• Pelotonpost vanuit Aucun

    Laten we starten met het gespreksonderwerp van deze avond, tijdens het avondmaal. Dat ging - hoe kan iemand er nog aan twijfelen - over het weer.

    Om precies te zijn: over het dramatisch slechte weer.

    Slecht weer in heel West-Europa, maar meer bepaald ook hier in de regio van Tourmalet en Aubisque. Deze beide cols, heiligdommen uit de Tour, bedevaartsoorden voor getrainde cyclosportieven, zijn momenteel afgesloten voor alle verkeer. Vannacht is boven op die cols immers nog verse sneeuw gevallen. Pakken verse sneeuw.

    meteo Tarbes 1.pngVoor morgen wordt verder slecht weer voorspeld. De isotherme van 0°C ligt morgenvroeg op 1400m, een stuk lager dan de toppen van de vermelde cols. Zelfs Hautacam met 1600m riskeert niet sneeuwvrij te blijven. Er wordt voor de streek voor morgen veel regen voorspeld, matig in de voormiddag, liters op de middag, ganse badkuipen in de namiddag. Morgenavond misschien smeltende sneeuw. Temperaturen overdag tussen het vriespunt en 7°C. Sommige voorspellingen geven iets meer graden, maar het blijft geen weer om over naar huis te schrijven.

    En waarom werd tijdens het avondmaal over dit weer gepraat? Wel omdat wij hier, in Aucun, Hautes-Pyrenées, met 20 fietsers van plan zijn om morgen - en de volgende dagen - wat collekes te beklimmen. Enfin, van plan zijn, misschien beter: van plan waren. De toestand zier er hopeloos uit: de Col du Tourmalet en de Col d'Aubisque stonden als hoogtepunten aangestipt in ons 4-daags programma. Het programma waar we al een half jaar naartoe leven. Waarvoor we getraind hebben (ikzelf gelukkig niet al te veel...). En nu zit de boel hier, miljaar, ondergesneeuwd. <censuur/> GODVERDOMME! </einde censuur>

    Drukke bespreking was het daarstraks van een alternatief plan voor morgen. De meningen waren verdeeld. Col de Borderes... Tja, kent u die? Col de Borderes wordt het dan maar. Als het niet te hard regent tenminste. Misschien blijft het nog net droog of on-nat genoeg om ook Hautacam even op te rijden... tot aan de sneeuwgrens en terug. Misschien, heel misschien. We gaan met weinig tevreden moeten zijn. Zaterdag zou het weer beter worden...

    Voilà, einde van deze kort pelotonpost vanuit Aucun. Morgen verneemt u, beste lezer, hoe ons donderdag 30 mei 2013 is vergaan. Hopelijk hebben we kunnen fietsen... 

    ***

    Het lied van de dag, op de radio te horen toen we in de vooravond, aan het einde van onze reis België-Pyreneeën,  met de wagen vanuit Lourdes de weg naar Aucun insloegen.

    http://www.youtube.com/watch?v=nMUsI2wufE8     Michel Sardou, La Maladie D'amour.

  • Tunnels

    In de tunnels van de Louisalaan weet ik het, neen, voel ik het: ik loop vandaag beter dan vorig jaar. In de steile Stefaniatunnel kan ik de grote foulée laten werken en een hele serie lopers passeren. 't Is te zeggen, in de afdaling vaneigens. Baljuw en Vleurgat, van 't zelfde. Wel even doorbijten om de Vleurgat-tunnel weer uit te klimmen, vele jaren geleden ging dit mij vlotter af. Maar vorig jaar hing mijn tong hier al hijgend uit mijn smoel. Vandaag heb ik iets meer overschot. Ik ben ook rustiger gestart. Niet omdat ik meer loopdiscipline heb. Ba neen't gie! Neen... er is een andere reden.

    Ik ben lompweg te laat in het startvak gaan staan!

    Geel borstnummer. De mislukte Fibonacci cijfereeks 1-3-9-2 nog aan toe. Ik sta in het eerste vak!

    Maar ik sta zowat halverwege in het eerste vak! Enkele honderden lopers staan voor mij. Ik ga hier toch niet teveel tijd verliezen? Dit overkomt mij normaliter niet meer aan de start van DE 20km.

    Maar nu wel. En dat is allemaal de schuld van mijn portefeuille.

    DSCI0002.JPG

    ***

    Deze morgen zijn we goed op tijd naar Brussel vertrokken. Mijn eega, en trouwe supporter, onze Cee, aan zijn 2e 20km toe, en ikzelf, nog even zenuwachtig als bij mijn eerste bataljonscross. Op een klein half uur staan we vanuit Ninove op de Ambiorix Square. In de week zou dat sterk gereden zijn, maar op een zondagochtend is mij dat een koud kunstje. Er is zo te zien nog parkeergelegenheid genoeg. Alles is onder controle.

