• If you want to go far...

    Go far.png

    Eerder deze week trok een foto in LinkedIn mijn aandacht:

    If you want to go fast, go alone

    If you want to go far, go together

    Een Afrikaans spreekwoord. Oude levenswijsheid. In de 'business'-kringen van LinkedIn doet zo'n gezegde het altijd goed. Niet dat een mens daar dan altijd veel gevolg aan geeft, maar toch: je denkt er eens bij na en je geeft het een goedkeurende knik.

    ***

    Zo'n goedkeurende knik zou ik ook graag aan al mijn collega-fietsers geven. Samen kilometers malen, wat kan er mooier zijn?

    Maar, je hoort mij al komen, ik heb niet zoveel reden om mijn goedkeurende knikjes uit te delen. Ik ben namelijk door de jaren heen tot de constatatie gekomen dat veel fietsers die zich in groep voortbewegen weinig notie hebben van de efficiëntie en het rendement die je met zo'n groep kan halen.

    Veel fietsers? De meeste fietsers! Vooral zij die kop doen; zij die de groep op sleeptouw nemen.

    Wat zie je immers, keer op keer, of dat nu in een groepsrit is met de club, tijdens een training of op de wegen van een of andere cyclosportieve?

    In elke pelotonnetje dat zich vormt, zitten vooraan een paar hardrijders 'hun' ideaal tempo te rijden en daarachter volgt een groep die nodeloos energie zit te verspillen. Een groep opgejaagde rendieren die - door de rijstijl van de kopmannen - kilometer na kilometer een dosis energie verbruiken die ze evengoed hadden kunnen sparen. en die ze bijvoorbeeld verder in de rit hadden kunnen aanwenden om zelf even de kop te nemen.

    ***

    Een groep rijdt het meest efficiënt wanneer die compact is, wanneer iedereen kort volgt in het wiel van de voorligger. Zowel de mindere luchtweerstand als het kunnen aanhouden van een gelijkmatige snelheid maken dat een peloton sneller vooruit kan komen dan dezelfde groep renners mocht ieder van hen individueel hetzelfde traject rijden.

    Maar... elke keer dat de groep rekt, omdat de kopmannen louter hun eigen tempo rijden en niet dat van de groep, zal er door de achterkomers extra energie verspild worden om het pelotonnetje honderd meter verder terug compact te maken.

    En een groep rekt typisch na een hindernis: een bocht, een wegversmalling, een kruispunt, een helling. Wat gebeurt er dan meestal? Wel, voor de hindernis remt de groep af, de kopmannen rijden de hindernis voorbij en eens het obstakel achter zich gelaten, gaan ze op de trappers lopen om zo snel mogelijk de originele snelheid te herstellen. Dat dan achter hen nog een ganse groep aan gereduceerde snelheid is achtergebleven, wordt vergeten...

    Je ziet dan ook na zo'n hindernis een gans peloton een spurtje trekken om weer de originele posities in te nemen, en hoe verder achteraan in de groep, hoe groter het gat dat men mag dichtkoersen. Fout bij wie? Juist! De mannen aan de kop. Dom! Zelfs water gaat slimmer een vernauwing voorbij, hebben we geleerd in de hydrodynamica.

    ***

    Laat ons dat even bekijken in een kleine fotoreportage die ikzelf een paar jaar geleden vanuit de staart van het peloton heb gemaakt.

    Foto 1: de groep is net een eerste haakse bocht naar links voorbijgereden. Er is wat rek, maar er zijn geen grote breuken. Iedereen zit in het zadel. Er wordt ook al afgeremd voor een 2e bocht die volgt, een scherpe U-bocht naar rechts.

    bocht 1.png

    Foto 2: De kopmannen zijn de U-bocht voorbij en gaan op de trappers lopen om de snelheid weer op peil te brengen. De mannen in 2e, 3e, 4e rij schuiven nog netjes in het zadel mee. Vanaf de 5e rij worden de bewegingen heftiger.

    bocht 2.png

    Foto 3: De buik van het peloton: er moet gespurt worden om alle gaten weer te dichten. Niemand zit hier nog in het zadel. Al deze fietsers hier in beeld leveren een grotere inspanning dan de effort die de kopmannen hier hebben gepresteerd. Van energie-efficiëntie gesproken!

    bocht 3.png

    Duidelijk, niet?

