• The winds of change are blowing wild and free

    The storms are raging
    On the rolling sea
    And on the highway of regret
    The winds of change
    Are blowing wild and free
    You ain't seen nothing
    Like me yet

     

    Oef, de sneeuw is weg. De vrieskou ook. En de halve bronchitis die mij dit weekend binnenshuis aan zetel en bed gekluisterd hield, is overgegaan in een slepende, diepe hoest. De koorts is weg. De hoofdpijn is weg. Zelfs de lage zeurige rugpijn - met uitstralingen tot aan mijn knieën - is verdwenen. Ik kan kijk-een-keer-hier weer lopen. Yes!

    Een avondtemperatuur rond 10°C. Geen neerslag. Alleen een krachtige wind. Wablief? Krachtige wind? Stormwind? Daar draai ik mijn hand toch niet voor om! Loopschoenen aan, verdikkeme! There we go! Eindelijk on the road again! Zalig! You ain't seen nothing like me yet!

    ***

    De muzikale noot van de dag, gebracht door de favoriete artieste heden ten dage ten huize navidad, the one and only... Adele

    Neem uwe gsm er maar bij en zwaai even mee...   http://www.youtube.com/watch?v=xweqsdRpG9Y

  • It giet oan!

    DSC04682.JPG

    Sneeuw. Mooi om naar te kijken. Minder aangenaam wanneer je buiten wil sporten. Fietsen, lopen, om 't even wat. Ik heb tegenwoordig zowat alle morele ... én weerkundige ruggesteun nodig om mij op pad te begeven. De grijze miezerigheid van december en de rillerige kou van januari hebben zich tot nu toe vooral laten voelen als een blok aan mijn been. En met een blok aan mijn been kan ik niet fietsen. En om te lopen is dat ook lastig.

    Het nieuwe jaar is 3 weken ver, en ik heb amper gesport. 3x buiten gefietst, laag tempo, weinig kilometers. Jazeker de Varent heb ik netjes afgewerkt zoals het de traditie betaamt, maar verder hield ik het bij 2 klimtrainingen op en rond (de achterkant van) de Bosberg. Langs Wisken, voor de kenners. Gisteren reed ik er 8 keer de helling op, 7 keer tot aan Wisken en rechtsaf, 1 keer tot helemaal boven aan de Uitkijktoren. Met de Scott op Nobby Nics. De klim was best aangenaam, maar de afdaling naar Waarbeke was ijzig. Verkleumde vingers in de handschoenen. Warmkloppen tegen de dijen. Of toch trachten. En het ergste moet dan achteraf nog komen... wanneer die vingers thuis weer gaan opwarmen...

    Wat is er verder nog gebeurd op sportief vlak? Bwa: 2 looptrainingen langeduur 'take it easy', 2 maal een (hoogstvervelend) uurtje tacx-rollen, de piste heb ik de laatste weken niet meer gezien, verder nog 2 begeleide core-stability sessies gecombineerd met wat 'pull, push & squat' krachtoefeningen in de fitness. Het is meer dan niets, maar wat mijn mooi schema betreft, ben ik geheel off-road. Ik heb miljaardenonde de zon nodig. I set fire to the snow!

    Het is nu zondagmiddag. Het sneeuwt maar door. De sneeuw die ik gisteren rond het huis heb geruimd, heeft iemand deze nacht zorgvuldig teruggelegd. En het deel van de oprit en het 'plankierken' die ik daarstraks opnieuw heb vrijgemaakt, zijn intussen weer helemaal witgekalkt. Sneeuwruimen... de meest nutteloze bezigheid als het sneeuwt. Da's al even nuttig als de brede betonweg van de nieuwe Kwaremont af te rijden naar Berchem, om onmiddellijk daarna de hoop kasseien van de Oude Kwaremont weer op te kruipen. Moet je doen met het verstand op nul, zeker?

    r0-b0-363-204-14650-inhoud-elfstedentocht-1963.jpgVerstand op nul... Hee, zou sneeuwruimen misschien een goede training zijn? En gaan lopen in de sneeuw? Lopen zonder glijden. Of lopen met glijden. Evenwichtsoefeningen 'en glissant'. Core stability. Goed, als het vannamiddag even ophoudt met sneeuwen, trek ik mijn Nikes aan. Voor de Elfkapellentocht. It giet oan!

