• Feeling olympic: duathlon

    Een laatavond post. Voorbereiding begonnen op 29 oktober. Tokkelwerk op 30 oktober. Is dat wel echt 30 oktober? Seffens wisselen we naar het winteruur en komt er een uur bij. Laat ik nog even doen alsof het zaterdag is, 29 oktober, iets na 23u.

    Waarom nog zo laat deze dringende post? Wel, morgen zal ik geen tijd hebben om te bloggen, en dus moet dit hier nu nog de deur uit. Ik wil kwijt dat ik vandaag een duathlon heb afgewerkt! Allee, toch iets in die aard. Eerst gaan fietsen, dan bij het thuiskomen de loopsloefen aan en nog wat gaan lopen. Feeling olympic, nietwaar! Het fietsen 'loopt' gemakkelijk. Met 11 man 'op stap'. Gemakkelijk parcours. Niets lastigs. Twee vingers in de neus. Eerste helft van de rit draai ik een klein verzet, om en bij de 90 toeren trapfrequentie. Om gek van te worden. Na halfweg wissel ik mijn hoog toerental af met enkele 'laagfrequente' intervals op mijn grootste versnelling. Meer voor de lol dan voor de training. Spinning op de weg.

    Op het einde toch nog even wat ambiance op de klim langs de Pauluskapel en Wisken, een kleine 2km naar de top van de Bosberg. Jonas is vast van plan om het Ronny en mezelf hier moeilijk te maken. Jonas is wel 30 jaar jonger dan ons, maar ons echt afschudden, neen, dat staan we hem niet toe. Mijn tikker gaat in het rood, maar ik hou toch nog even reserve: ik heb straks nog een loopnummer af te werken.

    Zoals het elevation profile laat zien, liep de rit over een afstand van 75km gemiddeld netjes in stijgende lijn:

    training 111029.JPG

    De Bosberg-via-Wisken haalt net een 5e categorie op de schaal van MapMyRide. Een combinatie van afstand en gemiddeld stijgingspercentage. 

    climb ratings.JPG

    Thuis gaat het koerstenue uit en het looptenue aan. Korte broek, T-shirt, Nikes. Met Cekes als compagnie start ik voor een niet-te-lastig looptoerke. Het is mooi zonnig najaarsweer. We kiezen rustige veldwegen door onze gemeente. De regelmatige cadans van onze looppassen houdt ons in het ritme. We genieten van de rust en van de landelijke uitzichten rondom ons. Spijtig dat ik geen fototoestel bij mij heb. Op een fiets lukt dat nog, maar lopen en foto's nemen: dat zie ik niet samengaan. Hoe doet Fred "Cultuurbarbaar" dat toch?

    Ons doel was 6 à 6,5 km te lopen. Cee registreert later het parcours op de PC: 7,85 km! Mooi, mooi! Yep, I am feeling very olympic again. Lachen

  • Feeling very olympic

    Tijd. Soms ontbreekt het een mens eraan. Op momenten dat je met teveel tegelijk bezig bent. Zaken worden dan uitgesteld om andere eerst te doen. En van uitstel komt afstel. Vorige zondag wou ik een postje plegen op mijn blog. Over mijn olympic activities het voorbije weekend. Spinnen op vrijdagavond. Fietsen en lopen op zaterdagnamiddag. Opnieuw fietsen op zondagvoormiddag. En wandelen op zondagnamiddag. I was feeling very olympic last weekend.

    Er bleef geen tijd over om te bloggen.

    Dan maar in de week een tekstje plegen? Laatavonden zijn daartoe meestal nog vrij. Maar deze week gingen ook die laatavonden naar andere zaken. Allerlei clubactiviteiten organiseren en communiceren. We willen volgend jaar immers naar de Galibier; de voorbereidingen zijn volop bezig. Een programma opstellen. Fietsritten uitstippelen. Spul opzoeken op het internet. Bespreken met mede-organisatoren en clubbestuur. Communiceren naar de leden. Een toelichtingsavond plannen. Hoeveel volk komt er? Moet daar een hapje en een tapje bij? Verdikkeme, er komt wat bij kijken vooraleer je ook maar 1 duw kan geven op de pedalen. Mais on 's amuse, n'est-ce pas!

    En zo is er weinig tijd overgebleven om te bloggen. Ik hou het vandaag bij 1 foto en 1 muziekje.

    Eerste looptocht na mijn achillespees-vernietigende Leopold II jogging van 10 september. Rustig tempo, 5,5km, 12 per uur, samen met zoon Cee. Een foto van onze arrivee (weliswaar in scene en in couleur gezet Stoer)

    loopokt-3.jpg

    Een ganse opluchting dat de achillespezen niet protesteerden. Vanaf nu kan er weer opgebouwd worden. Zonder forceren. Zou er volgend jaar een 20km inzitten? 

