• Le mot de Cambronne

    Merde!

    Sorry voor deze ruwe en ietwat onbeleefde aanhef. Maar wie een beetje de afleveringen van de Canvascrack volgt, heeft een paar weken terug kunnen opsteken dat Merde! een uitdrukking is die de Fransen eufemistisch noemen als "le mot de Cambronne". Merde! ofte in 't schoon Engels: Shit! Je snapt direct waarom in deftige gesprekken enige verbloeming er best mag wezen. Toen Pierre Jacques Etienne Cambronne, generaal in het leger van Napoléon, bij de slag van Waterloo door de Engelsen beleefd gevraagd werd om zich samen met de Oude Garde over te geven, zou Pierre geantwoord hebben met... Juist! Le mot de Cambronne.

    Tot daar deze intro. Vandaag fietsten Cekes en bibi de Ventoux op. Langs Malaucène. Onze poging om vanuit Bedoin langs het bos naar boven te rijden, liep vast op een "route barrée". Reden: blijkbaar weten ook langeduurlopers de Mont Ventoux te 'smaken'; vanochtend liepen de heren en dames de Géant de Provence op. Door het steile bos, langs Chalet Reynard en het Simpson-maanlandschap. Dapper!

    Malaucène dus. Cee en ik zijn goed boven geraakt. Rustig peddelend, zonder te forceren. 1u40 en 1u48. Mooi. De afdaling verliep iets sneller. Heeft mijn Polar daar 90,9 km/h geregistreerd? 't Zou best kunnen. Maar laat ik het later nog eens over de Ventoux hebben. Vandaag keren we - in gedachten - nog even terug naar de Galibier.

    ***

    Ik had er op het internet al eens naar gezocht: vanwaar komt de associatie van "mieren" met de Col du Galibier? Google maar eens op die woordcombinatie. Een pak entries, en niet alleen van deze blog. Je vindt misschien ook dat de eerste allusie op de mieren van niemand anders komt dan van Henri Desgrange, de eerste Tourbaas.

    Vandaag vind ik in het Franse wielertijdschrift "CycloCoach" van juni-juli 2011 het volledige antwoord. We schrijven 11 juli 1911. Henri Desgrange geeft in het tijdschrift L'Auto verslag van de tourrit Chamonix-Grenoble, daags voordien, met de eerste beklimming van Col du Télégraphe en Col du Galibier. In zijn prozaïsche stijl beschrijft hij hoe lang en lastig de beklimming van de Galibier wel is:

    "... Omdat het ons leek dat we reeds uren aan het klimmen waren, vroegen wij aan de boeren aan de rand van de weg: "Is de top nog ver?" "Nog meer dan 12 kilometer!", kregen we als antwoord. En in de ontelbare bochten van de weg zagen we mieren kruipen: het waren onze mannen die met de tanden van hun pedalen het monster oppeuzelden. ..."

    georget op galibier.jpgVoilà, de Galibier kreeg zijn mieren. Voor altijd.

    Wie toen als eerste de top bereikte?

    Emile Georget, alleen voorop. Stapsvoets voortrijdend tussen de sneeuwmuren. Besmeurd door het stof en slijk van de onverharde weg. Met vóór zich de hel van een lange, koude afdaling.

    En wat riep Georget de enkele omstaanders op de top toe? Heel luid?

    Le mot de Cambronne! 

  • Galibier

    Col_du_Galibier_2.jpgGisteren en vandaag is de Tour 2011 in zijn plooien gevallen. Op en rond de Galibier. Met zijn 100 jaar anciënniteit mag "le Galibier" wel alle eer krijgen om het algemeen klassement van de Tour in de juiste volgorde geschikt te hebben. Gevechten van man tegen man. Eigenlijk gisteren van bonenstaak (de kleine Schleck) tegen krachtpatser (Evans). Vandaag Contador, een vermoeide adelaar, samen met de bonenstaak, tegen de rest van de favorieten. De ontknoping op Alpe d'Huez was er een met getrokken scherpe messen, onmeedogenloos. Gezien hoe Contador de Alpe opvliegt? Je kan er als Marmottien-met-Brevet d'Or alleen maar met verstomming naar kijken. 

    Twee Alpenritten. Twee maal mooie koers gezien. De Galibier heeft zijn werk goed gedaan. De Mieren zijn tevreden.

  • Clouds

    Belgische zomer. De ene regenbui volgt de andere in een strakke cadans op. De haag scheren gaat beetje bij beetje. Verlengkabel uitrollen. Beetje snoeien. Tot de regendruppels te opdringerig worden. Dan weer gans het boeltje inpakken. Enzovoort. Tuinieren is bij zo'n weer geen pretje. Ik zou ook nog de gesnoeide takken moeten snipperen. En het gras maaien. De trellis aan de klimrozen en ook een van de pergola's herstellen. Een handpomp plaatsen op de regenwaterput.

