boeken

  • Doelen stellen

    9200000041138525.jpgObsessie. Een boek geschreven door ene Bas Pronk.

    Over zijn streven naar een gouden brevet in de Marmotte van 2014. De voorbereiding, na een mislukte poging voor goud in 2013, en de uiteindelijke rit naar de bekroning van zoveel inspanning.

    Ik heb het boek net uit. Het leest als een trein. En oh, wat is dit alles heel herkenbaar. Ook ikzelf kon, na het débacle van het jaar voordien, in 2007 de voldoening proeven van een 'brevet d'or' in de enige echte Marmotte.

    Pronk: "Ik ben bij bocht 4. Nu komt het meest zware stuk. Niet door de steilte, maar door de lengte. De afstand tussen bocht 4 en bocht 3 is oneindig lang."

    Navidad: "Tegenwind. Bocht 3 ligt verdomme ver! VOL HOU!" 

    Dit boek is een aanrader voor al wie Marmotte ambities koestert. Of voor al wie nog eens wil proeven van de lange inspanningsweg naar de hoge doelen van deze top-klassieker.

    ***

    Over doelen stellen gesproken, stilaan tekenen de eerste streefdoelen voor 2016 zich af in mijn kalender: deze zomer staan les Lacets de Montvernier en de Mont Ventoux op het menu. Een gouden medaille is niet vereist. We kunnen de voorbereiding rustig aanpakken. Zonder al te veel obsessie.

  • Un fantassin de la Grande Armée sur le Col de Jau

    Toen ik maandagochtend hier in Prades in koerstenue naar buiten stapte had ik mij niet verwacht om na één pas al rechtsomkeer te moeten maken. Regendruppels! Tiens, had men geen droog weer voorspeld? Miljaar, een godganse dag heeft de ene bui de andere opgevolgd, van fietsen geen sprake.

    Dinsdag - Col de Jau

    velo guide 66.pngDinsdagochtend, zelfde ritueel. Voor vandaag wordt - met een hogere probabiliteit - droog weer aangekondigd. Weliswaar met meer wind, maar die nemen we er graag bij. Met een smile op mijn smoel pomp ik wat extra lucht in mijn fietsbandjes en weg zijn we. Col de Jau wil ik oprijden en als de benen nog even meewillen, nadien ook Col de Mantet.

    De rit start langs Catllar en Molitg-les-Bains. Ik ben goed voor 23 kilometer klimplezier. Als gids heb ik een Michelinkaart bij (nummer 344 Aude, Pyrénées-Orientales). De Mio GPS die ik mij recent heb aangeschaft, heb ik afgedankt, maar dat is een apart hoofdstuk. Geef mij dan maar een Michelinkaart; alleen spijtig dat die dingen zo onhandig opvouwen.

    En terwijl we over gidsen bezig zijn: een aanrader voor fietstochten in deze streek is de VELO gids nummer 66: Itinéraires cyclistes en Pyrénées-Orientales. Deze gids beschrijft 28 fietstochten in de streek, plus een Traversée van les Pyrénées-Orientales in 5 etappes.

    Het gemiddeld stijgingspercentage van Col de Jau langs de zuidkant is zowat 5%, met pas vanaf halverwege percentages tot 7,5 en heel even 8%. Met mijn stage in de Hoge Pyreneeën eerder deze maand is dit een peulschil (uche...) Enkel de wind is vandaag spelbreker; in de laatste 100 meter tot de top blaast die mij zelfs bijna van mijn fiets.

    Onderweg geniet ik van een een zeer gevarieerd en adembenemend bergdecor. Daarvoor fietst een mens zie!

    DSCI0451.JPG

    DSCI0456.JPG

    Boven op de col, op 1506 meter, zoek ik in een kleine schuilhut beschutting tegen de hevige wind. Ik amuseer mij met het lezen van de namen en de korte tekstjes die op de balken van de hut zijn gegrafitteerd.

    - Op 4 september 2003 passeerden Rudy, Alain en Hubert hier tijdens hun coast-to-coast.

    - Eergisteren nog, 27 juli, noteerde ene P. Bomati: "A la mémoire de mon père Avec qui nous venions souvent au Col de Jau. Prades - Col de Jau 30 km en vélo"

    Maar de meest tot de verbeelding sprekende is deze:

    - "Rory Mc Donnell cycled with 37KG of baggage up this Bastard col on a really shit wet cold summer day ..."

