• Als 't zondags regent...

    ... rijden we op zaterdag. Een eenvoudig principe. Gecompliceerder moet dat niet zijn. Gisteren namiddag een rustig ritje met 12 man richting Bouvignies.

    Waar dat ligt? Juist voorbij Rebaix. Enfin, voor wie niet van de streek is, Bouvignies ligt nog net niet in Aat ofte Ath. Een duchtige tegenwind in de heenrit. Ik zie in de eerste kilometers de kopmannen vooraan vechten tegen de luchtweerstand. Voorbij Zarlardinge (juist achter Goeferdinge...) geraak ikzelf op kop van ons pelotonnetje. 'k Heb precies goei benen vandaag? De wind deert mij niet en een paar keren moet mijn voet van het gaspedaal of er schiet van ons groepje zo goed als niemendal over. Ook Ronnie zit met goei benen, maar bij hem is dat chronisch. Af en toe omkijken: volgt Ceekes nog? Jazeker.

    Vanaf Bouvignies wind in de rug. Ah, ça roule beaucoup mieux! Via Isières bereiken we Ghislenghien (met de windturbine in volle zwier) en Hellebecq. Zelfs Winoc komt vooraan de groep besturen, daarna Roger. Die vindt zelfs dat het tempo nog een scheut omhoog kan en hij begint zowaar een halve fiets voor mij uit te rijden. Ik heb dat niet graag. Alors, c'est à ce moment-là que je me laisse remplacer en ik parkeer mij achteraan in de wielen. "Cee, hoe is't met uw knieën?" "Goed. Maar ik heb híer pijn." en hij wijst naar zijn rechterzij. Geen idee wat er daar zit dat fietsend pijn kan doen. "Goed, als't maar uw knieën niet zijn.", antwoord ik hem.

    Wanneer Cee en ik na een laatste klim van Keringen-berg en een doortocht van Nieuwenhove thuis aankomen, hebben we 82,3km op de teller aan gemiddeld 30km/h, is Cee zijn pijp uit, doen zijn knieën dan toch weer pijn en stap ik zonder 1 zweetdrupje gelaten te hebben van mijn fiets. Tiens, de benen waren dus toch goed.

    Vandaag, zondag, staan alle luchtsluizen open en heeft Colruyt zijn windturbines weer in de ventilatorstand geplaatst. Rukwinden. Geen weer om een hond door te jagen. Tenzij eliterenners die een semiklassieker moeten rijden van Kuurne naar Ninove en terug. Of 3 gekken die een nieuweling gaan aanmoedigen in een verzopen Opwijk, maar enkel op tijd zijn om er enkele natgestriemde doortochten van de later gestarte junioreskoers te zien passeren. Drijfnat word je daarvan, supporter zo goed als coureur. 't Is zelfs geen paraplu-weer, want die hulpstukken gaan vandaag in geen tijd naar de Filistijnen. Tja, we blijven hopen op beter weer.

    Met dit mistroostig, zonnepaneelonvriendelijk weer, fleuren we de blog dan maar even op met onze volgende en voorlaatste aflevering van de blogsoap. En we gaan crescendo. Hé, een mooie uitvoering. Dames en heren, 'Blowin in the wind' door Alanis Morissette, met 2 gitaren, een mondharmonika en alles d'erop en d'eran:  http://www.youtube.com/watch?v=F5lQsLeVYtI

  • On the road again

    Eindelijk voelen we opnieuw het effect van de aarde-opwarming. Het doet deugd om weer op de weg te rijden en bij momenten de zonnewarmte op de zwarte koersbroek te voelen. Zwarte koersbroek. Een rennersbroek hoort inderdaad hoofdzakelijk zwart te zijn, niet rood, wit of (afschuwelijk) lichtblauw. Zo'n zwarte broek heeft overigens nog meer voordelen:

    • je ziet er geen zweetplekken op
    • het is geen zicht om te fietsen in pijama
    • frontale foto's tonen geen ongewenste 'bas-reliefs'
    • het is een ideaal tenue-onderdeel om 'in het zwart' te gaan trainen

    Terug naar de feiten: de 3 wegritjes van deze week brachten de kilometerstand voor dit jaar boven 1100. Vier cijfers. We're on the road again.

    Wie gisteren en vandaag ook voelbaar aanwezig was, was de wind, heel fris uit het zuidwesten. Het klimaat kent eigenlijk nog 3 weerstoestanden: 1) of het vriest en de wegen zijn sneeuwglad, 2) of het regent aanhoudend, 3) of het is droog en er blaast een harde wind. Vroeger was er nog een 4e alternatief (zacht - droog - windstil), maar die weersgesteldheid zijn we enkele jaren terug ergens kwijtgespeeld. Waar, wanneer en hoe? Tja, iets om tijdens de volgende trainingsrit 'on the road' eens dieper over na te denken.

