• Blowin' in the wind - slot

    'k Zal het geweten hebben. Daags voor een rit met de A-groep nog even over en weer naar Bonsecours fietsen. Alleen. In de wind. Zonder eten op zak. 't Was zondag inderdaad geen lachen.

    Dat gaat zo. Thuis vertrekken voor een kort ritje, 60km of zo. Tegen de wind in. Dan in Lessen belanden. Op het jaagpad tegen de Dender. En dat blijf je dan volgen hé: Ath, Chièvres, Beloeil, Stambruges, tot Blaton. Waar het jaagpad stopt. En ik op een handvol kilometer van de grens ben. Dat laat ik dan ook niet meer liggen en zo sta ik aan de Franse grens. Geen eten bij en geen bakker te bespeuren in Bonsecours. Gelukkig is er op de terugweg een patisserie in Basècles. Het grote stuk rijsttaart heeft mij gesmaakt.

    Met minder windvoordeel in het terugkeren, kost het mij heel wat meer energie dan vorige week om terug thuis te raken. Ik ben Keringen deze keer een stuk trager opgefietst. Morgen zullen de benen protesteren.

    Jazeker. 's Anderendaags, rit naar Gavere en Zwalm, kom ik op geen enkel moment op tempo. Elke tempoversnelling van de hardleerse ersatz-kopmannen moet ik achteraan de rol lossen. Voelen die mannen dan nooit aan hoe je een groep moet piloteren?  

    Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
    Pretending he just doesn't see?
    The answer, my friend, is blowin' in the wind.
    The answer is blowin' in the wind.

    Maar elk zijn plezier en in Oosterzele doe ik de groep de lange kassei van Langemunt kado. In deze flandrien-periode mag wat kasseigebonk geen probleem zijn. Wie het eerst moet lossen? Ikzelf vaneigens, maar dat had ik er hier met genoegen voor over. Zaterdag 125km, zondag 95. Deze week de benen laten bekomen van de inspanning. Volgend weekend verzetten we bergen. Hopelijk waait het dan wat minder...

    Van wind gesproken, vandaag de laatste cover (op de blog) van Dylans Blowin' in the wind. Uit zijn LP uit 1963: Freewheelin' Bob Dylan. What's in a name? Dat is hier tenslotte een fietsrubriek. Je hoort en ziet, in zwart-wit, Peter, Paul and Mary. Zij scoorden een internationale hit enkele maanden voor Dylans eigen plaat werd uitgebracht. Daarmee was een traditie van Dylancovers geboren. Nog een geluk, want dat was ook nodig. http://www.youtube.com/watch?v=AW6NVcqcRVE

  • Early morning rain

    "Keren we terug?" "Ja." Een antwoord dat Cee blijkbaar al klaar had nog voor ik de vraag stelde. Het is zondagochtend, 8u35. We zijn zonet met ons fietske de straat uit gereden, op weg naar de club. De miezerige regen, in combinatie met wind en kilte, zetten ook ons gezicht op betrokken. Weinig zin om daarin te rijden. Goed om 'plagen op te doen'. Ging het deze namiddag niet droog zijn? Weer naar huis. Denk ik bij mezelf: "Zwaarbewolkt met regen. De renners wachten."

    Gisteren was het ei zo na hetzelfde verhaal. Ritje gepland – in kompanie - naar Bonsecours, op de grens met Frankrijk. Eindelijk nog eens de 120km grens voorbij. Het druppelt nog wat, wanneer ik het Geitebos inrijd. Kompanie daagt niet op, bang van een spatje regen? Ik begin dan maar in mijn eentje te trappen, richting Onkerzele en Moerbeke. Vanaf Lessen naast de Dender. De wind zit zuid-zuidwest, pal op de neus, en meermaals moet ik mijzelf courage inspreken om het jaagpad te blijven volgen en niet gemakshalve terug te keren. Windtegen tot aan de grens? Pffff!

    Vanaf Ath ruil ik de Dender in voor het kanaal Ath-Blaton, weliswaar met een lekke band tot gevolg. De eerste dit jaar. De glinsterende glasscherven op het jaagpad had ik net te laat opgemerkt. Een eerste reserveband blijkt zelf ook stuk te zijn. Dan maar het tweede en tevens laatste reserve-exemplaar monteren. Met mijn PRO-pompje krijg ik maximaal 5,5 bar in mijn bandje. Eens nabij de 6 bar lost de pomp druk langs boven! Lap, goe bezig! Gelukkig komt de zon af en toe al eens door het wolkendek piepen. Mijn gemoed klaart gelijk mee op.

    P200310_12.06 Bonsecours-800Met wat vertraging op mijn schema bereik ik net om 12u Bonsecours, en zoals ‘mijn’ traditie dat wil, laat ik mij voorbij de basiliek het bergje afbollen. Dat is 100 meter in Frankrijk, le Département du Nord. Zo’n buitenlandse touche aan een trainingsritje, dat klinkt goed. I’m a long way from home and I love my fietske so.

    Met het vooruitzicht op een terugrit-met-wind-in-de-rug, trakteer ik mezelf op een paar koffies in het café tegenover de basiliek. Zouden mijn maten nog opdagen? Nope, niemand meer gezien.

    De terugweg zal vlot verlopen. Op de weg van Basècles naar Ligne bij momenten tegen de 40km/h aan. Olé pistolee. Een goede 5 uur na mijn départ, arriveer ik weer thuis. 123km solo, 29km/h. Dat is okee. Zal er morgen gereden worden? Het antwoord is gekend: neen.