    De zin zindert nog na wanneer ik even later mijn fiets weer vastgrabbel en ... priemende regendruppels voel. De hemel is grijs dichtgetrokken. Tijd om de afdaling te beginnen en te maken dat ik hier wegkom. Ik krijg er een Tourmaletgevoel bij. Of was het de Timmelsjoch?

    Beneden in Prades, op mijn kantelpunt naar de Col de Mantet neem ik het zekere voor het onzekere: het druppelt nog steeds. Col de Mantet zal voor een andere keer zijn. Ik zoek de gite op. Morgen komt nog een dag.

    ***

    - Zeg Navidad, wat komt de titel van deze post hier nu eigenlijk bij doen?

    Ja, dat is waar. Deze post gaat over Col de Jau. Dat had een betere vlag geweest om de lading hier te dekken. Maar ik had een andere vlag in gedachten. Laat mij de titel verwijzen naar het denkbeeld - en het bijbehorend melodietje - dat ik de ganse beklimming van de col tussen mijn oren had. Voel ik mij hier in deze lange inspanning immers geen infanterist van Napoleons leger, un fantassin de la Grande Armée? Zie immers wat ik zie als ik naar beneden kijk... de tricolore!

    Cols oprijden ... het is eens een andere vorm van Napoleon Games. Wat zou Rory Mc Donnell de hele beklimming gedacht hebben?

    http://www.youtube.com/watch?v=aVMzsYGGv4M

     fantassin grande armée.pngDSCI0523.JPG

     

     

  • Op zoek naar het geluk op 2 wielen

    Ride of my life.png

    Keek u gisteravond ook TV?

    Ik veronderstel van wel, zeker.

    BBC FOUR?

    Wablief? Neen? Hoe zegt u? Voetbal? Op Canvas? Ja, dat was inderdaad een beetje te verwachten. Argentinië - Nederland. Saai hee?

    Ik heb de eerste helft van de match gebrost. En mijn tijd beter besteed. Weliswaar ook met TV-kijken, maar ik zag tenminste een heel interessant programma: "Ride of my life". Het verhaal van Robert Penn over de bouw van zijn droomfiets. Hoe hij zichzelf een heel bijzondere koersfiets laat samenstellen met alleen de beste onderdelen zoals hij die zelf graag wil hebben. Een Reynolds 953 kader, een Cinelli stuurpen, DT Swiss wielen, Continental banden, een Campagnolo Record groep, een Brooks B17 zadel, enzovoort.

    Ride of my life-93.png

    Een leuke videoclip.

    En toegegeven... ik kende dat verhaal al.

    Rob Penn heeft immers zijn story ook in boekvorm vastgelegd. En ik heb dat boek:

    its all about the bike.png

    Penns verhaal leest heel vlot. Zeker een aanrader. Een boeiende afwisseling tussen de bouwfasen van zijn eigen nieuwe fiets, de technische evolutie van de vélo doorheen de jaren en de anekdotes over tal van fietslegendes: Cino Cinelli, Tullio Campagnolo, Gary Fisher,...

    Klein detail: het boek is in het Engels geschreven. Is dat een probleem?

    Nu, voor wie het programma op BBC FOUR heeft gemist, niet getreurd: daar is nog altijd YouTube!

    De volledige versie:  http://www.youtube.com/watch?v=leg9iYK-9E0

    en de verkorte clip:  http://www.youtube.com/watch?v=qo2EodFXJPg

    Ride of my life-8.png

  • De kunst van het dalen (1)

    kunst dalen.jpgNet een leuk boek uit gelezen: De kunst van het dalen, geschreven door Martin Bons, uitgegeven in 2013 bij Thomas Rap in Amsterdam. 219 bladzijden, vlot geschreven, leest als een trein, of beter als een renner die iet of wat een helling kan afdalen.

    In 26 hoofdstukjes krijg je een pak feiten en verhalen over de goede en minder goede dalers van het profpeloton door de jaren heen.

    Dalers 'grand cru': Lucien Aimar, Gastone Nencini, Frédéric Vichot, Rinus Waghtmans, Paolo Savoldelli... Tel er ook maar Jean-René Bernaudeau bij.