    Van wind gesproken: tijd voor het vervolg van de soap "Blowin' in the wind". Vandaag een cover die nog sterk in mijn geheugen zit. Eentje zonder mondmuziekske, maar wel met drumstel en trompet. Hoewel Dylan in de jaren 60 de song uitbracht en er heel snel andere beroemde covers werden geproduceerd, is deze versie van The Hollies wel degene die mij heel bekend klinkt. Impressies onbewust geabsorbeerd tijdens mijn jeugd. Toegegeven, qua gezaag halen The Hollies wel een heel hoge waarde op de schaal van Dylan, nietwaar?  http://www.youtube.com/watch?v=_pm6OVvu3yQ&feature=related 

  • Nothing else matters

    Eindelijk lukt het dan toch. Cee en ik hebben samen een ritje van 60km kunnen fietsen. Op de weg! De sneeuw is overal zo goed als weg. Yep, we kunnen weer fietsen. Herleven.

    't Werd ook stilaan tijd. Ik kreeg een hoge nood aan buitenlucht. De laatste paar weken waren nogal 'drukkend' op mijn gemoedsrust. Enkele nachten met amper slaap, om diverse redenen, gaande van vroege of geschrapte vluchten tot diefstal-met-inbraak in de auto. Wakker zijn kot in de nacht. Wanneer een mens zou moeten slapen. Niet gezond.

    Of ondergedompeld worden in een Brussels bad 'verkeersagressie', tweemaal per dag, 's morgens en 's avonds, elke dag opnieuw. Hoeveel intimidatie moet je slikken? Hoe tam moet je worden? Als automobilist? Als fietser? Als mens? Hoe apathisch kan men zijn?

    En intussen opletten voor menselijke overgevoeligheden. Een vriendelijk en beleefd bedoelde boodschap wordt al gauw (en ik denk bij voorkeur...) verkeerd begrepen en krijg dat dan nog maar rechtgezet. Zwijgen en niets doen is beter dan je kop uitsteken. "Als je kritiek wil vermijden: doe dan niets, zeg dan niets, wees dan niets." (Stephen Roche)

    Soit. De borstel erover. Cee en ik hebben buiten gefietst. En nothing else matters. http://www.youtube.com/watch?v=bAsA00-5KoI&feature=related

  • You can check-out any time you like...

    Nu er over de fietsvoorbereiding toch weinig te zeggen valt - ik rijd tegenwoordig evenveel indoor als buiten op de weg - sta ik mezelf toe om in m'n blog eens serieus off-road te gaan. Schrijverlijke vrijheid. Met mijn excuses.

    Even iets vertellen over lijnvluchten en sneeuw. Toen woensdag zowat heel België omwille van 4 cm sneeuw met 1 gigantische verkeersfile was volgeparkeerd, besloot Brussels Airlines 's namiddags enkele vluchten te schrappen. Groot gelijk zou je zeggen, ware het niet dat één daarvan een AVRO RJ100 vliegmachien naar Boedapest moest brengen. Die AVRO zou dan om 20u15 een 50-tal passagiers terugvliegen van de Hongaarse hoofdstad naar Zaventem. En den dezen was daar natuurlijk bij.

    Je voelt zoiets aankomen op het moment dat de 'boarding' niet op het voorziene uur start. Delayed, te beginnen met 1 uur. Een hele wachttijd later, dan toch 'boarding' en bijgevolg alleman beneden aan de gate de bus op die ons naar een klaarstaand vliegtuig moet brengen. We zijn weg!

    Maar wanneer je al 15 minuten op die bus staat en de deuren zijn nog altijd open, dan begint het stilaan te dagen dat er nog entwat loos is. En jazeker! Na een klein half uur worden we allen verzocht om terug uit te stappen en weer de terminal binnen te gaan. Aha, blijkt dat er immers geen klaarstaand vliegtuig is! Staat nog in België. Waw! Hebben ze net vastgesteld!

    Wij besluiten snel iets te eten. Dit gaat hier immers nog even duren, denken wij. Onze spicy chili beef, de enig nog beschikbare schotel, is net met smaak verorberd, als men omroept dat er gratis dranktickets worden aangeboden van 2000 Forint per gestrande persoon (da's zegge en schrijve een dikke 7 euro). Nu leert mijn ervaring dat wanneer men overgaat tot het aanbieden van 'free' dranktickets, de situatie pas ernstige vormen gaat aannemen.