    Om in de sfeer te blijven, een toffe meezinger van Gordon Lightfoot: Early morning rain. http://www.youtube.com/watch?v=KP_MDIYhPH0

  • The times they are a-changin'

    The line it is drawn
    The curse it is cast
    The slow one now
    Will later be fast
    As the present now
    Will later be past
    The order is
    Rapidly fadin'.
    And the first one now
    Will later be last
    For the times they are a-changin'.

    't Zijn keerpunten in het leven van een mens. Die momenten wanneer je voelt dat je kinderen beter, sterker, straffer worden dan jijzelf. Korte momenten die je niet vergeet. Het doet je nadenken.

    Vanmorgen (weer) zo'n moment tijdens de rit met de wielerclub. Onze Cee rijdt, zoals ikzelf, mee met de A-groep. Geen koers vandaag, zijn schoolmaat, ook nieuweling, heeft een snotvalling en geeft forfait. Ceekes dus ook. En zo zitten vader en zoon mee in een peloton van 25 man naar Gibecq. Zoon zowat constant in 2e positie vooraan ("Nee, ik heb geen last van de wind."), vader - met dikke benen van de trainingsrit gisteren - achteraan in de groep.

    Komt daar een tussenspurtje op een bergje in Graty. Een hellingske in 2 trappen, tweemaal 200 meter. Machtmens Tom gaat er onmiddellijk in een rasechte Contador-jump op de grote molen vandoor, achtervolgd door enkele dapperen die zijn wiel niet kunnen grijpen. Cee is op een vorige helling al even meegesprongen en laat zich rustig met de groep meedrijven. Ik zit achteraan aan de rechterkant van de weg en wacht af.

    Maar dan, op het vlakke tussenstukje, drijft een plotse inval mij naar voor in de groep. Ik vraag mij af wat Ceekes nog in kas heeft en nodig hem uit om samen met mij even te versnellen voor de laatste 200m. Hij pikt aan in mijn wiel.

    Lap, slimme, nu moeten we wel doorgaan! Ik doe mijn best om er vaart in te houden. Achter ons zit immers 'a living audience' ons exploot te volgen. Gaat de 'kleine' kunnen volgen? En ... gaat de papa het uithouden? Ik zie dat Cee volgt. Goed, hij wordt taaier met de dag, zit ik te denken. Om hem niet te choqueren blijf ik in het zadel tempo rijden, zonder bruuske versnelling. Of ik dat laatste zelfs zou kunnen, betwijfel ik overigens zelf. Volgt hij nog? Jazeker. We naderen op Toms achtervolgers die intussen zowat boven zijn. En dan... ja dan zet onze beste vriend, de heer C, zich recht, hij schuift me zonder omzien netjes voorbij en toont mij nog net voor de top van de helling zijn achterwiel. En dan zeggen dat hij vorige woensdag nog met moeite bergop mijn wiel kon houden. Djiezes, zou het zo snel gaan?

    Your sons and your daughters
    Are beyond your command
    Your old road is
    Rapidly aging
    Please get out of the new one
    If you can't lend your hand
    For the times they are a-changin'.

    Dylan:  http://www.youtube.com/watch?v=vaDvSbLRL3s 

    Spijtig genoeg is de opname verwijderd. Wellicht vond den Bob dat zijn geblaat veel te goed was voor de internet-luisteraars. Dan maar de veel betere uitvoering van Peter, Paul & Mary: http://www.youtube.com/watch?v=1oU7M4OeSRM

  • How does it feel?

    Misschien hadden we beter nog een paar maanden gewacht vooraleer Cee in zijn eerste koers start. Dan had die al wat meer trainingskilometers in de benen gehad. Maar evengoed was het toch best om hem dit weekend aan zijn eerste wedstrijd bij de nieuwelingen te laten starten. Zo kon ie direct proeven van wat koersen betekent.

    Koersen. How does it feel? Koersen, dat is hard rijden, meneer. Vlammen. Ook bij de nieuwelingen. Het wedstrijdgemiddelde ligt altijd rond de 40 km/h, of dat nu bij nieuwelingen, juniores, elite of nevenbonden is. Enkel de afstand en (soms) de aard van het parcours zijn anders.

    Enfin, Cee mocht zaterdag direct 'genieten' van een bende uitgelaten opgepepte carbonfietsers die dik 50 per uur rijdt op het vlakke en niets liever doet dan het peloton op een lange lijn zetten. Doe daar een bochtig en heuvelend parcours en een harde, snijdende wind bij en je voelt al dat onze neofiet gauw in de verdediging werd gedrukt. Zoals ook een héél pak anderen. Van de 69 starters bleef na halfkoers nog goed de helft van het volk over. Vooral tweedejaars (denk ik). Voor de anderen werd de achterdeur wagenwijd opengezet en eens dat de beschutting van de groep wegvalt, ben je in zo'n wind natuurlijk een vogel voor de kat. Ceekes heeft dapper zijn twee ronden afgehaspeld.

    En pa? Zoon zien koersen? How does it feel? Wel, 't was met een krop in mijn keel dat ik hem aan de start zag staan voor zijn eerste koers, maar 't was fierheid toen ik hem achteraf hoorde zeggen dat hij het volgende week opnieuw probeert. Opnieuw! Voor een ronde meer!

    Lessons learned. I'm on my knees. Just let me know, how does it feel? http://www.youtube.com/watch?v=zZsR1n-lGgc