conditietraining

  • Waarvoor is dat goed?

    Winnik vanaf Congoberg.png

    Winnik vanaf de Congoberg

     

    - "Waarvoor is dat goed?"

    vroeg mijn eega toen ik haar zei dat ik 2,5 uur gefietst had, niets anders had gedaan dan herhaaldelijk de Congoberg en de Bosberg opgeklommen en niet verder van huis was geweest dan de Bosberg, hier nog geen 10km verderop.

    Tja, waarvoor is dat goed?

    Als training, zeker? Klimspecifiek vermogen en zo van die dingen.

    Ik heb dus gisteren inderdaad een groot stuk van mijn lange zomeravond doorgebracht op en rond de Congo- en de Bosberg, waarbij ik beide heuvels ettelijke malen ben opgereden, weliswaar steeds langs de asfalt-zijde. Om mijn klimspieren te oefenen heb ik de kasseien niet nodig. 

    Waarom ik mijn klimkunsten wou praktizeren, is een andere zaak.

    Ik had 3 redenen.

    1) Ik ben pas om 10 voor 7, ofte 18u50, met mijn fiets thuis vertrokken en had geen zin om nog aan een lange rit te beginnen naar een verre bestemming, hoewel dat op zo'n lange zomeravond nog best kan. Mentale luiheid, dus.

    2) Ik wou mijn Stelvio-spieren nog eens laten werken. Noem het nostalgisch inspiratiegebrek.

    3) Ik wou de theorie in de praktijk brengen dat je na een goedgevulde maaltijd beter je spieren aan een stevige training kan onderwerpen om op die manier spiervolume bij te kweken. Deze derde reden klasseer ik onder de rubriek chronische goedgelovigheid. Alhoewel, ik heb dat deze week toch in een boekske gelezen...

    ***

    Voilà, met die ambities en drijfveren heb ik dus enkele keren de lokale 'cols' en bergpassen in mijn achtertuin beklommen. Daarbij heb ik er regelmatig mijn plezier in gevonden om vooraan de grote molen te duwen (een 50), en achteraan de tandjes op 21 te laten lopen. Dat alles zoveel mogelijk zittend op het zadel. POWER!!!

    Mijn statistieken:

    - 70km in 2u25, als we goed kunnen tellen is dat gemiddeld 29 km/h. Ik had blijkbaar veel bergaf!

    - 4 maal Bosberg langs Wisken. Miljaar, waar is de tijd dat we hier koersten?

    - 4 maal Congoberg vanuit Nieuwenhove, telkens met de zijkant vanuit Vollezele én 1 keer de zijkant vanuit Galmaarden

    - 810 hoogtemeters, wat het equivalent is van een pittige rit in het Pays des Collines.

    Hierbij de gegevens uit MapMyRide:

    klimtraining bos en congo mmr 1.png

    MapMyRide kan niet goed tellen, want ik reed de Congoberg 4x op langs de asfaltzijde vanuit Nieuwenhove. En als die de eerste keer een categorie 5 score waard is, dan is diezelfde klim dat volgens mij de volgende 3 keren ook! Dat brengt mijn totaal op 8 beklimmingen van vijfde categorie. Als dessert na het avondeten kan dat tellen. Burps!

    *** 

    climb ratings.png

    ***

    Nog een kleine nabeschouwing:

    Terwijl ik mijn hoogtemeters aan het afmalen was, kreeg ik het luminueze idee om deze training als een 'special event' aan te bieden aan mijn clubmaten. Dat zou dan het begin van een gekke reeks kunnen worden, naast de Varent en de SM-toer, de Supermooie toer, in het Pays des Collines. Moet ik maar eens lanceren, me dunkt. Wie weet vind ik hiervoor nog geïnteresseerde gestoorde geesten. Je weet nooit! Gegadigden mogen mij vaneigens altijd contacteren.

  • Veel zelfvertrouwen?

    Schwalbe-Big-Apple-29er-2.jpg- "Veel zelfvertrouwen?"

    ... lacht Frank mij toe wanneer we voor een overweg staan, ogend naar mijn zwaargeschoeide 29-er.

    Met zijn dertienen staan we daar, allen met een vederlichte racefiets, op 2 uitzonderingen na: Bibi en straffe-Jan-met-de-kloeke-benen. Jan heeft lichte slicks gemonteerd en zijn mountainbike oogt alvast een stuk lichter dan mijn machine.

    Zelfvertrouwen, inderdaad. We zien wel hoe ver we kunnen volgen. Een brede glimlach is mijn antwoord.

    Zelfvertrouwen... een gevaarlijke gemoedstoestand bij de aanvang van een sportseizoen. Een mens stelt dan ambitieuze doelen. Heel ambitieuze doelen. Zoals zich inschrijven voor een ontspannend weekendje Stelvio-plus-Mortirolo, met een paar halve marathons als voorbereiding.

    - "Ga je nog lopen ook?", vraagt Willem, "Straf, man!"

    Hoe gemakkelijk zou ik mezelf het leven maken, mocht ik het houden bij één sportdiscipline! Op mijn leeftijd!

    Eén discipline. Fietsen bijvoorbeeld. Zoals alleman hier. Drie maanden rustig opbouwen en vanaf april in de boter trappen. De A-groep volgen met de vingers in de neus. Van tijd tot tijd een beetje 'kop doen'.

    Maar neen, we gaan voor de fun ook eens wat lopen, zie!

    Vanaf maart de looptraining opdrijven ...

    ... en vanaf april net niet goed genoeg zijn om comfortabel mee te bollen met de maten. Dat wordt weer 'wroeten en scharten' om aan te pikken bij de staart van de groep, en mezelf opnieuw verwensen om zoveel ... zelfvertrouwen.

    ***

    Ho ja, nog dit: ik heb het trainingsritje dan toch heel vlot verteerd.

    Op mijn 5,5 cm brede ballonbanden.

    Stilfserjoch, here we come!

  • Wind of Change

    The future's in the air
    I can feel it everywhere
    Blowing with the wind of change

     

    the-art-of-running-in-the-wind.jpg

    Het is u, beste lezer, surfer, loper of fietser, ook al opgevallen dat er iets speciaals gaande is met ons weer? De Amerikaanse oostkust gelijkt op de Noordpool, de Britten zijn aan het verzuipen, en bij ons waait nu toch al een paar weken een wind om u tegen te zeggen. En vriezen? In de winter? Neen, meneer, dat is hier niet zulle!

    Enfin, het is mij alleszins duidelijk dat dit een speciale winter is. Onze geraniums hebben de 'winter' buiten doorgebracht, en de blaadjes zien nog steeds frisgroen. Op 21 december reed ik een laatste keer het gras af, en ook dat ziet er nog vrij groen uit. De olijfboom en de vingerstruik zijn niet kapot gevroren zoals de vorige jaren. Er is iets aan het veranderen, peins ik.

    Vandaag zijn we ook wat reserve-leien gaan kopen. Na 21 jaar is er een lei losgekomen van ons dak. Losgekomen? Losgewaaid, ja! Als ik 's avonds de wind hoor gieren over ons dak, heb ik schrik dat de zonnepanelen er op een keer met een stuk van het dak vandoor gaan. Dan zal ik met mijn resterende 4 leitjes niet genoeg hebben.

    En in zo'n wind moet een mens dan gaan sporten?

    Mijn antwoord op die vraag is genuanceerd. Gedifferentieerd. Tweeërlei, om zo te zeggen. (Heb j'em?  ... Oe? "Neen"?)

    Vooreerst, wat het lopen betreft, dat gaat best fijn in de wind. Hoe meer wind, hoe liever zelfs. Wat is er plezanter (aan lopen) dan met de neus in de wind te lopen? 's Avonds, na 20u, wanneer de avondspits voorbij is en ik de weg zo goed als voor mezelf alleen hebt. Als ik dan over de heirbaan loop, of over de Congoberg, en ik links en rechts van mij de vele honderden oranje stippen zie, of boven mij de 300 witfonkelende sterren aan het firmament (even mijn poëtische fantasieën laten gaan), en intussen draait de wind mij om de oren, wel, dan worden mijn gedachten als in een wervelwind meegetild naar onbekende, nieuwe hoogten.

    - Navidad, ge zijt gij 'high' zeker?

    High? Ik zou het niet weten. Maar het voelt wel goed. Kom anders eens met mij over de heirbaan lopen. Met onze kop in de wind. Je bent steeds welkom!

