• IJslander

    Kaupthing. Eyjafjallajökull. Hoppípolla.

    "Wij zoellen zin.", zei Stybi, toen het parcours in Sankt Wendel er op donderdag nog drassig bij lag en men hem naar zijn winstkansen vroeg. En voilà, na een nachtje goed vriezen lag de Saarlandse omloop er gisteren als een schaatsbaan bij en kon onze Tsjech zich nog eens volop uitleven. Op het ijs. Gelijk een echte IJslander. Makes my day.

    Het was zaterdag en zondag ook hier te lande ijzig. Hoewel, zaterdagmiddag, met een stevige winterzon, was het fietsen nog net te doen. Een geluk, in mijn HIKO mapje stond voor dit weekend "4 uur lange duur". Ik begin de auteur van die Langeduur-notities stilaan van sadistische neigingen te verdenken. Waar passeer je eind januari in godsnaam overal gedurende 4 uur? Euh, in Buissenal, Bouvignies, Ghislenghien, Silly, Saint-Marcoult... Tot het donker begon te worden. En mijn benen de eerste tekenen van 'zwaarte' gingen vertonen. 

    P290111_15.28.jpgIk voeg er hier een fotootje van onderweg bij. Een fles cava aan wie als eerste de locatie kan noemen. Lachen Sorry voor de lezers van ginderachter voor deze 'lokale' kwisvraag, maar troost jullie, de protagonisten hier uit de streek zijn met deze vraag ook een héél tijdje zoet. De uitslag volgt later, eveneens op deze zender.

    Zondagochtend was buiten fietsen helemaal te gek. Ijzig!!!! Gevoelstemperatuur ergens rond -10°? Brrrr!!! Nog zo'n oefening van onze Magister Sadisticus: "Ik ga je 8 maal Slettem laten oprijden." zei hij, de blik vol leedvermaak. "Laat ik dit vandaag maar doen.", was gisterenochtend mijn besluit. Maar ik was nog maar 700m van huis weg of de gure wind had mijn stuur al bijna gekeerd.

    "Fluctuat nec mergitur, miljaar!" "Wij zoellen zin!"

    Ik heb doorgezet! En het zijn 8 klimmekes van de gekende Slettemberg geworden: het warmste deel van de rit. Het leedvermaak zat gisteren helemaal niet in de beklimming. In het geheel niet! Het was de afdaling! De afdaling langs de 'Rue Desgranges', de snijdende wind pal in het gelaat, de kou priemend door mijn handschoenen. Dat is wat een IJslander een zacht briesje noemt, zat ik te denken, intussen dokkerend op de betonklinkers de toerkes aftellend.

    Wat zei Tom Van Dyck bij de persvoorstelling van Jan Eelen's "De ronde"?

    "Ik vind dat wielrennen de meest fantastische sport is die er bestaat. Voetbal is voor jeanetten. En daarmee is alles gezegd. ... Wielrennen da's voor venten!"

    Ja???? Brrrrrrr.

    Om dan toch nog eens terug te komen op voetbal en op mijn vorige post. Met die zwevende achtergrondmuziek in de videoclip. Hier is nogmaals Hoppípolla. Van Sigur Rós. IJslanders. Zet het volume gerust wat harder! http://www.youtube.com/watch?v=EJFUNiJw5xI

  • De twaalfde speler

    Mijn post gisteren was wat korter dan gebruikelijk. Ik compenseer dat vandaag met een klein extraatje. Iets wat ik een tijdje geleden ontdekte bij mijn YouTube-zoektocht naar 'You'll never walk alone'. Een juweeltje van een videomontage, dat ik de blogbezoekers wil laten kennen. Sport, emotie en muziek.

    Liverpool-ACMilan 2005.JPG2005 Champions League finale in Istanboel.

    AC Milan vs Liverpool FC.

    De kracht van de twaalfde speler.

    Een thriller van een match.

