• 't Is feest!

    23 april 1978. Mijn eerste rit met de wielertoeristenclub waarvan ik nu, 35 jaar later, nog steeds lid ben. Van een carrière gesproken. Dat was dus de voorbije week, die verjaardag. Geef toe, dat is toch wel een reden om te feesten, nietwaar? Een tournee-ke na de rit? Het had best gemogen. Van mij toch. Maar het is er niet van gekomen.

    Pas op, ik had er mij financieel al op voorbereid, maar het is er niet van gekomen. En het zal er niet meer van komen. Ik sla dit lustrum maar eens over. Ik heb immers geen zin om te vieren. Nope, geen enkele zin. Ik vier niet graag wat was, maar wel wat is, of wat komen zal. 35 jaar is een lange termijn, en alles zo eens samengeteld kom ik tot de vaststelling dat de glans er zo wat af is. De glans van het kunnen en mogen meerijden met de club. Het plezier, dat ik jarenlang kon koesteren, om de zondagvoormiddag met een groep mede-enthoesiastelingen de Vlaamse Ardennen in te trekken of het Henegouwse Pays des Collines. Welnu, dat plezier is weg. Ganz verschwunden.

    Jazeker, ik had dit jaar al een moeilijke start, heb mezelf moeten dwingen om 's zondags toch vroeg op te staan en het clubgezelschap op te zoeken. Maar ik dacht dat aan de koude van februari en maart te kunnen wijten. Intussen bol ik alweer een paar weken mee, maar het prille enthousiasme dat zich lichtjes weer opbouwt is nog fragiel. Zoals met de crisis in de economie: het prille herstel van de conjunctuur is uiterst gevoelig voor het risico van een double-dip, een nieuwe terugval. En zie, vandaag ben ik hard met de neus op de feiten gedrukt, de double-dip die toeslaat: ik heb nuchter moeten vaststellen dat ik er geen plezier meer in heb om mijn clubmaten te volgen. Volgen is daarbij het juiste woord, want dat is ook het enige gevoel dat ik beleef: vooraan rijden mensen een zeker tempo, een ganse rit door, en de rest van de groep volgt. Ook ik volg. Dat is het enige wat we moeten doen. Volgen. Tot we terug aan het lokaal zijn. Enkel een lekke band of een ander euvel kan soms nog voor enig oponthoud zorgen. Maar daarbuiten klinkt Herman Van Veen: "Opzij opzij opzij. Maak plaats. Maak plaats. Maak plaats. We hebben ongelofelijke haast. We moeten volgen, volgen, volgen, volgen, volgen, volgen en weer doorgaan..." 

    In Sint-Blasius-Boekel is het mij teveel geworden. Ik ben het alles overheersende volgen gestopt en ben solo de Vlaamse Ardennen ingefietst. Aan mijn eigen, lager tempo. Fietsend van de ene windmolen naar de andere: Boekel, Horebeke, Etikhove. Rondzwervend, op zoek naar wat interessante afleiding. Naar om het even wat dat mijn gedachten hier nu nog kan entertainen. Maar 35 jaar is lang en zelfs deze prachtige streek weet mij vandaag niet te boeien. Elke weg ken ik. Elke bocht. Ook de meeste putten in het wegdek en de bruuske oneffenheden van het Kerkemse beton heb ik al meermaals ontmoet. Heb ik de sleur van een opgejaagd peloton ingeruild voor het déjà vu van een landschap waar ik al veel te dikwijls ben doorgefietst?

    Uiteindelijk heb ik toch nog enige afleiding gevonden: vanaf de Quatre-Vents mag ik meevolgen in het zog van het Luypaert Cycling Team uit Sint-Pieters-Leeuw. Die gasten hebben vandaag een extra lange rit van 110km op het programma. De Vlaamse Ardennen in. Voor hen de mogelijkheid om eens andere paden te verkennen. Verandering van spijs doet eten, nietwaar. Soit, de groep van zo'n 10 man brengt mij netjes tot in Lessen vanwaar ik de vertrouwde landingsprocedure naar mijn thuishaven inzet. Met een dikke 100km op de teller trek ik even later thuis de garagepoort achter mij dicht.

    ***

    Uit mijn eerste clubjaar, 1978, de prachtige stem van Michèle Torr, met haar smeekbede om de sleur te ontvluchten en weer eens even dat plezier te mogen koesteren waarmee het allemaal begon... www.youtube.com/watch?v=12wtxcUfdTI

  • Op de soep

    - Op de soep? Wat bedoel je daar mee?