    So many things I would have done but clouds got in my way.

    Jelle V - PdBeille.JPGFietsen gaat al evenmin. Ik heb geen groot doel voor ogen dat mij genoeg motivatie geeft om in regenbuien te gaan rijden. Gelukkig is er de Tour om een halve namiddag aan te verliezen. Hoewel, Jelle Vanendert zien winnen op Plateau de Beille, daar wil ik wel wat regenstraf voor uitzitten. Mooi is dat. OmegaPharma-Lotto zijn de underdogs, maar met 3 schitterende ritzeges, enkele dagen geel, groen en bolletjes kan het plezier niet op.

    Zondagvoormiddag hadden we geluk met onze clubrit naar Cordes. Op wat vervelende drupjes in de terugweg na, bleven we netjes droog. Cordes is genieten. Een rit met veel mogelijkheden voor variatie. Ik kan dan gids spelen en 'en cours de route' een parcours laten groeien. Improviseren en een boeiende en verrassende rit aaneenbreien. Met pokerface, alsof alles vooraf al uitgetekend is. Niets is minder waar, beste maten. Dieu des Monts erbij nemen: een lokaal colleke van zo'n 2 kilometer. Als de profs in de Pyreneëen rondtoeren, mag je je op het thuisfront ook een extraatje veroorloven. Niemand klaagt. En zelf voel ik dat ik 'goei benen' heb. Goed zo!

    ***

    Vrijdagavond was ook al zo'n meevaller met het weer. Eerst even gaan aperitieven in Brussel-Bad. En dan 's avonds naar Beleuvenissen. Grote Markt, Oude Markt, Vounckplein, Vismarkt, Hogeschoolplein, overal muziek en een pak volk dat van een mooie avond-uit geniet. Bij een aangename zomertemperatuur.

    En zie, weer is daar dat toeval... 's Middags heb ik het op het werk met een collega even over 'cloud-computing', een nieuwe trend in de IT-wereld. De conversatie ontlokt mij de volgende (schriftelijke) uitspraak:

    I've looked at clouds from both sides now
    From up and down and still somehow it's cloud illusions I recall
    I really don't know clouds at all

    "Joni Mitchell", repliceert mijn collega onmiddellijk. En ik bevestig: "Yep, Canadian!" Jaren geleden dat ik die song nog gehoord heb.

    Maar kijk, 's avonds arriveren we op het Hogeschoolplein waar Jean Blaute en Eric Melaerts spelen. En wat is het eerste dat we daar horen? Je gelooft het niet. Bestaat toeval wel?

    Rows and flows of angel hair
    And ice cream castles in the air and feather canyons everywhere
    I've looked at clouds that way
    But now they only block the sun, they rain and snow on everyone
    So many things I would have done but clouds got in my way

    I've looked at clouds from both sides now
    From up and down and still somehow it's cloud illusions I recall
    I really don't know clouds at all

    In Joni Mitchell's originele versie, Both sides now:   http://www.youtube.com/watch?v=8DH70wYWsK0

  • Als ik ooit eens 5 minuten tijd heb

    8 juli vandaag en al een halve maand geen nieuwe blog-post. Dringend nog eens van mij laten horen dus.

    Zondag googlede ik een paar foto's, bedoeld om iets over te schrijven. Ook vorige zondag de ploegentijdrit gezien in de Tour? Les Essarts, 23km. Is er u niets opgevallen in die tijdrit? Neen?

    Mij wel.

    Laat mij eerst 2 fotokes tonen:

    Leopard.JPGGarmin.JPG  

     

     

     

     

     

    Op de eerste foto de Leopard-trein, met 'Spartacus' Cancellara op kop, op de tweede foto de Garmin-Cervélo's, met locomotief Thor Hushovd, onherkenbaar in een bolletjestrui. Wereldkampioenen, de ene in het tijdrijden, de andere in de wegrit. Telkens dendert de locomotief met zijn treintje naar de eindstreep. Er straalt kracht uit die gasten. Je zal er als ploegmaat maar achteraan koersen, nietwaar? Ook klassementsrijder Wiggins liet zich trouwens in dezelfde zin opmerken.