    Maar de verhalen gaan ook over Roger Rivière, Wim Van Est, Luis Ocana, Joseba Beloki, Pedro Horrillo, Fabio Casartelli,... Bekende en minder bekende drama's uit het wielerpeloton.

    Doorheen de verhalen zitten de do's & don'ts verweven van de kunst van het dalen. Voor zover je dalen kan aanleren. Daarover zijn de meningen verdeeld. Wie alvast geen daler is en het ook nooit zal worden, is de auteur, Martin Bons. Elk hoofdstuk begint met de ervaringen van Bons tijdens zijn afdaling van Col de la Croix-de-Fer. De man wil dolgraag een col kunnen afrijden zoals de profs. Bollen zonder continu in de remmen te knijpen. Sneller rijden dan 65km/h. Of het hem lukt? Wel euh... nou Moe... Verstomd

    ***

    Dalen. Dat is toevallig één van mijn specialiteiten. Stoer  Enfin, misschien is het wel mijn enige specialiteit. Toch de laatste jaren. Klimmen is al heel wat minder geworden dan vroeger, en tempo rijden, nou, dat is bij mij helemaal "nou Moe!" Maar dalen, bwa! Rijd eens mee, zou ik zeggen.

    Terwijl de Tour zijn weg baant richting Pyreneeën, sprokkel ik voor de volgende dagen wat meer blogmateriaal bij mekaar over ... de kunst van het dalen.

    Tot dan! A Voi!

  • Op de soep

    - Op de soep? Wat bedoel je daar mee?

    - Héwel, op de soep, zoals er staat.

    - Moet dat dan niet zijn 'in de soep'? Zoals in dat liedje van De Nieuwe Snaar: "en soms draaide alles wel eens danig in de soep" ...

    - Neen, 'op de soep' staat er wel degelijk.

    - ... of ben je een 't' vergeten? Een simpele schrijffout, het gebeurt je blijkbaar wel meer. Het moet misschien 'op de stoep' zijn? Een langeduur loop, op de stoep.

    - Ba neen, verdikkeme, het is 'op de soep'. Ik ging onlangs op de soep. Samen met Cekes nog wel. Maar hij dronk cola.

    - Aah! Ja?

    - Enfin, 't is nogal een speciaal verhaal.  

    Ondergetekende had in een lokaal krantje een fotodagboek gezien van schrijver-dichter-prozaïst Willie Verhegghe. Willie, onze stadsdichter, is gebeten door het velo-ke, zoals hij dat zelf zegt. En zie, staat daar bij die foto's in die gazet een prentje van een 'coureur' in wintertenue bij het standbeeld 'Ronde van Vlaanderen' in Meerbeke. "De enige echte aankomst van de Ronde", volgens Willie, de coureur in kwestie.

    Zoals u misschien nog weet, beste lezer, heb ik eerder over het geval van de arrivee van De Ronde ook al eens mijn retoriek afgestoken (http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2011/09/22/per-qualche-dollaro-in-piú.html)

    "For a few dollars more" had ik mijn blogpost getiteld. Een post over het onrecht dat elke rechtgeaarde Ronde-liefhebber treft. Ik had er het gedicht 'De Ronde van Vlaanderen' bij gepubliceerd. Dat gedicht, door Willie geschreven en te lezen op de sokkel van het standbeeld, neemt je in vervoering mee naar de finale van de Ronde. Naar de finale van onze Ronde. 

    Wit en waakzaam wacht de eindmeet op

    wat komen gaat : een eeuwenoud spektakel

    dat aan Rome en zijn Colosseum denken doet,...

     

    Hoe meer ik trouwens Willie's stukje poëzie herlees, hoe meer de woorden mijn gedachten mee-tronen naar de streep in Meerbeke.

    ... en uit een woud van wielen wipt hij die

    triomfeert en roem verwerft voor alle tijden.

     

    Enfin, om een lang verhaal kort te maken: na het bekijken van dat fotodagboek, vond ik er niets beter op dan de auteur en Ronde-zielsgenoot een mailtje te sturen om eens goeiedag te zeggen. Daar kwam subiet een vriendelijk antwoord op en van 't een kwam 't ander, wat uiteindelijk leidde tot de situatie dat bibi en onze Cekes vorige zaterdag, 13 april om precies te zijn, nogal lompverloren plat op de middag aanbelden ten huize Verhegghe en door de joviale schrijver en zijn charmante echtgenote Arlet prompt geïnviteerd werden voor een klapke en een kom lekkere groentensoep. Navidad en Cekes aldus op de soep ten huize Verhegghe. Met onze dank en welgemeende appreciatie. 

