ogenblik: "Alles kan sneller". Zal 't gaan ja? 

    Is dat niet monotoon zo op de piste rijden? Ba nee. Je komt onderweg immers veel volk tegen. Het is continu alert zijn. En zoeken naar een goede zitpositie wanneer zowat na een uur het zadel je kont tormenteert. Fietsen op zo'n wielerbaan laat niet toe om te freewheelen. Niet letterlijk - je rijdt met een vaste 'pignon' - maar ook niet figuurlijk - je gedachten zijn constant bezig met wat er gebeurt op de baan. Het achterwiel van je voorligger, het pelotonnetje dat je gaat inlopen, iemand die met de hand een teken geeft en even op de trappers gaat lopen, de klok die haar rode cijfers wisselt, een mysterieus opschrift op een broek.

    Ga op de weg fietsen of ga een eindje lopen. Steeds kan je allerlei gedachten en vraagstukken door je geest laten flaneren en er je inspiratie op botvieren. In openlucht trainen is vertrekken met de vragen en problemen van de dag, onderweg creatieve oplossingen bedenken en uiteindelijk bij thuiskomst alles weer vergeten zijn, problemen zowel als oplossingen. Niets daarvan op zo'n piste. Geen vragen, geen antwoorden. No answers, my friend. Alleen maar rondjes draaien. Ook in gedachten.

    Tot slot nog een muzikale afsluiter. Bij het zoeken naar een mooie uitvoering van Blowin' in the wind, vond ik op Youtube heel wat covers van Dylan's master piece. Daarbij enkele zeer mooie en zelfs 'pakkende' performances. Ik laat er in de komende weken enkele op de blog passeren. En bij elke versie die je beluistert krijgt die simpele song steeds meer kleur en diepte. Tot Blowin' in je hoofd blijft draaien. How many times...

    Katie Melua hadden we eerder al op de blog. Laten we de reeks hier starten met het origineel, hoewel niet mijn favoriete exemplaar. Gelukkig: in de hemel is geen Dylan! http://www.youtube.com/watch?v=d0Lpovpvsrs&feature=related 

  • 22 seconden

    22 seconden. De ideale tijd om in januari in peloton op training 1 rondje af te leggen op de wielerbaan van de Blaarmeersen. En toch was het gisterenavond moeilijk om die discipline aan te houden. Telkens zijn er van die fiets-engerds die dat tempo per sé met 3 à 4 km/h moeten optrekken om dan wat later een mooi peloton in stukken en brokken uit mekaar te zien vallen. Dat ze al eens proberen om 10 rondjes op kop 22 seconden ofte 42km/h aan te houden. Neen meneer, 5 toerkes aan 45 en dan niets meer. Leuk!

    't Is een echte plaag die je ook tijdens cyclosportieve ritten dikwijls ziet: een paar asociale kwasten zit een tempo te sleuren aan hun eigen maximum en daarachter rijdt een groepje aanklampers die met moeite kunnen bijbenen. En zo toeren die - met de tikker in het rood - in de mooiste omgevingen van Frankrijk, Oostenrijk of Italië rond zonder dat ze tijd hebben om te genieten van het parcours of van de omgeving. Rij verdomme 2km/h trager en de ganse groep rijdt comfortabel mee, met een grote kans dat men zelfs nog eerder aan de finish aankomt.

    Enfin, om terug te komen op de piste, we hebben het gisteren gepresteerd om 1 uur en 50 minuten aan 1 stuk in het zadel te blijven. Gemiddeld ergens rond die 42 per uur of in totaal iets van een 73km. Ziezo, de kop is er bij deze af voor dit jaar. Nu nog een streefdoel vinden voor het zomerseizoen.

  • Geen Marmotte?

    Al 5 januari en ik heb dit jaar nog geen meter gefietst. Ook niet op de rollen. De sneeuw en het herstel-na-verkoudheid vallen gelukkig samen. Morgen de eerste training van het nieuwe jaar. Indoor.

    Intussen ontbreekt mij ook nog een serieus fietsdoel om dit jaar naartoe te leven, én te trainen. Geen Marmotte, Trois-Ballons of Etape du Tour op het programma (voorlopig toch). Ook de Ventoux lijkt dit jaar geen bezoek te zullen krijgen en vorig jaar had ik mij ook al voorgenomen om mij vanaf 2010 niet meer in februari-maart af te jakkeren om nog een volledige Ronde van Vlaanderen te rijden. Zelfs de Eneco 24uur van Zolder zal het einde augustus zonder mij moeten doen. Niet dat ze mij daar wreed gaan missen, maar de ambiance op het circuit was wel leuk.

    Dat wordt dus in de komende dagen en weken zoeken naar een sportieve uitdaging.