• 10 jaar Marmotte

    lamarmotte.jpg

    Vooraleer de maand juli voorbij is moet ik hier nog een gedenkplaat oprichten. Een virtuele gedenkplaat. Een aandenken aan de eerste Marmotte-expedities van onze eigen clubkompanen.

    10 jaar geleden, in 2005, namen Eric, Bart & co deel aan de officiële cyclosportieve, maar het zou vooral de prestatie zijn van onze maat Johan, 'Jaco' voor de vrienden, die al eerder in 2005 het parcours (+ een extra col, de Mollard) solo zou afleggen.  

    In 2006 zou Jaco samen met een gans ploegske teruggaan om het mythische parcours nogmaals te rijden. Datzelfde jaar zou ikzelf ook kennis maken met Croix de Fer, Télégraphe, Galibier en Alpe d'Huez. Het verhaal van de Mieren was geboren.

    De gedenkplaat bevindt zich elders op deze blog: het is het heroïsche verhaal dat Jaco optekende in 2006. Ik heb Jaco's relaas respectvol bij mijn eigen verslagen geplaatst: op de pagina  "De Mieren van de Galibier".

    http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/de-mieren-van-de-galibier.html

     

    Tiens, bekruipt mij daar nu plots de zin om dit alles volgend jaar met de gepaste eer te gaan vieren?

    Afspraak in 2016 op de Galibier? 

     

    Telegraphe.jpg

  • Col des Aravis

    Donderdag 16 juli.

    Vandaag mijn laatste fietsrit hier in Annecy. Morgen gaat het huiswaarts, met de auto. Het belooft opnieuw een warme dag te worden en om kwart na 8 ben ik de deur al uit, op weg naar Annecy en zijn meer. Bestemming vandaag is de col des Aravis vanuit Flumet. Die hebben we intussen al met de auto gedaan en heel lastig oogt les Aravis niet. Maar gemakkelijk mag ook. Mij hoor je niet klagen.

    Piste cyclable op de linkeroever. Ik loop een groep in van een man of 10. Excuseer van 6 man en 4 dames. De groep rijdt rustig. Het is telkens ook opletten bij het 'nemen' van de talrijke 'poortjes' op de piste. Een voor een er door. TCC - Twickenham Cycling Club staat op enkele truitjes te lezen.

    - Where is Twickenham? vraag ik aan de hekkesluiter achteraan.

    - South-west London. We're here for a week.

    Ik verneem dat Twickenham Cycling Club geen klein clubje is: zo'n 500 leden. Vijfhonderd! Hallo zeg! Er wordt in verschillende groepen gefietst. Zowel in competitie als recreatief. Maar mijn gesprekspartner neemt aan andere competitie deel, zegt hij: running.

    - Marathon?

    - Yeah. New York, London, Berlin, Boston, Chicago, Paris,...

    Hij somt mij een indrukwekkend lijstje op. Maar zelfs 1 marathon is voor mij al indrukwekkend.

    - Ever done Brussels?

    - No.

    - Should do that one. It's the toughest.

    Laat ik maar wat reclame maken, nietwaar! Ik voeg er eerlijkheidshalve bij dat ik het zelf bij halve marathons hou en dat ik dat al ver genoeg vind. 

    Een poortje verder beland ik naast een van de dames in het gezelschap. Ik vraag haar of er veel vrouwen in de club zijn aangesloten.

    - Oh. Fifty-Sixty-ish.

    Oeps, dat zijn er enkele meer dan de 3 dames in onze club.

    - Het vrouwen-wielrennen zit in de lift, vertelt zij mij. Steeds meer dames op de fiets.

    Zou dat ook naar onze contreien overslaan?, zit ik te denken.

    Wat later houden de TCC-ers halt (voor een tussenstop?). Ik zet mijn weg solo verder richting Ugine.

    ***

    In Ugine wacht mij een verrassing. Ik ben van plan de D1212 te volgen tot Flumet en de voet van Les Aravis, maar een route barrée beslist er anders over. Ik krijg een déviation aangeboden. Die stond niet in mijn programma.

