• Soul to soul

    DSC00054-800.jpg

    Heb je dat ook? Zo op grijze winterdagen? Het gevoel dat je het benauwd krijgt? Dat je buiten wil zijn, het huis uit? Je wil ademen. Onder de mensen zijn. Gelijkgezinden opzoeken waarmee je kan optrekken en - enthoesiast babbelend of stilzwijgend genietend - ervaringen kan delen. Een fiets is daartoe een handig hulpmiddel. En als de fysieke conditie goed is, voel je ook het koppeke genieten. Mens sana in corpore sano, wisten de Romeinen al.

    Ik heb mij deze week afgevraagd of dat ook andersom werkt. Als het brein 'ruimte' krijgt, draaien de pedalen dan ook beter? 't Zal wel zeker? Enfin, ik voel dat toch. Als de gedachten nieuwe oorden mogen verkennen, dan geeft dat ook extra zuurstof aan de benen. Spirituele epo, om zo te zeggen. Lat mie mor lopen, zeggen de hersenen, en de armen en de benen doen duchtig mee.

    Ik hoor u al vragen: waar haal je die 'spirituele epo'? Ba, da's nie moeilijk: je moet nieuwe ideeën inademen. Hoe groter de dosis, hoe beter. En laat daar nu tegenwoordig toch een uniek middel voor bestaan zeker! Het internet! Je moet maar even iets aanraken, om 't even wat, en de kans is groot dat je spirituele epo vindt. Dat gaat dan van Marmotte-verhalen en Bicycle Diaries tot het lopen op blote voeten in de Copper Canyon. Terwijl je leest en ziet en hoort, voel je je hersenen zoemen. En je begint erop te reageren en plannen te maken om zelf een volgend stapje te zetten naar een nieuw doel.

    En van 't een komt 't ander. Zoals de uitnodiging die Charles mij toestuurde voor een spreekbeurt over fietsen en fysica: http://student.ugent.be/vvn/activiteiten.php?id=1291142700 Dat gaat deze week dinsdag door. Laat ik even gaan luisteren. Wie weet... Overigens gaat dit door op een - voor mijzelf - heel speciale plaats: zaal A van 'de Plateau'. Ooit zat ik daar tussen 200 andere eerstekan studenten ettelijke lesuren algebra en meetkunde te absorberen. 't Was alvast toen al een verruiming voor de geest.

    Of nog een straffere. Google ik daar een foto van een haan en een 'scharrel' kiekens ter aanvulling van mijn vorige blogtekst. Even de auteur-fotograaf polsen naar het gebruiksrecht en zie: ik ontvang een leuke reactie vanuit Heerenveen. En Auke, zelf een fervent fietser, stopt er gelijk een link bij naar een schitterende diamontage van zijn recente fietstocht in Amerika. (ik post de link indien publicatie mag). Dankuwel Charles en Auke voor de spirituele epo!

    Als tune van de dag: http://www.youtube.com/watch?v=tCFSTQFlbgY&NR=1  

    Now I can say- those three little words
    And ev'ry day- I'm dreaming a world
    Soul to soul- a kiss and a sigh
    Holding back- the waters outside.

  • Quand le coq s'en va...

    Quand le coq s'en va, toutes les poules le suivent.

    Soms vraag ik mij af wat anderen scheelt.

    Soms vraag ik mij af wat mijzelf scheelt, omdat precies alleen ik mij afvraag wat anderen scheelt.

    Zowel gisteren als vandaag ging die vraag weer door mijn hoofd. Gisteren waren we met 13 man om wat kilometers bijeen te fietsen, vanmorgen met meer dan 20. De ganse groep vertrekt dan tesamen en - het moet gezegd - onderweg wordt er netjes 2 aan 2 naast mekaar gereden. We houden de snelheid gematigd, zodat ons pelotonnetje tesamen blijft. Het motto is 'Samen uit, samen thuis'. Een gezond principe. Een principe dat de groep bijeenhoudt. Een principe dat iedereen apprecieert.

