• Aan de kust kan het hard waaien

     I'm just sitting here watching the wheels go round and round.

    I really love to watch them roll.

     

    Zoals ons Sabine het zo mooi kan zeggen in haar weerbericht: "Aan de kust kan het hard waaien."

    Trop is teveel en teveel is trop, zei le Roi Boudin ooit. Een WK Cyclocross met de voltallige Belgische ploeg op de eerste 7 plaatsen. Wat zeg ik, Belgisch? Neen, de voltallige Vlaamse ploeg. Kempenzonen die in het zand kunnen fietsen en lopen. Zandstuivers. Daarachter het internationale deelnemersveld, Radomireken Simunek voorop. Nog straffer, er reed zelfs een Amerikaan mee. Daarmee heeft het cyclocross eindelijk het niveau bereikt van WAOD en die andere vlaamse nevenbonden. Een WK voor de crossers van Baal-Tremelo en omliggende gemeenten. Nog 3 jaar en de uitslag van het WK Cyclocross ziet er als volgt uit:

    1. 1. Sven Van Turnhout
    2. 2. Sven Van Torenhoudt
    3. 3. Sven Vanturenhaut
    4. 4. Sven Van Toerenaudt
    5. 5. Sven van Turenhout
    6. 6. Sven Vantorenhoudt
    7. 7. Sven Van Toernout, enzovoort.

    Duidelijk allemaal Vlaamse zandstuivers. Overigens geen familie van mekaar, maar ze heten wel allemaal Sven.

    Enfin, proficiat Niels voor de prachtprestatie! En ook proficiat Zdenek, om op de meest passende wijze de draak te steken met deze klucht! Zand dient niet om in te fietsen. Zand is gemaakt voor kinderen. Om er zandkastelen in te bouwen. Met een emmertje en een schepje. Wielen daarentegen, die dienen om te draaien. Fietsen is rijden, niet lopen. Koksijde 2012, het grootste non-event ooit uit de wielergeschiedenis.

    ***

    Zo dat gezegd zijnde, kunnen we over naar de orde van de dag. Wordt er nog getraind? Jazeker. Eindelijk ben ik met de fiets de 500km voorbij. Maar de benen zijn nog niet gerodeerd. Alles draait nog wat stroef. Komt dat door het lopen? Of zit de wekelijkse krachttraining er voor iets tussen? "Krachttraining?", denkt u. Inderdaad, bibi kwelt elke week in de fitness een uurtje de beenspieren om iets meer power in het lijf te krijgen. Zou mij dat helpen om wat krachtiger bergop te rijden? Ik ben benieuwd.

    Er wordt ook gelopen. Lange duur. Regelmatig afstanden van 12 km, en vandaag 14,5km, samen met Cekes. Lucy in the Sky. Veel tijd om na te denken. Over vanalles. Soms stomme dingen. Dikwijls stomme dingen. Zoals deze week over dat radiospotje van de automobilistenvereniging Touring. "Elke dag hebben 5205 automobilisten pech met hun voertuig." Elke dag 5205. Hoe doen die dat?, vraag ik mij dan af. Nog straffer: hoe weten die auto's dat? "Vandaag effe geen pech, want er zijn er al 5205 en dus is het quorum bereikt!" Twitteren die dat naar mekaar? De aanbevolen dagelijkse hoeveelheid defecte wagens. Ik geraak daar niet uit. Kilometers en kilometers gepeins zonder een afdoende antwoord op mijn prangende vraag. Merde! Geef mij dan maar zo'n simpele zekerheid, zoiets dat onmiddellijk klaar en duidelijk is. Iets dat onmiddellijk mijn hersencellen terug vrijgeeft en mij toelaat om de rest van mijn parcours mijn loopverstand naar een zalig nulniveau te brengen. Zoiets als het weerbericht van Hagedoren, heel overtuigend: "Aan de kust kan het hard waaien."

    ***

    Laat mij er bij deze beschouwingen over wielrennen en afgeleid tijdsverdrijf maar een echte sfeermaker van wijlen John Lennon aan toevoegen. Voor mij van het beste dat Lennon ooit gebracht heeft: http://www.youtube.com/watch?v=qp9dc9im3-M

  • 172 en LSD

    172. Mijn hartslag, gisteren in het bos van Graty, toen ik op de helling even, trap per trap versnellend en met pokerface, mijn cadans opdreef en mijn collega's uit het zadel lichtte. In mijn trainingsschema staat voor januari geen vermelding "Purgeren roetfilter aan maximale hartslag", maar het was te mooi om die korte wintergenoegens daar te laten liggen. Verder in de rit heb ik mij weer gedeisd gehouden, hoor.