    En ja, zelf heb ik ook nog een deftig spurtje mogen trekken om de staart van de groep weer te pakken. Maar dat was berekend.  Stoer

    ***

    Om het verhaal af te ronden:

    Er is extra rendement te halen uit een peloton wanneer men op kop oog heeft voor een efficiënt energieverbruik van de ganse groep: alle gespaarde, niet nodeloos verspilde energie die nog in de benen van alle groepsleden zit, kan aangewend worden om met die groep ... verder te rijden.

    - Tiens, wisten we ook al niet dat wanneer je efficiënt met een auto rijdt, je verder komt met eenzelfde tank?

    Voilà dat is wat die Afrikanen met hun spreekwoord bedoelen zie: als je oog hebt voor de capaciteit die in elk van de leden van de groep (nog) aanwezig is, kan je samen verder komen!

    ***

    Naar aanleiding van mijn fundamentele bedenkingen over efficiënt fietsen met een groep, publiceerde ik recent een pagina-lange post in facebook: "de 10 geboden van de kopman". Daaruit het volgende extract: 

    Pas de snelheid aan tijdens de rit. Vooral tijdens de eerste 30 tot 45 minuten matig je de snelheid voldoende zodat iedereen in de groep kan opwarmen. Met een ingetoomde start heb je later in de rit een groep die vlot het tempo en de hindernissen aankan. Met een snelle start staat later meestal de achterdeur wagenwijd open.

    De optimale snelheid voor een groep, dit is de snelheid waarbij de groep in zijn geheel de hoogste gemiddelde snelheid haalt, is verschillend van de snelheid die de kopmannen zouden kunnen halen... moesten ze alleen rijden. Wanneer je kop doet, is de snelheid die jijzelf zou kunnen rijden van geen tel. Het is immers niet de bedoeling dat de kopmannen een zeker tempo rijden en dat de anderen hen volgen. 
    Het is wél de bedoeling dat de kopmannen net dát tempo aanhouden dat de groep vraagt. Je rijdt vooraan net zo snel als de groep achter jou verwacht, niet sneller, niet trager. Misschien hier even over nadenken?

    Wat denkt u, heb ik gelijk of heb ik gelijk? Of moet u er ook nog even over nadenken?

  • Commuting to work

    2015-03-17 08.24.31.jpg

    London calling ...

    Een vaktechnische 'summit' bracht mij de voorbije paar dagen in de Britse hoofdstad. Twee dagen lang heb ik in de ballroom van een chique zakenhotel een pak wijsheid kunnen opsteken over mijn métier. De do's & don'ts van het vak, en een frisse kijk op de toekomst, alles geëxpliqueerd door wijze analisten. Veel 'food for thought' ook. Inspiratie en ideeën die ik mee naar huis kon nemen. Een van de betere 'summits'; we are happy!

    ***

    Maar ik wou het hier over iets anders hebben. Er zijn immers 2 zaken die mij opvallen, telkens ik naar Londen ga.

    Het eerste is het tempo waarin men in deze historische stad allerlei indrukwekkende bouwsels optrekt. In Parijs is hoogbouw tot nu toe - bij decreet - beperkt gebleven tot de Eifeltoren en de (schreeuwlelijke) Tour Montparnasse, maar in Londen staat er op de hoge constructies geen maat. De skyline verandert er met de dag. Na de gebuisde hoogbouw van Lloyds en het paasei van Swiss Re in de City, en na de wolkenkrabbers van de grootbanken in Canary Wharf, kennen we intussen ook London Eye, The Shard, en een hele trits curieuze bouwsels die mekaar aan de oostelijke horizon van London de loef afsteken. Beste Sir Christopher Wren, waar is het silhouet van St Paul's gebleven?

