• Luce

    Coppi en Bartali.jpgHopla, we bloggen nog een keer. Pelotonpost zo je dat wil.

    Beste lezer, gisteren voerde ik je mee naar het kerkje van Madonna del Ghisallo. Naar Fausto en Gino.

    Ave Maria.

    En op de valreep kreeg je ook nog een korte vertelling van Aesopos: de Krekel en de Mier. De hard wroetende mier en de onbekommerd zingende krekel.

    Zag je het prentje? De noest werkende mieren? De krekel met een viool?

    ***

    Wel, vandaag brei ik - ongepland - aan mijn dubbel-post van gisteren nog een vervolg.

    tol luce 1.jpgHoe het toeval het wil of niet, daarstraks zag ik in het VRT avondnieuws een korte reportage over een theaterstuk dat de Antwerpse toneelgroep Tol momenteel in Londen brengt, naar aanleiding van de Olympische Spelen.  

    De titel luidt Luce. Licht in het Italiaans. 

    "De voorstelling is gebaseerd op het leven van wielerheld Fausto Coppi, zijn strijd tegen Gino Bartali en zijn liefde voor de gehuwde Giulia Locatelli, de Witte Dame. De twee wielrenners Coppi en Bartali verdeelden het Italië van de jaren veertig en vijftig in twee kampen: de supporters van de katholieke, brave Bartali tegenover die van de ongelovige Coppi.

    Er wordt vooral gebruik gemaakt van muziek, dans, film met archiefbeelden van Italië tijdens de oorlog en - aangezien het om een luchtvoorstelling gaat - installaties die de hoogte ingaan. De acteur die gestalte geeft aan Coppi zal op een bepaald moment hoog boven de grond zijn viool bovenhalen."  (bron: Focus Knack)

    De voorstelling start met het welbekende Ave Maria...

    ***

    Beste lezer, zeg nu eerlijk, moeten daar nog veel woorden bij?

    Ik voeg alvast de Madonna del Ghisallo toe aan mijn lijstje van ongelooflijke toevalligheden.

    ***

    Bronnen:

    http://www.theatertol.com/nl/node/13

    http://focus.knack.be/entertainment/podiumkunsten/theater-tol-uit-antwerpen-op-de-olympische-spelen/article-4000150811032.htm

  • De Krekel en de Mier

    Staat er een beperking op het aantal blog-posts die je mag publiceren per dag? Eentje maar? Heeft iemand daar een antwoord op? Laat ik er vandaag maar vanuit gaan dat 2 nog net is toegestaan. Madonna is hier immers nog maar pas de deur uit, of ik moet een nieuwe gedachte kwijt. Oorzaak van mijn accute postbui? Iets wat ik gelezen heb. Iets wat mijn aandacht trok.

    The_Ant_and_the_Grasshopper_-_Project_Gutenberg_etext_19994.jpgIk las vandaag de volgende woorden, uitgesproken door een gerespecteerd sportman, een Mier-in-spe (ik noem geen namen):

    "Terwijl jullie op vakantie gaan/gingen, heb ik de afgelopen week gewerkt als een beest: zondag: 88 km op de fiets, maandag: 40 fiets, dinsdag: 17 km gelopen, woensdag: 87 op de fiets, donderdag: 15 km gelopen met <tuut> , vrijdag: rust, vandaag: rond de 80 km gaan fietsen en morgen zou ik graag nog gaan lopen..."

    Gewerkt als een beest... Amai, er wordt op het thuisfront serieus getraind. Nijvere mieren.

    Hoe groot kan het contrast zijn. Lig ik hier aan het zwembad te luieren, beetje lezen, capuccino, een fris biertje. Sport? Jazeker! Gisteren hebben we aan een rustig tempo 77 kilometerkes afgemaald, ons 2e ritje sinds we hier aan het Comomeer zijn. We zijn hier intussen al een volle week. En ja, het is hier bij momenten zeer degelijk bergop, maar het is ook heel warm. Piano, piano, zeggen de Italianen dan. Take it easy. Chi va piano, va lontano. En intussen horen we de krekels...

    Nou nou, bij deze dan maar de warme groeten van de Krekels... aan de Mieren.

  • Madonna del Ghisallo

    "Bedevaartsoord voor wielrenners"

    DSCI0014.JPGWat vul je in wanneer je dit in een quiz of kruiswoordpuzzel als opgave leest? Mont Ventoux? Alpe d'Huez? Muur van Geraardsbergen? Bwa, allemaal mogelijke antwoorden. Zou ik ook hebben ingevuld. Tot gisterenvoormiddag. Tot het moment dat Cee en ik pas een echt wieler-bedevaartsoord bezochten. Eentje waar niet de sportieve kunde hoogtij viert, of het aantal pedaalridders die per uur de top bereiken. Neen, een echt bedevaartsoord, een oord van ingetogenheid en bezinning: de kapel van Madonna del Ghisallo.

    De verhalen rond dit kerkje waren mij al langer bekend. Ik las in tijdschriften over de bezoeken van Gino Bartali, van de legendarische Fausto Coppi en van andere groten uit het Italiaanse wielrennen. Geloof en bijgeloof daags voor een grote koers.

