• Doelen stellen

    9200000041138525.jpgObsessie. Een boek geschreven door ene Bas Pronk.

    Over zijn streven naar een gouden brevet in de Marmotte van 2014. De voorbereiding, na een mislukte poging voor goud in 2013, en de uiteindelijke rit naar de bekroning van zoveel inspanning.

    Ik heb het boek net uit. Het leest als een trein. En oh, wat is dit alles heel herkenbaar. Ook ikzelf kon, na het débacle van het jaar voordien, in 2007 de voldoening proeven van een 'brevet d'or' in de enige echte Marmotte.

    Pronk: "Ik ben bij bocht 4. Nu komt het meest zware stuk. Niet door de steilte, maar door de lengte. De afstand tussen bocht 4 en bocht 3 is oneindig lang."

    Navidad: "Tegenwind. Bocht 3 ligt verdomme ver! VOL HOU!" 

    Dit boek is een aanrader voor al wie Marmotte ambities koestert. Of voor al wie nog eens wil proeven van de lange inspanningsweg naar de hoge doelen van deze top-klassieker.

    ***

    Over doelen stellen gesproken, stilaan tekenen de eerste streefdoelen voor 2016 zich af in mijn kalender: deze zomer staan les Lacets de Montvernier en de Mont Ventoux op het menu. Een gouden medaille is niet vereist. We kunnen de voorbereiding rustig aanpakken. Zonder al te veel obsessie.

  • De warmste 17 december ooit

    warmste 16 december.png

     

    17 december. 19 uur.

    Een looptochtje langs de kasseien van de Congoberg. In loopshort en T-shirt met korte mouwen. Niet echt de gebruikelijke outfit voor deze tijd van het jaar. De buitenthermometer toonde 16 graden. Dit lijkt inderdaad de warmste 17 december ooit. Moeten we daar nu blij om zijn? Als loper wel zeker?

  • Winter miles ...

    ... Summer smiles.

    Dat was de uitdrukking die mij gisteren door het hoofd bleef rollen tijdens mijn 3 uur durend trainingsritje "in weer en wind".

    Wind uit een nadelige, zuidwestelijke hoek tijdens het eerste deel van mijn rit. Vanaf Gellingen nog wat motregen op mijn smoel. Een mens moet er wat voor over hebben om de conditie tijdens de wintermaanden op een redelijk peil te houden. Gelukkig is het niet echt koud. Ik heb zin om te fietsen en vanaf Gellingen brei ik aan mijn toerke nog een ommetje bij langs Rebecq en Oeudeghien. In Oeudeghien draait mijn voorwiel de Rue du Quesne in. Ik volg.

    Nu we hier zijn kunnen we evengoed de Rue Sartiau eens opklauteren. Goed steil. Klein verzetje. Korte pijn. Mooi uitzicht boven op een grijsgelucht Pays des Collines. Vanaf nu zit de wind "in't gat" en tevreden bol ik over Lessen huiswaarts. 77 kilometer zal mijn toerke worden. Dat is genoeg voor december. En morgenvroeg mag ik uitslapen. Ik ben een contente mens.

  • Schijfremmen

    - Schijfremmen?

    Serge kijkt mij schertsend aan.

    - Is daar iets mis mee?

    - Ik weet zo niet, hoor. Dat is geen zicht hee. Op een mountainbike, ja. En een crossvelo. Maar op de weg? Dat ga ik moeten bestellen.

    Schrijfremmen dus. Als Bibi dat in zijn kopke steekt, krijg het er maar uit.

    Discs. Dat is zowel sneller als langer snel kunnen gaan vooraleer je in een afdaling je remmen dicht gooit. Echt dalen als een valk. Als een steen naar beneden en op 't eind de pistons dicht. Zo moet dat zijn.

    Het zal mij worst wezen dat de UCI de profs in 2016 nog niet toestaat om in competitie met schijfremmen uit te pakken. De UCI heeft wat tijd nodig om vernieuwing te begrijpen. Maar laat dan het jaar nadien, in 2017, Peterken (*) eens met schijfremmen aan een afdaling beginnen, ge gaat wat zien!