    2015-03-17 12.14.16.jpg

    Geachte lezer, ik heb geen foto's genomen van die nieuwe bouwsels. Laat ik mij beperken tot het rad van London Eye en het klassieke plaatje van Westminster en Big Ben. Londen mag nog even Londen zijn, nietwaar!

    ***

    Dat gezegd zijnde, het tweede fenomeen dat mij opvalt, en dat hier op dit blog een plaats verdient, is het toenemend aantal pendelaars, "commuters", die per fiets of lopend hun dagelijks woon-werk traject afleggen.

    Doen ze het om 'traffic jams' te vermijden en sneller op het werk te geraken? Of om een Oyster abonnement voor de underground uit te sparen? Als dagelijkse fitness-oefening? Of gewoon omdat het plezant is? Ik weet het niet. Maar ik ben jaloers! Ik rijd elke dag met mijn luie krent in de auto naar het werk. Zucht, kon ik ook maar lopend 'commuten' ...

    Je ziet overigens bij die sportieve pendelbevolking alle stijlen: van speels, galant en snel tot rood-aangelopen, puffend en sjokkend. Toch staat op al die gezichten de ernst te lezen waarmee elkeen zijn of haar 'commuting' inspanning afwerkt. Bravo!

    Ik heb geen eigen foto's van de sportieve pendelaars; dus heb ik er maar eentje gegoogeld.

    Commuters-cycle-home-010.jpg

    foto: www.theguardian.com/teacher-network/2012/aug/30/cycling-teachers-green-travel

      

    Een paar interessante websites, althans voor sportieve Londenaars  Lachen

    Running to work:  https://www.run2work.com/

    Cycling to work:   http://www.londoncyclist.co.uk/

  • All the Road Running 2015

    islamargarita.jpg

    Het mooie weer gisteren en vandaag heeft mij verleid om wat te sporten.

    Gisteren 2,5 uur met de fiets op weg. De kronkelende landwegen van Horrues en Steenkerque opgezocht. En genoten van het pedaleerwerk. Stilaan krijg ik de smaak weer te pakken, maar er is nog werk aan mijn velocipedische conditie. Met tijd en boterhammen moet dat in orde komen. Het doel is om midden juni enigszins comfortabel de Mortirolo en de Stelvio op te klauteren. Zeker de Stelvio is een ontbrekende trofee op mijn palmares. Dat 'gat' vullen we dit jaar op.

    Stelvio.jpg

    ***

    Wat het lopen betreft, dat ... gaat. De benen doen hun werk naar behoren en ook de moteur hapert niet. Een verstuikte enkel dreigde een maand geleden roet in het eten te gooien, maar intussen is dat gewricht zo goed als genormaliseerd en ik maal met gemak mijn loopkilometertjes af.

    Met de wind krachtig vanuit het oosten, leek het mij vandaag ideaal om de Nellekensberg nog eens op te zoeken. Een rustige aanloop langs Schoneveld en de Valleistraat. Daarna begint de weg te stijgen met Tenberg, het voorgeborchte van Mons Nellecensis. Ik sta zelf zowaar verstomd van het gemak waarmee ik het ganse boeltje oploop. Met kleine passen weliswaar, maar zonder hapering. Als de pezen en gewrichten dit zonder averij doorstaan, dan kan ik met een gerust hart mijn opbouw verder zetten naar midden april. Dan moet ik immers een ganse halve marathon kunnen afhaspelen. Langsheen de Donau. Met start en aankomst op Isla Margarita...  Stoer

     

    Nellekensberg.png

    ***

    Nog een streepje muziek ...

    Eerder plaatste ik hier al een link naar de versie van Mark Knopfler en Emmylou Harris ( http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2012/02/19/titel-bericht.html )

    Vandaag een even mooie uitvoering door Aidan Quinn en Philomena Begley ...

    All the Road Running:     https://www.youtube.com/watch?v=kDWTQuCzhE8

  • Fortuinberg

    Dit is een fietsblog.

    Een fietsblog heeft tot doel iets te vertellen over het fietsen. Over de fietsbedrijvigheid.

