Col du Galibier - altitude 2645 m

COL DU GALIBIER

altitude 2645 m

 

 

Er ligt nog sneeuw,

ik proef hem zoals ik dat als knaap

met een hostie deed: voorzichtig,

met traag ronddraaiende tong,

als was het een brokje Christus.

God Galibier, de granieten kolos

met zijn witte haren tot in de hemel.

 

Ik fiets er alleen al voor hun mooie namen

in het wiel van Louison Bobet en Fausto Coppi.
En van Bahamontes en Merckx, die andere reuzen

- dit werk doe je niet met mindere goden -,

ga bijna door de knieën voor monoliet Desgranges

die met het log stenen monument ‘à la gloire de’

zijn wielerhistorische klauwen uitslaat.

Ik voel me tussen deze reuzen nietig en groot tegelijk,

meet me met de overweldigende rust der rotsen

die reeds miljoenen jaren hooghartig heersen

over de ijzig koude stilte van dit landschap.
Dat wurgt en weegt.

 

Op de top de rilling door kop en kuiten,

even staan beven zelfs, zoals een kleuter

in een koud en veel te groot zwembad.

En dan gehelmd door de bochten gieren,

de kou doorklieven en lyrisch worden

bij zoveel voorbij zoevende schoonheid.
Zoals: drie rechtopzittende marmotten

als harige stukken speelgoed naast de weg,

hun natte neuzen in de wind.

 

 

Willie Verhegghe

 

 

_MG_9505_(2).jpg

foto: jo van der trappen

 

 

De dichter beklom de Galibier op 13 juni 2005 vanuit le Bourg-d' Oisans en

op 2 juni 2011 vanuit Valloire.

 

 

Publicatie met de toestemming van Willie Verhegghe.

De commentaren zijn gesloten.