    (*) Sagan

    Op allerlei internetfora kan je de voor-en tegenstanders hun argumenten horen oprakelen. Tussen de lijnen zie ik dat velen van hen niet snappen wat dalen is, of wat een rem aan je rijstijl kan doen tout court. Die zullen dat nooit snappen. Zo een typische welles-nietes conversatie kan je hier lezen:

    http://www.cyclingweekly.co.uk/news/latest-news/the-disc-brakes-debate-are-they-necessary-on-road-bikes-157272

    Aan ieder zijn gedacht natuurlijk.

    Hier is nog een interessant artikel over het nut van schijfremmen op road bikes:

    http://www.bikeradar.com/road/gear/article/disc-brakes-everything-you-need-to-know-bikeradar-45859/

    Mij intrigeert vooral de enquête op het einde, de 'wisdom of the crowd':

    disc brakes on road bikes.png

    Jazeker, ook ik denk dat disc brakes een 'great upgrade' zijn. Wordt dat bijgevolg binnenkort een nieuw véloke voor bibi? Bwa... Wat zouden we zeggen?

  • You are not good enough!

    Niet goed genoeg. 

    Het zindert nog na in mijn hoofd. Ik was er niet goed van.

    foto.JPG

    Misschien vroeger heel goed geweest, maar nu niet meer. Niet meer om met ons mee te rijden. Wie in zo'n geval is kan beter zijn geluk elders zoeken.

    Zo'n verdict komt hard aan. Dat is even slikken. Gelukkig had ik een pint in mijn handen en kon ik dit confronterend oordeel daar toch even doorspoelen.

    Pas op, we zijn onder vrienden heel open met mekaar. Er kan dus al eens wat harde waarheid op tafel komen. En we verteren, vergeven en vergeten dat dan wel. Maar nu, nu was 't er toch op, hoor!

    Een troost? Er zouden er nog zijn die niet goed genoeg meer presteren om nog mee te bollen. Mensen die dat van zichzelf weten. Volk dat slimmer is dan schrijver dezes. Als de heren even willen opkrassen, kan de rem er af en kan de lat hoger. 

    *** 

    Fwoe! Wat moet een mens daar nu mee?

    Juist, het durft bij momenten al eens te hevig te gaan naar bibi zijn goesting.

    Juist, ik zou beter mijn energie inzetten op 1 sport in de plaats van 2. Toch op mijn leeftijd.

    Juist, ik had beter een job gezocht in een bedrijf dichter bij huis, zodat ik elke dag met de fiets naar het werk zou kunnen bollen. 

    Want juist, ik rijd tijdens het zomerseizoen amper 2 keer in de week. En dat is te weinig! Dat weet je toch!

    En juist, mijn idealistische ideeën over "kop doen" raken geen hout. Utopie! Iedereen ziet toch dat de gangbare manier om kop te doen helemaal anders is! Waarom daar zo koppig blijven over doen? Man, pas u toch aan!

    Ja, wat moet een mens daar nu mee?

    Op mijn tanden bijten? Blijven proberen?

    Of toch opkrassen maar?

    ***

    Ik reed begin november aan net geen 29 per uur, met tegenwind, 90 kilometer ver naar de Antwerpse Kempen. Alleen. Op het fietspad.

    En gisteren kon ik zonder problemen samen met de maten 2,5 uur training afwerken in een rit waar de wind alleman ongenadig om de oren sloeg. Deed ik daar zelfs nog een stukje mee kop? Niet te geloven na meer dan 1 maand mijn fiets niet te hebben gezien.

    Maar ja, dat kan allemaal wel zijn, de boodschap is duidelijk: Man, you are not good enough! Anymore.

    Yep, het komt hard aan. Confronterend hard. Ik ga er echt eens moeten over nadenken...

    Not-Good-Enough.jpg