• Een nieuwe wind

    blog-transitie-een-andere-weg-inslaan-ggz-plus-nederland.gif

    Er waait een nieuwe wind door onze wielerclub. En het werd stilaan tijd. De club bestaat meer dan 40 jaar en een paar generaties fietsers zijn ermee opgegroeid. Vandaag rijden nog steeds een aantal leden mee die er in de beginjaren al bij waren. Uiteraard allemaal een jaartje (en meer) ouder, maar de meesten nog heel actief.

    En daar knelt het schoentje. Net zoals vele verenigingen kampt ook onze club met een constante bloedarmoede aan verjonging. Jonge mensen maken zich niet graag nodeloos moe. Zeker niet op een fiets in een golvend landschap en bij een tegenwind die elk jaar harder op je neus beukt. Jonge mensen willen variatie, uitdagingen, iets beleven. En wanneer het programma hen niet bevalt, ... dan zappen ze.

    Ja, we trekken wel nieuwe leden aan en onze getalsterkte blijft al jaren zeer constant, maar we hebben een structureel zwak punt: we recruteren (of beter: recruteerden) te weinig leden uit de jongere leeftijdscategorieën, zeg maar fietsers jonger dan 30 jaar.

    Met dat gegeven hebben we 2 mogelijkheden:

    1. ofwel laten we de club en haar activiteiten mee-evolueren met de bestaande samenstelling van het ledental, een samenstelling waarvan de gemiddelde leeftijd elk jaar mee opschuift naar de hogere regionen;
    2. ofwel oriënteren we de club naar een deels verjongd doelpubliek en naar de interesses die zo'n ledenpotentieel meedraagt.

     

    Noem de eerste optie de keuze "niets doen" of "live and let die". Het is de gemakkelijkste keuze. We blijven voortdoen zoals we het altijd gedaan hebben, rustig genesteld in onze comfortzone. Tot we allemaal oud geworden zijn, van onze fiets vallen en de club uit zichzelf desintegreert. Niet zo'n leuk vooruitzicht voor een vereniging, nietwaar?

    Wij houden dus niet van onplezierige vooruitzichten, en bijgevolg hebben we voor optie 2 gekozen: het heroriënteren van onze club en haar activiteiten.

    Maar dat betekent vernieuwen, verjongen, veranderen. Breken met gewoonten en tradities. Experimenteren met nieuwe zaken. Nieuwe dingen doen en bestaande dingen anders doen. Wanneer je doet wat je altijd gedaan hebt, krijg je enkel datgene wat je altijd al gehad hebt. Als we dus iets anders willen krijgen, zoals verjonging in het ledental, dan gaan we iets anders moeten doen. Geen speld tussen te krijgen.

    En zie, dat is het proces dat we de laatste paar jaren hebben opgestart. Eerst wat aarzelend, maar de laatste maanden heel duidelijk zichtbaar. We durven experimenteren.

    En onze leden? Ze applaudisseren, meneer!

    Eigenlijk moet ik zeggen: we durven opnieuw experimenteren. In haar beginjaren experimenteerde deze club meer dan nu. Marathonritten en meerdaagse fietsuitstappen in binnen- en buitenland, Ardennen offensieven en tweedaagsen naar de kust en weer, ja zelfs regelmatig nieuwe tochten... door de leden zelf verkend. Toen was alles nieuw en onbekend. Vandaag wordt elk jaar op 1 mei naar Bon-Secours gefietst en staat om de 2 jaar Mallorca op het programma. En als we niets ondernemen, dan blijft dat nog lang zo. Conservatieve inertie.

    Twintig jaar routine wiegt een vereniging in slaap. Voilà, dat is nu voorbij, we laten ons niet zoals een kikker doodvriezen op een lenteavondwarm stenen tuinpad. We zijn wakker!

    Jazeker, het was hoog tijd voor een nieuwe wind door onze club. En die wind zit goed. Wij doen bijgevolg voort op de ingeslagen weg, hé mannen?

     

    Omgaan-met-verandering-kleine-succesjes-vieren.jpg

  • Goede benen

    IMG_0071.JPG

    Een maand is het nu geleden sedert mijn benen terug fietswaardig geworden zijn. Ik volg zonder al te veel moeite mijn collega's in de A-groep en - geheel tot mijn eigen verstomming - kan ik nu en dan zelfs 'geweldig' uithalen. Zoals na een rit door de Vlaamse Ardennen op 50x21 de Berendries op stoempen. Mijn stuur kraakt er nog van.

    Of vandaag, daags na een pittige klimtraining in het Pays des Collines, gezwind met de groep naar de Zennevallei fietsen en zowaar genieten van nog meer klimwerk op Beerselberg en Bruineput. Ja zelfs de 120 heuvelende kilometers door het Pajottenland deden mij amper naar mijn reserves grijpen. I'm feeling Olympic again.

    Dat mijn conditie minstens goed te noemen is, valt ook af te leiden uit de aard van mijn trainingsparcours gisteren. Frasnes opzoeken en daar enkele hellingen meepikken zoals Haut-Breucq en Bourliquet, dat doet een mens alleen als die gebruik kan maken van... goede benen.

    IMG_0072.JPG

  • Een folieke ...

    ... dat op een obsessie begint te gelijken. Ja, dat is het geworden, noch min noch meer, een obsessie!

    Ooit en passant voor de lol mee begonnen, vlakbij het British Museum in Londen - omdat het mooie blauwe ritme mij boeide.

    Daarna herhaald in andere locaties.

    En nu kan ik geen stad meer bezoeken of ik loop al te turen, speurend naar waar ze staan. Het fototoestel gereed in de aanslag.

    Waarover ik het heb?

    Hier, oordeelt u zelf maar ...

    ***

    2011-10-12 12.01.45.jpg

    2011-10-13 15.52.32.jpg

    2011-10-13 15.52.59.jpg

    2011-10-13 15.54.10.jpg

    2012-03-09 13.38.15.jpg

    DSC01175.JPG

    DSC03094.JPG

    DSC03488.JPG

    DSC05022.JPG

    DSCI0026.JPG

    DSCI9000 (2).JPG

    DSCI0065.JPG

    DSCI0006.JPG

    DSCI0008.JPG

    _DSC0765.JPG

     

    Soms valt het wat tegen en zijn er zo goed als geen fietsen te fotograferen. Allemaal gepikt, denk ik.

    DSC02665.JPG

    ***

    Zoals ik al zei, een folieke dat veranderd is in een obsessie. Meer moet u er niet achter zoeken.

    Een volgende keer beloof ik u ietwat ernstiger en leerzamer te berichten. Echt waar! 

     

    PS:  Mocht u interesse krijgen in het onderwerp: kent u de Bike-sharing Blog ( bike-sharing.blogspot.be/ ) ?