    ***

    Er is nog wat meer te vertellen.

    doordemuur1_1.jpgWillie stuurde mij via mail het gedicht 'Col du Galibier - altitude 2645m'. Ik ben zeer dankbaar dat ik dat stukje poëzie hier op dit blog mag publiceren.

    'Col du Galibier' staat ook in het recente dichtbundel 'door de muur' dat in juni vorig jaar werd uitgegeven bij Uitgeverij Kannibaal. Een aanrader voor liefhebbers van poëzie en wielersport.

    En nu staat het dus ook hier op 'de Mieren'. Samen met een foto van de dichter op de top van de col. Ook de foto mocht ik publiceren, onder de strikte voorwaarde dat ik er de fotograaf zou bij vermelden. Dat heb ik gedaan: 'foto: jo van der trappen' heb ik eronder geschreven.

    Hé? Jo Van der Trappen? Trappen? The one and only? Mo vent toch!

     ***

    Laat ons hier een streepje muziek bijvoegen. Wat beter dan de weg naar de Galibier zelf? De Télégraphe road.

    Dire Straits: Telegraph Road:  http://www.youtube.com/watch?v=dd3btVhwr48&feature=related

  • Pelotonpost

    pelotonpost.jpgZondagavond 15 juli 2012. Hoog tijd dat ik nog wat gedachten aan mijn blog toevertrouw. Mijn hersenen tintelen om hun blogbare bepeinzingen naar mijn handen te sturen. Elke dag die voorbijgaat komen er ideeën bij. Enfin, toch de meeste dagen. Ik ga handen en vingers tekort komen als ik niet vandaag al een deel van die gedachten intokkel. Maar ik krijg de backlog niet meer in 1 post weggetypt. Gelukkig heb ik een idee opgestoken. Een idee van een prof nog wel. Pedro Horrillo Munoz. Spaanse ex-renner die o.a. een aantal jaren bij Rabobank reed, tot zijn zware val in de Giro van 2009, die een einde maakte aan zijn carrière als wielrenner. Horrillo schreef tijdens de grote ronden (Giro, Tour, Vuelta) elke dag een column in de Spaanse krant El Pais. Zo niet vanin de koers, dan wel vanuit zijn zetel thuis. Zeer leesbaar. In boekvorm uitgegeven: Pelotonpost (2008). Ik ben Pedro's schrijfsels op 28 juni beginnen te lezen, in het hotel in Vaujany, na de eerste rit van onze Marmotte 4-daagse. Ik heb het boek nu uit. Als een profrenner in de Vuelta elke dag een stukje kan schrijven, tussen de rit en de massage-beurt in, waarom zou ik dan niet iets dergelijks kunnen plegen? Laat ik elke dag iets schrijven. Tot mijn gedachtenstroom kalmeert. Okee?

    Maar... om mijn pelotonpost voldoende ruimte te geven, zie ik mij genoodzaakt elke post in 3 blokjes te verdelen:

    1. Mijn recente gedachten, van vandaag, of hooguit van gisteren.
    2. Mijn indrukken opgedaan tijdens onze Marmotte 2012 4-daagse van 14 dagen geleden. Deze heb ik jullie beloofd. Maar je weet: ik moest eerst nog die massa foto's verwerken. En ook nog mijn belastingaangifte in Tax-on-web proppen.
    3. Als derde blokje, enkele souvenirs aan een ver verleden. De Tour reed dit jaar over de Col du Grand Colombier (voor de 1e keer) en ook over de Col du Granier, bij Chambéry. Net in dezelfde periode, 30 jaar geleden, juli 1982, reden 5 jonge twintigers in dezelfde streek rond. Over dezelfde cols, hoewel wij die Colombier en Granier langs een andere zijde beklommen. Ja toen, 1982, toen fietsten wij daar in de brandende zon, terwijl het asfalt onder onze wielen smolt.

     ***

    Vandaag, zondag 15 juli 2012.