    - Héwel, op de soep, zoals er staat.

    - Moet dat dan niet zijn 'in de soep'? Zoals in dat liedje van De Nieuwe Snaar: "en soms draaide alles wel eens danig in de soep" ...

    - Neen, 'op de soep' staat er wel degelijk.

    - ... of ben je een 't' vergeten? Een simpele schrijffout, het gebeurt je blijkbaar wel meer. Het moet misschien 'op de stoep' zijn? Een langeduur loop, op de stoep.

    - Ba neen, verdikkeme, het is 'op de soep'. Ik ging onlangs op de soep. Samen met Cekes nog wel. Maar hij dronk cola.

    - Aah! Ja?

    - Enfin, 't is nogal een speciaal verhaal.  

    Ondergetekende had in een lokaal krantje een fotodagboek gezien van schrijver-dichter-prozaïst Willie Verhegghe. Willie, onze stadsdichter, is gebeten door het velo-ke, zoals hij dat zelf zegt. En zie, staat daar bij die foto's in die gazet een prentje van een 'coureur' in wintertenue bij het standbeeld 'Ronde van Vlaanderen' in Meerbeke. "De enige echte aankomst van de Ronde", volgens Willie, de coureur in kwestie.

    Zoals u misschien nog weet, beste lezer, heb ik eerder over het geval van de arrivee van De Ronde ook al eens mijn retoriek afgestoken (http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2011/09/22/per-qualche-dollaro-in-piú.html)

    "For a few dollars more" had ik mijn blogpost getiteld. Een post over het onrecht dat elke rechtgeaarde Ronde-liefhebber treft. Ik had er het gedicht 'De Ronde van Vlaanderen' bij gepubliceerd. Dat gedicht, door Willie geschreven en te lezen op de sokkel van het standbeeld, neemt je in vervoering mee naar de finale van de Ronde. Naar de finale van onze Ronde. 

    Wit en waakzaam wacht de eindmeet op

    wat komen gaat : een eeuwenoud spektakel

    dat aan Rome en zijn Colosseum denken doet,...

     

    Hoe meer ik trouwens Willie's stukje poëzie herlees, hoe meer de woorden mijn gedachten mee-tronen naar de streep in Meerbeke.

    ... en uit een woud van wielen wipt hij die

    triomfeert en roem verwerft voor alle tijden.

     

    Enfin, om een lang verhaal kort te maken: na het bekijken van dat fotodagboek, vond ik er niets beter op dan de auteur en Ronde-zielsgenoot een mailtje te sturen om eens goeiedag te zeggen. Daar kwam subiet een vriendelijk antwoord op en van 't een kwam 't ander, wat uiteindelijk leidde tot de situatie dat bibi en onze Cekes vorige zaterdag, 13 april om precies te zijn, nogal lompverloren plat op de middag aanbelden ten huize Verhegghe en door de joviale schrijver en zijn charmante echtgenote Arlet prompt geïnviteerd werden voor een klapke en een kom lekkere groentensoep. Navidad en Cekes aldus op de soep ten huize Verhegghe. Met onze dank en welgemeende appreciatie. 

    ***

    Er is nog wat meer te vertellen.

    doordemuur1_1.jpgWillie stuurde mij via mail het gedicht 'Col du Galibier - altitude 2645m'. Ik ben zeer dankbaar dat ik dat stukje poëzie hier op dit blog mag publiceren.

    'Col du Galibier' staat ook in het recente dichtbundel 'door de muur' dat in juni vorig jaar werd uitgegeven bij Uitgeverij Kannibaal. Een aanrader voor liefhebbers van poëzie en wielersport.

    En nu staat het dus ook hier op 'de Mieren'. Samen met een foto van de dichter op de top van de col. Ook de foto mocht ik publiceren, onder de strikte voorwaarde dat ik er de fotograaf zou bij vermelden. Dat heb ik gedaan: 'foto: jo van der trappen' heb ik eronder geschreven.

    Hé? Jo Van der Trappen? Trappen? The one and only? Mo vent toch!

     ***

    Laat ons hier een streepje muziek bijvoegen. Wat beter dan de weg naar de Galibier zelf? De Télégraphe road.