    Maar dat is nog niet wat mij zondag speciaal opviel. Het was een ander team waar ik met sportieve 'bewondering' de kopman heb bekeken. Omega-Pharma-Lotto. 'Onze' mannen. Met kleppers als Gilbert (wij zeggen hier thuis intussen ook al Gillip Philbert), Greipel en een zekere Jurgen. Iedereen kent Gilbert, nietwaar? Beste klassieke renner van de voorbije jaren. Net ook de eerste tourrit gewonnen. Blaakt van conditie. Overigens daags na de tijdrit 3e in de massaspurt... Goed bezig dus!

    En wat zie je dan in zo'n tijdrit? Ik heb zelf geen foto van het TV-beeld genomen, maar er stond er wel eentje op het web:

     Belga - media_xl_4265518.jpgGillip, in het gele pak, zat daar bij momenten zowaar te wroeten in het wiel van een op de fiets gegoten, gestroomlijnde klasbak. In het wiel van de locomotief van de Omega-Pharma's. Nummer 31. Kopman van het team en klassementsrijder. Jurgen uit de Kempen. Van den Broeck is de naam.

    Zo'n beelden dwingen respect af voor een klassementsrijder. Want dan weet je dat die niet alleen een voortreffelijk tijdrijder moet zijn, maar ook een uitmuntend klimmer en als het nog even kan, gedurende 3 zware koersweken geen enkele keer mag afhaken uit de kop van de wedstrijd. Mijn pet af daarvoor. Kijk nog eens naar dit plaatje naar de nummers 31 en 32: onze 2 beste Belgische coureurs in vele jaren, in mekaars wiel, samen strijdend tegen de chrono. Tegen Spartacus en Thor, de Dondergod. Mooi toch?

    ***

    En nu we het toch over Jurgen Van den Broeck hebben: ik heb van hem nog een speciaal moment vastgelegd. We schrijven zaterdag 25 juli 2009, 2 jaar geleden. 20e rit in de Tour: Montélimar - Mont Ventoux over 167km. Onderweg kreeg het peloton al de Côte de Citelle (3e cat), Col d'Ey (3e), Col de Fontaube (4e) en Col des Abeilles (3e) te verteren. Na 144km begint men in Bedoin aan de gevreesde Ventoux. Met het lange stuk door het bos, 9km aan gemiddeld 10%, tot Chalet Reynard. Het is snikheet. Wij wachten het peloton op ergens in de eerste kilometers van het bos.

    Kleine groepjes renners, duo's, enkelingen rijden ons tussen de wagens en de motards voorbij. Trui open, zwetende grimassen op de gezichten. Een haag van joelende toeschouwers. De stank van diesel. Toeterende volgwagens die je ei-zo-na van je fiets rijden. Dit is hard. En in die voorste gelederen een man waarvan wij veel verwachten. Eindelijk weer een Belg met ambities om een mooi klassement te rijden. Jurgen. Uit de Kempen. De volgende foto is er een die ik daar toen zelf nam. Een plaatje waar ik zo'n doodgewoon, achteraf onbetekenend en vergeten moment uit een rennersleven op heb vastgelegd. Bekijk de foto. De blik van de renner, terwijl de zoveelste wagen hem voorbijsnoert. De 2 'gezette' heren in de wagen. En beeld u dan in hoe elk van die individuen zich op dat eigenste moment moet gevoeld hebben... 

    DSCI0052.JPG

    Ik heb de zonnebril van de grijnzende VIP in de Agritubel wagen even vergroot:

    JVDB Ventoux mirror.JPG

    Okee, 't is een moment gelijk een ander. Maar JVdB heeft daar toen op de Ventoux mijn groot respect verdiend. En vorige zondag heeft hij dat, met Gillip in het wiel, met veel brio nogmaals bevestigd.

    ***

    Voilà, dat is wat ik begin deze week al wou bloggen. Maar het is er pas nu van gekomen. De 5 minuten tijd (en veel meer) zijn de laatste week naar het in mekaar knutselen van een website gegaan. Had ik ook al lang aan onze clubvoorzitter beloofd. Maar steeds bleef het bij de tekst van wijlen Louis Neefs:

    Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb
    Dan begin ik er beslist eens aan
    Aan ik weet niet wat
    Maar je zult zien dat
    Iedereen er zal verstomd van staan

    Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb
    Morgen of een andere dag misschien
    Dan doe ik het echt
    Iets waarvan men zegt
    Nee, dat hebben we nog nooit gezien

    Maar het resultaat van mijn noeste arbeid mag er intussen zijn (al zeg ik dat zelf Hebberig): www.heghesportief.be

    En dit eindelijk geklaard zijnde, hebben ook de Mieren terug een post gekregen. Oef!!!

    Nog de song van de week, wat anders:  http://www.youtube.com/watch?v=PZw-6Cg4yVY&feature=related