    Wandeling richting Cinquantenaire. We kennen onze weg hier al van vorige gelegenheden. Toch raar dat een plaats waar je maar 1 keer op een jaar komt toch zo vertrouwd kan lijken. Nog anderhalf uur. Amai, goed op tijd zeg! Laat ons nog een koffie gaan drinken. Kan ik meteen nog even het toilet gedag gaan zeggen. Alles is onder controle.

    1 Café is open. Tafeltje vrij aan het venster. Komt die garçon onze bestelling nog opnemen, of wat? Het toilet is downstairs, maar niet vrij. Even wachten. En wachten. Uiteindelijk toch, oef, route libre. Maar voor wat? Meer zenuwen dan aflaat, er is geen persen aan. Dan maar terug naar boven. Wablief, komt die ober nu pas onze bestelling opnemen? 3 koffies graag, merci! De klok tikt. Geen paniek, alles is onder controle.

    ***

    Kunnen we de bestelling direct afrekenen? Merci! ... Tiens, waar is mijn portefeuille?

    Miljaar. Lege achterzak. Waar is mijn portefeuille? In het toilet? Had ik die bij? Mijn jeans heeft geen diepe zakken. "Ik heb je je portefeuille thuis niet zien nemen", sust mijn eega mijn onrust (zeg maar lichte paniek). Ik wil haar wel geloven, maar mijn geheugen kan het moment van "het niet meenemen van mijn portefeuille" niet terug oproepen. De twijfel knaagt. Al mijn kaarten en een verse lading cash, gisteren afgehaald. Verdomme. Waar is mijn portefeuille? Thuis? In het toilet? Gevonden door die Hollander die na mij kwam? Daarstraks naast de auto op het wegdek gevallen?

    "Het is tijd, laten we doorgaan. We moeten ons nog gaan omkleden."

    Maar mijn twijfel knaagt: bibi terug naar de toog. Of men geen portefeuille gevonden heeft?

    - Ah oui, on a trouvé une, en bas. Demandez le patron.

    Oef! Een chance! Zie je wel! Waar is de patron? Wie is hier de patron?

    Allez, uiteindelijk gaat iemand, de patron dus, backstage de vondst halen. Hij keert terug... met een andere portefeuille dan de mijne. Een versleten ding, 2 keer zo dik als mijn wallet, en ze klapt in landscape open, de mijne in portrait.

    - Non, ce n'est pas la mienne. Désolé, monsieur.

    Neen, nu is niets nog onder controle.

    ***

    We wandelen het hele eind terug naar de hal van het legermuseum om er tussen de oude vliegers ons looptenue aan te trekken.

    Weer uit de hal geraken is echter geen sinecure. Waarom wil niet iedereen in dezelfde richting stappen? Waarom niet allen rechts aanhouden? "Vanaf hier nog 10 minuten", gaat het door mijn hoofd.

    We moeten buiten ook de aanschuifrijen aan de gratis toiletten voorbij. Die rijen staan in veelvoud dwars op de wandelrichting.

    Niets is nog onder controle.

    "Succes, Cee!"

    Eindelijk, mijn startvak. Nog 20 minuten tot de start.  Ik sta in het eerste vak. Het gele vak.

    Maar ik sta met al dat gedoe nu halverwege in het eerste vak! Enkele honderden lopers staan voor mij. De Bolero is al in de 2e versnelling geschakeld, hoor ik.

    Bolero - Speaker - Bolero - 37000 lopers - Record - Applaus - Bolero - Ha, Prins Filip loopt mee - Applaus - Bolero - Brabançonne - Kanon - We zijn... weg? - Neen, we staan stil. Gewoon stil. - Eerste passen - Draf - Mat! - Remmen - File - We staan weer stil. - Stapvoets - Rechts zie ik lopers uit Box 2 voluit lopen. - Wij gaan terug in draf. - En eindelijk kunnen we lopen. - Schuman rotonde voorbij -... Neen!!!! Dat kan toch niet? Heel de Wetstraat is al gevuld? Ik stond toch in Blok 1? Net na de elite-lopers? Nondenonde, niets is nog onder controle.

    ***

    I've done this before. Long time ago. Duizenden lopers voor mij die trager vooruitkomen dan ikzelf en dan de andere snelle lopers van Blok 1. We gaan zig zag.

    Waarom loopt iemand die even traag loopt als een voorganger daar dan niet netjes achter? Waarom moet die daar per se schuin naast gaan lopen? Middenstrooklopers! Veel voetbalspelers zeker? Gewoon om muurtjes te bouwen, 7 man naast mekaar. Een vrijschop onder hun achterste verdienen ze ja! Laat de atleten door, a.u.b.! Bestaat er zoiets als een sirene voor lopers? Een Polar met ingebouwde tweetoons-sirene. Mag ook Garmin zijn.

    Enfin, tot in de tunnels heeft het geduurd vooraleer ik voluit vrije baan kreeg. Tunnels zijn uitstekende filters om het snelle van het trage verkeer te scheiden. De atleten van de balspelers.