  • Afzien en genieten

    scannen130101-800.jpg

    Toen ik in oktober 2009 mijn blog begon, koos ik naast de titel "De Mieren van de Galibier" ook een ondertitel: "Over fietsend afzien en genieten..."  Het leek mij een gepaste weergave van de ervaringen op een fiets. Of beter nog: van de ervaringen die bijblijven. De momenten van contentement, van genieten, wanneer de benen goed meedraaien, het zonnetje schijnt en de omgeving je toelacht. Maar ook de momenten van pijn, van afzien, wanneer de benen niet meewillen, je vingers verkrampt en verkleumd rond je stuur zitten en je achtergelaten wordt door een wegrijdend peloton. Afzien en genieten... Het emotionele leven op een fiets.

    Gisteravond, toen ik de bijlage van het nieuwe tijdschrift Cycling.be doorbladerde, viel mijn blik op diezelfde 3 woorden, "Afzien en genieten", de aanhef van een wolk van gezegden over passie en emotie op de fiets. Zouden die mannen mijn blog lezen?, vroeg ik mij af. Maar neen, de combinatie "afzien en genieten" levert 131.000 Google hits op. Dus blijkbaar is dat een vaste uitdrukking, afzien... en genieten. Maak er "fietsend afzien en genieten" van of doe er gewoon "mieren" bij, dan heb je wel zo goed als enkel deze winkel hier. Maar bijlange geen honderdderdtigduizend hits. Soit, het is leuk om zo'n tekstje te lezen over het fietsen:

     

    Afzien en genieten

    Herkennen en ontdekken

    Stoempen en freewheelen

    Aansluiten en afhaken

    Jezelf tegenkomen en mensen ontmoeten

    Keuvelen en hijgen

    passie en emotie

     

    Beter kan ik dat ook niet gezegd krijgen.

    Overigens geeft de bijlage waarvan sprake een praktisch overzicht van de mooiste fietstoertochten in ons eigen land en daarbuiten. Handig om mijn jaarprogramma hier en daar wat mee te kruiden.

    scannen130102-800.jpg

  • Donker

    Het leven lijkt zo rustig in de duisternis
    als ik in het donker ook mijn schaduw mis

    Varent, zaterdag 5 januari 2013 15u56. De traditie houdt stand: ik ben net in Mater de Varent opgefietst nog vooraleer de club morgenmiddag haar nieuwjaarsreceptie organiseert. Het heeft mij wel dik 3 uur gekost om met de mountainbike over en weer te rijden en toen ik thuis kwam was het al goed donker.

    RunningintheDark.jpgCongoberg, maandag 31 december 2012 19u30. Terwijl zowat de hele wereld rondom mij de voeten onder de tafel heeft geschoven voor een calorierijk oudjaarsdiner, ben ik net de donkere weg door het Congoberg-bos doorgelopen en beland ik terug in de open ruimte tussen de weiden. Dit moet hier op dit eigenste tijdstip zowat de meest idyllische plek van het Pajottenland zijn. Ik bevind mij hier op een van de hoogste punten van de streek en zowel links als rechts van mij zie ik tegen de winterzwarte achtergrond vele honderden lichtjes in de lager gelegen vlakte. Als een sterrenhemel op de grond ge-etaleerd, maar dan met witte en oranje sterren en hier en daar de supernova-flits van een eenzaam, vroegtijdig vuurwerk. De harde zuidenwind blaast mij in het gezicht, maar verder is er geen geluid. Geen christene ziel is er op straat. Het Pajottenland is hier en nu voor mij alleen. Straks loop ik langs het kasteel van Steenhout terug naar huis, maar mijn Twilight Experience neem ik in gedachten met mij mee. Is dit gelukkig zijn?

    ***

    Het is vandaag 6 januari. Het Driekoningenfeest. Terwijl de kerstboom en de kribbe er nog staan, wens ik aan elk van u een gelukkig en gezond nieuw jaar toe!  

    ***

    http://www.youtube.com/watch?v=7K3u7ELBgEo