• Home - where the wheels are turning

    De ene gedachte brengt een andere mee. Soms met een verrassende uitkomst.

    DSCI0042.JPGGisterenavond. Het regent, geen terrasjesweer dus. Viv en ik naar de film dan maar: Wall Street 2: Money never sleeps. Nummer 1 heb ik nooit gezien, maar New York hangt nog fris in het geheugen, misschien zijn er leuke beelden te genieten. Bwa, de film is best genietbaar. Rara, wie is daar Eli Wallach? En zeker, Manhattan komt netjes in beeld. Twee in der haast opgerolde papieren oordoppen helpen mij om de decibels te temperen, zoniet gaat mijn gehoor er helemaal aan. Enkel de soundtrack bij de eindgeneriek krijgt mijn volle ontvangstcapaciteit. "I'm looking for a home, where the weels are turning". Klinkt leuk. Wij blijven zitten tot de laatste namen over het scherm rollen; de meeste filmkijkers zijn intussen al lang de zaal uit. Hé, waarom wil iedereen zo snel mogelijk weg? Dit is toch nog even genieten?

     

    Thuis even googelen naar de song "Home" van David Byrne en Brian Eno. Youtube. En ook even de lyrics  ophalen. Hé wat is dat: Bicycle Diaries? Door diezelfde David Byrne? http://www.davidbyrne.com/art/books/bicycle_diaries/  cover_photo_100x160px.jpg

    The Philadelphia Inquirer, 22 February 2010
    "Biking à la Byrne means ecology, geekiness, a way of piercing into the world: skateboarding for the cerebral, if you like."
    The New Yorker, 30 November 2009
    "Bicycle Diaries reads very much like a leisurely ride, full of brief, thoughtful observations that open a window onto the thinking process of a restless artistic spirit."
    Streets Blog, 24 September 2009
    "When you're on a bike, you start wondering about basic things like, 'Why is that like that? Why is that part of town the way it is? Why is the advertising you see the way it is?' You notice more, and you can range pretty far once you get on a tangent."
    Los Angeles Times, 21 September 2009
    "We’ve known for a long time that he possessed a quizzical mind; more shocking is discovering here how wholesome it is, too."
    The New York Times, 20 September 2009
    "Bicycling is like a religion to Byrne, a symbol of his wide-eyed eternal youth, and also a kind of therapy."
    The Observer, 2 August 2009
    "...this is a loving tribute to the bicycle and world travel."

    "I don’t ride my bike all over the place because it’s ecological or worthy. I mainly do it for the sense of freedom and exhilaration." (David Byrne)

    Yep, dat boek moet ik lezen!

    Het slechte weer laat intussen niet toe om vandaag buiten te fietsen en er ook nog van te genieten. Vanavond dan maar effe op de rollen rijden. En wat van muziek genieten. Thuis, waar de wielen draaien.

    Zet het volume luider. Leun achterover. Sluit de ogen. Hier komt de soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=a96jhIWZHAs

  • There should be sunshine after rain

    Einde van het wielerseizoen. Mijn conditie is na 3 weken inactiviteit in augustus niet meer op een deftig peil gekomen. Met de groep meerijden, op zondag of tijdens de wekelijkse trainingsrit, gaf mij de laatste weken geen plezier meer. De benen willen niet mee, maar veel erger nog: het kopke heeft er totaal geen zin meer in. De groep voor mij zien wegrijden en elke fut ontbreken om even op de trappers te lopen en het gat dicht te rijden. Het gevoel om erbij te horen is er trouwens ook niet. Foert! J'en ai marre! Tijd om een rustperiode in te bouwen.
    De gebruikelijke oktoberse mountainbikeritjes op de taalgrens staan meteen mee op de helling. Met de nattigheid van augustus en september wordt dat een modderfestival. En da's mijn ding niet.
     
    Worden het dan toch weer de loopschoenen deze winter? Seffens na de regenbui?
     
    dire_straits_brothers_in_arms.jpgI'll run away those restless fears
    That turn the blue skies into grey
    Why worry, there should be laughter after pain
    There should be sunshine after rain
    These things have always been the same
    So why worry now
    Why worry now
     

  • Smeysberg

    Zaterdag 11 september. Het kan blijkbaar nog zomeren, hoewel dat in België dan net 1 dag duurt. Maar genoeg getreurd daarover. Vandaag, zondag, kunnen we dan maar eens mijmeren over de fietsrit van gisteren.