    Enfin, om een lang verhaal kort te maken: om kwart voor middernacht brengt een autocar 50 Brussels Airlines passagiers naar een winters leeg IBIS hotel ergens in een ietwat afgelegen semi-industriële voorstadswijk buiten Boedapest. Such a lovely place! Relax, said the night-man, we are programmed to receive. Het is halftwee en donderdag wanneer ik de ogen dichtdoe voor een korte nachtrust. Vijfeneenhalf uur later zal dezelfde bus ons immers weer naar de luchthaven voeren. En men had ons vriendelijk verzocht om klaar te staan...

    Blij dat we uiteindelijk huiswaarts kunnen keren, zeuren we niet wanneer we na een schokkerige busrit opnieuw de ganse check-in en security controleprocedures moeten doorlopen of wanneer we onze vlucht nog eens extra anderhalf uur vertraging zien boeken. Er staat een AVRO jet voor ons klaar op het tarmac en dat is het belangrijkste. 't Zal uiteindelijk een stuk in de namiddag worden wanneer ik met mijn reistas thuis arriveer.

    Voor de sfeer een toepasselijke hit van einde de 70-er jaren. Moest ik tijdens het wachten in Boedapest enkele keren aan denken. Misschien niet voor niets dat de Hongaarse luchtvaartmaatschappij MALEV telkens na een landing dat nummer in een instrumentale versie aan boord laat horen. Opzet? Of Hongaars toeval? Als dat al iets anders zou zijn. You can check-out any time you like, but you can never leave! In een mooie life uitvoering van 1994: http://www.youtube.com/watch?v=-S_-HQuLaRI

  • Kde domov můj?

    Soms zijn er van die wielermomenten die onuitwisbaar in het geheugen blijven plakken. Meestal is dat wanneer je favoriete coureur zijn rol met panache waar maakt. Vorig jaar bezorgde Philippe Gilbert ons op het einde van het seizoen enkele mooie momenten. Maar de beelden van het WK zondag zullen wat sterker nabranden, denk ik. Wat Zdeněk Štybar deed was zondermeer schitterend. Dit is hoe ik verdomme graag zie koersen. Voluit voor de zege gaan. Niet rekenen en afwachten.  Deed mij even terugdenken aan enkele exploten van -wijlen- een ander wieleridool.

    Zondag viel mij ook de eerste keer dat Tsjechisch volkslied op. Heel weemoedig en meeslepend. Een beetje in de stijl van Má Vlast (Mijn vaderland) / De Moldau van Smetana. Maandag plaatste ik al een link naar die hymne. Intussen ben ik helemaal verkocht aan 'Kde domov můj?'  Dit is ontegensprekelijk de mooiste nationale hymne die ik ooit heb gehoord. Daar zijn onze brommende Vlaamse leeuw en de Belgische 'Pom-pom-pom-pom' niets tegen. Geen ziel.

    Om mee te zingen:  http://www.youtube.com/watch?v=qn87PI9K99M&feature=related

  • Rollen zonder glijden

    Gisterenochtend, zondag, kon het mij geen barst meer schelen of er nu sneeuw of ijs op de weg was of niet. Ik had de laatste weken al genoeg indoor moeten fietsen, nu moest en zou ik buiten rijden! Een stralend winterzonnetje, geen ijsplekje te zien in onze straat, ikke dus met de koersfiets de weg op. Na 3km in Nieuwenhove de eerste paar sneeuwplekken. Met vastberaden tred erover heen. Daarvoor moet je niet thuisblijven. Hoewel, veel volk was ik nog niet tegengekomen. Mietjes!

    Maar in Waarbeke, de volgende gemeente, volgden de plekken bevroren sneeuw elkaar plots veel korter op. Snel in gedachten mijn cursus mechanica van destijds erbij, het hoofdstuk over wrijving. Rollen zonder glijden, hoe ging dat weer? Aha, niet teveel kracht zetten op de pedalen en geen bruuske bewegingen maken. Voilà dat lukt. Geen probleem om over de hardgereden sneeuw te rijden. Tot ik mij in het dorp begon te realiseren dat dit misschien wel een goede oefening was in motoriek en zelfbeheersing, maar dat het qua training weinig opleverde. Rechtsomkeer dus. Naar Ninove en Denderhoutem. Een betere keuze want ik vond er sneeuw- en ijsvrije wegen. Allez, ik kreeg uiteindelijk toch een 50km bijeen gefietst. Beter dan niets. En ooit houdt die winter op.

    A propos, ook evenveel genoten van Styby's prestatie in Tabor? Een schitterende kampioen! Daar hoort een muziekje bij: http://www.youtube.com/watch?v=iCbpEw2De20&feature=related

    Overigens een prachtig stukje muziek die Tsjechische hymne: http://www.youtube.com/watch?v=fomLIfYKccs&feature=related