• Winter Winds

    Remember spring swaps snow for leaves
    You'll be happy and wholesome again
    When the city clears and sun ascends

     

    Le Quesnoy parcours.pngLe Quesnoy. Zover ben ik gisteren geraakt.

    Ik wou tot in Le Cateau-Cambrésis fietsen. Zuidwaarts, in het Département du Nord. Een goede 113 kilometer. Moest doenbaar zijn. Enkele richting, mijn eega zou mij daar opwachten. Ik zou mij snel omkleden en we konden dan het Musée Henri Matisse bezoeken. We zijn kunstminnaars, hé!

    Maar ik ben niet tot in Le Cateau geraakt. Ik ben gestrand in Le Quesnoy, op zo'n 20km van mijn arrivee. Mocht vrouwlief 20km terugrijden voor ons rendez-vous. Waar is de tijd dat ik einde maart vlotjes 120km aflapte, wind of geen wind. Enfin, waar is de tijd... Vorig jaar was dat. En het jaar daarvoor. En daarvoor. 2013 is duidelijk van een ander slag. Ik krijg mijn pedalen niet meer rond. Hoe is 't mogelijk?

    DSCI0008.JPGTja, misschien zijn er toch een paar redenen te vinden voor mijn minder presteren op Franse bodem.

    Zo vooreerst mijn slechte fysieke voorbereiding dit jaar. Het winterweer, nietwaar! En daardoor veel meer gelopen dan gefietst.

    Of misschien waren de benen nog niet hersteld van mijn Milanese regenloop. 't Zou best wel eens kunnen zijn.

    Of lag het aan de fiets? Ik was op weg met onze nieuwe aanwinst: een Merida TFS500 Big Nine, een 29-er. De Maxxis noppenbanden stonden niet echt hard opgepompt. Iets teveel wrijving om goed te zijn. Zou het dat geweest zijn?

    Of was het tracé, spijts wind licht in het voordeel, toch iets te selectief? Zoals het 'elevation profile' toont, ging de route voornamelijk in stijgende lijn. Dat kruipt in de kleren. Toch na 100km.

    Of heb ik teveel 'déviation' gevolgd in Condé, op zoek naar de D935? In Condé is men miljaar tramlijnen aan het aanlegen. Nieuwe tramlijnen, waar zie je dat nog? Vijftig jaar geleden werden die overal weggehaald. Tijden veranderen. Maar ik kreeg er wel wat omweg bij aan mijn broek gesmeerd.

    Of misschien had 4 uur fietsen in al te frisse temperaturen, zeg maar gewoon in de kou, mijn krachten weggedraineerd? 't Zal wel van alles wat geweest zijn.

    Feit is dat ik, 107km ver, mijn onderneming voortijdig heb moeten afbreken. Dik tegen mijn zin. Waar blijft de lente?

    le quesnoy.png

    ***

    Nog de afsluiter voor vandaag: Mumford & Sons, Winter Winds. Thank you for the hint, dear Sister!

    http://www.youtube.com/watch?v=AJHmiqdxnzA

     

  • Bravo! Brava! Bravi! Bravissimi!

    Sneeuw in België. Einde maart, wablief! Ik hoor dat er op het thuisfront niet gefietst werd. Weer niet. Zouden we niet beter een sneeuwscooterclub oprichten? We kunnen al van een witte pasen dromen.

    Hier in Milaan geen sneeuw, maar regen, bakken regen. Het regent al van gisteren en houdt niet op. En daarin komt een mens 21 kilometer lopen. Buiten, in de regen. Enthoesiast blijven, navidad!

    10u. Samen met mijn eega zoek ik een droog onderkomen op aan het kasteel. Om te schuilen. Bij een werkloze souvenirverkoper heb ik mij net een petje gekocht. Ik loop vandaag hoofddekselsgewijs voor de kleuren van Italia. Mijn benen mogen nat worden, maar mijn lijf hou ik graag droog: ik besluit een tweede T-shirt aan te trekken om er seffens mee te lopen. Of mijn liefste zo goed wil zijn om straks wat extra droge kledij te gaan halen in het hotel?

    Nog 20 minuten tot de start. We lopen 'blijf-warm'-rondjes in de startbox. Nog 10 minuten. Ik krijg een plasticzak als overcoat toegestopt van een vriendelijke Italiaan. Molto grazie! Intussen ratelt de speaker-van-dienst constant door. Ik begrijp er enkel wat flarden van. De vraag voor een minuut stilte - 3 dagen geleden is Pietro Mennea overleden, Olympisch kampioen 1980 en wereldrecordhouder op de 200m van 1979 tot 1996. Het wordt een minuut stilte waarbij Il Silenzio luid weerklinkt, gevolgd door een handverwarmend applaus van het verzamelde lopersvolk. Dan de start van de weelchair atleten, een paar minuten voor ons. En daarna, om 11u, is het eindelijk onze beurt. Een pistoolschot, gevolgd door een kanonschot. De strijd begint. We zijn weg!