    Je zou dan verwachten dat elke fietser in de groep het daar volmondig mee eens is en ook enige gevoeligheid zou vertonen wanneer 'Samen uit, samen thuis' in het gedrang komt. Inderdaad je zou dat verwachten. Ik zou dat toch verwachten. Maar wat ik gisteren en vandaag, en ook zovele keren in het verleden, kon beleven, zegt mij dat 'Samen uit, samen thuis' helemaal niet het principe is dat zo'n groep fietsers samenhoudt. Wat dan wel?

    Wat ik zie gebeuren, is steeds hetzelfde scenario. Vooraan houden de eersten een gestrekt tempo aan. Het is stil in de groep. Alleman volgt. Of tenminste: men gaat ervan uit dat alleman volgt. Niemand kijkt om. De blik is op de rug of het achterwiel van de voorganger gericht. Achterblijvers? We zouden het niet weten. Wie het tempo niet aankan, wie geleidelijk naar de staart van de groep schuift en zichtbaar de rol moet lossen, wordt een voor een door alle anderen voorbijgesneld. Niet door 'de' anderen. Neen, door 'alle' anderen. Iedereen zoekt aansluiting bij de snelsten. Wie overboord gaat, wordt genadeloos achtergelaten.

    haanenkippen.jpgIk heb mij al afgevraagd welk principe, welke wetmatigheid op zo'n moment speelt. Je ziet dat trouwens niet alleen bij ons hoor: hetzelfde gebeurt keer op keer in alle gelijkaardige groepen. Vandaag konden we nog iemand een lift geven die net uit een ons voorbijsnellend groepje werd gedropt.

    Zo'n fietsritten zijn geen wedstrijden. Er is aan de streep niets te verdienen. Er is trouwens geen streep. Waarom is elkeen dan louter begaan met zichzelf? Waarom kijkt niemand om? Waarom wacht of roept niemand om de collega te helpen die reeds 50 of 100 meter achter de groep bengelt? Of 't zou hier of daar een uitzondering moeten zijn.

    Mijn conclusie is alvast de volgende: 't zijn kiekens! "We volgen de mannen die op kop rijden, en dat is alles. Rijden die te snel, dan volgen wij. Tot de tikker in 't rood gaat. Rijden ze te traag, dan remmen we tot onze vingers verkrampt aan ons stuur plakken. We volgen willoos en krampachtig de kopmannen. Nous sommes des poules."

    Jazeker, soms vraag ik mij echt af wat anderen scheelt.

    Foto: (c) vanderweide01 at yahoo.com

  • One year

    Indian-Cars-Bikes-1st-Anniversary-Birthday.jpg14 november. Deze blogger houdt het intussen 1 jaar uit. 7000 hits. Dat is niet bijzonder spectaculair vergeleken met andere blogs, maar ik troost mijzelf met de wetenschap dat ik ze tenminste niet alle zevenduizend zelf heb aangeklikt. Onschuldig 

    Toen ik vorig jaar een eerste tekstje intokkelde, was dat:

    • Als uitlaatklep voor een accute aanval van schrijfwoede: ik moet, beste lezer, bij momenten met woorden en zinnen kunnen spelen; ze als in een scrabble-spel voor en achter mekaar kunnen schuiven; en weer omdraaien omdat het van de eerste keer niet goed is; klinkers kopen; woorden zoeken; zinnen vormen; teksten brouwen; en dan hopen dat de melodie en de maat van het resultaat nog kloppen.
    • Om eens te proberen wat bloggen werkelijk is. Als je 't niet gedaan hebt, kan je 't moeilijk beoordelen. Zou dat lukken, zo elke week iets schrijven? En waarover? Over fietsen? Gaat iemand dat ooit lezen? Bwa, laat het ons eens proberen. Met wat muziek erbij, mocht iemand de tekst niet veel zaaks vinden. En zo gaan de Mieren van de Galibier met "My Friend the Wind" online. We zien nadien wel...

    En kijk: we zijn er nog. Gemiddeld 1 schrijfsel per week. Dat houden we uit. Meer moet dat niet zijn. Sommigen zie ik nu al denken: "Meer mag dat niet zijn."