    Ik zal wat beter mijn trainingsschema moeten gaan volgen, want Nellekensberg, Varent, Berendries, Roetfilter... geen van die oefeningen komt in mijn schema voor. Integendeel, ik hoor LSD te doen. Long Slow Distance ofte extensieve duurtraining. Zo staat dat in mijn partituur en dat is wat ook Yves mij hier recent nog heeft geadviseerd.

    40kmh.jpgLSD. Dat betekent voor mij een hartslag beneden 135. Ik moet daar voortdurend op letten, want dat is tegen mijn natuur en onbewust ga ik veel te frequent aan een hoger hartritme rijden of lopen. Een paar voorbeelden maken dat duidelijk.

    Ik fiets of loop graag bergop. Mijn hartslag gaat dan hoger. Dus veel bergop mag niet met LSD.

    Bij het fietsen, gids ik graag de weg. Dat doe je normaliter vooraan in de groep. Aan de kop van het peloton zoals ze dat zeggen. De hartslag gaat daar steevast hoger dan wanneer je verscholen zit in de groep. Zodus, kop doen mag niet met LSD.

    Ik heb geen geduld. Wanneer ik een stuk rechte weg voor mij zie, dan wil ik in gedachten zo snel mogelijk aan het einde van dat stuk weg komen. En wanneer ik aan een helling begin, dan start in mijn hersenen een chronometer. Recreatief joggen of rustig wandelen-fietsen zijn aan mij niet besteed. 'Se promener' of in het Duits 'spazieren': nein, danke schön!

    Daarbij, LSD roept bij mij ook steevast de connotatie op van drugs. Bij u ook?

    Staat er copyright op Wikipedia? Zo neen, dan wens ik hier toch een paar kanttekeningen over Lsd te kopiëren en die aan u, mijn dierbare lezer, voor te leggen. En zo ja, dan doe ik dat ook, want het is té belangrijk:   

    Lsd of Lysergeenzuurdi-ethylamide is een synthetische drug.

    Lsd veroorzaakt sterke trips. Gedurende de trips is de gebruiker bij bewustzijn en lichamelijk fit. Lsd veroorzaakt bij de meeste gebruikers sterke visuele hallucinaties, diepe gedachten, de tijdsperceptie verandert en er is sprake van synesthesie (bijvoorbeeld kleuren horen of geluiden zien).

    Gebruikers zijn door de indrukwekkende en misleidende interpretatie van de omgeving niet altijd in staat om rationeel te denken en een zogenoemde "trip sitter" of "trip guide" is altijd sterk aan te raden om de "tripper" in het oog te houden.

    Een lsd-trip duurt meestal 6 tot 14 uur. Boven een kritische dosis (ongeveer 500 µg) heeft de hoeveelheid ingenomen lsd amper invloed op de intensiteit van de trip maar wel op de duur. De gewenning is vrij groot en er is een kruistolerantie met psilocybine. Na een trip is het gedurende 4 tot 14 dagen of zelfs nog langere tijd minder effectief om opnieuw lsd te gebruiken. Lsd geeft een intense ervaring die de meeste gebruikers niet elke dag willen beleven. Na een sterke lsd-trip kan een gebruiker zich vaak nog enige dagen een beetje anders voelen, vanwege het verwerken van de opgedane ervaringen.

    Als ik dat zo lees: een lsd-trip van 6 tot 14 uur - da's lang, da's langer, da's langst! Met een tijdsperceptie die verandert. En het houdt je lichamelijk fit. Geef toe, dat is toch net wat men ook over 'long slow distance' zegt?

    Beste lezer, vandaag heb ik mijn LSD-trip in volle concentratie afgewerkt. Na mijn roetfilter-purgament van gisteren, ben ik vandaag nog eens gaan lopen. Rustig gaan lopen. Een LSD-ke. Een parcours uitgezocht met niet teveel bergop. Langs ongerepte baantjes. De mooie natuur. De vele wandelaars. Paardjes in de wei. Eigenaardige verkeersbordjes. Ik had immers de tijd om alles heel rustig te bekijken. En ik ben, lieve lezer, nu nog bezig met al mijn ervaringen te verwerken. 