    Over mijn fietsbedrijvigheid bijvoorbeeld.

    Of die van een ander.

    De voorbije maand heb ik niet zoveel over mijn gefiets verteld. Toch niet hier op dit fietsblog.

    Elders ook niet.

    Ik heb de voorbije weken dan ook niet zo heel veel gefietst. Telkens 1 ritje in het weekend, meestal op de weg, met de mountainbike. Veel kilometers levert dat niet op.

    Veel gespreksstof ook niet.

    En zeker niet veel conditie. Ik kan dan ook amper mijn ploegmaten volgen. Vorige zondag werd ik vierkant uit de wielen gereden. Ik ben toen alleen naar huis teruggekeerd. Een andere aanpak is nodig. En er is werk aan de winkel.

    ***

    Gisteren de eerste dag van de andere aanpak. Een rit met de racefiets. 75 kilometer, naar Lens, de heenrit met een straffe wind op de neus. Snelheid zit er niet in mijn benen. Eigenlijk zorg ik er net voor dat ik vooruit blijf rijden en op die manier niet omval.

    Ik stop een paar keer om een foto te nemen.

    Een nieuwe herdenkingsplaat voor 2 gesneuvelde Britse piloten uit WO 1.  2Lt Waterfall en Lt Bayly, gegroet!

    2015-03-07 14.55.23.jpg

    De winterse entree van het bos van Saint-Marcoult.

    2015-03-07 15.05.51.jpg

     Een verrassende 'calvaire' in Lens, daterend uit 1749...

    2015-03-07 15.43.24.jpg

    2015-03-07 15.44.15.jpg

    Ho ja, ik ben verder langs Pairi Daiza en Silly naar huis gereden. De wind in de rug. Maar de lezer zal begrijpen dat mijn ogen meer op de zaken rondom mij gericht waren dan op mijn fiets en mijn rijprestaties. Een nog andere aanpak is nodig.

    ***

    Vanochtend, zondag 8u30, opnieuw de fiets op. Laat ik in westelijke richting rijden en wat hellingen opzoeken.

    Mijn rit start langs Geraardsbergen. Ik geraak amper vooruit op vals plat. Mijn benen protesteren. Weet u hoe het voelt als je je benen moet voortsleuren? Ik nu wel.

    Ik kruip zuchtend verder naar Zarlardinge. New legs! New legs! My Kingdom for new legs!

    Net voor D'Hoppe gaat mij een groep wielertoeristen voorbij. Ik kan niet direct aanpikken. De groep rijdt gewoon van mij weg. Pffff!

    D'Hoppe. Een klimmetje in 3 'trappen'. Rustig aan naar boven.

    Maar een andere aanpak is nodig en ik zet koers richting Ronse.

    2015-03-08 09.57.10.jpg

    Mijn doel: de Fortuinberg oprijden. Dit is de helling, die net zoals de Kanarieberg, vanuit zuidelijke richting naar de top van het Muziekbos leidt.  

    Fortuinberg.png

    81 hoogtemeters aan gemiddeld 7,4%, met een maximum van 13%.

    0t38ay30owwg4c44sgs8sck-fortuinberg_profile.jpg

    Terwijl ik de Fortuinberg opkleffer, voel ik mijn beenspieren werken. Zouden die dan eindelijk wakker worden en beseffen dat het wielerseizoen begonnen is? Ik leef op hoop.

    Na Louise-Marie kom ik op de hoogte van het Wolfgat. Een nieuw, goedlopend asfalt brengt mij beneden in Schorisse, aan de voet van de Steenbeekberg. Ook die gaat vlot achter de kiezen.

    In Sint-Kornelis-Horebeke toont de snelheidswijzer naast de weg 42km/h. Vorige week gingen de profs hier in de Omloop aan 64km/h voorbij. Jeezes!

    Juist, een andere aanpak is nodig! Toch ben ik blij dat ik vandaag mijn spieren heb gevoeld. Nu weet ik tenminste dat die er nog zijn! En de Fortuinberg heeft ze wakker gemaakt.