    Mooi!

    http://www.youtube.com/watch?v=YHtjmofqBeM

  • Borliquitto

    P230111_15.36.jpgAls compensatie van een niet-gereden buitentraining gisteren - ik had er geen zin in - en een vermiezerde rit deze voormiddag, heb ik vannamiddag maar meteen een 'extensieve duurtraining' gemaakt. Een fietsritje naar de Bourliquet. De naam van deze beruchte helling was vrijdagavond tijdens een gesprek gevallen; heel lang moest ik vandaag niet nadenken om een bestemming te kiezen.

    Grijs weer. 6° Celsius. De wegen liggen er nat en slijkerig bij. Niet direct de meest inspirerende omstandigheden om in het Pays des Collines te gaan rondtoeren. Maar 'Fluctuat nec mergitur' indachtig, heb ik mijn rit toch afgewerkt. 83km aan 28,6km/h gemiddeld. De hartslagmeter tempert de snelheid. De gemiddelde polsslag is 139, dat is in mijn 'Extensief/laag' zone. Maximale hartslag is 165, dat is in het rood. Ik ben de Bourliquet nochtans rustig opgereden. Mijn doel was hier vandaag gewoon eens oprijden, en dat is netjes gelukt. 

    Welke cijfers heb ik nog: 2 uur 55 minuten totale rijtijd, 620 hoogtemeters verteerd, 2279 kcal energie verbruikt.

    We eindigen met een kanjer van een hit van hééééél lang geleden, 1971: http://www.youtube.com/watch?v=U5FaRzRK5A4  A E I O U ...

    P230111_15.36_[01].jpg

      

  • Sync

    Af en toe lees ik een boek. Vroeger deed ik dat nooit. Maar de laatste jaren ben ik aan het lezen geslagen. Meestal non-fictie. Of het zou Dan Brown moeten zijn. Maar er zijn zoveel interessante non-fictie boeken, dat ik amper toekom aan het lezen van fictie.

    Soit. Af en toe lees ik een boek. Of beter: af en toe lees ik een aantal bladzijden in een boek. Want het lezen van zo'n non-fictie boeken gaat soms traag vooruit. Je weet hoe dat gaat. Vijf bladzijden lezen en dan krijg ik een nieuw inzicht binnen. Spirituele epo. Dat moet je met mate binnennemen. En dus leg ik na enkele bladzijden het boek aan de kant. Ik moet dan iets anders doen en het net opgedane inzicht in mijn hersenen laten bezinken. Een tijd later neem ik het boek opnieuw vast, om verder te lezen. Meestal moet ik dan de laatste paragrafen - en soms hele bladzijden - opnieuw doornemen om de draad van het verhaal terug op te pikken. En om het geheel nog wat complexer te maken, heb ik dan meestal ook nog een boek of drie - vier tegelijk "in gebruik". Mijn stapel nog-te-lezen boeken is dan ook redelijk hoog.

    snow-geese.jpgMomenteel lees ik Sync, van Steven Strogatz. Sync is gewoon de verkorte vorm van 'synchronie'. Sync verklaart waarom krekels zonder dirigent of partituur in koor sjirpen, of waarom na een korte tijd een ganse zaal altijd in fase gaat applaudisseren, of hoe de pacemakercellen in de hartspier er allen samen voor zorgen dat ons hart regelmatig klopt. Er staat ook in het boek waarom al die dingen soms niet lukken. Allemaal mooi en duidelijk ge-expliqueerd. Mijn brein krijgt bij het lezen de nodige dosis stimuli. Plezant.

    En 't wordt nog plezanter als ik die ideeën begin te toetsen op wat rond mij gebeurt. Vandaag zag ik sync in actie! Jazeker! Op de fiets nog wel!