    Cekes en ik rijden morgen geen wedstrijd; we zijn in Ossucio vertrokken voor een fietstocht van zo'n 75km en die moet ons via Bellagio naar Asso en verder naar Lecco brengen. We volgen vanuit Bellagio de CicloVia del Laghi. De eerste kilometers gaan serieus bergop en - niettegenstaande de schaduw van de bomen en het redelijk vroege uur (10u) - voelen we onze motor snel warmlopen. Bij de kapel van Guello druipt het zweet van mijn neus. De zwaarste klim ligt gelukkig achter ons. Jeezes, zit dat in de Ronde van Lombardije? Niet voor mietjes, die koers.

    626px-Giro_lombardia_2008_svg.png

    Na Guello komen we in een min of meer golvend terrein en vooraleer we er erg in hebben, rijden we het grondgebied van de gemeente Magreglio binnen. Het eerste gebouw links van de weg trekt onze aandacht: we zijn bij de kapel van Madonna del Ghisallo.

    DSCI0039.JPGDSCI0042.JPGEnkele foto's buiten. Gedenkstenen voor Coppi, Bartali en Binda. Namen uit de gewijde wielergeschiedenis. Binnen oogt het pas echt indrukwekkend: aan de muren een resem gele, roze, tricolore en regenboogtruien. Kampioenen van toen en nu. 

    Tegen het plafond, de fietsen van diezelfde wielerlegendes en van andere grootheden Merckx, Fondriest, Gimondi. De ophefmakende uurrecordfiets van Moser. En - het maakt een mens stil - daar recht tegenover, een blauw-wit-rode "CaLoi - by Eddy Merckx", de voorvork opgestuikt, op de bovenbuis een sticker "Fabio Casartelli".

    18 juli 1995, Col de Portet d'Aspet. Het is alsof het pas gisteren is gebeurd. 

     

     ***

    DSCI0049.JPG

    DSCI0050.JPG

  • Het meer

    Waarom denk ik iets te moeten schrijven over een meer? Wat is er voor speciaals aan een meer? En over welk meer gaat het? Ik krijg mijn gedachten amper netjes op een rij, maar één ding is zeker: het gaat hier vandaag over het meer.

    scannen0016.jpgHet meer van Aix-les-Bains, le Lac du Bourget, waar we in juli 1982 rondtoerden. De pedalo-tocht daags voor de terugreis niet meegerekend, bracht de laatste fietsrit ons op en over de Col du Granier. Naar Entremont-le-Vieux, Col de la Cluse en Col des Egaux. De beelden zijn in onze herinnering blijven plakken. Elk bord op de top van de col ging op de foto. Met ons erbij. Toegevoegd aan ons palmares. Toen moesten we nog zelf onze 'cyclosportieve' tochten inrichten. Vandaag neemt een iets of wat sportieve fietser deel aan een echte cyclosportieve: La Marmotte, Maratona dles Dolomites, Les 3 Ballons, L'Etape du Tour,...

    Toen, in 1982, waren die evenementen er niet. Alhoewel, in datzelfde jaar werd voor de eerste keer de Marmotte gereden. Wel wel, 1982 was misschien toch het begin van een nieuw cyclosportief tijdperk. Alleen wisten wij dat toen nog niet. Wij hadden immers onze gedachten bij de Grand Colombier. Pas veel later zouden we over die fameuze 'Marmotte'-tocht horen. En er ooit ook aan deelnemen.

    DSC03589.JPG

    Het Vierwoudstedenmeer. Eergisteren waren wij daar op doorreis. Sisikon. Brunnen. Prachtig gelegen aan de oostelijke oever. Een uiterst fotogenieke omgeving... ware daar niet de aanhoudende regen die ons plezier kwam verbrodden. Een schril contract met het stralende zomerweer aan datzelfde meer, waar we héél lang geleden mochten van genieten. Ik dacht echt dat het in Zwitserland altijd mooi weer was. En ik hoopte mooie plaatjes te kunnen schieten om thuis te tonen. Een mens kan zich vergissen.

     

    Lago di Como. De Ronde van Lombardije wordt in het najaar gereden in de wijde omgeving rond het Como-meer. Ik wil in de komende dagen een deel van dit parcours fietsen. Wij Vlamingen kennen wel elke put en bult in de kasseien- en Ardennenklassiekers, maar la corsa delle foglie morte, daarvan weten we zelfs niet waar ze start of aankomt. Ook niet nadat Philippe Gilbert die recent nog 2 keer op rij won. Hoe lastig is deze tocht? Waar kan ik het best starten? Waar aankomen? En hoe ontsnap ik aan het drukke verkeer? Italianen rijden niet met hun auto, ze racen. Misschien zou ik puur uit veiligheidsoverwegingen hier best ooit aan een cyclosportieve komen deelnemen. De Medio fondo bijvoorbeeld van 110km met vertrek een aankomst in Como. Laat ik nu al blij zijn als ik er in slaag om veilig en wel de steile beklimming te rijden vanaf het Lago di Lecco naar het wielerbedevaartsoord van Madonna del Ghisallo.

    En tot ik mijn fiets in die richting beweeg, blijf ik genieten en dromen van de schoonheid van het meer.

    DSC03658.JPG

     

  • Summertime

    Gisteren de laatste kilometers op TV gevolgd van de koninginnenrit in de Tour: 'Pau - Bagnères de Luchon', vanaf de klim van de Col de Peyresourde. Ik wou de etappe al wat vroeger volgen, maar het vele snoeiwerk in de tuin vraagt zijn tijd. En met een ganse dag droog weer kan ik zo'n opportuniteit tot (verplicht) tuinieren niet laten voorbijgaan.