    ***

    En dan is er die andere sport. Fietsen. Je hoort mij al komen. Fietsen in de wind doe ik niet graag. Misschien heb ik dat ooit plezant gevonden, heel vroeger, maar dat is nu anders. Vroeger, laat ons zeggen, zo'n 15 tot 20 jaar geleden, toen kon het ook hard waaien, maar dat was uitzonderlijk. De andere dagen was het bijna windstil, op een licht briesje of zuchtje na. En als er dan eens een beukende wind was, dan voelde dat als iets speciaals, als iets dat afwisseling bracht in een rustig fietsbestaan. Rukwind? We kickten daar toen op!

    Maar nu? Nu waait het altijd en is er heel uitzonderlijk eens een dag zonder wind. En als het dan niet regent, dan kan je een aangenaam fietstochtje maken.

    De laatste weken kon ik geen aangenaam fietstochtje maken. Vorig weekend niet, en dit weekend ziet er niet beter uit.

    - En dus geen fietstraining, Navidad?

    Toch wel, toch wel! Ik trek terug naar de piste. Deze week 2 keer zelfs. Rondjes rijden. En zelf wind maken! Yeah, met het verstand op nul, aan 40 per uur, zelf wind maken!

    ***

    Allee, de afsluiter nog. Een dubbel-dessert. Een muziekje en een interessante blog.

    Eerst de blog: Walk Jog Run, en de post over The Art of Running in Wind

    http://blog.walkjogrun.net/2013/11/06/tips-for-running-in-wind/

     

    En, zoals het hier op de lei staat geschreven: een passend muziekje. In 2005 werd deze song door de kijkers van het Duitse TV-netwerk ZDF tot 'song of the century' verkozen.

    Laat je meedrijven... 

    Scorpions

    Wind of Change

    http://www.youtube.com/watch?v=YFh2vpGeoIk

  • Zadelpijn

    De ene dag is de andere niet.

    En de ene broek is de andere niet.

    Twee keer gaan rijden op de piste in de voorbije weken. 2 weken geleden zat het tempo ideaal. De man op kop van 'ons pak' reed rondjes van 22 en 23 seconden, en dat 1 uur lang! Chapeau! Ik zat in 2e positie en de benen konden zich perfect vinden met de snelheid en de cadans. Zo heb ik het graag. En ik had na dat uur nog gerust kunnen blijven verder rijden, ware daar niet de naden van mijn Decca-broek die zowat de binnenkant van mijn beide benen aan het doorkerven waren. 10 minuten pauze om de boel te laten bekomen en dan nog een half uurke irritatie verbeten op de baan. Volgende keer een andere broek, goe weten!

    Die volgende keer was gisteravond. Met de Moozes-broek. Geen irritatie daarmee. Dus dat zat goed. Maar gisteren was de goede gangmaker er niet. En dan ben ik maar een tijd de snelste groep gaan volgen. Midden in de groep. Rondjes van 21 en 22 seconden. Nog net doenbaar. En dat had gerust een tijd mogen blijven duren, maar dan heb je steeds van die dwaze oer-kinkels die op de kop geraken en er een paar toeren van 20 seconden moeten uitpersen. Dat duurt dan 3 ronden, tot zij er de brui aan geven. De ganse groep is uit mekaar gekoerst en de verschillende subgroepjes of enkelingen kunnen op zoek naar een nieuw peloton om de training verder te zetten. Je kan dan uiteindelijk weer aansluiten bij een groep, wat tempo rijden, en dan is daar de volgende imbeciel die zijn kunsten komt tonen. Weer naar af. De wereld wordt bevolkt door aangename mensen en door een minderheid klootzakken.

    Enfin, om kort te zijn, de training gisteravond zat mij niet lekker. Ook het zadel van de huurfiets zat mij niet lekker. Na anderhalf uur rondjes draaien had ik er genoeg van. En deze morgen had ik 'dikke benen'. Neen, de ene dag is de andere niet.

    ***

    45min workout-2.png

    Laat mij er hier nog een videoclipje bij doen. 45 minuten training op muziek. Voor op de rollen. Met het verstand op nul. Give it a go!

    http://www.youtube.com/watch?v=zSFYRiqodvU

  • Lopen ... en de wet van Hooke

    Simple_harmonic_oscillator.gifVooreerst mijn beste wensen aan u, beste lezer, surfer, fietser of loper die hier bij 'de Mieren' passeert. Moge 2014 u alle geluk en voldoening schenken die uw sportieve hart verlangt!

    ***

    Vandaag zullen we het even hebben over de welbekende wet van Hooke.

    U kent deze wetmatigheid wel, u heeft in het verleden hier op deze blog al bewezen dat enig mathematisch-wetenschappelijk inzicht u niet vreemd is. Maar voor hen die, na een zware dagtaak, toch wat twijfelen: de wet van Hooke, genaamd naar de Britse natuurkundige Robert Hooke, geeft de mate weer waarin een elastisch lichaam, zoals een veer, vervormd wordt wanneer er een kracht wordt op uitgeoefend.

    Voor een elastisch lichaam zal de uitrekking evenredig zijn met de kracht die men op dit lichaam uitoefent. Hoe 'stroever' het elastisch lichaam, des te kleiner zal de uitrekking zijn voor eenzelfde kracht.

    In wiskundige notatie:

     k=frac{F}{Delta l}  
    of  F = k Delta l !.

    met

    k! de krachtconstante (N/m),
    F! de kracht (in Newton),
    Delta l! de uitrekking van de veer (m)

     

    Oesje, heb ik na dit wiskundig intermezzo nog lezers?

    Laat ons veronderstellen van wel, en dat u er nog bent. Waarom immers niet, hee?

    Maar kijk, waarom begin ik hier over de wet van Hooke? Waarom maak ik hier samen met u deze herverkenning van een van de basiswetten van de mechanica? 

    Welnu, omdat mij het nieuws bereikt dat er mensen zijn, of beter lopers - hoewel, lopers zijn toch ook mensen? -, euh ... lopers dus die de wet niet respecteren!

    LOPERS DIE DE WET OVERTREDEN!

    Pas op, ik schrijf dat hier in blokletters, maar ik gebruik nog steeds een gewone font. Andere commentatoren zouden er hier gemakkelijk een 36pt  font of zelfs nog groter tegenaan gooien. Tot van ver zichtbare scha en schande van hen waarover die bewuste betichting zou gaan. Maar ik doe dat niet. Ik hou het nog low profile. Collega's, wat zeg ik?, vrienden onder mekaar, nietwaar!

    Achillespees.jpg

    ***

    Stel u nu eens voor dat het elastisch lichaam uit de wetmatigheid van Robert Hooke geen veer is maar een spier of een pees? En stel u eens voor dat iemand - bijvoorbeeld zo'n loper die de wet overtreedt - op een bruuske manier met een grote kracht die spier of pees gaat rekken? Wat gaat er dan gebeuren?

    - Wel, dan gaat die pees of die spier langer worden, beste Navidad! Delta l! hee, Navidad! Delta el!

    Mis! Dat denkt u!

    Dan WIL die pees of die spier langer worden, mijn beste! Dan WIL die langer worden!

    Maar wat als die pees of die spier niet langer KAN worden? Wat als die pees of die spier dermate stroef is dat die niet langer KAN worden, hee? Wat als er geen Delta l! mogelijk is? Wat dan? Wat gaat er dan gebeuren? Al eens over nagedacht? Al eens bij stilgestaan?

    - Euh, als die spier niet langer kan worden, dan zal die de kracht die op haar wordt uitgeoefend doorgeven aan de pees! En als de pees op haar beurt niet voldoende kan rekken, dan zal die de kracht doorgeven aan de ...  euh ... aan de ...

    Zie je? Heel juist geredeneerd mijn beste! Dan zal die pees de kracht aan niemendal doorgeven! En dus zullen de pees en de spier de rekkracht zelf moeten absorberen. Elke cel van deze beide structuren krijgt dan een force te verduren die deze cel amper aankan. Het wordt dan voor elke cel buigen of barsten. En dat doet pijn! Zeker in het geval van barsten, je kan al peinzen!

    En wat doen we als de pezen of de spieren pijn doen?

    - Ha, dan gaan we naar de kine, mijn beste Navidad!

    Wablief? Hoe is het mogelijk! Dan ga je toch niet naar de kine? Wat moet zo'n kinesitherapeut daar nu aan verhelpen?

    - Euh, die masseert de pijn weg, Navidad!

    Ja? Allee jong, echt?

    - En hij schrijft ontstekingsremmers voor! En een pijnstiller.

    - Beste Navidad, ge kent er precies niet veel van!?

    Wablief? Niet veel van kennen? Man man man, hoe is het mogelijk! Waar moeten we daarmee naartoe?