    Enfin, ik ben 1 uur en 3 minuten 'weg' geweest voor een tripke van 12,5km. Kilometergemiddelde... taraaaa: 5,0 minuten!!! 5 volle minuten! I did it! Ain't that high?

    Ik had al EPO voor de hersenen, maar nu komt er ook LSD bij. Wow, I am feeling very olympic today!

    ***

    Allez gauw, nog eentje om in de 'high' stemming te blijven... http://www.youtube.com/watch?v=c0q2JYlPJzM&feature=related

  • BERICHT - De Varent is gedaan - STOP

    Zondagochtend: clubreceptie. Vrijdagavond, 22u: Chris vraagt mij of ik de Varent al ben opgereden?

    RED ALERT - RED ALERT - RED ALERT

    Neen, nog niet. Oeps! De Varent hoort gereden te worden vóór de nieuwjaarsreceptie van de club. Ik heb dus nog 1 dag de tijd. Morgen zaterdag. Men voorspelt nat weer en veel wind. Dit wordt leuk.

    ***

    Zaterdag. Een miezerig sombere voormiddag. Goed genoeg voor het weekse winkelen, maar ik zie al grijze wolken hangen boven de editie 'Varent 2012'. Dat dreigt niets te worden dit jaar... tot - de goden zijn mij goedgezind - rond de middag de wolken opzij schuiven en een blauwe hemel zich laat zien.

    13u25: Met de fiets op de heirbaan. De wind heeft er vrij spel en ik word bijna van mijn tweewieler geblazen. Pfff!

    13u30: Ik pik aan bij de zaterdag-fietsers. Franky & Co. Hola, die zijn deze keer maar met 3. Waar zit de rest? Mietjes! Verdikkeme, veel uit de wind zitten zal er niet bij zijn. Dan maar mee wat beurtjes doen op kop. Dat wordt door mijn collegas geapprecieerd. En zelf kan ik het na mijn kopbeurten ook wel vinden 'in het wiel'.

    Deftinge: Zal ik mee links afslaan en de lasten en geneugten van het rijden in groep ondervinden? Dat gaan mijn 3 ploegmaten windtechnisch alleszins verkiezen. Of is daar toch de roep van de Varent? Zal ik rechtdoor rijden en alleen tegen de wind opboksen om een dwaze traditie in ere te houden? Ik kan niet beslissen.

    De zon schijnt. Vanaf de top van de Varent zal ik rugwind hebben. Ik heb een reputatie hoog te houden. Enfin, vooral bij mezelf. Het verdict is gevallen: ik ga rechtdoor. Mijn 3 metgezellen kijken mij verwonderd aan. Hoe krijgt iemand het in zijn hoofd om het comfort van compagnie achter te laten en alleen in de wind te gaan rijden? Laat het ons bij 'tzittemedunkt houden, ok?

    Everbeek-Boven - Motte - D'Hoppe - Breeweg. Ik geniet van mijn gepedaleer. Er gaat niets boven een winterse fietsrit langs wegen waar je in dit jaargetijde nooit komt. Thuis zal ik een ordinaire 70km op mijn teller hebben, maar hier op de Breeweg en seffens in Horebeke en Elst genieten mijn gedachten van een ganse Ronde van Vlaanderen. Buiten zijn, in de wijdsheid van de Vlaamse Ardennen. Het is EPO voor de hersenen. En de benen doen mee. Mooi zo!

    Ik heb in december veel meer gelopen dan gefietst. Ik voel dat op de Varent. Ik rijd met iets minder punch dan vorig jaar de helling op. Op een boomgaard halverwege de berg is iemand hout aan het zagen. Tiens, dat is een geluid dat ik daar elk jaar hoor. Het moet iets typisch zijn voor deze berg, zit ik te denken. Het gezaag van de Varent.

    Naarmate ik de laatste klimmende meters nader en de kasseistrook aan de brouwerij Roman, welt de voldoening op over een nieuw Varent-streepje op mijn palmares. Stoppen voor een foto? Bewijsmateriaal? Neen zo erg is het (nog) niet. Ik rij verder. Ik heb Arme Kleie en de Berendries nog op mijn traject. De rugwind zal mij helpen om ook deze obstakels in goede orde te overwinnen.