    DSC03539.JPGChapeau voor Voeckler: aanvallen en afwerken op indrukwekkende wijze! De smoelentrekkerij nemen we er dan met gemak wel bij. Spijtig dat Nibali niet sterker uit de hoek kan komen. Hoe kunnen 2 Sky-renners nu zo de koers verlammen? En waarom zijn er bij de 3 besten van een ganse Ronde 2 Sky-coureurs? Zijn al die renners in de eerste 20 geen typische ronde-renners die al hun pijlen richten op dat ene evenement: de Tour? Ja, meestal met nog een paar andere korte etappewedstrijden als voorbereiding, maar die mannen zijn toch 100% voorbereid op deze 3 weken? Je staat toch niet per ongeluk in de eerste 20, hé! Het is alles op alles. De Vuelta eventueel als herkansing, als tweede zit.

    Dat Evans op zijn ouderdom wat minder wordt, daar kan ik inkomen, maar waar staat de rest? Is Sky de limit? Of is Sky over de limit? Ik begrijp dat niet goed. Ik krijg zo dat ongemakkelijk gevoel dat ik had in de jaren dat het podium van Parijs-Roubaix steevast bevolkt werd door 3 renners uit eenzelfde half-Italiaanse ploeg. Met de Leeuw van Vlaanderen telkens mee van de partij. Of het gevoel van vorig jaar, toen naast Evans ook 2 ploegmaten op het podium stonden: de gebroeders Schleck... Tja, vandaag alweer de laatste echte rit in deze Tour. En de renners gaan nog eens klimmen. Gaan we Jurgen of Jelle nog eens zien uitpakken? Of doet Nibali nog een gooi naar een mooie ritzege?

     

    Zondag 1 juli 2012. Vocht in de lucht.

    P7010429.JPGGisteren hadden we een rustdag ingepland. Enfin, eigenlijk zouden we naar Les Deux Alpes rijden, maar de inspanningen van de voorbije dagen en hetgeen we voor vandaag op het menu hadden, deden ons besluiten om de drukke weg van Bourg d'Oisans naar Briançon te verlaten en de vallei naar la Bérarde in te rijden. Een gelegenheid om wat ontspannen te pedaleren, rond te kijken, paar foto's te nemen en... onze voeten te koelen in het ijskoude water van de snelstromende Venéon. Het werd de stilte voor de storm...

    Vannacht is immers een onweer kletterend over Vaujany getrokken. De weersverwachting voor vandaag was niet denderend. Gedaan met het mooie warme weer. Er komt vochtigheid vanuit het zuidwesten in onze richting. In de regen fietsen doen wij niet graag en we hadden ons fietske wellicht op stal gehouden ware daar niet... het nuchtere feit dat wij ingeschreven zijn om vandaag de Vaujany Senior cyclosportieve te rijden met start aan het stuwmeer van Verney en aankomst vlak voor de deur van ons hotel.

    2VAB0259.jpgZo een gelegenheid laten we niet liggen en met een dertiental laten we ons Vaujany Berg afbollen tot aan de startplaats. Om 7u20 worden we gelost en - we staan vrij ver achteraan - er wordt gekoerst om zover mogelijk naar voor te komen en zo mogelijk aan te sluiten bij een 'vlot' rijdend peloton. In mijn buurt ontwaar ik enkel Claude, die zich in zo'n bezigheden thuis voelt. Snelheden tussen 45 en 55km/h in de vallei van de Romanche. Donkergrijze lucht. Het miezert. Snel rijden, dan zijn we snel uit deze vallei, gaat het door mijn hoofd. Hopelijk is het boven op de col van Alpe du Grand Serre droger.

    Die Alpe du Grand Serre valt beter mee dan verwacht. 15km klimmen aan een constant menselijk stijgingspercentage. Ik schat zo rond de 7%. Moet ik eens opzoeken. De mist in de laatste kilometers van de col koelt mijn spieren. Ik wil wat suikers binnennemen, maar verdomme, ik krijg al rijdend mijn Etixx gellekes niet open. Welke kl#$@!@#! OEN heeft die verpakking uitgevonden? En dus een verplichte stop boven op de col om: 1) mijn regenjasje aan te trekken en 2) een gelleke open te prutsen.

    Een kilometer of zo voor de top heeft een goede ploegmaat en kamergenoot, de heer D., met Claude in het wiel, mij een 'Goeiemorgen' toegewenst en mij ter plaatse achtergelaten. Ik begin dus alleen aan mijn afdaling. Het duurt een hele tijd voor ik aansluiting vind bij een klein groepje. Gelukkig klaart het weer uit en kan het regenvestje weer in de achterzak.

    2VAY1008.jpgMooie rit, dat wel, maar nogal eenzaam. Je suis seul avec mes rêves sur la montagne. Weinig volk dat mijn tempo rijdt. Ook het valsplat van Col d'Ornon in noordwaartse richting is een solitaire trektocht, waarbij ik echter veel tijd heb om rond te kijken en te genieten van het landschap rondom mij.

