• Mont Ventoux

    Vorig weekend organiseerde Sporta opnieuw de (intussen) jaarlijkse 'start to bike bedevaart' naar de Mont Ventoux. Vroeger gingen bedevaarten steevast naar Lourdes, toen vooral onder het motto 'start to run'. 

    Enfin, dit jaar was mijn reservefiets ook van de partij... met ene Wim als gelegenheidsrijder. Wim zou, samen met mijn grote vriend Marc, de Géant de Provence bedwingen, maar - owee - veel verder dan Chalet Reynard is men (opnieuw) niet geraakt. De Mistralwind liet voelen dat niet iedereen zomaar te pas en te onpas naar de top kan fietsen. Vraagt de natuur daar nu niet zelf een beetje respect voor le Géant?

    Met alle respect voor Marc en Wim, echte getrainde atleten, die, beide licht van postuur, gebouwd zijn om te klimmen en op de Ventoux op hun plaats zijn. Toch had Karl Vannieuwkerke gelijk toen hij ooit in een editoriaal van het VWB-tijdschrift stelde: "De Ventoux is voor mietjes." Niet dat hij dat echt zo bedoelde. Karl vroeg zich enkel af waarom nu plots iedereen die ook maar net op een fiets kan rechtblijven, dringend de Ventoux moet oprijden, sommigen zelfs meerdere malen. Is dan geen enkel monument meer veilig voor de alomtegenwoordige jacht naar maratonprestaties of start-to-sport fantasieën? Dienen de mooie flanken van de legendarische hellingen alleen nog om er onnozele records op te breken?

    DSCI0045-kopie-part-800De Ventoux, de Galibier, de Stelvio en al die andere echte wielermonumenten moet je met respect behandelen. Dat was ook de teneur van een blog-entry die ik zo'n 5 jaar geleden op dekaleberg.nl achterliet. Hierbij mijn schrijfsels van toen. Voor al wie vorig weekend niet tot op de top is geraakt én voor ieder die deze zomer de Reus van de Provence zal bezoeken. In de hoop dat genieten van de unieke omgeving de bovenhand heeft (gekregen) op de 'must' van een gedwongen klim. Veel fiets- en klimplezier! En doe de Kale Berg mijn groeten. Ik zal mon ami le Géant dit jaar missen.

    Fietsplezier in de Provence, op en rond de Mont Ventoux, is...

    - Vakantie nemen in dorpjes als Mazan of Saint-Saturnin-les-Apt en die als uitvalsbasis hebben voor prachtige ritten in de Provence.
    - Voorbij Venasque, Col de Murs oprijden en genieten van de ruwheid van de natuur.
    - Col de Murs in de richting van Apt afsjezen en de hete wind van de Luberon in je gezicht voelen slaan.
    - Côte de Javon oprijden en terugpeinzen aan de commentaren van Uytterhoeven bij die ontsnapping in de Tour 2000 van Mattan, Botero, Vinokourov en co: "Javon is geen stadje of zo, er is eigenlijk niets, alleen een kasteel."
    - Op het plateau, bij het binnenrijden van le Pays de Sault, boven het purper van de lavandin een eerste keer begroet worden door de reus van de Provence en een rilling over je rug voelen gaan.
    - In Sault op het grote caféterras "une grande bière" bestellen en je met je gezicht naar "de berg" zetten. DSCI0158-800
    - Vanaf het gehucht St-Hubert de imposante Rocher du Cire en daarachter op 1 lijn, maar veel verder gelegen, de witte top van de Ventoux zien liggen en wensen dat je hier een ganse dag kan blijven zitten om heel ingetogen van dit unieke panorama te genieten.
    - Het spijtig vinden dat je toch moet verderrijden.
    - In het schilderachtige dorpje Méthamis, fiets aan de hand, de trappen naar het kerkpleintje opklauteren om er aan het kraantje je bidonneke te gaan vullen.
    - Niet begrijpen waarom die verdomde helling van Blauvac zo aan de banden plakt, tot je nadien op de kaart ziet dat er 15% bij staat.
    - Aan een rustig tempo de Gorges de la Nesque opfietsen en onder de indruk zijn van het overweldigend décor.
    - Col Notre-Dame-des-Abeilles oprijden en 3 keer denken dat je boven bent.
    - 's Morgens rond halftien Bedoin binnenrijden en weten dat je straks daar boven, op dat witte topje in de verte zal staan.
    - In Bedoin bij het opdraaien van de D974 naar je uurwerk kijken.
    - In Sainte-Colombe denken dat je deze keer als een gevleugeld klimmer de Ventoux zal opfietsen, tot je je 100 meter voorbij de bocht van Saint-Estève weer realiseert dat deze berg de enige in de streek "hors catégorie" is.
    - Jezelf in het bos naar de hel verwensen omdat je je dit jaar de moeite ontzag om, ochgod, voor die ene klim toch een 25 te steken.
    - Intussen tevergeefs 39 door 23 trachten te delen. (Dag Tim Krabbé!)
    - Zelf in het bos met moeite een ritme kunnen aanhouden en intussen beseffen dat Botero, Pantani en andere klasbakken het presteerden om er hier wat spurtjes uit te persen.
    - Vanaf Chalet Reynard de bochten mogen aftellen.
    - Even met respect opzijkijken naar de "stèle Tom Simpson".
    - De vermoeidheid voelen wegstromen bij het ingaan van de laatste bocht vóór de top.
    - Na het zwoegen en zweten van de voormiddag, 's namiddags vanuit het zwembad, pastis-in-de-hand, met voldoening naar dat witte bergtopje knipogen.
    - 's Avonds onder de heldere sterrenhemel van de "Provanse" mee "fête du hameau" vieren en proeven van olijven-cake en "du veing local".
    - 5 keer de Ventoux opklefferen nu echt wel genoeg vinden, en 2 maanden later verlangen om volgend jaar toch terug te kunnen gaan.