    Deze ochtend vertrek ik samen met "de Labiekes" voor hun trainingsrit. Een gans peloton nieuwelingen en aspiranten die eropuit trekken voor een van de eerste gezamenlijke trainingen van het jaar. De eerste helft van de rit wordt in 1 groep gereden (Pas later zal de groep in 2 splitsen). Het tempo is aan de lage kant zodat iedereen comfortabel kan volgen. Ik observeer vanaf de laatste positie het eerder zenuwachtig gewriemel van de groep. De rijstijl is bij sommigen nog wat onwennig. Hier en daar zit iemand die gerust een stuk harder zou kunnen rijden, maar die noodgedwongen de pedaaltred moet matigen. Deze groep is nog niet gesynchroniseerd, realiseer ik mij. Nog een paar weken samenrijden en dan rijden die gasten "in sync".

    In Leerbeek laat ik de Labiekes rijden en ga ik rechtsaf, langs de smalle weg terug naar de top van de Kesterberg. Oetingen, Vollezele, Tollembeek. Ik hou het op een laag tempo vandaag. Ik voel de "korte klimtraining" van gisteren nog in mijn benen. Op een smalle weg richting Bever, word ik ingelopen door een twaalftal groene renners. Juniores van Cureghem Sportief. Een gezwind tempo. Iedereen volgt comfortabel. Een luidsprekerstem op de volgwagen geeft instructies over de te volgen route én dicteert wanneer er een kopmanwissel moet gebeuren. Héhé, deze groep is duidelijk gesynchroniseerd. Juniores zijn dan ook al beter op mekaar ingereden, zelfs in het begin van het jaar. Die hebben zich al een vaste cadans eigen gemaakt. Het kost hen geen moeite om in groep te rijden. Ook voor mij is dit een ideaal tempo.

    Voorbij Bever gaat Cureghem Sportief rechtsaf. Da's voor bibi te vroeg weer richting huiswaarts en ik ga links. Mogelijk kom ik mijn eigen clubmaten nog tegen?, denk ik maar dat wordt noppes.

    Bassilly. De kleine rotonde is een mooi keerpunt en ik ga terug de helling op die ik zonet ben afgebold. 200m voor mij uit zie ik een achttal renners dezelfde weg opdraaien. Een mooi mikpunt. Even de pacemakercellen wat ophitsen en ik sluit achteraan aan bij mijn derde groep-van-de-dag. Het groepje blijkt vrij heterogeen te zijn: 2 man in rennerstenue, 3 leden van de club "De Voskens" (een pseudoniem), 2 merklozen en 1 veteraan van Mieka Toen. Het valt heel snel op dat in deze groep 2 mannen in de boter duwen, 2 mannen zwemmen en 2 anderen op het tandvlees zitten maar zich nog net kunnen vastbijten in het wiel van de doorduwers. Ja, zo ken ik De Voskens. Bergop gaat het te hard en telkens gaat iemand overboord. Er moet om de haverklap gewacht worden. Ik laat het achttal voor wat ze als groep waard zijn en rij alleen voor hen uit. De combinatie van de snelle passages (bergaf en vlak) met de wachtmomenten (bergop) geeft hen netto een lagere snelheid dan mijn eigen gelijkmatig tempo. Neen, deze groep is allesbehalve gesynchroniseerd. Het uiteindelijke resultaat is zelfs slechter dan wat de aspiranten eerder in de rit al lieten zien. Sync is niet voor niets de meest efficiënte werkwijze om als groep te handelen. Zouden sommigen niet beter ook eens een boek lezen?

    -------

    Voor de freaks: http://www.patternsinnature.org/Book/Synchrony.html 

    Foto: http://www.aerospaceweb.org/question/nature/q0237.shtml

  • YNWA

    Zonder commentaar. Een beklijvend moment van de voorbije week...