    Mijn enige echte 'kompanie' die ik vandaag heb is een renner met het mij welbekende wit-rode 'la marmotte' shirt, die ik inloop in de bochtige afdaling van Col d'Ornon. De man gaat de col af in krek mijn eigen stijl. Ik kan mooi meevolgen. Gezwind naar beneden. We gaan andere dalers voorbij. Twee motards die een col afglijden. Ik spreek mijn gezel aan: een Vlaming ook. Hij geniet eveneens met volle teugen van dit soort 'bezigheid'. Eerder in de rit, in de afdaling naar Siévos had ik ook al eens kunnen meeschuiven in de slipstream van een snelle daler. Een Fransman uit de streek. Een gemeenschappelijk kenmerk, en noteer dat maar goed, jullie allen die beter willen leren dalen:

    alle goede, dit is snelle én veilige, dalers die ik al heb bezig gezien, dalen met de handen boven op de remgrepen!

    Vergeet de profs of erger nog de kermiscoureurs die weten 'hoe het moet': het zijn prutsers, twintigers of ouderen die nooit ervaren hebben wat ze zouden kunnen verbeteren door even dat stuur anders vast te houden. Zelfs Peter Sagan, die wel durft en kan, zou nog extra kunnen halen uit een bijgestuurde techniek. Maar ja, dat is fysica, en coureurs en fysica...

     

    Zondag 11 juli 1982. Waterdamp.

    scannen0014.jpgGisteren zijn we Mont Revard opgereden. De Revard, zoals we dat zeggen. 21 kilometer klimmen vanuit Aix-les-Bains. Een zeer gelijkmatige klim, best genietbaar. En genieten dat ben ik ook van plan. Ik heb besloten om samen met Peter naar boven te rijden; de anderen kunnen een hoger tempo rijden als ze dat willen; mij niet gezien. Er wordt boven geen premie 'Henri Desgrange' betaald aan de eerste die de top bereikt. Er zijn geen punten te verdienen voor de bolletjestrui (die is er zelfs niet). Er staat geen publiek dat mij met alle eer, ontzag en applaus zal toejuichen. Geen journalist die in de krant gaat schrijven over mijn unieke prestatie op de Mont Revard. Er is gewoon niemendal dat mij vandaag gaat bewegen om sneller te rijden dan het geniet-tempo. En dus blijf ik naast Peter rijden. Die is wat cols betreft trouwens van hetzelfde gedacht.

    Wat nog het meeste meeviel aan de Revard, was, naast uiteraard het magnifieke uitzicht op het Lac du Bourget, de aanwezigheid op de top van een kleine bar-restaurant met een mooi gelegen terras. Ik kan mij niet meer herinneren hoeveel Perriers wij daar gedronken hebben, maar dat Frans bruiswater liep binnen als godendrank. Een vaststelling die we in de voorbije dagen gedaan hebben, is dat wij gedurende de dag zo'n 10 liter vocht (dat is een ganse emmer!) naar binnen kappen, maar dat wij amper moeten pissen.

    scannen0012.jpgWij rijden hier van de ene 'eau potable' naar de volgende, vullen daar telkens onze drinkbussen en die zijn weer leeg wanneer we bij het volgende waterkraantje arriveren. We drinken overdag Perrier alsof het ons huismerk is. En 's avonds aan het station consumeren we - in substantiële mate - ons huismerk zelf. Maar vocht lozen? Nope! Alles verdampt hier. Wielrenners zijn de meest geoptimaliseerde machines om water van vloeistof naar waterdamp om te zetten. Andere mensen moeten daarvoor dat water doen koken bij 100°C, wat veel energie kost. Coureurs laten, terwijl ze wat rondpedaleren, water verdampen aan veel lagere temperaturen. Je kan daaruit alleen maar besluiten dat met een racefiets rondrijden een zeer ecologische activiteit is en dat vooral het beklimmen van cols bij warm weer een enorme bijdrage is aan de reductie van de ecologische voetafdruk. Misschien is dat dan toch een reden om wat harder een col op te fietsen: meer zweet, meer vocht ecologisch verdampt en dus minder voetafdruk. Misschien moet ik op de volgende col wat meer aan het heil van de mensheid denken en dus niet meer naast Peter blijven rijden? 

    ***

    The tune of the day: Gershwin, Summertime door The Shake Spears:   http://www.youtube.com/watch?v=8e6WFe95PUk

  • Quand le soleil dit bonjour aux montagnes

    Quand le soleil
    Dit bonjour aux montagnes
    Et que la nuit rencontre le jour
    Je suis seul avec mes rêves
    Sur la montagne

     

    Morgen woensdag wordt het mooi weer. Dat is wat de weermannen ons voorspellen. Het zou wel eens waar kunnen zijn. De laatste weken was het huilen met de pet op. Zowel de ritten op zondagvoormiddag als de trainingsritjes op woensdag of zaterdag vielen in het water. Voor het eerst in mijn lange wielercarrière zal ik in de maand juli geen enkele thuisrit in clubverband rijden. Nog straffer: voor het eerst in mijn leven (sedert ik met een driewieler reed) zal ik in de maand juli niet meer dan 2 keer in eigen land gefietst hebben, of 3 als het tenminste ook morgenavond nog mooi weer is. Wat zegt u? Juli is nog niet voorbij? En dus kan ik de volgende week toch nog wat rondpeddelen? Dat is juist, maar zo zal het niet zijn. Laat ik dat een van de volgende dagen eens uitleggen en mij nu beperken tot morgen. Het wordt immers mooi weer. 