    De eerste postjes waren nog wat doelloos. Weinig ruggegraat of richting. Meer met de wind mee, om zo te zeggen. In de stijl van 'The answer my friend is blowin' in the wind'. Nadien kwam daar ook een pak regen bij. 'It's raining again'. Nog net geen 'Rain and Tears', maar ik heb er op een bepaald moment wel serieus aan gedacht. 't Werd dan 'Crying in the rain'. Tammy Wynette, prachtige stem. Muziek als tweede thema: moet kunnen. Een extra 'touche' om de boel op smaak te brengen. Voor wie mijn keuken lust.

    En van 't een komt 't ander. Je begint op YouTube te surfen. Ontdekt mooie, en nog mooiere stukjes. Muziek, bedoel ik. En dan de historiek erbij. Over songwriters en covers die beter zijn dan het origineel. Beeldopnamen uit de tijd dat wij thuis nog geen TV hadden. Nooit gezien. En van YouTube beland je op andere websites. Je komt op verhalen en boeken en... hoe meer je leest en hoort en beleeft, hoe meer je zelf wil vertellen en combineren en expliqueren... Amai, er is stof genoeg om in letters en woorden en tekstjes te verpakken.

    We zijn bij het ingaan van de 2e ronde. En er is volk. Volk dat, gelijk op een kermiskoers, is komen kijken, luisteren, voelen en smaken. En af en toe applaudisseren. Dat doet deugd.

    Dankuwel, beste lezer, beste surfer, beste fietser of loper, dat u deze schrijfsels leest. Of dat nu bewust - wie weet zelfs als recidivist - of per ongeluk is, het doet er niet toe. Ik lig daar niet van wakker. Een hit is een hit, zei Dylan en hij wrocht er weer een uit zijn gitaar. 

    Maar toch, wie schrijft, wordt graag gelezen. Zoals Vermandere dat mooi wist te verwoorden in de Ancienne Belgique: 

    "En natuurlijk, die gedachten in onze kop op rijm zetten en ze expliqueren aan de mensen... Moest er natuurlijk niemand zijn die wil luisteren naar u, ge zoudt daarvan ziek worden. Ge zoudt doodgaan. Ik zou dat zeker. Ik zou doodgaan moest er niemand zijn die wil luisteren."

    Dank u, beste lezer, beste surfer, beste fietser of loper, dat u mij (en vooral mijn blog) in leven houdt. Knipogen

  • Born to run

    11 november. Geen weer om een hond door te jagen vandaag. Regen. Rukwinden. Een gure kou. Niet gaan fietsen. En om nu te gaan mountainbiken moet je al helemaal kierewiet zijn. Heel even dacht ik deze voormiddag dat het nog net lang genoeg droog zou blijven om mij toe te laten enkele kilometers te lopen, maar je moet maar zo'n gedachte in een korte flits door je hoofd laten gaan of de eerste regendruppels vallen, gevolgd door bakken water voor de rest van de dag.

    tarahumara runners 1.jpgTijd dus om wat te lezen. Ik geniet van de meeslepende schrijfstijl van Christopher McDougall: "Born to run". Over de zoektocht naar een volk, de Tarahumara, dat verborgen leeft in de Copper Canyon van noord Mexico. De Tarahumara, the Running People, kunnen vele tientallen kilometers lopen en daar ondertussen blijven van genieten. Daar waar wij, westerlingen, amper op een degelijke manier de ene voet voor een andere gezet krijgen en de meesten al na enkele honderden meters puffend parkeren. En wie zich dan toch loper durft te noemen, kent gegarandeerd de ervaringen van kwetsuren aan gewrichten en pezen. Waarom kunnen de Tarahumara ganse dagen lopen op ineengeknutselde sandalen, en worden atleten die met de duurste, luchtgedempte Nike Air of Reebok Runtone schoenen lopen, voortdurend geplaagd door verstuikingen of allerhande ontstekingen aan de gewrichten? Dat is wat de schrijver zich in het begin van het boek afvraagt. In Born to run zoekt hij het antwoord.

