• Join to Bike and Run to Walk Again

    Donderdagavond. Buiten regent het. Een looptraining is er vanavond niet meer van gekomen. Morgen een nieuwe poging. Intussen op de BBC genieten van de atletiekmeeting in Zürich. Het regent daar ook. Maar dat houdt Yohan Blake niet tegen om de 100m in een mooie 9.76 te lopen. En Bolt de 200 in 19.66. Meeting records. Spectaculair toch die gasten.

    Zelf ben ik ook opnieuw aan een looptrainingsschema bezig. Na de 20 van Brussel ging de 'pees' er af, maar sedert 6 augustus laat ik op tijd en stond de loopschoenen weer buiten. Mijn doel: 25 kilometerkes kunnen lopen... op 15 september... zowat van Ninove naar Halle... midden in de nacht.

    - Qué?

    Midden in de nacht. Om wat preciezer te zijn: ergens tussen 01u en 03u. Denk ik...

    - Zwans niet!

    Ik zwans niet. Op 15 september kan je mij - in het pikkedonker - van Ninove naar Halle zien lopen. Of horen lopen, want met nieuwe maan op 16 september zou het wel eens zeer donker kunnen zijn.

    - En welk evenement is het deze keer?

    runtowalkagain.jpgRun to Walk Again. Enkele (over)moedige collega's op het werk hadden het in hun hoofd gekregen om deel te nemen aan deze mooie charity-run. Ze zochten enkel nog wat lopers. En mij moet je dat maar 1 keer vragen, zie je. Ik ga dus meelopen. Met 15 man, te weten 14 lopers en 1 handbiker, moeten we in estafette een kleine 340km afleggen. Start in Wuustwezel, aankomst in Tongerlo. Onze ploeg is intussen officieel ingeschreven. Je vindt ons op http://www.runtowalkagain.be/  Een heel blauw logo... Stoer  Laat ik jullie via deze weg op de hoogte houden van de voorbereidingen en 'the event itself'.

    ***

    En om even in de sfeer te blijven. Daarstraks zag ik de eerste maal een aflevering van 'Iedereen beroemd' op Eén. En zie, een van de reportages volgt ene Niko, die samen met een groep vrienden met een fysieke beperking, de Galibier beklimt op driewieler-ligfietsen. Join2bike heet hun team. De foto's en het verhaal dwingen bewondering af. Ook de Eén-reportage maakt mij stil.

    http://welkom2.join2bike.be/index.php?option=com_content&view=article&id=146:fietsen-voor-fietsen-2012--col-du-galibier&catid=37:nieuws&Itemid=197 

    join2bikekleinw.jpg- Zeg eens, welke dag reden die mannen (en vrouwen) de Galibier op?

    Vrijdag 29 juni. Kan je lezen op de website.

    - Enne, wie was daar toen ook? Enig idee? Galibier... Mieren... Ja? Dat zegt je iets?

    Inderdaad! Diezelfde vrijdag 29 juni waren wij daar ook. Mieren op de Galibier. Ga maar even naar http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2012/07/02/er-waren-mieren-op-de-galibier.html

    - En wat hebben wij zoal tussen ons fotomateriaal zitten?

    Beelden van veel sportieve mensen die de Galibier oprijden. Daaronder ook een paar plaatjes van een groep sportievelingen in rode truien. Net begonnen aan de steile stukken voorbij Plan Lachat. Heel indrukwekkend hoe zij met speciaal ontworpen driewieler-ligfietsen die zware col opreden.

    Ik ken de Galibier intussen zo stilaan en weet wat je moet overwinnen vooraleer je glunderend op de foto kan bij het bord op de top. Beste Niko en vrienden Join2bikers, veel respect voor wat jullie daar presteerden!!! Proficiat! Keep on biking!

    P6290339.JPGP6290338.JPGP6290335.JPG

  • 622 mm

    Fietsband-plakken.jpgZeshonderdtwee-entwintig millimeter. De diameter van de velg van een racefiets. En van de buitenband die op die velg moet passen. Perfect op mekaar afgestemd. Vaneigens, zo'n buitenband moet netjes op de velg gemonteerd kunnen worden. Vlotjes, in een ik-en-een-gij bij manier van spreken.

    De theorie is mooi, maar...

    Waarom gaat een Michelin Pro 3 Race Service Course 23-622 dan o zo moeilijk op mijn MAVIC 622 velg?

    Waarom kost het mij bloed, zweet en tranen om een Hutchinson Intensive 622-23 op diezelfde MAVIC te leggen? Of op die andere velgen van dezelfde constructeur?

    En waarom heb ik het na een uur trekken en sleuren uiteindelijk opgegeven om een Vittoria 23-622 Open Corsa bandje te monteren?

    Miljaar, een 622 band hoort toch op een 622 velg te passen?

    WAAROM MAKEN DIE KL... CONSTRUCTEURS DAT DAN NIET ZO?

    Jazeker, ik heb er de instructies, tips & tricks die ik op het internet kon vinden, op nagelezen. Inclusief de truuk met de vaseline als glijmiddel.

    Met pover resultaat. De Hutchinson mocht eraan geloven, maar de Vittoria Open Corsa... geen bewegen aan. Na een uur zwoegen had ik ook geen kracht meer in mijn polsen of vingers en heb ik het opgegeven. En zie, wat lees ik dan zoal op het internet? Een advies van de firma Schwalbe over haar eigen 'lastige band':

    "De Marathon Plus, met name de zeer smalle uitvoering, staat erom bekend dat hij erg lastig te monteren is. Door de eigen spanning van de band springt de band herhaaldelijk van het velgbed. Dan is het extreem zwaar om het laatste stuk van de band over de velgrand te trekken.