     

    Vrijdag 29 juni 2012. Col du Galibier.

    De Galibier. Wij zijn naar hier gekomen om de Galibier op te rijden. Eerst en vooral. En in 2e instantie ook die andere cols: Télégraphe, Alpe d'Huez, Croix de Fer, Ornon en al dat moois. Vandaag staat onze Galibierrit op de agenda.

    Deze morgen zijn we om 6 uur opgestaan. Ontbijt om 7u. Jazeker, dit is vakantie. Of zit ik in de verkeerde ronde?

    DSC_1159.JPGDe bus zal ons vanuit Vaujany naar Saint-Jean de Maurienne brengen. Over de Croix de Fer. 24 fietsen moeten mee in de bus, de overige tweewielers kunnen met de 2 volgwagens mee. Aanvankelijk een puzzel "Hoe krijgen we al dat materiaal ongeschonden mee?", blijkt uiteindelijk alles en iedereen in een voertuig te zitten en 1 autocar gevolgd door 1 camionette en 1 monovolume rijden de Vaujany-helling af naar de voet van de Croix de Fer. Op weg naar de startplaats van onze koninginnenrit.

    Een hele tijd later, fietsend op de brede weg van St-Jean naar St-Michel-de-Mne, voelen we al heel goed dat ook de zon vandaag present tekent. Le soleil dit bonjour aux montagnes. Le soleil dit bonjour à nous. Bonjour Soleil!

    De Télégraphe verdeelt heel snel ons peloton in kleine splintergroepen. Splinterbewegingen die zich vormen. Vooral de eerste helft van de col gaat pittig bergop. Dit had ik de collega's bewust wat rooskleuriger voorgesteld. Wie hier immers niet durft aan te beginnen, raakt nooit tot bij de Galibier. Om het klimmen nog wat pittiger te maken, worden ons ook nog enkele kilometers kiezelgruis onder de wielen geschoven. Plezant rijdt dat niet en regelmatig moet ik met de duimnagel de plakkende kiezeltjes van mijn bandjes wrijven. De Télégraphe is het vagevuur dat je door moet vooraleer je de hemel van de Galibier bereikt. Of de hel, afhankelijk van je conditie.

    DSCI0093.JPGMet vol enthoesiasme begin ik aan de lange weg naar Plan Lachat. Het bergendecor ligt er onder de staalblauwe hemel weer oogverblindend bij. Ik heb een fototoestel bij en regelmatig blik ik onderweg 'bezienswaardigheden' in. Naast de eigen collega's kom ik ook bij een koppel (hij en zij) uit Chambéry. Het meisje klimt meer dan degelijk. Iets wat mij in dit soort bergritten al veel is opgevallen: dames die cols oprijden klimmen meestal zeer behoorlijk en ze hebben altijd een welgevormd figuur. Maar ik wijk af...

    Mijn doelstelling bij mijn 3e beklimming van de Col du Galibier is om dit te kunnen doen zonder verkrampte spieren. De vorige 2 keer mocht ik mijn hamstrings en in beide benen soms ook de vastus medialis terug in de plooi masseren. Niet prettig en dus heb ik dit voorjaar mijn beenspieren aan extra krachttraining onderworpen. Of het geholpen heeft? Bwa, ja... om te lopen... maar vandaag op de bewuste Galibier ben ik maar een kleine kilometer voorbij Plan Lachat of ik voel mijn bovenbenen stilaan weer verkrampen. Merde! Mot de Cambronne! Aan de kaasboer op zo'n 4km van de top ben ik verplicht halt te houden om mijn spieren terug bij te kneden. I've been here before. 3 keer Galibier, 3 keer geblokkeerde spieren. Mijn spieren zijn niet gemaakt om te presteren op grote hoogte, denk ik bij mezelf. Ik ben al 12 of 13 keer de Ventoux opgereden, ook in de hitte van de dag: nog nooit never jamais heeft 1 spier een kik gegeven. Comment est-ce possible?

    naamloos.JPGLater in de rit laat ik de collega's aan l'Alpe d'Huez beginnen. Ik heb de Alpe-bochten vroeger al gezien bij zo'n warme temperaturen als vandaag. Ik besluit meteen door te rijden naar Vaujany. Onze 'thuis-helling' wordt al lastig genoeg. 37°C toont de thermometer wanneer ik boven kom in Vaujany.

     

    Vrijdag 9 juli 1982. Col du Grand Colombier.

    Vorig jaar, 1981, namen 3 clubmaten deel aan de cyclosportieve rittenkoers Brugge-Mont Ventoux. De rit door de Savoie ging over de Col du Grand Colombier. Vandaag, een jaar later, staan twee van hen weer aan de voet van die vervloekt steile col. Opnieuw en beter, is hun devies. Ikzelf en een soulmate gaan hen vergezellen in hun nieuw gevecht met de berg. De aanloop is vriendelijk, maar eenmaal tussen de bomen botsen we ei-zo-na tegen de weg aan. Het asfalt loopt zo steil omhoog - 3 v-tjes op de Michelinkaart - dat je, over het stuur hangend, met uitgestrekte arm en vingers bijna de grond voor jou kan aanraken... Onbeslist

    18 tot 20% over 2 kilometer? 

    scannen0004.jpgIk voel dat mijn stekkebenen amper mijn 42 x 26 rond krijgen. Ook zigzag rijden helpt niet echt. De col wordt er alleen maar langer mee. In een opwelling van 'foert', zet ik, ramp, o ramp, voet aan de grond. Correctie: zetten wij voet aan de grond, want met twee staan we daar, terwijl onze 2 collega's zich op hun vélo verder naar boven trekken en sleuren. 