    (dekaleberg.web-log.nl  december 2004)

  • Hundertwasser

    Ken je Friedrich Stowasser? Neen? Misschien zegt Hundertwasser je meer. De man overleed 10 jaar geleden. Mijn favoriete architect en inspiratiebron. Nochtans zijn zijn bouwsels, zoals het Hundertwasser Huis in Wenen, nogal 'speciaal'. Totaal niet zoals je normale gebouwen verwacht. Hundertwasser hield er dan ook een aparte levensfilosofie op na. Een kijk op het leven die ik wel kan volgen. In mijn bureau hangt op de muur tegenover mij een grote poster van het Hundertwasser Huis.

    Hundertwasserhuis

    Een paar van zijn uitspraken:

    "Mensen hebben meer dan ogen om te genieten van mooie dingen en oren om mooie klanken te horen en neuzen om aangename geuren te ruiken. Mensen kunnen ook voelen met hun handen en hun voeten. Een vlakke vloer met rechte lijnen is een echt gevaar voor de mens. Een oneven pad is als een symfonie, een melodie voor de voeten. Dat pad brengt een mens in een vreugdestemming."

    "De rechte, dode skyline is een ongelukkig erfsel van Bauhaus: wanneer de grens tussen hemel en aarde, de brug, om het zo te noemen, tussen de mens en God gedood wordt door een rechte lijn, dan wordt alles wat de mens met hogere zaken verbindt, vernietigd."

    Allemaal goed en wel, maar wat doet deze uitleg hier op de blog?

    't Klinkt misschien wat vergezocht, of ook helemaal niet. Maar wanneer ik een rit rijd met de fiets, dan wens ik dat het parcours eruit ziet als het Hundertwasser Huis. Verrassend, onverwacht, alle zintuigen strelend. Een tocht die anders is dan alle andere tochten die ik al heb gereden. Ik verwacht dat wie mij een parcours aanbiedt, telkenmale met een nieuwe combinatie van wegen op de proppen komt. Met mooie uitzichten zodat mijn ogen kunnen genieten. Met tracés door velden en bossen, zodat ik het afgemaaid hooi ruik, of lindebloesems, of natte bosgrond na een regenbui. Met korte klimmen zodat ik voel waar ik ben. En al kan denken aan de plezante afdalingen die volgen en die mijn motoriek en stuurvaardigheid zullen strelen. Dat is toch normaal? Een mens eet toch met al zijn zintuigen? En die wil toch ook niet elke dag dezelfde kost?