    Het boek leest als een thriller. Het is een must voor iedereen die regelmatig de loopschoenen aantrekt. Je leeft mee met de auteur, met Caballo Blanco, Arnulfo Quimare, de Luna's en vele andere ultralopers. Geleidelijk aan kom ik doorheen het boek te weten dat de titel "Born to run" en de subtitel "The greatest race the world has never seen" niet zozeer op die indianenstam slaat, maar wel op het menselijke ras in zijn geheel. Op u en mij.

    Hoe sterk wij daaraan ook mogen twijfelen: wij zijn gebouwd om te lopen. Veel van wat ons als mens fysisch kenmerkt, is bedoeld om ons toe te laten veel en lang te lopen. Onze gebogen, veerkrachtige voeten. De manier waarop wij kunnen ademen terwijl we lopen (veel frequenter dan bvb viervoetige zoogdieren). De grootte en de bijzondere bevestiging van ons hoofd. Onze zwierende armen. Onze pelsloze huid met ingebouwde luchtkoeling, enz. Slechts 1 zoogdier heeft ál de noodzakelijke kenmerken om een uitstekende lange-afstandsloper te kunnen zijn: de mens.

    born-to-run.jpg"To run an antilope to death, all you have to do is scare it in a gallop on a hot day. If you keep just close enough for it to see you, it will keep sprinting away. After about ten or fifteen kilometers' worth of running, it will go into hyperthermia and collapse." Als je 10 kilometer kan lopen op een warme zomerdag, dan ben je een dodelijk wapen in het dierenrijk.

    Over het boek: http://www.the-fitness-motivator.com/born-to-run.html

    De Tarahumara, Super Athletes of the Sierra Madre, in een 75km race door de bergen: http://www.youtube.com/watch?v=YIyEvomUz14 

    Lopen zoals de Tarahumara: http://www.youtube.com/watch?v=FnwIKZhrdt4

     

    Nog een muziekje om deze grijze dag wat op te fleuren: Springsteen, Born to run: http://www.youtube.com/watch?v=IxuThNgl3YA

     

     

  • Dynamo

    Herinner je je het gevoel van destijds toen, op een donkere avond, een goed klemmende fietsdynamo met tien - vijftien percent van je arbeid ging lopen? En je trager deed rijden dan je eigenlijk wou? Het reed een heel stuk comfortabeler wanneer je die draaiende magneet weer van je band kon wegtrekken. Wel, het leek alsof ik gisteren, zondag, met een slepende dynamo rondtoerde. En die dynamo was - jazeker - de groep waarmee ik op toer was! 

    220px-Gazelle_Omafahrrad_series_-6.jpgEen embettant gevoel: de benen zijn zo goed dat ik best iets harder vooruit wil rijden, maar dat lukt niet zomaar wanneer je in een groep op weg bent. Dan maar wat op kop gaan rijden, denk ik, maar ook daar word ik bij elke beurt veel sneller dan gewild weggewisseld. Veroordeeld om achteraan in het verdomhoekje te gaan fietsen. Misschien kunnen we straks op een of andere helling even wat energie kwijt? Noppes. Ook het parcours is niet erg lastig en ik zit mij zowaar te vervelen op mijn fiets. Iemand een spel kaarten bij? Of de zondagskrant? Heel even tracht ik, in een ultieme poging, in de afdaling naar Tollembeek de groep aan een vlot tempo naar beneden te loodsen, maar - in een rasechte Spa-Cancellara stijl - onthoudt het ganse peloton zich van elke effort om mijn wiel te volgen. In het dorp van Tollembeek heb ik een voorsprong van honderd meter. Zonder ook maar enige moeite te doen: 't was verdomme bergaf! Laat ik maar een paar kilometer van mijn échappée genieten. 't Voelt comfortabel aan, mijn benen draaien soepel rond, zo zonder dynamo. In het centrum van Galmaarden laat ik mij opnieuw inrekenen. Ik neem mij voor om straks, na de rit, wat sneller naar huis te rijden.

    Met een knipoog naar de kopman die mij zo snel kwam aflossen: hierbij het strijdlied van Dynamo Pardubice! http://www.youtube.com/watch?v=GvTvY0Q3XAo&feature=related Overigens een mooi stadje: Pardubice!