    Veel volk rond mij. Mooi tempo. Als ik dit kan houden...

    Het regent maar door. Ik tracht de plassen te mijden. Natte voeten, hou ik niet van. Na 1,5km kan ik mijn 'droge voeten' wens al opbergen: het ganse peloton stormt door een straatbrede plas water van 3 schoenzolen hoog. Kwak zei de paddeschoen met een grote zucht, allebei de voetjes drijfnat in de lucht. Ahum, poëtische vrijheid.

    Blijkbaar ben ik wat te snel gestart. Mijn maag sleurt nog een Pizza Regina mee, zegt ze. Of meneer volgende keer geen pasta-ke wil nemen? We zijn 6km ver... mijn tempo zakt: er gaat mij constant volk voorbij. Ik kan niet aanpikken. Vervelend: ik kom tot de vaststelling dat je continu in de wind loopt als anderen je voorbij gaan en je niet kan aanpikken. Een fysische wetmatigheid. Zo eentje van dezelfde slag als deze: "Bij sneeuw rijden de chauffeurs die totaal niet in sneeuw kunnen rijden op kop van de file." Al lopend heb je tijd om te denken en te leren nietwaar!

    Zo heb ik vandaag nog iets anders geleerd. Je kan het woord 'bravo' verbuigen. Yep, bravo is niet altijd bravo. Wat hoor ik immers rond mij? Wat roepen de enkele supporters langs de kant van de natte weg? Bravo! Maar ook: Brava! En zelfs Bravi!

    Bravo, Brava, bravi. Dapper! Moedige mens! Met o voor een man, a voor een dame en i voor de hele bende. En bravissimi is de overtreffende trap. Kijk, ik wist dat voorheen niet dat je tegen een vrouw geen bravo mag zeggen. Nu weet ik dat wel.

    Genoeg geleerd. Om de rest van de race samen te vatten:

    - De kilometers schoven héél traag voorbij (of was ik het die hen héél traag voorbij schoof?),

    - Er schoof mij constant volk voorbij (neen, nooit meer pizza 's avonds voor de koers... )

    - Het bleef regenen (... and I think it's going to rain today),

    - Er stonden geen orkestjes, niks. Wel claxonnerende automobilisten die de lange Stramilano-file niet konden dwarsen. Voor een Italiaan is de automobile heilig: wat doen die stomme lopers hier op mijn rijbaan?

    - Ik ben een paar keer gestopt (met lopen): eens om mijn rechter schoenveter te herstrikken...

    - ... eens om een beker Gatorade leeg te drinken. De meisjes die de drank aanboden, wisten niet wat ze zagen: iemand die echt stopt om te drinken en daarna zelfs zijn bekertje netjes in de vuilbak mikt. Yes ladies, het bestaat!

    - ... en eens om tegen een heel dikke boom te pi... Maneuver dat ik heb moeten onderbreken toen een dikke Italiaanse toeschouwer in mijn richting begon te marcheren om te zien welke verdachte, ontoelaatbare, strafbare feiten ik daar aan het plegen was.

    - En ik heb tenslotte de finish gehaald, daar in de arena van Milaan. Met de ganse Pizza Regina nog aan boord. Meer nog, mijn tijd van grosso modo anderhalf uur was right on target!

    Genoeg zo, hier houd ik het bij. Morgenmiddag terug naar het thuisland, met een mooie medaille rond mijn hals!

    Kletsnatte regengroeten aan alle frisse sneeuwmannen ginderachter! Yours faithful!

    2013-03-24 10.42.34.jpg

    2013-03-24 10.42.57.jpg

    2013RouteHalfMarathon_zoom.gif

  • Pelotonpost da Milano

    Horrillo tokkelde zijn pelotonpost na de wedstrijd. Ik ga dat hier eens doen voor de koers. Nog 2 uur en de halve marathon van Milaan gaat van start. Seffens ga ik mij klaarmaken, want ik moet mee. Wie zich inschrijft, loopt mee.