    ***

    Het muziekje nog. Vorige week lag Jimmy Cliff hier op de draaitafel. (Zou de jeugd die uitdrukking nog begrijpen?) Ik botste toen tijdens het sprokkelen op YouTube ook op deze mooie meezinger van diezelfde Cliff:

    http://www.youtube.com/watch?v=jSUkCCTCqF8&NR=1

    Volume open!!!

    Hush my darling. No fear my darling. The lion sleeps tonight.

  • Bright sunshinin' day

    I can see clearly now the rain is gone
    I can see all obstacles in my way
    Gone are the dark clouds that had me blind
    It's gonna be a bright, bright sunshinin' day
    It's gonna be a bright, bright sunshinin' day
     
    De zonnepanelen hebben dit weekend overuren geklopt. Een blauwe wolkenloze lucht. Meer moeten we niet hebben om er een paar keer met het fietske op uit te trekken.

    Eergisteren de mountainbike voorzien van Nobby Nics, zodat ik gisterenmorgen wat off-road plezier kon maken. Niet te ver van huis: Geraardsbergen was de start- en aankomstplaats van een tochtje van 50km samen met een 7-tal compagnons uit het Leuvense. Op het menu: de Muur, de Bosberg en andere klimgenoegens. I can see clearly now... Ja maar niet met de laagzittende zon die tijdens de eerste afdalingen zorgde voor verblindend schitterende beelden op mijn netvlies. Soms was het wat mikken en hopen dat het voorwiel netjes de met gras overgroeide tractorsporen zou blijven volgen. Het kon de pret niet bederven en ergens begon ik al de tochtjes in Tubize, Ottignies en andere taalgrenslocaties te missen. Misschien toch de MTB-kalender eens bekijken voor de volgende weken? De conditie is wel bar slecht, maar dan moet het maar wat trager.

    Vandaag opnieuw net-geen-vriespunt-temperaturen wanneer Cee en ik thuis vertrekken voor een wegrit met de clubmaten. De zon is weer volop van de partij en heel langzaam voelen we haar weldoende warmte ons... euh... verblijden. Stoer Of kwam dat door de enkele hellingskes die ik - al dan niet per abuis - in het parcours wist in te lassen? Ik vond het al een sterk punt dat onze kopman eens een andere startroute nam, zo spontaan uit zijn eigen hemzelve. Maar dat bibi daar nog een ommetje naar Horebeke kon bij verkopen, dat heeft mij vandaag nog het meest verrast. En vooral blij gemaakt.  "I am feeling very olympic today. How about you?"

    olympic today.JPGDe "helling van Marie-Jeanne" had ik als enig, onschuldig obstakel in het roadbook vermeld. Voor de rest "niets lastigs". 

    Bwa ja, op de klim van Rozebeke na. Wie kan daar nu op chicaneren?

    En de mooie slingerende asfaltweg, parallel aan het Foreest. Nog nooit gedaan, toch plezant?

    En de korte klim naar La Houppe. Sorry gasten, die was niet te ontwijken. 

    En Everbeek. Hé W817, die laatste, geheel onnodige bult had onze kopman er toch wel zelf bijgekletst?! Don't blame that one on me! 

    Dat er op het einde van onze tocht een paar op hun tandvlees zaten, wijt ik dan ook aan het tempo dat - te hoog - niet aangepast was aan het dwarsprofiel van de rit. Maar ik ben wel benieuwd of ik, niettegenstaande mijn verfrissende inbreng, volgende week nog een stem ga krijgen in de parcourskeuze. Afgesloten Onschuldig

    Soit, de zon scheen dit weekend. En ik heb mij geamuseerd! En ja, ik heb ook het gras gemaaid! En mijn honderdste blogschrijfsel gepleegd!

    Dit is inderdaad nummer 100. 

    Een mooi nummer om deze blog mee af te ronden. Honderd. Dat is wat.

    Maar we zijn nog niet aan het einde van de tweede ronde, nietwaar! Dus eerst nog dat toerke uitrijden. Over de meet passeren.

    En dan de derde ronde beginnen... Of jullie dat nu leuk vinden of niet, den deze begint binnen een kleine maand aan zijn volgende blogronde. Op naar de Galibier. Mier gaan spelen. Rijdt, leest, schrijft er nog iemand mee?

    ***

    Een streepje muziek:  Jimmy Cliff, I can see clearly now...

    http://www.youtube.com/watch?v=Vp0SY7oQwZA&feature=related