    Ik heb 2u40 minuten gefietst wanneer ik thuiskom. De klus is geklaard. Ik kan in alle gemoedsrust rapporteren:

    BERICHT - 7 januari 2012. De Varent is gedaan - STOP

    ***

    Een mooi stukje muziek dat ik vandaag oppikte: Thirteen Senses - Into The Fire: http://www.youtube.com/watch?v=ZfEcDZn71bs

  • Nellekensberg, gewoon Nellekensberg?

    2 januari. De kop is er af. Van het jaar 2012. Alles startte voor ons - mijn eega en ik - met het staren naar nachtelijk vuurwerk. Aan de Gandahaven deze keer. We hebben alleszins meer vuurwerkschittering kunnen bewonderen dan op de mistige Kunstberg vorig jaar. En vooral, geen TV-ploegen gespot. Dus ook geen lastige "Meneer, wat wenst u..." vragen. Neveneffect: onze wensen kwamen niet in de ether. Bij deze even rechtzetten:

    Aan allen onze beste wensen voor het nieuwe jaar!

    Voor de studenten en andere leerplichtigen worden daar tevens goede schooluitslagen bij verwacht.

    ***

    Maar laat het vandaag nog eens over de Nellekensberg gaan. Of beter: gisteren. Yep, gisteren, 1 januari. Het moet geen nieuwe traditie worden, maar de eerste looptraining van het jaar ging opnieuw over de Meerbeekse berg, 364 dagen na het precedent van 2011. Zinvolle training? Neen, niet echt. Meer een stunt. Een 'joke'. Nellekensberg op 1 januari: het moet kunnen.

    Of het bergop is? Yes sir! En geen beetje! Een 'col' van 5e categorie op MapMyRide:

    Nell-elevation.JPG

    Terwijl ik mijn (kilo)meterkes loop, memoriseer ik enkele tijdstippen: start en aankomst, én het tijdstip aan de voet en op de top van de Nellekensberg. Thuis gaan die gegevens MapMyRide in.

    Nieuwsgierig als ik ben, vergelijk ik mijn gegevens ook met een paar gelijkaardige 'zaken'.

    Nell-tijden.JPGEerst met mijn langeduurloop van een jaar geleden: hetzelfde parcours (op een 100 meter na), maar toen zonder echte looptraining. Wanneer ik de tijden naast mekaar leg, valt mij niet alleen de gelijkenis op tussen beide tijdsreeksen, maar vooral het feit dat ik - zonder dat echt te plannen - exact op hetzelfde tijdstip aan mijn looptocht ben begonnen: 11u36. Hoe presteer ik het? Wie hier nu nog van toeval durft spreken!!!

    Verschil met vorig jaar? Blijkbaar iets meer reserve in de tank deze keer. 5 minuten sneller rond. Dat is goed. Minder is het feit dat in de terugweg de achillespees weer opspeelt. Daar is nog werk aan. Zeker, wanneer einde mei de 'K2' beklommen moet worden.

    En dat is dan gelijk de tweede 'zaak' waarmee we dit parcours eens kunnen vergelijken: zijn de Nellekensberg en de 'K2', alias de Tervurenlaan, aan mekaar gewaagd? Ook dat levert een verrassende conclusie op!

    Bekijken we eerst de 'K2':

    Terv - elevation.jpg

    De K2-Tervurenlaan haalt eveneens een categorie 5, met een gemiddeld stijgingspercentage van 3,1% over een totale afstand van 1,35km. Niet gezeverd! 20km-lopers krijgen er nachtmerries van.

    Leggen we daar nu even de Nellekensberg naast:

    Nell - elevation.jpg

    Hee hee! Kijk eens hier! Zonder zijn aanloop van Tenberg, dus enkel over de Nellekensstraat, is de lengte van deze mooie berg zowat identiek als die van de K2. Op 20 meter steekt het niet. En ook het gemiddelde stijgingspercentage is quasi hetzelfde: 3,5%. Hoe bestaat het? Echt, toen ik een jaar geleden de Nellekensberg als een stunt-doel uit mijn mouw schudde, had ik er geen flauw idee van dat die helling ook maar van verre met de Tervurenlaan vergelijkbaar zou zijn. Bij deze is dat aangetoond. Meer nog: de Nellekensberg is net een ietsepietse meer 'berg' dan de Tervurenlaan. Hij krijgt daarom 'cum laude' van mij de titel:

     K1