    95_Agonistica2012.jpgHet parcours is zo vlak als een biljart. Dat valt mee. Paul Tergat liep hier in 1998 een wereldrecord in 59'17". Ik ga dat zo snel niet doen. Als ik een half uur na de eersten binnenloop, ben ik al vrieëd content. De spieren en pezen mankeert niets. enfin, nog niets. Mijn enige vrees is de spijsvertering. Gisteren teveel pizza gevreten. Ik zou voor de koers nog eens 'naar achter' moeten, maar dat lukt momenteel niet. Miljaarde. Ooit ben ik dat eens tegengekomen op de 20 van Brussel. Krampen krijgen op de Vorstlaan. Heel het park van Woluwe met de gedachte gespeeld om mij ergens achter een struik of een dikke beuk te 'positioneren'. Maar overal stonden mensen ons heel enthoesiast aan te moedigen. Applaus. Tromgeroffel. Gejuich. Ik kon niet weg. En daar loop je dan met een ernstig darmprobleem. Een tikkende tijdbom.

    Ik heb het toen volgehouden tot de aankomst. Ademhaling gecontroleerd gelijk een vrouw met barensweeën. Aan de arrivee heeft de vriendelijke juffrouw aan de toiletten mij zonder omwegen moeten laten voorgaan. Die wou toen 5 frank van mij. Eén: ik had geen geld bij mij, en twee: ik had geen tijd om te raisoneren: "Juffrouw, als je mij nu niet direct op dat toilet laat, dan gaat hier iets gebeuren wat je niet, echt niet wil meemaken!" Ik mocht direct door. Zaaaaalig was dat toen.

    Enfin, seffes vliegen we er weer in. In de koers, bedoel ik. Wellicht met een frisse regenbui op onze kop. Waterkoeling. Gelukkig valt hier geen sneeuw zoals in den belgiek.

    Voilà, ik stop er hier mee. Ik ga mijn koerstenue aantrekken...  en nog eens naar het toilet gaan. See you all again na de koers. Ciao!

  • Struggle for pleasure

    Mijn voorjaarsklassieker... een halve marathon lopen... Milaan. Ik begin aan mijn seizoen.

    Stramilano2013.JPG

    ***

    Mijn najaarsklassieker... een col beklimmen... de Galibier. Ik kijk er naar uit. Ik ben een Mier van de Galibier.

    CFL2013.JPG

    ***

    De muzikale noot van de dag: Wim Mertens, Struggle for Pleasure:  http://www.youtube.com/watch?v=_2xa46ytiSs

  • De teerling is geworpen

    Alea iacta est.

    Ik heb zopas de procedure opgestart voor mijn inschrijving voor de 20km. DE 20 km.

    Een ganse procedure. Aanvraag in 3-voud, medisch attest, bewijs goed gedrag en zeden met stempel van de polis, en een overschrijving via den online van het verschuldigde startgeld.

    Mijn sponsor heeft in niet-mis-te-verstane-bewoordingen laten weten dat wie zich inschrijft, ook meeloopt, zoniet...

    Enfin dus, alea iacta est. Den teerlinc is geworpen. The point of no return. Bolero, here we come!

    Nog 2 maand en dagen en dan willen we het maximum er nog eens uitpersen. Ik durf hier niet meer opschrijven wat mijn ambitie is, maar ik ben nog nooit 2 jaar na mekaar in de 20km gestart zonder de onweerstaanbare drang om minstens even goed te doen - zoniet beter - dan het jaar ervoor. "Zoniet beter..." Noblesse oblige. Amai, dat wordt dees jaar knokken!

    Ik loop intussen weer volgens een min of meer uitgemeten schema. Jonathans trainingsplan heeft mij naar een voldoende basisconditie gebracht. Eergisteren zaterdag lapte ik 3 uur fiets-kilometers af - voor de kenners: tot Pairi Daisa ofte Paradisio en terug - en gisteren zondag hebben de loopschoenen mij 20 frisse kilometers doen hollen. Aan 5 min/km, maar wel over zwaar-geaccidenteerd parcours: den westelijken flank van den gevreesden Congoberg. Met een gure wind op de neus. Jeezes, ik was blij toen ik boven was. Oef zeg!

    Congoberg west.png

    En zie, met zo'n doorgedreven inspanning in de voorbije 2 dagen, heb ik nu wat recuperatietijd. Tijd die ik aanwend om deze blogpost in te tokkelen. Zo zie je maar, beste lezer, surfer, loper of fietser, dat mijn intensief trainingsschema niet alleen voor mezelf, maar ook voor u zijn voordelen biedt. U die nu kunt meegenieten van dit hoogst interessante proza dat ik hier op deze vrieskoude maandagavond via het internet kom te plegen. Nee nee, zonder dank, zonder dank!