    Genoeg! Genoeg! Ga zitten! Neem een blad papier en schrijf:

    "Als de pezen of de spieren te stram zijn en onvoldoende soepel zijn om de kracht die men erop wil uitoefenen op een niet-destructieve manier te absorberen, dan zal men 1 van de volgende maatregelen respecteren:

    1) Men zal de spieren in die mate soepel maken (bvb door training, massage of opwarmingsoefeningen) dat deze door uitrekking maximaal de kracht kunnen absorberen vooraleer er die kracht effectief op uit te oefenen.

    2) Of, indien het ook met maatregel 1 niet mogelijk is om de juiste souplesse-voorwaarden te creëren, dan zal men zich onthouden om de bedoelde kracht effectief op de spieren en de pezen uit te oefenen."

    Genoteerd? Allee, lees het nog eens rustig na. ...

    Is dat nu moeilijk? Neen toch?

    Regel 1) zegt dat als je een kracht F! wil uitoefenen op de spier, dan moet men de stramheid k! verlagen, zodanig dat men de vereiste absorberende rek Delta l! kan bereiken. De spier gaat uitrekken en de kracht geleidelijk dempen.

    Regel 2) zegt dat als je de stramheid k! niet kan verlagen, je moet voorkomen om een kracht F! op de spier uit te oefenen. Er zal immers weinig tot geen rek Delta l! in de spier zitten, en dus wordt de kracht volledig overgezet naar de pees. Die pees gaat met die kracht ook geen weg weten en een tendinitis of Achillespeesblessure ligt op de loer.

    Eenvoudige fysica toch?

    En staat hier nu iets bij in de stijl van "3) Men zal 5 beurten van 50 euro betalen aan de kine en ook naar de apotheker gaan om ontstekingsremmers en aspirinekes te kopen." ? Ba neen toch?

    Enfin, ik denk dat de les van vandaag voldoende duidelijk is? Iets bijgeleerd? Allee vooruit!

    Misschien moet ik hier dan toch nog enkele basiswetten van de fysica heropfrissen. Al is het maar omwille van het voordeel dat u er, mijn beste lezer, kan door bekomen. Bijvoorbeeld door de centjes die u kan besparen bij de kine! En bij de apotheker. Of door andere spectaculaire rendementen die de fysica u kan leveren. Juist hee?

    - Jazeker, en dankuwel, beste Navidad!

    Et voilà, een verhaal dat zeker vervolg vereist. Maar dat is voor een volgende keer. CU!

  • De teerling is geworpen

    Alea iacta est.

    Ik heb zopas de procedure opgestart voor mijn inschrijving voor de 20km. DE 20 km.

    Een ganse procedure. Aanvraag in 3-voud, medisch attest, bewijs goed gedrag en zeden met stempel van de polis, en een overschrijving via den online van het verschuldigde startgeld.

    Mijn sponsor heeft in niet-mis-te-verstane-bewoordingen laten weten dat wie zich inschrijft, ook meeloopt, zoniet...

    Enfin dus, alea iacta est. Den teerlinc is geworpen. The point of no return. Bolero, here we come!

    Nog 2 maand en dagen en dan willen we het maximum er nog eens uitpersen. Ik durf hier niet meer opschrijven wat mijn ambitie is, maar ik ben nog nooit 2 jaar na mekaar in de 20km gestart zonder de onweerstaanbare drang om minstens even goed te doen - zoniet beter - dan het jaar ervoor. "Zoniet beter..." Noblesse oblige. Amai, dat wordt dees jaar knokken!

    Ik loop intussen weer volgens een min of meer uitgemeten schema. Jonathans trainingsplan heeft mij naar een voldoende basisconditie gebracht. Eergisteren zaterdag lapte ik 3 uur fiets-kilometers af - voor de kenners: tot Pairi Daisa ofte Paradisio en terug - en gisteren zondag hebben de loopschoenen mij 20 frisse kilometers doen hollen. Aan 5 min/km, maar wel over zwaar-geaccidenteerd parcours: den westelijken flank van den gevreesden Congoberg. Met een gure wind op de neus. Jeezes, ik was blij toen ik boven was. Oef zeg!

    Congoberg west.png

    En zie, met zo'n doorgedreven inspanning in de voorbije 2 dagen, heb ik nu wat recuperatietijd. Tijd die ik aanwend om deze blogpost in te tokkelen. Zo zie je maar, beste lezer, surfer, loper of fietser, dat mijn intensief trainingsschema niet alleen voor mezelf, maar ook voor u zijn voordelen biedt. U die nu kunt meegenieten van dit hoogst interessante proza dat ik hier op deze vrieskoude maandagavond via het internet kom te plegen. Nee nee, zonder dank, zonder dank!

    ***

    Wat de training betreft, ben ik nu overgeschakeld op mijn Runner's World "Trainingsschema 2 - Gevorderden" voor de halve marathon. Nog 2 weken tot de halve marathon van Milaan. Dat begint af te tellen. Deze week volgen nog een paar intensieve loopsessies, zondag een stretchend fietsritteke, en dan dobberen we rustig naar de Stramilano. 

    De ambitie? Bwa, momenteel willen alle pezen nog netjes meedoen. En in de fietsproef vorige week bij de sportdokter kreeg ik toch puffend en zwetend 300 Watt rondgedraaid. Wat niet slecht is voor mijn stekkebenen en mijn oude moteur. Zodus, als er ginderachter niet al te veel wind staat, moet ik binnen een tijd van anderhalf uur kunnen blijven.

    Milaan, is dat vlak? Ja't zeker?

    ***

    Na Milaan zit ik op 9 weken van Brussel en schakel ik over naar het "Trainingsschema 3 - Ervaren lopers". Pas op, 4 minuten, dat is gene ka... euh gene zever. Wat zei de dokter? Je moet voor je plezier en je ontspanning lopen. Het is op jouw leeftijd niet meer nodig om scherpe tijden na te streven. Oesje! Onschuldig  Voor het fietsen heb ik die klik al gemaakt, maar voor het lopen? Hola!

    Wat zeg je, Geert? Dat we de week nadien in de Pyreneeën zitten? De Tourmalet?

    Euh... da... da... da zal wel gaan, zeker?  Verstomd 

    ***

    Tijd voor wat muziek. Niet direct iets speciaals, maar omdat ik het gewoon mooi vind: Randy Newman: Birmingham. De simpele eenvoud van de tekst. De piano. Rap luisteren en genieten, want het duurt niet lang...

    http://www.youtube.com/watch?v=0PZB6TWNw-o

  • Op zoek

    De voorbije paar weken heb ik mijn trainingsinspanning terug op schema gebracht. Ik loop, ik fiets, ik train in de fitness. Einde maart heb ik mijn eerste test: de halve marathon van Milaan, waarover ik het een post geleden al had. Nog 3 weken: de looptraining gaat naar een climax.

    Intussen tracht ik ook wat kilometers bijeen te fietsen. Vorige week 3,5 uur LSD samen met Geert en Roger. Een frisse rit. Vandaag 3 uur in mijn eentje, richting Virginal en Braine-le-Comte. Voel ik daar opnieuw fietsspieren? Een goed teken. Je kan immers geen spierpijn hebben in spieren die je helemaal niet hebt.

    Je zal vragen: waarom rij je niet met je club mee? Het seizoen is toch gestart! En dan is er ook het splinternieuw tenue! Waarom rijd je niet mee?

    Tja, bibi rijdt inderdaad niet mee. Nog niet. Later, misschien in april, sluit ik weer aan bij de groep. Nu ligt hun tempo mij nog niet. Ik haalde zelf deze voormiddag maar 27km/h over 84km. En meer moet dat nog niet zijn. Het zou een stuk comfortabeler en gezelliger zijn om met een groep(je) mee te fietsen, maar - op vorige zaterdag na - zijn mijn toerkes heel solitair. Alleen op trot. Misschien moet ik voor het volgend winterseizoen eens op zoek gaan naar een trainingsgroepje dat 27 km/h rijdt.

    Terwijl ik zo alleen aan het fietsen ben, heb ik ook veel tijd om na te denken. Een mens begint dan te peinzen, nietwaar. Ik overloop pedalerend de hoogtepunten van mijn sportief seizoen: Stramilano (lopen), 20km Brussel (ook lopen), Pyreneeën (da's fietsen, bergop nog wel), Tirol (mountainbike), Run to Walk Again (lopen en ook een heel eind wandelend fietsen), Climbing for Life (nog eens een eindje klimmen) en als afsluiter de halve marathon van Brussel (run run run). Een gevuld programma. On va s'amuser. De fysieke hoogtepunten van lopen en fietsen vallen 'gelukkig' samen: einde mei-begin juni en einde augustus-begin september worden de periodes om te pieken. Tegen dan moet ik euh... getrainde duathlon-benen hebben. Lachen 

    Wat ik mij al peinzend ook realiseerde, is dat geen enkele van mijn jaardoelen in clubverband verloopt. Mijn seizoen en het clubseizoen lopen dit jaar qua hoogtepunten wat naast mekaar. Met de clubritten als training voor mijn individueel seizoen. CU in April, folks!