    Dat is hoe ikzelf alleszins mijn tochten tracht uit te stippelen. Ook de tochten die ik soms mijn collega-clubleden mag aanbieden. Zoals vorige week zondag. Een rit naar Saint-Sauveur, waar het parcours enkel wat snijpunten gemeen had met de 'normale' rit en de gebruikelijke hellingen onaangeroerd bleven liggen, in ruil voor wat nieuw en origineel klimplezier. Of enkele weken geleden toen de ganse groep zich bleef afvragen of de geprogrammeerde rit naar Rebaix wel degelijk dit dorpje zou aandoen. Pas na driekwart-rit is men daar toen achter gekomen. De rest van de tocht was één lange aaneenschakeling van zomerse vergezichten in het Pays des Collines. Of vandaag, wanneer we 100 meter na de start, jazeker: al na honderd meter, een weg inrijden die we met de club nooit doen. Wat ons meteen in een richting stuurde die voor de rest alleen nog origineel kon zijn. Weg van de normale lijnen, weg van de eentonigheid. Op zijn Hundertwassers. En of ik me dan amuseer!

    Tell me that I've got it wrong...

  • Como una manana de verano

    Zoals een zomerochtend...

    Gisteren, zaterdag, schitterend warm zomerweer. Samen met clubmaat Kurt en enkele Ninoofse wielertoeristen rijd ik een tocht mee in Halle. Die leidt ons langs de mooiste hoekjes van Pajottenland, Rebecq en Ronquières. Perfect bewegwijzerd, goede bevoorradingen en bovenop een warm zonnetje. De sfeer in ons groepje is opgewekt. Wat zou een fietser immers nog meer willen?

    Het parcours is evenwel niet van de poes. Constant op en af. Zelfs een paar voor mij onbekende hellingen in Dilbeek laten zich voelen. En dat was nog maar het begin van de rit. In de buurt van Ronquières, met zo'n 100km op de teller, vinden enkele plezanten dat er zelfs even aan de boom geschud mag worden en gaat de snelheid omhoog en de hartslag in het rood. Amai, en we zijn van plan om meer dan 200km te rijden... Halverwege zo'n rit verkies ik eigenlijk om te doseren, maar ik schuif toch maar mee. Goe zot.

    Na de 2e bevoorrading, in Ronquières, valt dan ook snel het verdikt: het is warm weer vandaag, de zaterdag is al half weggetikt, laat het ons maar bij de korte rit houden. De Bruineput in Dworp kan op een andere keer. Met een lichte tegenwind zetten we koers naar Virginal, Tubize en Halle. Thuis klok ik 161km af. Dat is genoeg geweest, vind ik.

    Zoals een zomerochtend...

    En het lied gaat verder: Como lluvia fresca en mis manos

    Zoals de verse regen in mijn handen...

    Vandaag is het zondag en dus... zullen we het niet droog houden. Cee en ik vertrekken met de A-groep voor een rit naar Jurbise. Een grijs wolkendek schuift langzaam voor de zon. Tegelijk schuift de grijsgedraaide start langs Idegem en Schendelbeke voor mijn zin om deze rit te rijden. Even checken met Ceekes wat hij gaat doen. Groep B rijdt naar Rozebeke. Daar komen we met de A-groep nooit. Cee gaat door, ik besluit mee naar Rozebeke te rijden.

    Prachtige rit. Het doet deugd om vele baantjes door te rijden die we de laatste jaren niet meer gezien hebben. De klim in Rozebeke, de "helling van Marie-Jeanne" en Berg Ten Houtte kruiden het parcours. Kopman Franky stuurt de groep door een gevarieerd parcours. De afslagpunten zijn onvoorspelbaar. Het is genieten.

    Genieten, op 1 aspect na: hadden we gisteren het gevoel van in de Provence rond te toeren, dan laten regendruppels vandaag weten dat dit nog steeds den Belgiek is, en dat dit land niet alleen met een constitutioneel probleem, maar ook met een klimaatprobleem zit. Vanaf Smarre krijgen we de eerste druppels en eens in Schorisse mogen we al van regen spreken. De opgewekte sfeer en Berg Ten Houtte houden ons op temperatuur. In Onkerzele (overigens een overbodige parcourslus) gaan 2 maten even onderuit op het gladde wegdek. Gelukkig zonder veel erg en we kunnen onze natte tocht afwerken. Bij thuiskomst heb ik 104km en een nat tenue. Cee arriveert even later: ook nat en op de koop toe 2 maal lekgereden. Tweemaal een snake-bite. Kl... Ultremo-banden! We duimen voor meer succes volgende week.

    Nog de afsluiter. Het muziekje van de dag is het mooiste wat het songfestival ooit heeft geproduceerd. De inzending van Spanje in 1973: Mocedados met "Eres tu". Kan je in de regen tenminste nog meezingen. http://www.youtube.com/watch?v=1s3BIX0duKs  Una canción que no pasa de moda.