    Sagan dalen 1.JPGRegen deze voormiddag. Mijn fietsrit valt in duigen. Hoe behoud ik ooit mijn conditie van 4 dagen Alpen-training? Het zou een baaldag zijn, ware daar niet mijn paar loopschoenen: 11,5 kilometer heb ik er deze namiddag na de Tourrit op TV afgelapt. Aan een solide 4:12 per km. Laat het vooruit gaan!

    De Tourrit kon mij bekoren. Niet het geklungel van Evans of de domme inertie van Van den Broeck. Neen, vandaag zagen we Peterke met panache aan het werk. Een Slovaak of een Tsjech krijgt bij mij zo al een streep voor, maar wat Peter Sagan vandaag liet zien, dat is genieten met volle teugen: klimmen, dalen en spurten. Graag meer van dat. Heb je Sagan zien dalen? Mooi!!! That's the way I like it!

     

    Donderdag 28 juni 2012.

    Vannacht zijn we met de bus van Haaltert naar Vaujany gereden. 35 man op de bus. Ik heb geen oog dichtgedaan. Hoofdpijn bovenop door een vastgelopen spijsvertering. Maar ik geniet toch van de ochtendkoffie in hotel l'Etendard, waar we 4 dagen te gast zijn.

    Op het programma: een opwarmingsrit... We gaan Col de la Croix de Fer oprijden en terug afdalen. Niet moeilijk toch? In de Marmotte liep dat steeds gezwind... 's ochtends rond halfacht. Alleen beginnen wij vandaag aan die col zo iets voor de middag, onder een brandende zon die schaduwloos loodrecht boven ons staat, de meesten van ons met amper een paar uur geradbraakte slaap in het lijf.

    SV2B7859.jpgDe col is mooi. De sfeer is goed. Er worden mooie foto's genomen. Iedereen wil de top van de Croix de Fer bereiken... en slaagt daar ook in. Een geslaagde start. Na een korte stop aan het chalet op de top, duiken we weer naar beneden. Halverwege is het even op de tanden bijten op de korte klim naar Rivier d'Allemont. Daarna is het chacun pour soi en kan ik mij uitleven in een grandioze lange afdaling.

    Het plezier duurt tot de klim naar Vaujany, de klim naar ons hotel. Net geen 6km. Steile stukken, afgewisseld met nog steilere stukken. 10% voelen we aan ons krokkebeizen. En ook de zon kent geen genade. Het zweet drupt van ons lijf. Net voor Vaujany moet ik even reposeren en mijn helm onder een watervalletje houden: mijn koeling heeft het begeven. Ook Dieter en Dany zie ik een gelijkaardige pitstop maken. Man man, moeten we dit elke dag omhoog rijden? Dat kan toch niet! En heb ik dit nog zelf mee ingericht ook?

    Een voor een sijpelen we boven het hotelterras binnen. De ene al roder aangelopen dan de andere. Chef, un petit verre, on a soif! Maar al bij al, we zullen tenminste goed slapen deze nacht! Dat zal nodig zijn: morgen hebben we de koninginnenrit gepland. Télégraphe, Galibier en l' Alpe d'Huez. Hallo, moet er nog berg zijn?

     

    Donderdag 8 juli 1982.

    Vannacht zijn we met de nachttrein vrij comfortabel van Brussel via Parijs naar Aix-les-Bains gespoord. Met zijn vijven, 5 prille twintigers, zijn we van plan om 5 dagen collekes op en af te fietsen in de buurt van het Lac du Bourget. Onze fietsen hadden we enkele dagen eerder al meegestuurd met de spoorwegen en we vinden die netjes terug bij de baggage 'grote stukken' in het station van Aix. Niemand zou dat vandaag nog in zijn hoofd halen met zijn carbon bolide. Het waren andere tijden. Andere fietsen ook. Met stalen Columbus buizen... Het lastigste was dan nog om, een kleine kilometer ver (zo voelde het toch aan), dat grote onhandige pak te versjouwen van het station tot het hotel. Inhoud van dat pak: een fiets! Jonge twintigers zijn beperkt qua mogelijkheden, zie je.