    Samen met Bart vertrek ik in het Mechelse voor een tocht naar de heuvelstreek op de taalgrens ten zuiden van Leuven. Einde juli liet ik Bart kennismaken met mijn fiets-speeltuin in het Pays des Collines. Een lichtjes gekruide rit langs Congoberg, Mainvault en Buissenal. Met als toetje de klim van Hameau des Papins, ofte 'de Rossignol'. Berucht in het wielermilieu. Te steil om plezant te zijn. Maar wie de Rossignol nooit gevoeld heeft, kent de 'Collines' niet. Le_Rossignol_Frasnes_lez_Anvaing_profile.jpg

    Nu zal Bart mij op zijn beurt een 115km lange rit aanbieden naar Huldenberg, Nethen, Beauvechain, Lubbeek en de zuidkant van Aarschot. Met de zon van de partij wordt dat een zeer mooie tocht. Een vlakke aanloop langs de vaart naar Leuven en dan resoluut rechtsaf, richting Veltem. Mijn collega heeft zijn best gedaan om de rit eveneens wat op te vrolijken met klimwerk, en in Bertem stuurt hij ons de eerste maal bergop, langs een smal betonwegje naar de hoogten van Meerbeek. Een pittig voorgerecht.

    We bollen verder naar Huldenberg, waar Bart mij in een onoverzichtelijke bocht kort links een hellende straat aanwijst. Het ziet er eerst een klimmetje uit van 50m. 'Gauw dat varkentje eens wassen' denk ik, maar na die 50m krijg ik pas het hele 'geval' te zien. Oeps, wat is dit? Kleiner schakelen en blijven ademen, zou Daniël zeggen. De weg kruipt traag onder mijn wielen door. Nog kleiner schakelen. Mijn gedachten gaan naar de Rossignol. Een lokale kopie? Bart laat begaan. Steile hellingen zijn z'n ding niet. De Smeysberg, want zo heet dit hier, heeft hij mij louter als wederdienst in het parcours gestopt. Een soort 'vergoeding' voor Hameau des Papins...

    Enkele cijfers:

    Gemeente Helling Gemiddelde stijging %        Maximum % over 100m Maximum % over 5m Hoogteverschil in meter Afstand in meter Punten Cotacol
    Frasnes-lez-Anvaing                Rossignol             7,5 14 16 83 1100 124
    Huldenberg                         Smeysberg                     8,3 16 18 50 600 95

    Vanaf nu is de Smeysberg voor mij een begrip geworden. Een hellingske om liefst met respect te behandelen.

    Smeysberg_Huldenberg_profile.jpg

    Later op de rit maak ik ook nog kennis met de Pellenberg, een smalle weg waarvan je niet direct het einde ziet, en ook de Houwaartseberg in Houwaart, nabij Tielt-Winge. Die laatste heeft het venijn in zijn staart als je links-rechts de bochten door rijdt.

    Met het jaagpad van de Demer als aanloop naar de finale kilometers zouden we het klimwerk rustig moeten verteren. Ware daar niet 'den wind' die ons nog stevig op de tanden laat bijten om de snelheid toch ietwat boven de 30km/h te houden.

    Cijfermateriaal van de 2 ritten, met dezelfde tweemansploeg:

    Einde juli, Pays des Collines: 104km, 29km/h gemiddeld, 825 hoogtemeters

    Begin september, Huldenberg-Beauvechain-Hageland: 116km, 30km/h, 580 hoogtemeters

    Brongegevens en grafieken van de hellingen Rossignol en Smeysberg: http://www.climbbybike.com/

  • De zon blijft schijnen...

    "De zon blijft schijnen.", wist Sabineke daarstraks te vertellen midden haar weerbericht, doelend op het zachte weer dat we de komende dagen mogen verwachten. Of we't soms anders verwacht hadden? Vaneigens blijft de zon schijnen! Wie ook maar een beetje noties heeft van kosmologie en ons zonnestelsel weet immers toch dat de zon het nog meer dan 10 miljard jaar uithoudt! Waar háált dat mens dat toch?

    Enfin, uit de weerkaarten waar Sabine zo galant vóór gaat staan, konden we toch opmaken dat we de komende dagen, dus weekend inclusief, droog en zonnig weer gaan krijgen en dat we alvast kunnen speculeren op een zomers zondagritje met de vélo. Wat dat betreft moet ik mijn vorige blog-entry wat relativeren: het is mij de laatste week uiteindelijk toch gelukt om een paar ritjes te fietsen zonder daarbij met een nat tenue terug te keren. 't Heeft er wel een paar keer heel dicht bijgestaan, maar uiteindelijk bleef het regenjasje droog in de achterzak.

    Hopelijk zijn zondag met de rit naar de Hootondberg ook de benen in goede doen, want gisteren op de trainingsrit was't maar een flauw beestje. Veel souplesse, dat wel, maar geen zucht vermogen om tegen de wind op te boksen. Het was al erg dat mede-gelegenheidskopman Winoc mij vierkant parkeerde op de brede weg naar Bever, ik kon er veel minder mee lachen toen onze Cee mij vanaf Grimminge in zijn wiel dwong en thuis vrolijk declareerde dat hij "eraan gedacht had om papa los te rijden maar het dan toch maar niet gedaan had." Waarvoor ik hem dan weer dankbaar hoor te zijn, maar bij gelegenheid toch wel eens met een kleine morele wraakactie zal pareren. Op het gepaste tijdstip. Als de benen goed zijn. En de zon blijft schijnen.