    Dire Straits: Telegraph Road:  http://www.youtube.com/watch?v=dd3btVhwr48&feature=related

  • Il Silenzio

    Wie deze blog leest, weet dat ik hier af en toe iets doe wat op een blog eigenlijk niet hoort: editeren in een oude blogpost. Noem het verbeteren of aanvullen. Het hoort niet. Blogposts horen van de eerste keer af en definitief te zijn. Geschreven is geschreven. Afblijven daarna. Elke blogger die zichzelf respecteert, houdt zich aan deze basisregel. Allee, dat peins ik toch. Ik zie of hoor andere bloggers niet dikwijls op hun post terugkeren om daar nog wat aan te prutsen. Nope, nog niet gezien... elders.

    Behalve hier dus, bij de Mieren. Hier wordt er af en toe wel gesleuteld aan een blogpost die al eerder op antenne ging. Schrijver dezes neemt daar weinig aanstoot aan. Geef toe, een dt-fout kan ik toch niet onaangeroerd laten staan, of een ei die (of dat?) ij moet zijn? Of rekenfouten, 20 dagen ernaast geteld en zo. Hoewel dat laatste niet altijd zomaar even in een bestaande blogpost valt weg te editeren en er soms een extra post aan te pas moet komen om de scheve situatie recht te zetten.

    Stramilano Mennea.pngOok nu ben ik even op mijn stappen teruggekeerd. Meer bepaald in mijn verslag van de Stramilano halve marathon van 24 maart. Ik had daar geschreven:

    "De vraag voor een minuut stilte,... waarbij Il Silenzio luid weerklinkt."

    Jazeker, ik had daar voor de start de Italiaanse speaker wel iets horen omroepen over Mennea, en ik heb ook devoot de stilte gerespecteerd en nadien duchtig mee geapplaudisseerd, maar hoe daar nu precies de steel in de vork zat, was mij wat ontgaan. En met een 21km stratenloop voor de boeg, hadden mijn gedachten wel wat anders om handen.

    Intussen zijn we slimmer: 3 dagen voor de start van onze halve marathon, was, op 60-jarige leeftijd, Pietro Mennea overleden. Een groot kampioen. Wereldrecordhouder en Olympisch kampioen op de 200 meter. Snelste Europeaan ooit. Snelste blanke loper tot vandaag!

    Bron: Wikipedia200m top tien.png

    Ik heb uit respect voor Pietro Mennea mijn post van 24 maart aangevuld; ik denk, beste lezer, met uw goedkeuren:

    "De vraag voor een minuut stilte - 3 dagen geleden is Pietro Mennea overleden, Olympisch kampioen 1980 en wereldrecordhouder op de 200m van 1979 tot 1996. Het wordt een minuut stilte waarbij Il Silenzio luid weerklinkt, gevolgd door een handverwarmend applaus van het verzamelde lopersvolk."

    Ciao Pietro! Bravo!

    _66523665_pietromennea-getty.jpg

    stramilano2013_mennea.jpg

    ***

    Il Silenzio:  http://www.youtube.com/watch?v=PeFqdESmiiU

  • De Ronde

    Gisteren de kortste 'ronde' gezien ooit. Enfin, 'ronde', laat het ons houden bij 'criterium', nietwaar. De kortste 'ronde': 30 kilometer, zowat vanaf de laatste doortocht van de Oude Kwaremont, over de Paterberg, tot de streep in een godvergeten achterhoek van Oudenaarde, ergens in de schaduw van de populieren. Nog een chance dat Fabian en Peterken er een mooi duel van maakten en dat ook een klassevolle Vlaams-Brabandenaar een prachtnummer opzette, of we hadden gewoon niets gezien dat het stroomverbruik van ons TV-toestel kon vergoelijken. Het cvO* kreeg een podium dat het niet verdient.

    Meer woorden moeten aan dit schouwspel niet gewijd worden. Binnen enkele jaren wordt dit een echt criterium, met 15 doortochten aan de VIP-bierfeesttenten zoals in het veldrijden. Enkele jaren later zal ook dit verder uitdoven, het lot delende met de reeds lang als topklassieker ter ziele gegane Rund um den Henninger-Turm. Riposi in Pace.

    * cvO = criterium van Oudenaarde, 'criterium' wordt daarbij met een kleine beginletter geschreven.