    Met de auto heb ik ook steeds dat gevoel. Links de chauffeurs, rechts de zwalpers. Ik hou van tunnels. Ik hou vandaag van de tunnels van de Louizalaan. Jazeker, alles is terug onder controle.

    ***

    Tussentijd net voor het verlaten van het bos: 39 minuten. Dat zit goed. Vanaf nu hou ik een vaste cadans aan. Versnellen gaat niet meer. Vertragen tracht ik te vermijden. We lopen voor wat we waard zijn.

    12km. Nog 8km te gaan. Dik 57 minuten toont mijn uurwerk. Ik moet straks de Tervurenlaan nog op: 1.20 zal er dit jaar niet in zitten. Elke kilometeraanduiding, 14, 15, 16, die ik passeer wordt mijn haalbare tijd scherper: 1.22 is nog mogelijk, maar dan mag ik geen inzinking meer krijgen. En die komt er toch: tussen het 18km bord en de top van de K2 (aan de obelisk), moet ik naar een lagere versnelling, 200 meter ralenti. Blijven ademen, zou Daniël zeggen.

    Oef, obelisk, de verlossing - Nu nog juist tot aan die verdomde triomfboog daar geraken - Cruise control - Het gaspedaal werkt niet meer. - Montgomery - Aanmoedigingen van supporters. Sorry mensen, sneller gaat niet. - Kasseien - Eerste mat - Nog de bocht om - Eindelijk, de eindstreep - Triomf!

    1:22:48

    14,78 km/h

    Iets minder dan vorig jaar.

    En toch liep ik beter. Voilà, dat is alles de schuld van die verdomde portefeuille! Zonder twijfel!

    En dan te weten dat die netjes thuis op de kast lag...

    Soit, toch een mooie medaille gekregen.

    Cee zet zijn looptijd scherper en perst er aan de finish nog een spurtje uit.

    En hoe kan het lukken, met 35000 man op het parcours, daar aan de arrivee van DE 20km, loop ik zomaar pardoes een vriend Romein tegen het lijf. Een vermaard en alom geprezen deskundige in de loopbeweging, in het bijzonder over afstanden van 20km, meestal in hoofdsteden, vooral die van België. Leuk weerzien, Mark! En, hoe kan ik het bestrijden, een mooie tijd heeft u daar neergezet! Chapeau! A la prochaine!

    ***

    Van Dire Straits, Tunnel of Love, de gitaarsolo. Om bij weg te dromen...

    http://www.youtube.com/watch?v=Oh5uPTCbB5s

     

    DSCI0003.JPG

  • So we got a number...

    ... we can run!

    Geef toe, pas anderhalve week voor de start van de ... sorry, van DE 20 km je startnummer ontvangen, het brengt wat spanning in de zaak. Ben ik wel ingeschreven? Is er niets foutgelopen? Ik heb wel 2 keer de bevestigingsmail er opnieuw op nagelezen. Mijn rekeningafschriften erop nagetrokken: ik heb die betaling toch gedaan? En deze week woensdag dan, eindelijk, de witte omslag met mijn nummer. Speciaal door mijn sponsor gearrangeerd.

    Jeezes, wat een nummer! Envelope bekeken: ik sta toch vooraan, hoop ik? Oef... geel... nog net.

    Duizenddriehonderdtweeënnegentig. Ik durf dat hier niet in cijfers neerschrijven. Moet ik daarmee lopen? Ik die ooit startte met een heel laag nummer, je weet wel, zo een van elite-zonder-contract! Het is dat mijn oversized-familienaam toen niet op zo'n dossaarke pastte, zoniet liep ik toen gewoon met mijn naam op mijn shirt! En zie waarmee ik nu over de straat moet lopen! Het is verdomme 25 jaar geleden dat ik nog met zo'n getallenrij zat opgespeld. Geleden van toen ik aan mijn tweede deelname toe was en ik mijn steile opgang naar de status van topatleet-met-nummer-beneden-200 (uche!) begon op te bouwen. Ik zal eens met mijn sponsor moeten klappen, denk ik. Praten werkt.

    Soit, ik zal er deze keer maar mee leven. Of liever: mee lopen. Ik heb tenminste mijn nummer. En ik sta in het eerste startblok... okee, jaaaa, net achter de topatleten. En kijk, de benen zijn de loopbeweging gewend. De pezen houden stand.

    Zondag over een week luisteren we aan de Cinquantenaire naar Bolero, Brabançonne en kanon. En dan zijn we vertrokken... jazeker, voor de grote clash!

    2013-1392.JPG 

    ***

    Ik bekijk hier nu mijn nummer, het ganse nummer, met alles d'er op en d' er an, de cijfers, het jaartal, de sponsors. En het speelt verder weinig rol, maar ik krijg er een heel ambigu gevoel bij. Niet direct onder woorden te brengen. Tenzij met wat muziek. Gordon Lightfoot: If you could read my mind.   http://www.youtube.com/watch?v=v5tr_L31StI