    DSCI0114.JPG

    Wat baat het dat een col 'Ouvert' is, als de weg er naartoe hermetisch dicht is. Plaisanteries!

    De omleiding kronkelt links omhoog, door het dorp van Ugine. Even vrees ik ook de Col de l'Arpettaz cadeau te krijgen, maar gelukkig splitst de weg honderd meter verder: het wordt minder erg ...

    DSCI0115.JPG

    Een geur van verschroeid plastic achtervolgt mij tot ik het dorp goed en wel door ben en het bos bereik. Ik verdenk de grote 'usine' van Ugine de atmosfeer hier te verpesten. Intussen blijft de weg klimmen. Misschien is dit niet de Arpettaz, maar het voelt verdorie echt 'col' aan vooraleer ik Héry sur Ugine bereik. Even verder begint eindelijk de afdaling.

    ***

    In Flumet ga ik linksaf en begint de klim van Col des Aravis. Vanuit Flumet is deze col vrij gemakkelijk te noemen. Er zitten een paar kilometer in aan 2 en 3% gemiddeld, en verder gaat het stijgingspercentage naar een schappelijke 7 en 8%. De doortocht door het bergdorp La Giettaz kort de klim mentaal een heel stuk in en eens voorbij La Giettaz ben je binnen de kortste keren boven op de col.

    _DSC2663.JPG

    Niet vergeten om boven even achterom te kijken: daar ligt immers de Mont Blanc te blinken.

    _DSC2667.JPG

    Na Les Aravis zet ik koers naar de Col de la Croix Fry. Een klim van 4 kilometer. Het is middag. De zon zit hoog en brandt op de rug. La Croix Fry is mijn laatste col deze vakantie, er rest mij nog een afdaling naar Thônes en verder de brede weg naar Argonay. 

    Bovenop la Croix Fry is er een mooi groot 'restaurant-bar'-terras: "Les Rosières". Met een gerust geweten zet ik er mijn fiets aan de kant en tracteer ik mijzelf op une grande bierre pression. Het is welletjes geweest. Santé!

    Croix Fry.png

  • Le Semnoz, Pont de l'Abîme en Quatorze juillet

    Dinsdag 14 juli. Quatorze juillet. 

    Het is kwart na 9 wanneer ik mij de helling van Argonay naar Annecy laat af bollen. Weinig verkeer in het stadscentrum: ik hoef niet al te assertief mijn plaats op de weg op te eisen. Waar geen fietspaden liggen, tonen geschilderde figuren op het wegdek waar je als fietser best rijdt. De beperkte beschutting die een beetje verf kan bieden. Als fietser ben je met weinig al tevreden.

    9u34. Ik neem een eerste foto van mijn beklimming van de Semnoz-helling. Le Semnoz. Vroeger heette dat - als ik mij niet vergis - Crêt de Châtillon. Althans zo ken ik dat uit de gewijde Tourgeschiedenis. Maar nu is dat dus de Semnoz. 

    - Quinze kilomètres jusqu'au sommet, had M mij verteld. Moest ik zeker doen. Ook Edwin had de Semnoz in zijn lijstje staan.

    ***

    Le Semnoz. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat men zoiets in dezelfde stijl wou als Le Ventoux en dat men om die reden de naam heeft aangepast. Le Semnoz. Een berg om u tegen te zeggen. De top ligt op 1699 meter hoogte. Twee jaar geleden kwam de Tour voor de eerste maal boven aan op le Semnoz, een col buiten categorie. Het was de voorlaatste tourrit en de rituitslag sprak boekdelen:

    Classement de la 20e étape 1. Nairo Quintana (Movistar) : 3h39'04"2. Joaquin Rodriguez (Katusha) : 18"3. Christopher Froome (Sky) : 29"4. Alejandro Valverde (Movistar) : 01'425. Richie Porte (Sky) : 02'176. Andrew Talanski (Garmin) : 02'27"7. Alberto Contador (Saxo) : m.t. John Gadret (AG2R) : 02'48"9. Jesus Hernandez (Saxo) : 02'55"10. Roman Kreuziger (Saxo) : m.t