    Voet aan de grond. Hadden we beter niet gedaan: de weg is te steil om opnieuw op de fiets te kruipen. We zijn bijgevolg verplicht om het steilste deel van de col te stappen. En geloof me, met metalen plaatjes op onze zolen is ook dat marcheren met een fiets aan de hand geen sinecure. Even tracht ik het op mijn kousenvoeten, maar het wegdek is door de brandende zon zo heet dat ik heel snel mijn koersschoenen weer aan heb. Of ik volgend jaar 'opnieuw en beter' terug kom? Met alle Chinezen...

    Enfin, we geraken na het steilste deel weer op ons zadel en we bereiken de top waar onze maten al staan te genieten van het machtig uitzicht op de Rhône en het Lac du Bourget. Dat uitzicht helpt mee om mijn herinneringen aan 'de Colombier' toch positief te kleuren. Maar het is de super-afdaling naar Culoz die mijn dag compleet maakt! De ontdekking van een verborgen talent: ik kan dalen!  

    ***

    Op de bus tijdens de reis van en naar Vaujany hoorden wij halfslapend een ganse reeks hits uit de oude doos. Daaronder heel toepasselijk deze:

    Quand le soleil dit bonjour aux montagnes:  

    http://www.youtube.com/watch?v=aChSCXFFPlQ

    DSCI0108.JPG

  • Pelotonpost

    pelotonpost.jpgZondagavond 15 juli 2012. Hoog tijd dat ik nog wat gedachten aan mijn blog toevertrouw. Mijn hersenen tintelen om hun blogbare bepeinzingen naar mijn handen te sturen. Elke dag die voorbijgaat komen er ideeën bij. Enfin, toch de meeste dagen. Ik ga handen en vingers tekort komen als ik niet vandaag al een deel van die gedachten intokkel. Maar ik krijg de backlog niet meer in 1 post weggetypt. Gelukkig heb ik een idee opgestoken. Een idee van een prof nog wel. Pedro Horrillo Munoz. Spaanse ex-renner die o.a. een aantal jaren bij Rabobank reed, tot zijn zware val in de Giro van 2009, die een einde maakte aan zijn carrière als wielrenner. Horrillo schreef tijdens de grote ronden (Giro, Tour, Vuelta) elke dag een column in de Spaanse krant El Pais. Zo niet vanin de koers, dan wel vanuit zijn zetel thuis. Zeer leesbaar. In boekvorm uitgegeven: Pelotonpost (2008). Ik ben Pedro's schrijfsels op 28 juni beginnen te lezen, in het hotel in Vaujany, na de eerste rit van onze Marmotte 4-daagse. Ik heb het boek nu uit. Als een profrenner in de Vuelta elke dag een stukje kan schrijven, tussen de rit en de massage-beurt in, waarom zou ik dan niet iets dergelijks kunnen plegen? Laat ik elke dag iets schrijven. Tot mijn gedachtenstroom kalmeert. Okee?

    Maar... om mijn pelotonpost voldoende ruimte te geven, zie ik mij genoodzaakt elke post in 3 blokjes te verdelen:

    1. Mijn recente gedachten, van vandaag, of hooguit van gisteren.
    2. Mijn indrukken opgedaan tijdens onze Marmotte 2012 4-daagse van 14 dagen geleden. Deze heb ik jullie beloofd. Maar je weet: ik moest eerst nog die massa foto's verwerken. En ook nog mijn belastingaangifte in Tax-on-web proppen.
    3. Als derde blokje, enkele souvenirs aan een ver verleden. De Tour reed dit jaar over de Col du Grand Colombier (voor de 1e keer) en ook over de Col du Granier, bij Chambéry. Net in dezelfde periode, 30 jaar geleden, juli 1982, reden 5 jonge twintigers in dezelfde streek rond. Over dezelfde cols, hoewel wij die Colombier en Granier langs een andere zijde beklommen. Ja toen, 1982, toen fietsten wij daar in de brandende zon, terwijl het asfalt onder onze wielen smolt.

     ***

    Vandaag, zondag 15 juli 2012.

    Sagan dalen 1.JPGRegen deze voormiddag. Mijn fietsrit valt in duigen. Hoe behoud ik ooit mijn conditie van 4 dagen Alpen-training? Het zou een baaldag zijn, ware daar niet mijn paar loopschoenen: 11,5 kilometer heb ik er deze namiddag na de Tourrit op TV afgelapt. Aan een solide 4:12 per km. Laat het vooruit gaan!

    De Tourrit kon mij bekoren. Niet het geklungel van Evans of de domme inertie van Van den Broeck. Neen, vandaag zagen we Peterke met panache aan het werk. Een Slovaak of een Tsjech krijgt bij mij zo al een streep voor, maar wat Peter Sagan vandaag liet zien, dat is genieten met volle teugen: klimmen, dalen en spurten. Graag meer van dat. Heb je Sagan zien dalen? Mooi!!! That's the way I like it!

