Les routes cyclables d'Annecy

Eindelijk wat tijd gevonden om iets te posten. Het leven hier in Annecy is goed gevuld. En het is hier ook warm, mensen, verschrikkelijk warm. Vandaag 39 graden volgens de weerman. En dat duurt hier zo al een ganse week.

Ik heb nochtans wat 'post-bare' verhalen. Verhalen van op en rond de pistes cyclables van Annecy.

Kent u de 'pistes cyclables'? Neen? Dat is dit:

DSCI0094.JPG

Brede fietspaden dus. Gescheiden van het autoverkeer. Frankrijk is op de goede weg. Binnen een paar jaren zal men via zo'n 'befietsbare wegen' helemaal rond het meer van Annecy kunnen fietsen. Nu is enkel de linkeroever in gebruik. Ook langs de grote uitvalswegen vanuit Annecy liggen al diverse tracés 'piste cyclable'. Asfaltlinten. Geen beton, geen "brikskes" of "dallen". Glad asfalt, zoals men ook aan auto's aanbiedt.

Welnu, op zo'n cyclabel tracé start mijn eerste verhaal.

***

Het is zondag 12 juli en, mijn club-programma getrouw, heb ik een ritje met de fiets gepland. Clubmaat Edwin heeft mij enkele parcours in de omgeving van Annecy aanbevolen. Ik ga vandaag de Col de la Forclaz oprijden.

Gestart vanuit Argonay kies ik de D16 richting Thônes. Ik beland heel snel op zo'n afgescheiden fietspad en dat gaat goed ... tot het eerste rond punt. Waar is het vervolg van de route cyclable? Welke richting moet ik hier uit?

Een tweede fietser heeft mij ingelopen. Die volgt mij naar de overkant van de rotonde. Ik excuseer mij dat ik de weg niet te best ken - zeg maar: totaal niet ken - en ik vraag hem waarheen hij rijdt.

- Thônes et le Col de la Forclaz, is het antwoord.

Bingo!

- Même destination pour moi.

We besluiten 'de facto' om samen verder te rijden. Zoals dat coureurs past, is het eerste wat je doet: de fiets en de benen van je tegenstander monsteren. Een B-twin veloke, ziet er goed materiaal uit. Geen conclusies mogelijk. Ongeschoren benen ... Oei: 2 mogelijkheden: ofwel een gelegenheidsfietser, ofwel zo een van die knoestige klimmers die mij seffes los uit het wiel gaat fietsen. Een zaak valt mee: de kerel kent hier blijkbaar zijn weg. Goed zo!

Een paar kilometer verder vissen we een derde cyclist op.

- Il a le même vélo que moi, zegt de B-twin rijder.

Nog een B-twin dus. Een Engelstalige Fransman, ook op weg naar Thônes. Ons pelotonnetje groeit en even zie ik ons in gedachten al terug in Annecy arriveren met een groep van 10 - 15 man. Wishful thinking vaneigens, want reeds in Thônes splitsen onze wegen. De Franglais rijdt door naar la Clusaz en Col de la Croix Fry. De rest van het peloton draait de weg op naar Col du Marais.

- Doet u sport? vraag ik mijn gezel.

- Je fais de la natation. Dit is pas mijn vierde rit met de fiets. Ik wil wat op uithouding trainen.

Het blijkt dat onze maat, M, aan zwemcompetitie doet op hoog niveau. Franse nationale ploeg. 50 en 100 meter crawl en 'papillon'. Achteraf opgezocht: diverse nationale en internationale medailles en clubrecordhouder.

Allee vooruit, ik ben hier dus niet met de eerste de beste op weg. Ik zwijg wijselijk over mijn eigen palmares. :-)

Col de Marais zijn we boven zonder dat we er erg in hebben.

- Ah, on est déja au sommet! Ik had het lastiger verwacht, zegt onze zwemkampioen.

De Marais is dan ook geen col om over naar huis te schrijven.

We gaan de afdaling in. Ik heb mijn maat verteld dat ik ooit een demo kreeg van een ex-profrenner in de afdaling van Col de Murs. Dat ik daar toen geleerd heb om goed te dalen. Met vertrouwen volgt hij mij op zo'n 15 à 20 meter. Ik draag er zorg voor om een zuivere lijn te volgen. We komen vlot en veilig de berg af. Onze volgende hindernis is Col de la Forclaz.

*** 

- Ca commence ici? vraag ik.

- Oui! C'est la Forclaz!

Onmiddellijk krijgen we een steil stukje Alpe d'Huez aangeboden. We gaan naar de kleine molen. De triple van M heeft 29 tanden op het kleinste kamwiel.

- Dat moet zeker gaan, antwoord ik hem. Ooit reden wij cols op met vooraan een blad van 42 tanden. Dat ging ook.

Terwijl ik rustig mijn 34 x 26 pedaleer, hoor ik onze vriend zwaar ademhalen en koortsig naar een ritme zoeken op de 29.

- Tracht uw ademhaling comfortabel te krijgen.

DSCI0077.JPG

We klimmen voort. Het gemiddeld stijgingspercentage flirt een paar keer met 11% en op een warme dag zoals vandaag (temperaturen boven 30 graden) kan dat best wat uithouding trainen.

Terwijl bij M de donkere zonnebril af gaat en ook het truitje al half open staat, zit ik als 'coole' kikker naast hem maar wat te zeveren:

- Dat wij op onze eerste col destijds, de col du Sapenay, naar de schaduwen van de telefoonpalen toe reden.

- Dat voor iemand die net de Stelvio heeft opgereden er dit jaar niets meer zo lastig is.

- Dat de lastigste stukken van de Col de la Forclaz, de stukken ... in de zon zijn.

- Dat mijn maat precies naar water tracht ... à 2 mètres de profondeur! (ik weet het, heel cynisch :-) 

 

Soit, mijn bijzondere 'coaching' helpt blijkbaar, want M bereikt rood aangelopen de top van de Forclaz: "Ik had de top niet bereikt zonder u.". Allez, dus toch een goede daad gesteld.

DSCI0078.JPG

Na de klim van de Forclaz volgt een mooie afdaling tot aan het meer. Ik laat mij door M terug naar Annecy gidsen. Vanaf november zit die terug volop in de zwemcompetitie. Hij heeft dus nog wat tijd om verder op uithouding te trainen.

- De Galibier, raad ik hem aan, de Galibier, als je ooit de kans hebt, dat is pas uithouding.

Maar ik besef dat wielrennen en zwemmen twee heel verschillende sporten zijn, en dat een zwemmer misschien niet zo gebrand is om cols 'hors catégorie' op te klauteren, niet voor het plezier, en misschien ook niet als uithoudingstraining. Cols opklefferen is immers meer iets voor Mieren. En echte Mieren zwemmen niet. 

***

Nog dit: na mijn Forclaz-toerke zal ik in de streek van Annecy nog 2 ritten rijden. En telkens zal ik speciaal volk ontmoeten. In een volgende post meer daarover.

Commentaren

  • Zaaaaalig :-D

De commentaren zijn gesloten.