    En savoir plus : http://sport.gentside.com/tour-de-france-2013/tour-de-france-2013-nairo-quintana-vainqueur-a-annecy-semnoz-resultat-et-palmares-de-la-20e-etape_art39729.html          Copyright © Gentside Sport 

    Semnoz 10.png

    Om maar te zeggen: dit bergske is geen kattepis, zeker niet 's morgens als opwarming na het ontbijt. Het stijgingspercentage ligt grotendeels rond 9% en ik knabbel rustig de meters op. De brede asfaltweg loopt zowat volledig door het bos en de koelte van de schaduw is welgekomen.

    Op de top valt weinig te beleven. Weliswaar een mooi uitzicht op de bergen rondom en op een tipje van het meer, maar er is teveel nevel om de Mont Blanc te kunnen zien. Een paar foto's en een selfie later zet ik mijn weg verder, richting Pont de l'Abîme.

    ***

    scannen0001.jpg

    Pont de l'Abîme, juli 1982

    Pont de l'Abîme wordt mijn verste punt. Ik ben hier ooit nog geweest. In juli 1982 om precies te zijn, samen met 4 copains, tijdens de rit over 'Le Revard'. 

    De afgrond is er nog. De brug ook. Maar het caféterras waar ik wel een Perrier had kunnen verteren, dat caféterras is er niet meer. Het café ook niet. Tout a disparu. Als fietser moet je met weinig tevreden zijn.

    IMG_0427.JPG

    Pont de l'Abîme, juli 2015

     ***

    In de terugweg wacht mij een klim van 7 km naar Col de Leschaux. De zon brandt. Rustig aan. Het is nationale feestdag. Niet forceren. Mijn tijd nemen. Een paar tragere fietsers voorbij rijden. Enkele foto's nemen. Koekje eten. Drinkbus vullen. De tragere fietsers een tweede maal voorbij rijden. Het leven op de flanken van een col.

    En dan, in de afdaling, rijdt daar midden van de weg plots een coureur zonder fiets. Een skiër! Een gast op rollerskis duwt zich met zijn sticks voort en gaat dan in lage skihouding de berg af. Als dat niet weer een speciaal geval is!

    Leschaux 1.png

    Ik laat mij tot naast de skiër bollen. Zijn tricolore 'cuissard' intrigeert mij.

    - Bonjour! Je vois que vous portez aussi les couleurs tricolores! 

    Ik wijs naar mijn club-koersbroek. Ik draag op deze quatorze juillet uiteraard mijn 'Frans tenue'.

    - Et oui! Je fais partie de l'équipe française de roller-ski et j'ai mis mon cuissard d'équipe.

    Meteen is mijn curiositeit pas extra geprikkeld. 

    - Hoe snel gaat u daarmee?

    - Quarante.

    Hij is vanmorgen eveneens vertrokken vanuit Annecy. Een ritje van dik 40 kilometer met daarin col de Leschaux. Op roller-skis, hij liever dan ik. Ik dacht dat cols opfietsen best lastig kon zijn, maar dit lijkt pas echt corvée.

    - Chapeau pour ce que vous faites!

    - Oh, antwoordt hij, C, mij, ik doe ski-de-fond in de winter en 's zomers roller-ski. Dit is mijn training.

    In september gaat in Italië, in Val di Fiemme, het Wereldkampioenschap Roller-ski door. Onze vriend C zal er met zijn ploegmaten de franse kleuren verdedigen. ( http://www.visitfiemme.it/en/italian-style-and-events/events/roller-ski-world-champs )

    Ik vraag of ik een paar foto's mag nemen van zijn effort; ik stuur ze hem door. "Pas de problème!"