    Na het middagmaal in het 3-sterrenhotel 'Bristol', beginnen we onze fietskes te monteren. Dat doen we zo goed dat er zelfs een zadelbout sneuvelt en een paar man op zoek mag naar een fietsenzaak. Goe bezig! 

    scannen0001.jpgWe zijn van plan vandaag een gewenningsritje te rijden. een korte rit met aanloop langsheen het meer richting Chindrieux. Iets verder ligt een klein colletje. Ideaal als opwarming. Een colletje? Amai, we zullen het geweten hebben: le Col du Sapenay is niet alleen een 8 km lange venijnige klim, op zijn flanken grillt de zon ons bovendien helemaal gaar. Ik stel zelfs vast dat ik rijdend de schaduwen van... telefoonpalen opzoek. Voor drie van ons een eerste kennismaking met een col. En die mag er wezen! Le Col du Sapenay staat in ons geheugen gegrift als een mijlpaal in onze fietscarrière. Ik durf het mij permitteren om hier een kodacolor fotoke van mijn metgezellen te publiceren. Maar 'k noeme geen namen, 't es te delicaat! Afgesloten

    Na het avondmaal vinden we nog een leuk caféterras aan het station. Met een paar pizza's en 'enkele' consumpties vullen we onze reserves verder aan. Morgen staat de koninginnenrit op het programma. We gaan de Col du Grand Colombier beklimmen. Zou nogal steil zijn, naar men vertelt. Mijn maten hebben daarvoor speciaal een 28-kroontje gemonteerd, maar ik niet. Voor 1 col? Pffff, dat moet ook op 26 lukken!... Of niet?...

     

  • Zijde gij nu helegans op uwe...

    ... kop gevallen?

    Bwa, in zekere zin wel zeker?

    Niettegenstaande mijn eerdere plannen zal ik op zondag 1 april toch mijn gras niet afrijden. Niet dat er die dag iets speciaals te zien is op TV dat mij zou binnen houden. Neen neen, dat is het niet.

    Ja ik weet het, op zondag mag je je gras niet maaien met een luidruchtige zelftrekkende grasmaaier, maar die dag wel. Op 1 april 2012 mag dat wel! Uitzonderlijk. Toch in Geraardsbergen en Ninove. Geen aprilgrap!

    Nee, het had plezant geweest: 's zaterdags fietsen, 's zondags gras maaien. Het is eens iets anders. Maar ik ga dat dus niet doen. Ik heb een ander tijdsverdrijf gevonden om 1 april op een interessante wijze door te komen.

    - Ik ga een halve marathon lopen.

    Wat zegt u?

    - Dat ik een halve marathon ga lopen. Yep, een hele halve marathon! 21 en oneffen kilometers.

    Jaaaa??? Waar?

    - In Bratislava.

    Wablief? In Bratisla...? Zijde gij nu helegans op uwe kop gevallen? 

    Bratislava marathon.jpg

    ***

    Lopen is verslavend. Nog erger dan fietsen. Je begint daaraan en binnen de kortste keren groeien er Nikes of Asics aan je voeten. En die dingen willen voortdurend de deur uit, de straat op. Straatlopers die je steeds meesleuren om kilometerkes af te malen. Zalig! Zeker nu stilaan de dagen wat lengen en je zowel 's morgens als 's avonds voluit kan genieten van het parcours: de uitzichten, de geuren, de geluiden... Hadden ze de fiets niet uitgevonden, dan... ja dan...

    ***

    Nog een paar weken om wat verder te werken aan de conditie. Mijn schema volgen. Lopen, maar ook fietsen. Voorzichtig aan met de spieren en pezen: mijn tijd ginderachter is niet belangrijk. Mijn tijd ginderachter aan de Donau màg niet belangrijk zijn.

    Dat is die alleen einde mei.

    In Brussel.