     

    Donderdag 28 juni 2012.

    Vannacht zijn we met de bus van Haaltert naar Vaujany gereden. 35 man op de bus. Ik heb geen oog dichtgedaan. Hoofdpijn bovenop door een vastgelopen spijsvertering. Maar ik geniet toch van de ochtendkoffie in hotel l'Etendard, waar we 4 dagen te gast zijn.

    Op het programma: een opwarmingsrit... We gaan Col de la Croix de Fer oprijden en terug afdalen. Niet moeilijk toch? In de Marmotte liep dat steeds gezwind... 's ochtends rond halfacht. Alleen beginnen wij vandaag aan die col zo iets voor de middag, onder een brandende zon die schaduwloos loodrecht boven ons staat, de meesten van ons met amper een paar uur geradbraakte slaap in het lijf.

    SV2B7859.jpgDe col is mooi. De sfeer is goed. Er worden mooie foto's genomen. Iedereen wil de top van de Croix de Fer bereiken... en slaagt daar ook in. Een geslaagde start. Na een korte stop aan het chalet op de top, duiken we weer naar beneden. Halverwege is het even op de tanden bijten op de korte klim naar Rivier d'Allemont. Daarna is het chacun pour soi en kan ik mij uitleven in een grandioze lange afdaling.

    Het plezier duurt tot de klim naar Vaujany, de klim naar ons hotel. Net geen 6km. Steile stukken, afgewisseld met nog steilere stukken. 10% voelen we aan ons krokkebeizen. En ook de zon kent geen genade. Het zweet drupt van ons lijf. Net voor Vaujany moet ik even reposeren en mijn helm onder een watervalletje houden: mijn koeling heeft het begeven. Ook Dieter en Dany zie ik een gelijkaardige pitstop maken. Man man, moeten we dit elke dag omhoog rijden? Dat kan toch niet! En heb ik dit nog zelf mee ingericht ook?

    Een voor een sijpelen we boven het hotelterras binnen. De ene al roder aangelopen dan de andere. Chef, un petit verre, on a soif! Maar al bij al, we zullen tenminste goed slapen deze nacht! Dat zal nodig zijn: morgen hebben we de koninginnenrit gepland. Télégraphe, Galibier en l' Alpe d'Huez. Hallo, moet er nog berg zijn?

     

    Donderdag 8 juli 1982.

    Vannacht zijn we met de nachttrein vrij comfortabel van Brussel via Parijs naar Aix-les-Bains gespoord. Met zijn vijven, 5 prille twintigers, zijn we van plan om 5 dagen collekes op en af te fietsen in de buurt van het Lac du Bourget. Onze fietsen hadden we enkele dagen eerder al meegestuurd met de spoorwegen en we vinden die netjes terug bij de baggage 'grote stukken' in het station van Aix. Niemand zou dat vandaag nog in zijn hoofd halen met zijn carbon bolide. Het waren andere tijden. Andere fietsen ook. Met stalen Columbus buizen... Het lastigste was dan nog om, een kleine kilometer ver (zo voelde het toch aan), dat grote onhandige pak te versjouwen van het station tot het hotel. Inhoud van dat pak: een fiets! Jonge twintigers zijn beperkt qua mogelijkheden, zie je.

    Na het middagmaal in het 3-sterrenhotel 'Bristol', beginnen we onze fietskes te monteren. Dat doen we zo goed dat er zelfs een zadelbout sneuvelt en een paar man op zoek mag naar een fietsenzaak. Goe bezig! 

    scannen0001.jpgWe zijn van plan vandaag een gewenningsritje te rijden. een korte rit met aanloop langsheen het meer richting Chindrieux. Iets verder ligt een klein colletje. Ideaal als opwarming. Een colletje? Amai, we zullen het geweten hebben: le Col du Sapenay is niet alleen een 8 km lange venijnige klim, op zijn flanken grillt de zon ons bovendien helemaal gaar. Ik stel zelfs vast dat ik rijdend de schaduwen van... telefoonpalen opzoek. Voor drie van ons een eerste kennismaking met een col. En die mag er wezen! Le Col du Sapenay staat in ons geheugen gegrift als een mijlpaal in onze fietscarrière. Ik durf het mij permitteren om hier een kodacolor fotoke van mijn metgezellen te publiceren. Maar 'k noeme geen namen, 't es te delicaat! Afgesloten

    Na het avondmaal vinden we nog een leuk caféterras aan het station. Met een paar pizza's en 'enkele' consumpties vullen we onze reserves verder aan. Morgen staat de koninginnenrit op het programma. We gaan de Col du Grand Colombier beklimmen. Zou nogal steil zijn, naar men vertelt. Mijn maten hebben daarvoor speciaal een 28-kroontje gemonteerd, maar ik niet. Voor 1 col? Pffff, dat moet ook op 26 lukken!... Of niet?...

     

  • Overpeinzingen

    Beste lezer, misschien verwacht je hier al enkele dagen mijn relaas van onze Vaujany uitstap, misschien ook niet. Ik zou het niet weten. Maar ik ben inderdaad van plan om hier nog een tekstje te posten. Ik heb zelfs al een goede titel. En een stukje muziek erbij. Nog even geduld. Coming soon.