     

    When you walk through a storm

    Hold your head up high

    And don't be afraid of the dark

    At the end of the storm

    There's a golden sky

    And the sweet silver song of a lark

     

    YNWA Liverpool T-shirt.JPGWalk on through the wind

    Walk on through the rain

    Though your dreams be tossed and blown

    Walk on, walk on

    With hope in your heart

    And you'll never walk alone

    You'll never walk alone

     

    Walk on, walk on

    With hope in your heart

    And you'll never walk alone

    You'll never walk alone

     

     

    In de versie van Gerry & The Pacemakers, 1963:  http://www.youtube.com/watch?v=ma3Nax8yyOE&NR=1

    En in een Liverpool FC kippevelversie: http://www.youtube.com/watch?v=Y7xvegPH_Lw&feature=related

  • De Varent

    Beeld je in: je speelt het finalespel van De Slimste Mens. Tegenover jou staat een verwoed fietser, ook bekend van de TV (uche...). Je tegenstander heeft nog 58 seconden. Jijzelf mag als eerste antwoorden. Drie juiste antwoorden en je opponent gaat eruit. Eentje missen en jijzelf moet misschien naar huis. Zal het jou lukken?

    Dan stelt Erik Van Looy de beslissende vraag:

    "Wat weet je over...

    ... de Varent?"

    Aha, denk je, de Varent! Dat is een makkie. Je hebt immers al vijf keer deelgenomen aan Vlaanderens Mooiste voor wielertoeristen. De eerste antwoorden rollen er zo uit:

    1) "Ronde van Vlaanderen"

    2) "Helling na de Boigneberg"

    3) "Brouwerij...  brouwerij..."

    Oeps, een hapering... 

    Je denkt na. De seconden tikken weg. 

    Ik kreeg het scenario-idee toegespeeld van een specialist in Ronde van Vlaanderen parcours. Kent elke steenweg, elk asfaltbaantje, elke bocht, elk pompstation of OLV-kapelletje tussen Brugge en Meerbeke. Dank u CJ!

    Interessant om de vraag eens aan de bloglezers voor te leggen, dacht ik.

    varent.jpgJe probeert verder:

    "Steil - Kassei - Taaienberg - Eikenberg - Hoste - Gilbert - Merckx - Van Petegem - Boonen - ... - stop!"

    Je hebt nog 41 seconden.

    Maar het is nu de beurt aan de tegenspeler. Een brede grijns op diens gelaat:

    3) "Brouwerij Roman"

    4) "Mater"

    En dan, als een complete verrassing, komt jouw tegenspeler heel zelfzeker met het totaal onverwachte vijfde antwoord:

    5) "Wordt sedert jaren als een traditie beklommen tussen nieuwjaar en de clubreceptie. Namelijk door mezelf."

    Enkel ingewijden kunnen dit weten.

    Heel spijtig, maar je ligt eruit. Verdorie! Hoe kan dat nu? Nooit zal je nog vergeten dat de Varent steeds opgefietst wordt wanneer het nieuwe jaar pas is ingezet. Begonnen als een stunt. Uitgegroeid tot zoiets als een jaarlijkse éénmansbedevaart.

    En dit jaar had dit wapenfeit plaats op woensdag 5 januari. Gisteren dus. Met een fris winterzonnetje dat de koude vrieswind ietwat tempert. De graskanten en grachten liggen nog bedolven onder een dik pak sneeuw.

    Cee rijdt een eerste keer mee. Maar hij zal het zich achteraf beklagen. Volgend jaar zal hem dit beter liggen.

    Langs Lierde en Zegelsem zijn we naar Schorisse gereden. De Varent kondigt zich al van ver aan met de schouw van de brouwerij. Kabuize en Schamperij zijn de typische Vlaamse Ardennen-straatnamen die ik links en rechts kan lezen vooraleer we aan de klim beginnen. Ik blijf naast Cekes. Maar ik voel al dat ik meer power, meer jus in de benen heb dan andere jaren. Zouden de fysicaformules al effect hebben? Meer klimspecifiek vermogen?

    Mijn compagnon heeft minder reserves dan ik en, hoewel de wind in de terugrit gunstig zit, krijgt Cee het steeds lastiger bij elke volgende helling die zich aandient. En daar zijn nog een paar kleppers bij: Arme Kleie, die je naar het geutelingendorp Elst brengt, en vervolgens de heel bekende en dikwijls gevreesde... Berendries.