     

    2013-03-03 10.57.13.jpg

    Merk het 'Guichet de l'énergie' op. Net zoals Brugelette, heeft ook Braine-le-Comte ogenschijnlijk faciliteiten voor coureurs die 'leeg zitten'. Vandaag had ik het guichet evenwel niet nodig.

  • Ik ben gestopt

    Ik ben gestopt.

    Mijn fietsconditie is de laatste tijd om bij te huilen. Niet om over naar huis te schrijven, gelijk men dat zegt. Laat ik er dan hier maar even een paar woorden aan vuil maken.

    Ik geraak met mijn tweewieler geen poot vooruit. Lopen dat gaat, maar fietsen dat vlot niets. Met de sombere weersomstandigheden van december en januari is mijn aantal fietskilometers ondermaats gebleven. En één keer dat je(*) minder gaat rijden, gaat dat voor de rest alleen nog maar bergaf. Minder rijden geeft minder conditie, wat leidt tot minder goesting, waardoor je(*) nog minder gaat fietsen, enz. Een vicieuze cirkel om u tegen te zeggen.

    Begin januari kon ik de Varent, Arme Kleie en de Berendries nog vrij gemakkelijk verteren. Met de zware mountainbike zelfs. Gisteren geraakte ik met mijn ultralicht race-machien amper nog de 'toren van Silly' op. Met rugwind nog wel. En iemand met gewone pedalen en bruine mocassins, een gelegenheidsfietser, is mij daar bovenop nog los voorbij gefietst. Ja, om bij te huilen is het!

    (*) Met 'je' wordt hier en ook verder in de tekst 'ik' bedoeld. Deze grammaticavorm is de zogenaamde voetbal-je: "Maar als je 3 - 1 achter staat, dan moet je resoluut voor de aanval kiezen." Je kent die uitdrukkingsvorm wel, veronderstel ik.

    ***

    Wat wou ik dit jaar gaan doen? Begin juni de Tourmalet beklimmen? Gecombineerd met Aubisque en Aspin en zo? En einde augustus de Galibier nog een keertje? Om van al de rest nog te zwijgen. Man man man... Een mens begint dan te denken. Ik ben een jaartje ouder. Ik moet niets meer bewijzen. Enfin, toch niet op de fiets. Het mag wat rustiger aan. Ook voor het hart en zo. En als de benen dan niet meewillen, wat is dan de conclusie? Veeg alles bijeen en kom tot een besluit, nietwaar.

    En voilà dus. Ik ben gestopt. Afgestapt. Voet aan de grond. Gisteren, zaterdag 9 februari 2013. Rond den drieën in de namiddag. Een moment in mijn fietscarrière om niet te vergeten. De emmer die overloopt. Het koppeke dat zegt: 'stop' en de benen die onmiddellijk akkoord zijn.

    Pas op, zo op zichzelf viel mij dat gisteren zelfs niet lastig om te stoppen. Eigenlijk niet, nee. Remmen dicht, voet aan de grond en voilà dat is het. De doodgewone stop-procedure. Heb ik al zo dikwijls gedaan. Het enige vervelende gisteren was dat ik niet thuis op mijn oprit ben gestopt, maar wel in Brugelette. Op 35 kilometer van huis. Yep, in het dorp van Brugelette heeft mijn brein ineens het 'stopsignaal' gecapteerd en hebben mijn benen dat als volleerde treinbestuurders gerespecteerd. Mijn fiets is daarbij tot complete stilstand gekomen, met mij erbij. Ik ben gestopt, in Brugelette.

    ***

    Hoe dat zover is gekomen? Wel, ik was iets voor 2 thuis vertrokken voor een trainingsritje tot Bassilly. Of maximaal Silly. Blauwe lucht, een winterzon, maar vooral: een strakke wind op de neus. Nul komma nul goesting. In Viane beland ik in het gezelschap van 2 De Roeve rijders: de jongste (en grootste) van hen, best getraind, de oudere diep gebogen, in het wiel. Die mannen waren zo te zien ook maar pas vertrokken.

    Ik dus in Viane met pokerface en die 2 Roeves in mijn wiel aan een gestrekt tempo de helling op. Mooi rechtop zitten, gaat het door mijn hoofd. Aan core stability denken. Niet pompen. Niet rechtstaan. Niet omzien. Nie pleu-en (**). Een zucht van verlichting boven de helling. Gelukkig neemt de grootste De Roeve zonder omzien van mij over en kan ik mij in 3e positie gaan nestelen om even lucht te happen. Er wordt om de vier vijfhonderd meter afgelost, en hoe kan het passen: in Bever voel ik mij zowaar geroepen om weer de kop te nemen op de lange helling richting Bassilly. Core stability, core stability... en hopen dat ik niet stilval voor de bocht. Fwoe!

    (**) pleu-en: lokale vorm van plooien, afkomstig van het Germaans 'ploe-an'

     

    In Bassilly bibi weer op kop. En nog eens in Hellebecq. En dan weer in Ghislenghien. Ik voel mijn Duracells leeglopen.

    - "Waar rijden jullie naartoe?"

    - "Chièvres, Beloeil, Frasnes en zo langs Lessen terug."

    Mijn boordinstrumenten laten er geen twijfel over: dit soort wilde escapade is nog niet voor mij weggelegd.

    - "Ik rij nog een eindje met jullie mee. Ik zal zien hoe ver ik geraak."

    Zo gezegd, zo gezegd. Het levert mij nog 4 gratis tegenwind-kop-beurten op tussen Ghislenghien, Attre en de rotonde van Chièvres. Het laatste stuk naar de rotonde neem ik nog even voor mijn rekening, maar de weg lijkt hier vandaag een stuk steiler bergop dan in de zomer. Of is het de wind die mij bijna parkeert? Een laatste 'nie pleu-en' krachtinspanning. Vol hou! Oef, boven!

    - "Hier rijd... hijg... ik terug... Een goede rit nog! Het amusement!"

    Ik laat de beide heren met respect achter. Mij rest nog een kleine 40km naar huis. Hopelijk zit de wind mee. Mijn benen zijn zwaar gaan wegen. Veel jus zit er niet meer in.

    Ik bol Brugelette binnen. Het is rond den drieën. De blauwe lucht van de heenrit is intussen weggestopt achter een grijs wolkendek. De temperatuur is met 5 graden gezakt.

    En daar is het dan gebeurd. Zo ineens. Daar in Brugelette voelde ik doorheen mijn ganse lijf mijn schabouwelijke fietsconditie en het daarmee gepaard gaande gebrek aan kracht, energie en vermogen.

    Daar, daar aan het dépôt communale van Brugelette werd het mij plots duidelijk dat, wou ik nog verder blijven fietsen, mijn lijf dringend nood had aan meer jus. Daar aan het dépôt van Brugelette ben ik tot inzicht gekomen en ben ik gestopt. Ik heb mijn gsm uit mijn achterzak gehaald en heb het beeld vastgelegd dat mij daar op die plaats tot inzicht bracht.

    Daarna ben ik de resterende 35 kilometer heel traag naar huis gereden. Leeg en met het verstand op nul. Maar nog steeds met pokerface en... met een onaangeroerde Mars-bar in mijn achterzak. Wanneer je(*) gestopt bent, heb je(*) immers geen Mars-bar meer nodig.

    2013-02-09 15.19.58.jpg

    Toegang tot het dépôt communale in Brugelette (sic)

    2013-02-09 15.20.23.jpg

  • The winds of change are blowing wild and free

    The storms are raging
    On the rolling sea
    And on the highway of regret
    The winds of change
    Are blowing wild and free
    You ain't seen nothing
    Like me yet

     

    Oef, de sneeuw is weg. De vrieskou ook. En de halve bronchitis die mij dit weekend binnenshuis aan zetel en bed gekluisterd hield, is overgegaan in een slepende, diepe hoest. De koorts is weg. De hoofdpijn is weg. Zelfs de lage zeurige rugpijn - met uitstralingen tot aan mijn knieën - is verdwenen. Ik kan kijk-een-keer-hier weer lopen. Yes!