    Zeer handig is hier een derde "hand", die de band aan de tegenoverliggende kant in het velgbed vasthoudt. In plaats van een derde "hand" kunt u ook een kabelbinder of een oude toeclipriem gebruiken die de band gedurende de montage in het velgbed vasthoudt."

    Zo zo, het kan zinvol zijn om bij het monteren van een bandje een derde hand te hebben...

    Heeft u een derde hand? Ik niet hoor. O ja, dat mag ook een kabelbinder zijn als 'helpende derde hand'. Hallo zeg, waar haal ik zomaar een derde hand als ik alleen op training ben en - ramp o ramp! - lek zou rijden? Of moet ik opnieuw zo'n antieke toeclipriempjes meenenemen telkens ik ga fietsen? De techniek staat voor niets, nietwaar!

    Heren fabrikanten, zou het niet simpeler zijn om bandjes te produceren die wél op een eenvoudige wijze op een velg gaan? Die wél door mensen met, ochgot, maar 2 handen kunnen gemonteerd worden? Of moet ik aan de firma MAVIC vragen, de marktleider in... fietswielen, om eens velgen te gaan maken waarop banden passen? 

    Kijk, ik rijd al vele jaren met een koersfiets rond. Ik heb al heel veel lekke banden mogen vervangen en dus al heel dikwijls buitenbanden gemonteerd en gedemonteerd. Maar wat ik de laatste jaren ervaar, wordt stilaan te gortig. Ik huiver telkens wanneer ik een bandje moet vervangen. Jazeker, ik vrees echt de dag dat ik ergens 'te velde' tijdens een van mijn trainingsritten lek zal rijden en aan een quasi-onmogelijk karwei zal mogen beginnen. Zoals die keer in Banon, in de Luberon, enkele jaren geleden, toen ik in de Provençaalse warmte, langs de kant van de weg, zowat een half uur nodig had om een Michelin bandje van mijn velg te halen. Het zweet liep toen van mijn aangezicht. De aanblik moet zo deerlijk geweest zijn, dat de dame des huizes van de woning voor dewelke ik 'geparkeerd stond', mij vriendelijk - en wellicht uit medeleven of zelfs medelijden - kwam vragen of ze mijn 2 drinkbussen niet even met fris water kon opvullen. Ik heb dat toen in dank aanvaard. Tussen haakjes: ik mag er ook aan toevoegen dat die madame ook een charmante 'verschijning' was en dat ik mij door haar geste heel gecharmeerd voelde. Een pluspunt tijdens mijn bandengesakker. 

    Maar laat dat de heren fabrikanten geen excuus zijn om niet aan mijn vraag te moeten voldoen. 622 millimeter banden moeten vlot monteerbaar zijn op 622 mm velgen. Door mensen met 2 handen. Basta!

  • Corrido

    DSCI0015-r.jpgCorrido is een dorp vlakbij het Meer van Lugano, aan de Italiaanse kant van het meer. Wij, t.t.z. Cee en ikzelf, zijn er vorige zondag doorgefietst. We hadden voordien reeds de Alpe di Colonno opgereden, een col om u tegen te zeggen. Eerste categorie schat ik die in. Voldoende om onze rit te kruiden. En de temperaturen liegen er hier ook niet om: 31°C wees het infobord in Porlezza aan. Doe daar op de hellingen in de zon nog een handvol graden bij.

    Na onze middagstop in Porlezza, vlakbij het meer, zouden we koers zetten naar San Bartholomeo. Vanuit Porlezza ga je vanaf de grote weg naar Menaggio, de S340, linksaf, richting Corrido.

    DSCI0016.JPGEnfin, linksaf, zo ziet het er op de kaart uit. Maar zo'n kaart toont maar 2 dimensies. Wisten wij veel waaraan we begonnen. Het was allesbehalve linksaf, maar wel ontegensprekelijk en heel voelbaar linksop. Amai onze frak. Een klim van 15km kregen we aan onze koersbroek gesmeerd. Percentages bij momenten boven 10%. Om de Vaujanyklim te doen verbleken. En de zon maar branden. Pas voorbij Cavargna, met een supersteile laatste kilometer door het dorp, kregen we opnieuw vlakkere stukken onder de wielen en dat konden we beiden heel erg appreciëren. Conclusie van het verhaal: Cekes heeft een fatwa uitgesproken over Corrido en in 1 beweging ook over San Bartholomeo. Ik ben als guide-de-parcours voorlopig nog ontsnapt aan zijn banvloek. Oef! Als de volgende rit maar iets minder lastig is. 107km, 2 cols, meer dan 2200 hoogtemeters in temperaturen boven de 30°: zal 't gaan ja?

    ***

    Van warmte gesproken. Ik vertelde eerder al dat wielrenners veel water - en ander vocht - in damp omzetten. Vooral in grotere rittenkoersen, bij het beklimmen van cols en bij hoge temperaturen doet dat fysisch verschijnsel zich voor. Het is dan ook gemakkelijk te begrijpen dat water en andere drinkbare vloeistoffen een sterke aantrekkingskracht uitoefenen op coureurs. En soms leidt dat tot hevige reacties en turbulenties.

    In het wielermuseum van Madonna del Ghisallo plukte ik wat treffende foto's mee uit vroegere wielertijden. Ze spreken voor zichzelf:

    DSC03940-r.jpg

    DSC03944-r.jpg

    DSC03942-r.jpg

    DSC03946-r.jpg

    DSC03943-r.jpg