    Op de Berendries waag ik mij aan een kleine test. Hoewel ik nog 3 grotere kroontjes heb, laat ik de ketting op 19 liggen. 39x19. Ik weet het, dat is geen spectaculair grote versnelling, maar... maar... ik blijf zitten op het zadel en dan is dat toch al iets zwaarder om rond te draaien. Alle macht moet nu uit mijn bovenbenen en mijn onderrug komen. Dit lukt mij al jaren niet meer. Ook niet in volle seizoen. Maar zie vandaag, 5 januari, lukt het wel. Meer nog: ik kom boven fris als een hoentje. Test geslaagd. Meteen een stimulans om mijn fiets-loop-spin trainingsprogramma nog even verder te zetten. Met net geen 80km op de teller noteer ik "Varent 2011" als een geslaagde editie. Zou 2011 dan toch beter worden dan 2010?

  • Nellekensberg

    Inderdaad. Nellekensberg is de titel.

    Niet 'Happy New Year' of '2011. De kop is eraf.' Neen, het is Nellekensberg, gewoon Nellekensberg.

    Trouwens, iedereen heeft mijn beste wensen al kunnen aanhoren via de nationale media. Zowel radio als TV spendeerden ruime zendtijd om jullie mijn desiderata voor 2011 aan te bieden. En zelfs ook deze van mijn eega. Wie het niet gehoord of gezien heeft, was of niet in het land, of franstalig of naar een verkeerde zender aan het kijken.

    Staan wij met 3-en (eega, Cee en bibi) rustig naar het Brussels vuurwerk te kijken. Plots krijg je daar een microfoon onder je neus geduwd:

    - "Wat vindt u van het vuurwerk, mijnheer?"

    Nu moet je weten dat door de dikke mist het schitterende vuurwerk van onze hoofdstad amper zichtbaar was. Zelfs een niet-onaardige standplaats op de Kunstberg gaf nauwelijks een kijk op de fonkelende kleurenpracht. En dat vuurwerk wordt by the way op de Kunstberg zelf afgeschoten!

    "Wat vindt u van het vuurwerk?". Micro onder mijn neus. Ik kan daar toch niet zomaar op antwoorden: "Er is amper iets van te zien."

    - "'t Is moeilijk te zien met de mist... eigenlijk... euh..."

    Tijd rekken. Intussen nadenken.

    - "Het is wel mooi..."

    Verdomme, wat kan ik daar nu nog over zeggen? Even flitst door mijn hoofd, in een piepstemmetje: "Het is werkelijk werkelijk heel mooi.",  maar nu de Man van Melle imiteren is waarschijnlijk geen goed idee. Toch niet met een VRT microfoon en dito camera op mij gericht.

    - "... Het is indrukwekkend."

    Oef!

    Hop, direct een tweede kwisvraag:

    - "Wat wenst u uw familieleden en kennissen toe voor het nieuwe jaar?"

    Hoera! Op deze vraag ken ik het antwoord! Nooit twijfelen. Altijd juist. 

    - "Een goede gezondheid... en al het beste dat men zich kan wensen."

    Helaba, had u beter gedaan soms?

    Mijn eega wel. Die is veel meer gefocust op 'boter bij de vis' en concrete 'deliverables', en ze weet er nog snel aan toe te voegen dat er voor goede schoolresultaten gehoopt wordt in het komende jaar. Onze studenten thuis zijn bij deze verwittigd. En al hun klasgenoten en leraars hebben het meteen ook gehoord. Via de nationale media. Daar is geen ontkomen aan. Sorry, folks, it wasn't me.

    Maar owee, nog is het vragenuurtje niet gedaan. De microfoon en de camera blijven op mij gericht. Blijkbaar is er nog een schiftingsvraag.

    - "Wat wenst u ... (onverstaanbaar door luide vuurwerkknallen) ... wereld?"

    Wereld... Wereld... Wat kan hier de vraag geweest zijn? ...