    Een avondtemperatuur rond 10°C. Geen neerslag. Alleen een krachtige wind. Wablief? Krachtige wind? Stormwind? Daar draai ik mijn hand toch niet voor om! Loopschoenen aan, verdikkeme! There we go! Eindelijk on the road again! Zalig! You ain't seen nothing like me yet!

    ***

    De muzikale noot van de dag, gebracht door de favoriete artieste heden ten dage ten huize navidad, the one and only... Adele

    Neem uwe gsm er maar bij en zwaai even mee...   http://www.youtube.com/watch?v=xweqsdRpG9Y

  • Donker

    Het leven lijkt zo rustig in de duisternis
    als ik in het donker ook mijn schaduw mis

    Varent, zaterdag 5 januari 2013 15u56. De traditie houdt stand: ik ben net in Mater de Varent opgefietst nog vooraleer de club morgenmiddag haar nieuwjaarsreceptie organiseert. Het heeft mij wel dik 3 uur gekost om met de mountainbike over en weer te rijden en toen ik thuis kwam was het al goed donker.

    RunningintheDark.jpgCongoberg, maandag 31 december 2012 19u30. Terwijl zowat de hele wereld rondom mij de voeten onder de tafel heeft geschoven voor een calorierijk oudjaarsdiner, ben ik net de donkere weg door het Congoberg-bos doorgelopen en beland ik terug in de open ruimte tussen de weiden. Dit moet hier op dit eigenste tijdstip zowat de meest idyllische plek van het Pajottenland zijn. Ik bevind mij hier op een van de hoogste punten van de streek en zowel links als rechts van mij zie ik tegen de winterzwarte achtergrond vele honderden lichtjes in de lager gelegen vlakte. Als een sterrenhemel op de grond ge-etaleerd, maar dan met witte en oranje sterren en hier en daar de supernova-flits van een eenzaam, vroegtijdig vuurwerk. De harde zuidenwind blaast mij in het gezicht, maar verder is er geen geluid. Geen christene ziel is er op straat. Het Pajottenland is hier en nu voor mij alleen. Straks loop ik langs het kasteel van Steenhout terug naar huis, maar mijn Twilight Experience neem ik in gedachten met mij mee. Is dit gelukkig zijn?

    ***

    Het is vandaag 6 januari. Het Driekoningenfeest. Terwijl de kerstboom en de kribbe er nog staan, wens ik aan elk van u een gelukkig en gezond nieuw jaar toe!  

    ***

    http://www.youtube.com/watch?v=7K3u7ELBgEo

  • Geweldig

    Laat mij, vooraleer dit jaar eindigt, nog even de radiostilte op dit blog doorbreken. Niet dat ik na een periode van 'lege batterijen' alweer helemaal vol energie zit om er weer tegenaan te vliegen. Nee hoor, beste bloglezer, laat u vooral niet verblinden door de titel van dit stuk. Zo geweldig voelen de sportieve conditite en de daarmee gepaard gaande mentale 'vorm' helemaal nog niet aan. Je zou optimistisch gesteld kunnen spreken van een voorzichtige heropleving na een 'double dip' crisis. Meer niet.

    En crisis was het zeker, toen ik zo'n anderhalve maand geleden tijdens een zaterdagse trainingsrit het pelotonnetje moest lossen waarmee ik vol ambitie samen was vertrokken. En de week nadien opnieuw; nu kon ik zelfs op het vlakke jaagpad naast de Dender mijn maat Eddy en diens zoon Thierry niet meer volgen. Leeg, gewoon leeg. Voornaamste oorzaak? Volgens mijn eigen diagnose: 'het koppeke'. Geen fut. Gebrek aan spirituele epo. Als de gedachten niet willen, dan doen de benen ook niet meer mee. Zo gaat dat bij mij. En als de benen het opgeven, dan werkt dat op zijn beurt op de spirit. Een vicieuze cirkel. Jazeker, dat is crisis, geloof mij. Een systeemcrisis.

    Mijn totaal aan fietskilometers gedurende het vierde kwartaal staat op een laag peil. Ik heb ze niet geteld, maar het moet zowat het minimum record zijn sedert het begin van de waarnemingen, 35 jaar geleden. Misschien scoort het jaar 1982 nog lager, maar toen zat ik zowat de ganse tijd in Soest in het leger, zonder fiets.

    Zonder fiets... maar mét loopschoenen! En kijk, Adjudant Knockaert, ook nu zijn het weer mijn loopschoenen geweest die mij, tijdens deze systeemcrisis, sportief op de been hebben gehouden. Beste Adjudant, ik blijf u voor eeuwig dankbaar dat u mij toen zowat gesommeerd hebt om de bataljonscross mee te lopen. Ik ben mijn loopschoenen sindsdien immers trouw gebleven.

    Ik heb de laatste maanden dus weinig gefietst, maar wel heel wat kilometerkes gelopen. Aan een rustig tempo. Een beetje doelloos de conditie onderhouden. Voorkomen dat de vorm helemaal de dieperik in gaat. 3 kilo is er bij sedert de zomer. En daar blijft het bij, zowaar ik navidad heet, met of zonder klinkers!

    ***

    Mijn revalidatieprogramma van de voorbije week:

    • zaterdag 22/12 lopen 60 min LSD
    • maandag 24/12 lopen 60 min LSD
    • woensdag 26/12 wegrit met MTB 2u30
    • donderdag 27/12 lopen 60min LSD
    • vrijdag 28/12 piste 1u30 - 24sec/ronde  (38km/h)
    • zaterdag 29/12 wegrit met MTB - klimtraining - 1u30

     

    Voilà, we zijn opnieuw vertrokken. Een basis opbouwen voor een sportief seizoen 2013. En als ik de uitslag van de conditietest van midden december mag geloven, dan was mijn VO2 Max van 49,3 ml/min/kg nog zo slecht niet: 'Geweldig' staat er op het rapport. Enfin, voor wat het waard is, laat ons daar dan iets mee doen, nietwaar?

    ***

    Ook geweldig deze maand was het verjaardagscadeau dat vrouwlief mij gaf: tickets voor het concert van Ennio Morricone in Antwerpen. Een uitverkocht Sportpaleis. 16000 liefhebbers die net zoals wij genoten van die aangrijpende muziek, gedirigeerd door de meester himself. Met l'Estasi dell'oro in bisnummer. Onvergetelijk.

    http://www.youtube.com/watch?v=SPf99EflpyI

  • All the roadrunning

    Er is een record gesneuveld, 2 keer zelfs: mijn persoonlijk-record-op-de-loopafstand-buiten-Brussel. Negen deelnames aan de befaamde 20km niet meegeteld, stond mijn langste afstand ooit ergens op 16km, namelijk van Aspelare naar Steenhuize en Wijnhuize, en dan terug via Sint-Lievens-Esse en Sint-Antelinks. Daarbij werd ook de lastige klim van de Ransbeekstraat niet geschuwd. 1 of 2 keer werd dat parcours als ultieme voorbereiding gelopen, telkens als intensieve duurloop, en daarna volgde enkel nog de climax van Brussel. Met Marks K2 en al. Lopen was voor mij een nevensport.

    Nu, februari 2012, begint dat lopen er meer als een sportieve hoofdactiviteit uit te zien. Ik doe nu professionele LSD. Trager lopen. Meer kilometers ook. Vorige zondag 18 kilometer, vandaag nog een kilometerke extra: 19,2. Ik nader de magische grens van mijn all-time best...

    De LSD begint over te gaan in een extensieve duurloop:  4,35 minuten per kilometer. Stilaan wat meer interval gaan trainen, want de snelheid moet in de komende 3 maanden nog drastisch omhoog. Intussen is de inschrijving voor Brussel een feit. En de sponsor heeft ons vriendelijk laten weten dat iedereen die inschrijft verwacht wordt om ook effectief mee te lopen. Alea iacta est. We zijn de Rubicon overgestoken. Zonder vervelende verstuikingen of plotse bronchitisplagerijen staan we binnen dik 3 maanden aan de Cinquentenaire. U ook?

    ***

    Wat intussen niet draait, zijn de pedalen. De trainingen op de weg staan op een laag pitje. Ook geen tijd voor de piste en geen 'goesting' om me op de rollen af te beulen. Gisteren een wegtrainingske gereden samen met de Marmottiens, maar aan het einde van de rit was alle snee 'er af'. En we hadden ochgod maar 66 kilometerkes op de teller. Maar wel veel wind hé! Veel wind! Stoer

    Benieuwd hoe ik er het in de komende week van af breng. Bij de Turken. Daarover binnenkort meer.