    Ik hoop alleen dat ik mijzelf in Bratislava kan intomen. Onbeslist

    ***

    Een gebrevetteerd boekenwurm zijnde, heb ik nog wat interessante lectuur op de kop getikt, in meer of mindere mate bruikbaar voor wie het op een lopen wil zetten:

    - Looptraining, van joggen tot marathon - Paul Van Den Bosch - Uitgeverij Deltas - 2005

    - loopblad Runner's Coach: Halve Marathon Gids, met 128 vragen en antwoorden - Speciale uitgave 2012

    looptraining vdbosch.jpgrunspec2012_1.jpg

     

  • Klimmen

    boek-mooiste-cols-2.jpgEen wegomleiding op het 'normale' parcours (zeg maar 'saai-grijsgedraaide' parcours), zorgt er de laatste tijd voor dat onze zondagse ritjes meer variatie kennen. Het is midden november en we rijden met ons pelotonnetje over mooie slingerende wegen naar 'wintersvergeten' bestemmingen. Vorige week Rebecq ofte Roosbeke, vandaag Boekel, Mater en Horebeke. Een stuk uit de VDB Classic, zegt Roger die ons vandaag samen met Tom perfect gidst. Mooi! En leuk! Toch voor mensen met klimmersbenen, want het parcours is licht 'geaccidenteerd'. Of het volgende week al de Omloop is?, vraagt Luc, wanneer we in de laatste 3 kilometer ook nog de Beverberg opgediend krijgen. Soit, het was vandaag een origineel parcours, zeer afwisselend, zelfs fotogeniek, en ik heb mij geamuseerd!

    Over klimmersbenen gesproken, wie zoals ik geboeid is door de cols uit de Ronde van Frankrijk, heeft misschien ook iets aan volgend boek: De mooiste cols uit de Tour de France, bijeengeschreven door Kristian Bauer en dit jaar in het Nederlands uitgegeven bij Deltas. Alpen, Pyreneeën, Vogezen, Ventoux. Hoogteprofielen, routekaarten, moeilijkheidsgraad, en telkens een beschrijving van het traject alsof je op de fiets meerijdt. Handig voor een eerste kennismaking met de cols die je gaat beklimmen. Of als geheugensteuntje bij de mijmeringen achteraf. Knipogen Het boek is niet echt goedkoop: 28,95 euro, maar je bent er wel vele cols goed (of zoet) mee.

    Op de site 'Wielersportboeken' vind je iets meer info: http://www.wielersportboeken.be/boek.php?boekid=2921

    wielersportboeken.JPG

  • Born to run

    11 november. Geen weer om een hond door te jagen vandaag. Regen. Rukwinden. Een gure kou. Niet gaan fietsen. En om nu te gaan mountainbiken moet je al helemaal kierewiet zijn. Heel even dacht ik deze voormiddag dat het nog net lang genoeg droog zou blijven om mij toe te laten enkele kilometers te lopen, maar je moet maar zo'n gedachte in een korte flits door je hoofd laten gaan of de eerste regendruppels vallen, gevolgd door bakken water voor de rest van de dag.

    tarahumara runners 1.jpgTijd dus om wat te lezen. Ik geniet van de meeslepende schrijfstijl van Christopher McDougall: "Born to run". Over de zoektocht naar een volk, de Tarahumara, dat verborgen leeft in de Copper Canyon van noord Mexico. De Tarahumara, the Running People, kunnen vele tientallen kilometers lopen en daar ondertussen blijven van genieten. Daar waar wij, westerlingen, amper op een degelijke manier de ene voet voor een andere gezet krijgen en de meesten al na enkele honderden meters puffend parkeren. En wie zich dan toch loper durft te noemen, kent gegarandeerd de ervaringen van kwetsuren aan gewrichten en pezen. Waarom kunnen de Tarahumara ganse dagen lopen op ineengeknutselde sandalen, en worden atleten die met de duurste, luchtgedempte Nike Air of Reebok Runtone schoenen lopen, voortdurend geplaagd door verstuikingen of allerhande ontstekingen aan de gewrichten? Dat is wat de schrijver zich in het begin van het boek afvraagt. In Born to run zoekt hij het antwoord.

    Het boek leest als een thriller. Het is een must voor iedereen die regelmatig de loopschoenen aantrekt. Je leeft mee met de auteur, met Caballo Blanco, Arnulfo Quimare, de Luna's en vele andere ultralopers. Geleidelijk aan kom ik doorheen het boek te weten dat de titel "Born to run" en de subtitel "The greatest race the world has never seen" niet zozeer op die indianenstam slaat, maar wel op het menselijke ras in zijn geheel. Op u en mij.