    ***

    Wat de training betreft, ben ik nu overgeschakeld op mijn Runner's World "Trainingsschema 2 - Gevorderden" voor de halve marathon. Nog 2 weken tot de halve marathon van Milaan. Dat begint af te tellen. Deze week volgen nog een paar intensieve loopsessies, zondag een stretchend fietsritteke, en dan dobberen we rustig naar de Stramilano. 

    De ambitie? Bwa, momenteel willen alle pezen nog netjes meedoen. En in de fietsproef vorige week bij de sportdokter kreeg ik toch puffend en zwetend 300 Watt rondgedraaid. Wat niet slecht is voor mijn stekkebenen en mijn oude moteur. Zodus, als er ginderachter niet al te veel wind staat, moet ik binnen een tijd van anderhalf uur kunnen blijven.

    Milaan, is dat vlak? Ja't zeker?

    ***

    Na Milaan zit ik op 9 weken van Brussel en schakel ik over naar het "Trainingsschema 3 - Ervaren lopers". Pas op, 4 minuten, dat is gene ka... euh gene zever. Wat zei de dokter? Je moet voor je plezier en je ontspanning lopen. Het is op jouw leeftijd niet meer nodig om scherpe tijden na te streven. Oesje! Onschuldig  Voor het fietsen heb ik die klik al gemaakt, maar voor het lopen? Hola!

    Wat zeg je, Geert? Dat we de week nadien in de Pyreneeën zitten? De Tourmalet?

    Euh... da... da... da zal wel gaan, zeker?  Verstomd 

    ***

    Tijd voor wat muziek. Niet direct iets speciaals, maar omdat ik het gewoon mooi vind: Randy Newman: Birmingham. De simpele eenvoud van de tekst. De piano. Rap luisteren en genieten, want het duurt niet lang...

    http://www.youtube.com/watch?v=0PZB6TWNw-o

  • Op zoek

    De voorbije paar weken heb ik mijn trainingsinspanning terug op schema gebracht. Ik loop, ik fiets, ik train in de fitness. Einde maart heb ik mijn eerste test: de halve marathon van Milaan, waarover ik het een post geleden al had. Nog 3 weken: de looptraining gaat naar een climax.

    Intussen tracht ik ook wat kilometers bijeen te fietsen. Vorige week 3,5 uur LSD samen met Geert en Roger. Een frisse rit. Vandaag 3 uur in mijn eentje, richting Virginal en Braine-le-Comte. Voel ik daar opnieuw fietsspieren? Een goed teken. Je kan immers geen spierpijn hebben in spieren die je helemaal niet hebt.

    Je zal vragen: waarom rij je niet met je club mee? Het seizoen is toch gestart! En dan is er ook het splinternieuw tenue! Waarom rijd je niet mee?

    Tja, bibi rijdt inderdaad niet mee. Nog niet. Later, misschien in april, sluit ik weer aan bij de groep. Nu ligt hun tempo mij nog niet. Ik haalde zelf deze voormiddag maar 27km/h over 84km. En meer moet dat nog niet zijn. Het zou een stuk comfortabeler en gezelliger zijn om met een groep(je) mee te fietsen, maar - op vorige zaterdag na - zijn mijn toerkes heel solitair. Alleen op trot. Misschien moet ik voor het volgend winterseizoen eens op zoek gaan naar een trainingsgroepje dat 27 km/h rijdt.

    Terwijl ik zo alleen aan het fietsen ben, heb ik ook veel tijd om na te denken. Een mens begint dan te peinzen, nietwaar. Ik overloop pedalerend de hoogtepunten van mijn sportief seizoen: Stramilano (lopen), 20km Brussel (ook lopen), Pyreneeën (da's fietsen, bergop nog wel), Tirol (mountainbike), Run to Walk Again (lopen en ook een heel eind wandelend fietsen), Climbing for Life (nog eens een eindje klimmen) en als afsluiter de halve marathon van Brussel (run run run). Een gevuld programma. On va s'amuser. De fysieke hoogtepunten van lopen en fietsen vallen 'gelukkig' samen: einde mei-begin juni en einde augustus-begin september worden de periodes om te pieken. Tegen dan moet ik euh... getrainde duathlon-benen hebben. Lachen 

    Wat ik mij al peinzend ook realiseerde, is dat geen enkele van mijn jaardoelen in clubverband verloopt. Mijn seizoen en het clubseizoen lopen dit jaar qua hoogtepunten wat naast mekaar. Met de clubritten als training voor mijn individueel seizoen. CU in April, folks!

     

    2013-03-03 10.57.13.jpg

    Merk het 'Guichet de l'énergie' op. Net zoals Brugelette, heeft ook Braine-le-Comte ogenschijnlijk faciliteiten voor coureurs die 'leeg zitten'. Vandaag had ik het guichet evenwel niet nodig.