    ***

    Even genieten van de mooie stem van Emmylou Harris: All the roadrunning. Met Mark Knopfler. http://www.youtube.com/watch?v=gNkoF7k0wVI

  • Aan de kust kan het hard waaien

     I'm just sitting here watching the wheels go round and round.

    I really love to watch them roll.

     

    Zoals ons Sabine het zo mooi kan zeggen in haar weerbericht: "Aan de kust kan het hard waaien."

    Trop is teveel en teveel is trop, zei le Roi Boudin ooit. Een WK Cyclocross met de voltallige Belgische ploeg op de eerste 7 plaatsen. Wat zeg ik, Belgisch? Neen, de voltallige Vlaamse ploeg. Kempenzonen die in het zand kunnen fietsen en lopen. Zandstuivers. Daarachter het internationale deelnemersveld, Radomireken Simunek voorop. Nog straffer, er reed zelfs een Amerikaan mee. Daarmee heeft het cyclocross eindelijk het niveau bereikt van WAOD en die andere vlaamse nevenbonden. Een WK voor de crossers van Baal-Tremelo en omliggende gemeenten. Nog 3 jaar en de uitslag van het WK Cyclocross ziet er als volgt uit:

    1. 1. Sven Van Turnhout
    2. 2. Sven Van Torenhoudt
    3. 3. Sven Vanturenhaut
    4. 4. Sven Van Toerenaudt
    5. 5. Sven van Turenhout
    6. 6. Sven Vantorenhoudt
    7. 7. Sven Van Toernout, enzovoort.

    Duidelijk allemaal Vlaamse zandstuivers. Overigens geen familie van mekaar, maar ze heten wel allemaal Sven.

    Enfin, proficiat Niels voor de prachtprestatie! En ook proficiat Zdenek, om op de meest passende wijze de draak te steken met deze klucht! Zand dient niet om in te fietsen. Zand is gemaakt voor kinderen. Om er zandkastelen in te bouwen. Met een emmertje en een schepje. Wielen daarentegen, die dienen om te draaien. Fietsen is rijden, niet lopen. Koksijde 2012, het grootste non-event ooit uit de wielergeschiedenis.

    ***

    Zo dat gezegd zijnde, kunnen we over naar de orde van de dag. Wordt er nog getraind? Jazeker. Eindelijk ben ik met de fiets de 500km voorbij. Maar de benen zijn nog niet gerodeerd. Alles draait nog wat stroef. Komt dat door het lopen? Of zit de wekelijkse krachttraining er voor iets tussen? "Krachttraining?", denkt u. Inderdaad, bibi kwelt elke week in de fitness een uurtje de beenspieren om iets meer power in het lijf te krijgen. Zou mij dat helpen om wat krachtiger bergop te rijden? Ik ben benieuwd.

    Er wordt ook gelopen. Lange duur. Regelmatig afstanden van 12 km, en vandaag 14,5km, samen met Cekes. Lucy in the Sky. Veel tijd om na te denken. Over vanalles. Soms stomme dingen. Dikwijls stomme dingen. Zoals deze week over dat radiospotje van de automobilistenvereniging Touring. "Elke dag hebben 5205 automobilisten pech met hun voertuig." Elke dag 5205. Hoe doen die dat?, vraag ik mij dan af. Nog straffer: hoe weten die auto's dat? "Vandaag effe geen pech, want er zijn er al 5205 en dus is het quorum bereikt!" Twitteren die dat naar mekaar? De aanbevolen dagelijkse hoeveelheid defecte wagens. Ik geraak daar niet uit. Kilometers en kilometers gepeins zonder een afdoende antwoord op mijn prangende vraag. Merde! Geef mij dan maar zo'n simpele zekerheid, zoiets dat onmiddellijk klaar en duidelijk is. Iets dat onmiddellijk mijn hersencellen terug vrijgeeft en mij toelaat om de rest van mijn parcours mijn loopverstand naar een zalig nulniveau te brengen. Zoiets als het weerbericht van Hagedoren, heel overtuigend: "Aan de kust kan het hard waaien."

    ***

    Laat mij er bij deze beschouwingen over wielrennen en afgeleid tijdsverdrijf maar een echte sfeermaker van wijlen John Lennon aan toevoegen. Voor mij van het beste dat Lennon ooit gebracht heeft: http://www.youtube.com/watch?v=qp9dc9im3-M

  • 172 en LSD

    172. Mijn hartslag, gisteren in het bos van Graty, toen ik op de helling even, trap per trap versnellend en met pokerface, mijn cadans opdreef en mijn collega's uit het zadel lichtte. In mijn trainingsschema staat voor januari geen vermelding "Purgeren roetfilter aan maximale hartslag", maar het was te mooi om die korte wintergenoegens daar te laten liggen. Verder in de rit heb ik mij weer gedeisd gehouden, hoor.

    Ik zal wat beter mijn trainingsschema moeten gaan volgen, want Nellekensberg, Varent, Berendries, Roetfilter... geen van die oefeningen komt in mijn schema voor. Integendeel, ik hoor LSD te doen. Long Slow Distance ofte extensieve duurtraining. Zo staat dat in mijn partituur en dat is wat ook Yves mij hier recent nog heeft geadviseerd.

    40kmh.jpgLSD. Dat betekent voor mij een hartslag beneden 135. Ik moet daar voortdurend op letten, want dat is tegen mijn natuur en onbewust ga ik veel te frequent aan een hoger hartritme rijden of lopen. Een paar voorbeelden maken dat duidelijk.

    Ik fiets of loop graag bergop. Mijn hartslag gaat dan hoger. Dus veel bergop mag niet met LSD.

    Bij het fietsen, gids ik graag de weg. Dat doe je normaliter vooraan in de groep. Aan de kop van het peloton zoals ze dat zeggen. De hartslag gaat daar steevast hoger dan wanneer je verscholen zit in de groep. Zodus, kop doen mag niet met LSD.

    Ik heb geen geduld. Wanneer ik een stuk rechte weg voor mij zie, dan wil ik in gedachten zo snel mogelijk aan het einde van dat stuk weg komen. En wanneer ik aan een helling begin, dan start in mijn hersenen een chronometer. Recreatief joggen of rustig wandelen-fietsen zijn aan mij niet besteed. 'Se promener' of in het Duits 'spazieren': nein, danke schön!

    Daarbij, LSD roept bij mij ook steevast de connotatie op van drugs. Bij u ook?

    Staat er copyright op Wikipedia? Zo neen, dan wens ik hier toch een paar kanttekeningen over Lsd te kopiëren en die aan u, mijn dierbare lezer, voor te leggen. En zo ja, dan doe ik dat ook, want het is té belangrijk:   

    Lsd of Lysergeenzuurdi-ethylamide is een synthetische drug.

    Lsd veroorzaakt sterke trips. Gedurende de trips is de gebruiker bij bewustzijn en lichamelijk fit. Lsd veroorzaakt bij de meeste gebruikers sterke visuele hallucinaties, diepe gedachten, de tijdsperceptie verandert en er is sprake van synesthesie (bijvoorbeeld kleuren horen of geluiden zien).

    Gebruikers zijn door de indrukwekkende en misleidende interpretatie van de omgeving niet altijd in staat om rationeel te denken en een zogenoemde "trip sitter" of "trip guide" is altijd sterk aan te raden om de "tripper" in het oog te houden.

    Een lsd-trip duurt meestal 6 tot 14 uur. Boven een kritische dosis (ongeveer 500 µg) heeft de hoeveelheid ingenomen lsd amper invloed op de intensiteit van de trip maar wel op de duur. De gewenning is vrij groot en er is een kruistolerantie met psilocybine. Na een trip is het gedurende 4 tot 14 dagen of zelfs nog langere tijd minder effectief om opnieuw lsd te gebruiken. Lsd geeft een intense ervaring die de meeste gebruikers niet elke dag willen beleven. Na een sterke lsd-trip kan een gebruiker zich vaak nog enige dagen een beetje anders voelen, vanwege het verwerken van de opgedane ervaringen.

    Als ik dat zo lees: een lsd-trip van 6 tot 14 uur - da's lang, da's langer, da's langst! Met een tijdsperceptie die verandert. En het houdt je lichamelijk fit. Geef toe, dat is toch net wat men ook over 'long slow distance' zegt?