    Hoe sterk wij daaraan ook mogen twijfelen: wij zijn gebouwd om te lopen. Veel van wat ons als mens fysisch kenmerkt, is bedoeld om ons toe te laten veel en lang te lopen. Onze gebogen, veerkrachtige voeten. De manier waarop wij kunnen ademen terwijl we lopen (veel frequenter dan bvb viervoetige zoogdieren). De grootte en de bijzondere bevestiging van ons hoofd. Onze zwierende armen. Onze pelsloze huid met ingebouwde luchtkoeling, enz. Slechts 1 zoogdier heeft ál de noodzakelijke kenmerken om een uitstekende lange-afstandsloper te kunnen zijn: de mens.

    born-to-run.jpg"To run an antilope to death, all you have to do is scare it in a gallop on a hot day. If you keep just close enough for it to see you, it will keep sprinting away. After about ten or fifteen kilometers' worth of running, it will go into hyperthermia and collapse." Als je 10 kilometer kan lopen op een warme zomerdag, dan ben je een dodelijk wapen in het dierenrijk.

    Over het boek: http://www.the-fitness-motivator.com/born-to-run.html

    De Tarahumara, Super Athletes of the Sierra Madre, in een 75km race door de bergen: http://www.youtube.com/watch?v=YIyEvomUz14 

    Lopen zoals de Tarahumara: http://www.youtube.com/watch?v=FnwIKZhrdt4

     

    Nog een muziekje om deze grijze dag wat op te fleuren: Springsteen, Born to run: http://www.youtube.com/watch?v=IxuThNgl3YA

     

     

  • Home - where the wheels are turning

    De ene gedachte brengt een andere mee. Soms met een verrassende uitkomst.

    DSCI0042.JPGGisterenavond. Het regent, geen terrasjesweer dus. Viv en ik naar de film dan maar: Wall Street 2: Money never sleeps. Nummer 1 heb ik nooit gezien, maar New York hangt nog fris in het geheugen, misschien zijn er leuke beelden te genieten. Bwa, de film is best genietbaar. Rara, wie is daar Eli Wallach? En zeker, Manhattan komt netjes in beeld. Twee in der haast opgerolde papieren oordoppen helpen mij om de decibels te temperen, zoniet gaat mijn gehoor er helemaal aan. Enkel de soundtrack bij de eindgeneriek krijgt mijn volle ontvangstcapaciteit. "I'm looking for a home, where the weels are turning". Klinkt leuk. Wij blijven zitten tot de laatste namen over het scherm rollen; de meeste filmkijkers zijn intussen al lang de zaal uit. Hé, waarom wil iedereen zo snel mogelijk weg? Dit is toch nog even genieten?

     

    Thuis even googelen naar de song "Home" van David Byrne en Brian Eno. Youtube. En ook even de lyrics  ophalen. Hé wat is dat: Bicycle Diaries? Door diezelfde David Byrne? http://www.davidbyrne.com/art/books/bicycle_diaries/  cover_photo_100x160px.jpg

    The Philadelphia Inquirer, 22 February 2010
    "Biking à la Byrne means ecology, geekiness, a way of piercing into the world: skateboarding for the cerebral, if you like."
    The New Yorker, 30 November 2009
    "Bicycle Diaries reads very much like a leisurely ride, full of brief, thoughtful observations that open a window onto the thinking process of a restless artistic spirit."
    Streets Blog, 24 September 2009
    "When you're on a bike, you start wondering about basic things like, 'Why is that like that? Why is that part of town the way it is? Why is the advertising you see the way it is?' You notice more, and you can range pretty far once you get on a tangent."
    Los Angeles Times, 21 September 2009
    "We’ve known for a long time that he possessed a quizzical mind; more shocking is discovering here how wholesome it is, too."
    The New York Times, 20 September 2009
    "Bicycling is like a religion to Byrne, a symbol of his wide-eyed eternal youth, and also a kind of therapy."
    The Observer, 2 August 2009
    "...this is a loving tribute to the bicycle and world travel."

    "I don’t ride my bike all over the place because it’s ecological or worthy. I mainly do it for the sense of freedom and exhilaration." (David Byrne)

    Yep, dat boek moet ik lezen!

    Het slechte weer laat intussen niet toe om vandaag buiten te fietsen en er ook nog van te genieten. Vanavond dan maar effe op de rollen rijden. En wat van muziek genieten. Thuis, waar de wielen draaien.

    Zet het volume luider. Leun achterover. Sluit de ogen. Hier komt de soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=a96jhIWZHAs