    Leschaux 2.png

    Eens terug naast het meer wens ik de fond-skiër succes met zijn training en vaneigens ook met het kampioenschap. De piste cyclable brengt mij terug naar Annecy.

    Cyclable ... het woord krijgt plots een andere betekenis.

    ***

    De tricolore dag sluiten mijn eega en ikzelf af met het genieten van een prachtig feu d'artifice aan het meer van Annecy. Yep, de Fransen, ze kennen er wat van! 

    IMG_0454.JPG

      Allons, enfants de la Patrie ...

  • Les routes cyclables d'Annecy

    Eindelijk wat tijd gevonden om iets te posten. Het leven hier in Annecy is goed gevuld. En het is hier ook warm, mensen, verschrikkelijk warm. Vandaag 39 graden volgens de weerman. En dat duurt hier zo al een ganse week.

    Ik heb nochtans wat 'post-bare' verhalen. Verhalen van op en rond de pistes cyclables van Annecy.

    Kent u de 'pistes cyclables'? Neen? Dat is dit:

    DSCI0094.JPG

    Brede fietspaden dus. Gescheiden van het autoverkeer. Frankrijk is op de goede weg. Binnen een paar jaren zal men via zo'n 'befietsbare wegen' helemaal rond het meer van Annecy kunnen fietsen. Nu is enkel de linkeroever in gebruik. Ook langs de grote uitvalswegen vanuit Annecy liggen al diverse tracés 'piste cyclable'. Asfaltlinten. Geen beton, geen "brikskes" of "dallen". Glad asfalt, zoals men ook aan auto's aanbiedt.

    Welnu, op zo'n cyclabel tracé start mijn eerste verhaal.

    ***

    Het is zondag 12 juli en, mijn club-programma getrouw, heb ik een ritje met de fiets gepland. Clubmaat Edwin heeft mij enkele parcours in de omgeving van Annecy aanbevolen. Ik ga vandaag de Col de la Forclaz oprijden.

    Gestart vanuit Argonay kies ik de D16 richting Thônes. Ik beland heel snel op zo'n afgescheiden fietspad en dat gaat goed ... tot het eerste rond punt. Waar is het vervolg van de route cyclable? Welke richting moet ik hier uit?

    Een tweede fietser heeft mij ingelopen. Die volgt mij naar de overkant van de rotonde. Ik excuseer mij dat ik de weg niet te best ken - zeg maar: totaal niet ken - en ik vraag hem waarheen hij rijdt.

    - Thônes et le Col de la Forclaz, is het antwoord.

    Bingo!

    - Même destination pour moi.

    We besluiten 'de facto' om samen verder te rijden. Zoals dat coureurs past, is het eerste wat je doet: de fiets en de benen van je tegenstander monsteren. Een B-twin veloke, ziet er goed materiaal uit. Geen conclusies mogelijk. Ongeschoren benen ... Oei: 2 mogelijkheden: ofwel een gelegenheidsfietser, ofwel zo een van die knoestige klimmers die mij seffes los uit het wiel gaat fietsen. Een zaak valt mee: de kerel kent hier blijkbaar zijn weg. Goed zo!

    Een paar kilometer verder vissen we een derde cyclist op.

    - Il a le même vélo que moi, zegt de B-twin rijder.

    Nog een B-twin dus. Een Engelstalige Fransman, ook op weg naar Thônes. Ons pelotonnetje groeit en even zie ik ons in gedachten al terug in Annecy arriveren met een groep van 10 - 15 man. Wishful thinking vaneigens, want reeds in Thônes splitsen onze wegen. De Franglais rijdt door naar la Clusaz en Col de la Croix Fry. De rest van het peloton draait de weg op naar Col du Marais.

    - Doet u sport? vraag ik mijn gezel.

    - Je fais de la natation. Dit is pas mijn vierde rit met de fiets. Ik wil wat op uithouding trainen.

    Het blijkt dat onze maat, M, aan zwemcompetitie doet op hoog niveau. Franse nationale ploeg. 50 en 100 meter crawl en 'papillon'. Achteraf opgezocht: diverse nationale en internationale medailles en clubrecordhouder.