    Beste lezer, vandaag heb ik mijn LSD-trip in volle concentratie afgewerkt. Na mijn roetfilter-purgament van gisteren, ben ik vandaag nog eens gaan lopen. Rustig gaan lopen. Een LSD-ke. Een parcours uitgezocht met niet teveel bergop. Langs ongerepte baantjes. De mooie natuur. De vele wandelaars. Paardjes in de wei. Eigenaardige verkeersbordjes. Ik had immers de tijd om alles heel rustig te bekijken. En ik ben, lieve lezer, nu nog bezig met al mijn ervaringen te verwerken. 

    Enfin, ik ben 1 uur en 3 minuten 'weg' geweest voor een tripke van 12,5km. Kilometergemiddelde... taraaaa: 5,0 minuten!!! 5 volle minuten! I did it! Ain't that high?

    Ik had al EPO voor de hersenen, maar nu komt er ook LSD bij. Wow, I am feeling very olympic today!

    ***

    Allez gauw, nog eentje om in de 'high' stemming te blijven... http://www.youtube.com/watch?v=c0q2JYlPJzM&feature=related

  • I started a joke

    I started a joke, which started the whole world crying,
    but I didn't see that the joke was on me, oh no.

    I started to cry, which started the whole world laughing,
    oh, if I'd only seen that the joke was on me.

    Nieuwjaarswensen. En goede voornemens. Doelstellingen. Ambities. 2012 zal beter zijn dan 2011. Beter, meer, mooier, groter, verder. Een mens heeft niet gauw de neiging om het zichzelf daarbij gemakkelijk te maken. Ook sportief niet. Citius Fortius Altius.

    In 2011 werden hoogten bereikt. Grand Ballon. Mont Ventoux, dik 1900 meter hoog. Langs 3 kanten opgereden. Niet op dezelfde dag: zó lomp ben ik niet, wat is dáár nu aan? 

    En stratenlopen doen om het seizoen af te sluiten. Heb ik vroeger nooit gedaan... tenminste op de 20 van Brussel na. En die ene, ja ene uitzonderlijke keer... in Vloerzegem. Smeerebbe-Vloerzegem. 9km. 3 ronden. Lang geleden, in een gekke bui. Maar anders: neen, nooit aan stratenlopen deelgenomen. Ik liep de 20km en dat was het. 9 maanden opbouwen naar Brussel en dan gedaan, om in september opnieuw te beginnen. Mijn loopcarrière.

    Nee, geen stratenlopen. Tot dit jaar dus. Twee joggings. Zo goed als zonder training. Met gemassacreerde pezen en gewrichten tot gevolg. Overmoed. Chronische midlife-crisis. 't Zit 'em in 't koppeke, meneer. Of zoals mijn schoonvader zaliger placht te (komen te) zeggen: "Hij heeft 'tzittemedunkt!"

    En overmoed, dat gaat niet over. Deze week weer prijs. Inspanningstest in de fitness. Alles draait okee. Tot het zweet van mijn lijf loopt en ik die rotpedalen van die hometrainer gewoon niet meer rond krijg. Niet meer rond wíl duwen. "Je conditie is uitstekend.", zegt Jonathan na afloop, "Wat zijn je doelen voor 2012?". En ik, feeling very olympic again: "De Galibier einde juni..." - Jonathan noteert op zijn blad. - "... en ik heb ook wel zin om de 20km van Brussel te lopen." En Jonathan schrijft dit er zonder verpinken netjes bij: "Ik zal jou een schema opstellen met een mix van lopen en fietsen, okee?"

    Voilà, alea iacta est. Het is gezegd. Neen, het is eruit geflapt. En het is officieel genoteerd. Op mijn eer van sportman: ik kan nu niet meer terug. Things that I have said. Schamen

    20km nummers.JPGDus in 2012: Galibier én 20km. Of beter, chronologisch: 20km en Galibier.

    Daartussenin: 1 maand en een paar dagen, van 27 mei tot 29 juni.

    Ambitieniveau? Met de massa meedrijven? Dat ziet ge van hier! Ik ken in sporten met een finishlijn maar 1 taktiek: alles geven, niet slenteren, laat het vooruitgaan! Dat wordt dus hoog mikken voor mei en juni.

    20km: 4 minuten per kilometer? als de startpositie het tenminste toelaat... Hopelijk moet ik niet opnieuw helemaal onderaan de ladder beginnen, in blok 17000 of zo. Neen, M, een persoonlijk record wordt het zeker niet. Maar toch dank voor de wens dienaangaande

    Galibier: met de beteren mee klimmen? zonder spierkrampen. De Galibier, mijn zwart krampenbeest. 3e keer, goede keer? 't Zou mooi zijn.

    Beste bloglezer(s), ik besef de draagwijdte van mijn overmoed. De sado-masochistische hubris die vooral wielrenners en lange-afstandslopers kenmerkt! Zelfpijniging. Zwarte sneeuw. Maar toegeven? No way!

     

    I looked at the skies, running my hands over my eyes,
    and I fell out of bed, hurting my head from things that I'd said.

    ***

    Hopla, toch The Bee Gees nog eens: I started a joke.

    http://www.youtube.com/watch?v=Dq6YmSVAOG8&feature=related

    ***

    Aan allen een voorspoedig, gezond en sportief voldoening schenkend jaar!

    Laat gematigdheid en gezond verstand u leiden!

  • Te ver lopen

    Kan je te ver lopen? Weer zo'n vraag waar ik niet direct weg mee weet.

    Ik weet dat ik te ver kan fietsen. Zeker wanneer ik start met de wind in de rug. En dan met moeite terug thuis geraak. Compleet leeg. Ik herinner mij, heel wat jaren geleden, mijn 'levendigste' keer toen ik een winterritje reed in de Kempen. Ik was gestart in Grobbendonk en fietste in de richting van Geel, Meerhout en Beringen. Met de wind in de rug, maar dat was mij niet opgevallen. Ik dacht gewoon dat er weinig wind was en dat mijn vormpeil uitstekend was. Tot ik in Beringen het jaagpad naast het Albertkanaal opzocht en aan de terugweg begon. De wind pal op de neus. Amai! Veel suikers had ik niet bij, mijn energiemeterke daalde bij elke afgelegde meter.

    map kanaal.JPG

    Ik was al een tijdje op dat jaagpad tegen de wind aan het vechten toen ik een brug naderde waarop een plaatsnaambord stond. Ik was benieuwd om te lezen wat er op dat bord stond. Tegen het kanaal heb je weinig indicaties van waar je precies bent. Ik dacht dat ik zeker al in de buurt van Geel moest zijn en maar enkele kilometers meer had af te leggen tot mijn startplaats. Dat zou immers tijd worden, want mijn pedalen draaiden intussen vierkant. Mijn bobijn was af. Ik begon mij te verheugen in mijn laatste vlakke uitbolkilometers.

    Maar wat een misrekening! Het ergste moest nog komen. 

    Zie, de laatste restjes glucose verdwenen helemaal uit mijn bloed toen ik onder de brug doorreed en tevoren in een flits nog nét boven mij die tekst op het bord kon lezen.

    "De Limburgers heten U welkom!

    Wablief? Even twijfel: ik rijd toch in de juiste richting? De fase van ontkenning. Daarna de langzame bewustwording: "Jazeker, dit is de goede richting! En ik ben bijgevolg nog ver van huis!"

    Het was alsof dat bord in mijn gezicht sloeg. De klop van het bord. Ik ben de resterende 30km naar Grobbendonk aan een slakkegang voortgekropen. Tegen de wind. Op dat eindeloze jaagpad. Zonder energie. Jazeker, met een fiets kan je te ver rijden.

    En te ver lopen? Kan dat ook?

    Mogelijk wel. Waarschijnlijk wel. Maar ik heb het nog niet meegemaakt. 20km is de maximale afstand die ik ooit liep. Meermaals. In onze hoofdstad. Telkens mijn enige 'loopwedstrijd' van het jaar. En ik ben altijd vlot aan de finish geraakt. Maar dat was dan ook steeds einde mei, op mijn conditioneel hoogtepunt.

    In het winterseizoen is 14km mijn maximum. Begin dit jaar om precies te zijn, over en weer naar de Nellekensberg. Zonder al te veel trainingsvoorbereiding. Klop van de hamer gehad? Neen, noppes. Het moet een uitzonderlijke dag geweest zijn. Voor herhaling vatbaar. En met een degelijke training deze keer. Volgens het boekje. Deze week haalde ik vlot de kaap van de 12km in een extensieve duurloop. Ik had dat aangename gevoel dat ik kon blijven lopen. Gisteren 9,5km aan 4.31, de helft als intensieve duurloop. Nellekensberg, here we come! Afspraak op 1 januari? Het zal zeker niet te ver zijn.