    - "Wablief?"

    - "Wat wenst u ... (geen sikkepit duidelijker; nog meer vuurwerk; word ik hardhorig of wat?) ... wereld?"

    Ik durf geen tweede maal "wablief?" te vragen. Over naar familie? Beter niet doen. Wie weet welke concrete eisen er híer gesteld gaan worden. Ik durf er niet aan denken. Hopla, dan maar over naar een antwoord waar je op een diplomatisch veilige manier alle kanten mee uit kan:

    - "Ik denk dat 't voorbije jaar niet zo denderend was. En hopelijk is 2011 een stuk beter dan 2010."

    Terwijl ik dit uit mijn nek sta te kletsen, denk ik heel fier bij mezelf: goed zo man, dat zenden ze nooit uit!

    Wablief? Niet uitzenden? Je kent onze (vlaamse) nationale omroep niet!

    Als we 's morgens plots mijn commentaren horen in het Radio 2-ochtendnieuws, kunnen we het niet houden van het lachen. Gelukkig liggen we nog in bed, of we hadden beide in stuiptrekkingen over de grond gerold. Doe daar, als we toch bezig zijn, nog het TV-nieuws bij: alle middagedities, 18u, 19u, met de begin- en eindgenerieken er bovenop. Niet uitzenden? Hallo zeg! Enfin, we zijn het jaar goed gestart. En we zijn in beeld geweest. Voilà, het is aan u. En u heeft onze beste wensen, okee?

    ***

    Nellekensberg. Vandaag gaat het, zoals gezegd, over de Nellekensberg.

    Met de nachtelijke bezigheden van daags voordien - vuurwerk, TV-optredens en zo - is het vrij laat wanneer we vanmorgen onze ogen openen. Om nog te gaan fietsen is het iets té laat. Lopen dan maar. Wat heeft Koen in mijn trainingsboekje gezet? Effe kijke: "Looptraining. 1 uur LD. Elke 5' spurt 50m".

    1 uur Lange Duur? Waar moet ik naartoe lopen om zo lang weg te zijn? Mijn standaardparcours van 7km doe ik in een halfuur. Het is 11u36. Laat mij naar het oosten vertrekken. Dat loopt de eerste 2 kilometer licht bergaf. Tijd om op te warmen en na te denken. Waar loop ik heen?

    Ik weet het! De Nellekensberg! Ja, de Nellekensberg! Dat moet qua afstand plusminus voldoende zijn. En als het lukt is het alleszins een mooie voor het winterpalmares. Nellekensberg op 2 januari. You ain't seen nothing yet!

    Ik begin in de richting van Neigem te lopen. Langs de Schoneveldweg. Puur natuur. Af en toe nog een plek smeltijs op de weg, maar dat houdt mij niet tegen.

    Valleistraat. In Duitsland had dat Talweg kunnen zijn.

    Tenberg. Eerste kuitenbijter. De benen zijn goed. Ook de pezen houden zich gedeisd. We gaan door.

    12u04. 6km gevorderd. Basiskamp aan de voet van de Nellekensberg. Met goede moed begin ik aan de klim. De looppassen worden kleiner. Dit is een lange steile helling.

    12u10 Het bord Roosdaal. Ik ben in Vlaams-Brabant.

    12u12 Top van de Nellekensberg. Mooi uitzicht over de Dendervallei. Maar ik heb geen tijd om mij om te draaien en van het panorama te genieten. De afdaling wenkt. Langs de Woestijnkapel. Steil bergaf. Remmen op de motor.

    Ook de terugweg verloopt zonder problemen en na exact 1 uur en 9 minuten of 14km loop ik onze oprit weer op. Voilà, dat was lange duur. De tussenspurten om de 5 minuten... Bwa, met een Nellekensberg in het parcours... en Tenberg en Bokkendries. Zie hieronder het 'elevation' profiel. 't Zal al gaan zeker? 

    Nellekensberg - elevation.JPG