    ***

    Met mijn titel 'De Ronde' - merk de hoofdletters op - wil ik het hier over een andere wielerwedstrijd hebben. De Ronde van Aosta. Het was de column van Paul D'Hoore in Cyclosprint/Cycling.be van deze maand die mij inspiratie bracht. Paul schrijft op de laatste pagina van elk nummer een boeiend stukje over zijn favoriete sport: het wielrennen. Steeds met een originele kijk. Paul merkt zaken op die anderen niet zien. Of niet willen zien. Zo ook deze maand.

    Zegt de naam Luc Wallays u iets? Wellicht niet als u niet door 'de koers' gebeten bent én al een zekere tijd op deze aardkloot rondloopt. Yep, ik herinner mij die naam 'Wallays' nog. Dankzij Pauls schrijfsel terug van onder het geheugenstof gehaald, associeert 'Wallays' met een veelbelovend klimtalent uit het begin van de tachtiger jaren. Zeg maar 30 jaar geleden. Verdomme, wat is dat toch met die jaren 1982 en 83? Waarom staat die periode zo bijzonder in mijn geheugen geprent? Welke emotionele gebeurtenissen hebben zo'n diepe sporen nagelaten? Het leger? Mijn eerste werk? Onderdrukte koersambities? Neen, een lief was het niet, ... enfin die bepaalde jaren toch niet.

    ***

    We schrijven 1982. De amateur wielerploeg KSV Deerlijk - Atlas neemt deel aan de Ronde van Aosta, een meerdaagse rittenkoers op de grens van Italië en Frankrijk, zeg maar in de Alpen. De 5 renners in het team: Stefaan Morjean, Luc Wallays, Eric Van Lancker, Martin Durant en Dirk Gyselinck. (Tiens, dezelfde Eric Van Lancker met wie ik het genoegen had om eerder dit jaar enkele rondjes in het Kuipke te toeren.)

    Het team van KSV Deerlijk had de proloog, een inleidende ploegentijdrit, gewonnen en Eric Van Lancker droeg de leiderstrui. In de 2e etappe zullen Van Lancker en Wallays in een onstnapping meegaan en neemt Wallays de gele trui van het bergklassement. Een zekere Stefano Tomasini zal dat jaar de ronde winnen, Wallays blijft in het geel en wint de eindstand van de bergprijs. Hij eindigt als derde in het algemeen klassement.

    Aosta 1982 Wallays VanLancker.png

    Ronde van Aosta 1982, 2e rit: Wallays en Van Lancker in de ontsnapping. 

     

    Het jaar nadien, in 1983, bevestigt Luc Wallays zijn klimtalent door de Ronde van Aosta te winnen. Nog een jaar later werd Wallays profrenner in de ploeg van Tönissteiner. In de Ronde van de Toekomst ging hij als neo-prof met de beste klimmers mee. Maar Wallays brak nooit door en het zou een korte wielercarrière worden.

    ***

    Op de website van KSV Deerlijk vind je de naam 'Luc Wallays' niet terug. Er staat enkel een korte verwijzing naar die succesperiode van toen: " Tot in Italië, in de Ronde van Aosta, wisten onze renners knappe prestaties te leveren en dit in één van de zwaarste wedstrijden voor amateurs, de huidige Beloften en Elite z/c. " Meer staat er niet.

    Gelukkig kan je het ganse verhaal van toen nog terugvinden op de webpagina's van KSV Deerlijk - Wielertoerisme: http://www.ksvdeerlijk-wt.be/giro_valle.html   Respect komt soms uit een onverwachte hoek. Of moet ik zeggen: Respect belandt soms in een onverwachte hoek?

    Toen ik het stukje over de Ronde van Aosta las en de foto's zag, gingen mijn gedachten automatisch terug naar die vervlogen jaren en onze eigen fietsexploten. Jazeker, soms ziet de wereld er heel herkenbaar uit.

    ***

    Och ja, ik ben nog vergeten te zeggen waarover Paul D'Hoore het deze maand dan heel precies had.

    Paul schreef een mooi aandenken aan Luc Wallays.

    Luc Wallays overleed op 5 maart jongstleden op 51-jarige leeftijd aan kanker.

    De nationale pers heeft er amper over gerept.

     

    giro_aosta006.jpg

    giro_aosta002.jpg

    Foto's overgenomen van:  http://www.ksvdeerlijk-wt.be/giro_valle.html   

    Giro della Valle d'Aosta:  http://nl.wikipedia.org/wiki/Ronde_van_de_Aostavallei