    De vorige dagen ging mijn vrije computertijd naar het samenstellen van een fotoreportage voor de deelnemers aan wat wij "Marmotte 2012" hebben genoemd. Meer dan 600 foto's mocht ik triëren, sorteren, qua aantal reduceren tot een 350-tal, ze opladen, ordenen en van commentaar voorzien. Een werkje waar ik mij net heb doorgeworsteld. Seffens kan ik de link naar mijn comrades sturen. Ik hoop dat ze er iets aan hebben.

    ***

    Deze week deed ik het sportsgewijs rustig aan. Recupereren. Super-compensatie. Geen training op woensdag. Gisterenmorgen, zaterdag, heb ik een eerste keer terug de fiets van stal gehaald. Voor een ritje van 75km. Losrijden in de omgeving van Horrues en Steenkerque. Wat nieuwe baantjes verkend. Het weer was best te pruimen, hoewel naar de middag toe de temperatuur voelbaar was gedaald.

    Vandaag stond een rit naar Virginal geprogrammeerd, maar met de neerslag bleef de fiets aan de haak. Zou ik die rit gidsen? Sorry mannen! Dan op de middag maar even gaan lopen: 10 kilometer aan een comfortabel tempo. Nog een geluk dat mijn loopschoenen af en toe de fiets kunnen vervangen.

    Tijdens het lopen speelden ook diverse gedachten door mijn hoofd.

    De slagregens van vorige donderdag. Op tal van plaatsen zijn de sporen nog te zien. Een graanveld dat ik voorbij loop, ligt er platgewalst bij. Een verloren oogst? Wellicht. Is het klimaat dan toch helemaal om zeep?

    En dan de Tour. De mokerslag van La Planche des Belles Filles. Ik zei toch al dat 'Les 3 Ballons' over 200 en vijf kilometer loopt? Ja, les Belles Filles...

    Donderdag bleef ook het nieuws plakken over Rob Goris. Een mens wordt daar stil van. Tijdens onze 4-daagse heb ik meermaals gehoopt dat niemand van de deelnemers in de problemen zou komen. Alles is goed afgelopen en je gaat je dan immuun wanen. Tot je het bruuske en onverwachte nieuws hoort over zo'n fysiek gezond ogende, getrainde atleet. Atleten of sporters zijn geen supermensen.

    Ook moest ik tijdens het lopen even denken aan Julius Caesar. Dat klinkt heel raar misschien, maar toch, soms kan iets wat je zelf doet of zegt of schrijft je gedachtenstroom bezetten. Ho nee, het was niet de Gallische oorlog of Caesars overwinning op Vercingetorix die ik in mijn geest zag passeren. Wel mijn eigen allusie op Caesars laatste woorden "Et tu Brute". Een verwijzing die ik nog maar net voor mijn looptochtje elders had ingetokkeld. "Et tu..." Hee, soms zou je wensen dat je niets hoeft te zeggen. Of te schrijven. Of te lezen. Of te denken.

    ***

    Mijn hersenen kregen vandaag, ook na mijn looptocht, geen rust meer.

    Vannamiddag in Aalst de tentoonstelling over Louis Paul Boon bezocht. Ideaal bij regenweer zo'n tentoonstelling. Natuurlijk ken ik Boon al een beetje, weliswaar meer van horen zeggen dan van hem te lezen, maar toch: wat ik in Aalst zag en las heeft mijn respect voor Boontje sterk doen toenemen. Boon was een sociaal gedreven mens. Jazeker, als 1 auteur het verdiende om over Daens te schrijven, dan was dat Boon! Het boek 'Pieter Daens' ligt sedert deze middag op mijn 'te lezen' stapel. Deze ochtend in de gietende regen gekocht op de tweedehandsboekenmarkt in Geraardsbergen.

    Boon, de rebel, heeft vandaag een deel van mijn gedachten ingepalmd.

    ***

    juliuscaesar156552.jpg

     

  • Er waren Mieren op de Galibier...

    Jazeker, er waren de voorbije dagen Mieren op de Galibier. Ik heb ze er persoonlijk gezien. Vorige vrijdag om precies te zijn. 29 juni. Maanden uitgekeken naar die datum. Heel normaal is dat toch voor de Mieren?

    De indrukken van de Galibier waren even fel als die eerste keer. En de 2e keer. Intussen ook al 5 jaar geleden. Mijn gedachten van toen staan hier op dit blog bewaard. Daar zijn nu vele nieuwe gedachten bij gekomen. Die teken ik eerstdaags ook nog op. Vastleggen terwijl dat nog fris in het geheugen zit. Hoewel, met meer dan 600 foto-opnamen wordt dat geheugen best wel een stuk geholpen, hoor. Dik 150 foto's hebben wij per dag genomen. Reken ruwweg 10 opname-uren per dag, dan geeft dat gemiddeld 15 foto's per uur. Of 1 foto elke 4 minuten. Het moet zijn dat ons fietsevenement niet alleen op mij indruk heeft gemaakt, hee?

    Om de spits af te bijten: hierbij als smaakmaker een paar plaatjes van het decor.

    DSCI0006.JPG

    DSCI0066.JPG

    DSCI0095.JPG

    DSCI0109.JPG

    DSCI0112.JPG

    ZDSCI0063 (27).JPG