    Allee vooruit, ik ben hier dus niet met de eerste de beste op weg. Ik zwijg wijselijk over mijn eigen palmares. :-)

    Col de Marais zijn we boven zonder dat we er erg in hebben.

    - Ah, on est déja au sommet! Ik had het lastiger verwacht, zegt onze zwemkampioen.

    De Marais is dan ook geen col om over naar huis te schrijven.

    We gaan de afdaling in. Ik heb mijn maat verteld dat ik ooit een demo kreeg van een ex-profrenner in de afdaling van Col de Murs. Dat ik daar toen geleerd heb om goed te dalen. Met vertrouwen volgt hij mij op zo'n 15 à 20 meter. Ik draag er zorg voor om een zuivere lijn te volgen. We komen vlot en veilig de berg af. Onze volgende hindernis is Col de la Forclaz.

    *** 

    - Ca commence ici? vraag ik.

    - Oui! C'est la Forclaz!

    Onmiddellijk krijgen we een steil stukje Alpe d'Huez aangeboden. We gaan naar de kleine molen. De triple van M heeft 29 tanden op het kleinste kamwiel.

    - Dat moet zeker gaan, antwoord ik hem. Ooit reden wij cols op met vooraan een blad van 42 tanden. Dat ging ook.

    Terwijl ik rustig mijn 34 x 26 pedaleer, hoor ik onze vriend zwaar ademhalen en koortsig naar een ritme zoeken op de 29.

    - Tracht uw ademhaling comfortabel te krijgen.

    DSCI0077.JPG

    We klimmen voort. Het gemiddeld stijgingspercentage flirt een paar keer met 11% en op een warme dag zoals vandaag (temperaturen boven 30 graden) kan dat best wat uithouding trainen.

    Terwijl bij M de donkere zonnebril af gaat en ook het truitje al half open staat, zit ik als 'coole' kikker naast hem maar wat te zeveren:

    - Dat wij op onze eerste col destijds, de col du Sapenay, naar de schaduwen van de telefoonpalen toe reden.

    - Dat voor iemand die net de Stelvio heeft opgereden er dit jaar niets meer zo lastig is.

    - Dat de lastigste stukken van de Col de la Forclaz, de stukken ... in de zon zijn.

    - Dat mijn maat precies naar water tracht ... à 2 mètres de profondeur! (ik weet het, heel cynisch :-) 

     

    Soit, mijn bijzondere 'coaching' helpt blijkbaar, want M bereikt rood aangelopen de top van de Forclaz: "Ik had de top niet bereikt zonder u.". Allez, dus toch een goede daad gesteld.

    DSCI0078.JPG

    Na de klim van de Forclaz volgt een mooie afdaling tot aan het meer. Ik laat mij door M terug naar Annecy gidsen. Vanaf november zit die terug volop in de zwemcompetitie. Hij heeft dus nog wat tijd om verder op uithouding te trainen.

    - De Galibier, raad ik hem aan, de Galibier, als je ooit de kans hebt, dat is pas uithouding.

    Maar ik besef dat wielrennen en zwemmen twee heel verschillende sporten zijn, en dat een zwemmer misschien niet zo gebrand is om cols 'hors catégorie' op te klauteren, niet voor het plezier, en misschien ook niet als uithoudingstraining. Cols opklefferen is immers meer iets voor Mieren. En echte Mieren zwemmen niet. 

    ***

    Nog dit: na mijn Forclaz-toerke zal ik in de streek van Annecy nog 2 ritten rijden. En telkens zal ik speciaal volk ontmoeten. In een volgende post meer daarover.

  • De Tour 2015. Jazeker, wij kunnen goed fietsen!

    Een ander moment, een andere koers.

    Maar de beelden blijven herkenbaar.

    Jazeker, wij kunnen goed fietsen!

    Twijfelt iemand daaraan?

     

    quelques-chutes-pas-mal.jpg