    ***

    Met een gemoedelijke cover-uitvoering van alweer een oldie, de laatste in de Bee Gees reeks, wens ik iedereen een

    Zalig Kerstmis - Feliz Navidad 

    http://www.youtube.com/watch?v=HVzxKRNx728&feature=related

  • Het verloop van een ronde

    Einde van de 2e ronde. Ingaan van de 3e ronde.

    ***

    Het was gisterenvoormiddag fris om te fietsen. Een grijs wolkendek tussen ons en de zon. De winter nadert. En daar zijn de nieuwe plannen weer. Dromen. Ambitie. Vooruitkijken naar 2012.

    Even achterom kijken ook. Hoe zat dat met 2011? Ik weet het, het kalenderjaar is nog niet om, verre van, maar het blogjaar is hier wel degelijk voorbij. Een soort Chinees nieuwjaar. 14 november. Bwa, op die datum is er anders toch niets bijzonders te gedenken. Andere bloggers vieren de jaarovergang ergens einde mei. Moet kunnen.

    2011 dus. Een nostalgische start. Bataljonscross. Talweg. Toen, daar. 

    Nellekensberg. Hier, nu. Close encounter of the third kind met de loopbeweging. Maar de jaardoelen waren niet op het lopen gericht: Grand Ballon, Ventoux, Galibier. Dan spreek je over een fiets.

    mierr11.jpgBergop. Zodus alle aandacht naar de anaërobe drempel en het klimspecifiek vermogen. Trainen in de gymzaal en ook buiten op de weg, bij heel frisse januaritemperaturen. Ijslander spelen. En in maart naar Spanje, Vuelta Turistica rijden. Genieten van lange afdalingen, maar bergop niet mee kunnen met de betere klimmers. De neus op de feiten: wel souplesse maar geen macht. 

    Met die wetenschap dan maar verder boekelen. Al dan niet langs Smarre of de Heufkensstraat. Of ergens in Frankrijk, temidden van de koolzaadvelden. Avalon. Tijd om te peinzen en te piekeren. Gedachten die door je hoofd vliegen. Soms nutteloze gedachten. Om je hersenen bezig te houden. Wat is er toch mis met 'neervleien'? Wat doen die mieren daar in Frasnes? Helpt het om je banden op te pompen met helium? En wie of wat is Semmelweis? 

    Semmelweis? Kende ik niet. En voilà, resultaat: een halve bronchitis opgescharreld. En daarmee naar de Vogezen. Afzien op de Grand Ballon. Leeg zitten. Ballon d'Alsace opkruipen, net zoals toen. Die keer dat we hallucinaties kregen van fietsende belles filles. Merde!

    En toch, we hebben het overleefd. De langste dag gevierd op de fiets. En een maand later samen met Cekes de Ventoux opgereden. Drie keer. Een mens moet ook op vakantie af en toe een verzetje hebben. Le développement, n'est-ce pas, Monsieur.

    De Galibier is er niet meer van gekomen. Volgend jaar opnieuw en beter!

    Afreageren dan maar met de loopschoenen. Joggings lopen. Spieren, pezen en gewrichten wennen aan een ander doel. Neen, aan een extra doel. Ergens einde mei. Zou dat lukken? Een prangende vraag.

    ***

    We passeren de finishlijn voor een tweede keer. Hoeveel ronden is het nog?

  • Air Pegasus

    Eerste zondag van september. Dag van de Gordel. En dus regende het wanneer ik deze morgen de gordijnen openschoof. Spijtig voor al die gordelaars, denk ik, maar niet voor mij: ik ben gisteren al met de maten gaan fietsen. In warm zomerweer. Een beetje voortuitziendheid... 

    Nike Air Pegasus 26 - 2.jpgNiet fietsen heeft vandaag ook zo zijn voordeel: ik heb nog wat loopwerk te doen. Leopold II komt immers dichterbij. Het is halfelf wanneer ik mijn loopschoenen dichtveter. Nike Air Pegasus 26. Vorig jaar in de Steets gekocht. Ik ben al jaren een Nike loper, maar deze schoentjes overtreffen hun voorgangers nog qua loopcomfort. "Just do it!", zeggen ze mij. En ik moet alleen nog mijn benen wat over en weer bewegen. Knipogen

    Kort de feiten en de cijfers:

    • Mijn klassiek 7km trainingsparcours, op de Heirbaan na geen meter vlak. I've been this way before.
    • Start: 10u34:00. Vlot gelopen, een paar versnellingen onderweg, zeker toen er mij een groep gordelende fietsers voorbijreed. Het compliment van een dame uit dat gezelschap, gaf mij nog een extra boost.
    • Nijken opgelopen aan een gezond tempo.
    • De laatste 500meter, bergaf, even naar 5e versnelling, de grote foulée. De aankomst is dichtbij.
    • Arrival time: 11u03:30. Duur van de loop: 29 minuten 30 seconden. Gemiddelde snelheid: 14,4km/h

    Yep! Er is progressie en dat is waar we naartoe willen! Nog een kleine week te gaan en dan moet ik daar volgende zaterdag in Molenbeek niet al te bekaaid uitkomen, peins ik. Deze week nog eens een vlakker parcours lopen om het driedimensionaal effect op het tempo wat af te vlakken en te zien wat dat geeft aan snelheid. Hoewel een vlakker parcours lopen hier in de buurt gemakkelijker gezegd dan gedaan is.

    trainingsloop 4sep2011.JPG

    Om mijn euforische middagstemming nog wat completer te maken ben ik na de middag met Cekes nog een dikke 2 uur gaan fietsen. Naar Vloesberg en Quatre-Vents. Noppes vlak. We namen er na Motte en D'Hoppe ook de helling van Bruyère bij. In totaal 64km aan net geen 29km/h gemiddeld. En een paar benen (ttz de mijne toch) die elk commando van mijn hersenen perfect wisten op te volgen. Geen sikkepit last van mijn geloop een paar uur eerder. Zo moet dat zijn zie!

    ***

    Het is al een tijdje geleden: nog eens wat muziek meegeven. I've been this way before. And I'm sure to be this way again.  http://www.youtube.com/watch?v=QHEf7sbeKRU&feature=related

  • Energieverbruik

    Laat het ons vandaag nog eens over fysica hebben. De trainingen gaan nog altijd op elan door en dus heb ik op tijd en stond Watts en kilocalorieën in mijn gedachten. Ik let de laatste tijd wat meer op mijn voeding en op de calorieën en vetten die ik binnenspeel. Toegegeven, ik moet geen vetpercentage beneden 10% nastreven zoals een profrenner, maar mijn vetpercentage balanceert tegenwoordig op en neer rond 20% en dus wil ik er een erezaak van maken om het voor de rest van dit seizoen constant beneden 20% te krijgen. Voorlopig beste prestatie: 19,4%, gemeten op de thuisweegschaal. Maar daags nadien terug 20,0. Allerhande zoetigheden (chocolade, koekjes, ijskreem...) en af en toe een gezonde trappist maken mijn ambitie inderdaad nog een stuk ambitieuzer.

    DSCI0428.JPGWat het vermogen betreft: 260 Watt genereert nog steeds een hartslag van 154, net zoals bij mijn test einde november. 154 was toen mijn overslagpols of anaërobe drempel. Hoe zou het nu met de verzuring zijn? Ik volg vrij getrouw mijn trainingsschema. Er wordt opgebouwd: rollentrainingen met intervals Extensief-Hoog zijn intussen geëvolueerd naar Intensief-Hoog. Net onder de verzuring. Omhoog met de drempel?

    Gisteren had ik niet de indruk dat de drempel echt verlegd is. Was het te koud? Hing de pistetraining van woensdag nog in de benen? Of was er gewoon teveel wind? Een ritje naar Rebecq, Hennuyères en Tubize is niet direct goedlopend, maar nu was ik na amper 2 uur blij om terug thuis te zijn. Dikke benen.

    Vandaag opnieuw en beter: trainingsrit, samen met Cee en de Labiekes. 11 man. Ik bol met de groep mee in het juiste clubtenue. Het dikke benengevoel is er nog steeds, maar ik laat mij niet kennen en op de bergjes haal ik het onderste uit de kan. Op de Potterée leidt dat tot een ontplofte motor. Vermogen ver boven de overslag en dus willens nillens gas terugnemen. Op mijn leeftijd moet ik op zo'n langlopende helling geen tweedejaarsnieuwelingen of juniores meer volgen... Op de Leberg en de Berendries een verdienstelijke 'als 3e boven op klein verzet'. Wel souplesse, maar geen macht. Ik schrijf mijzelf na dit weekend enkele dagen rust voor.

    Energieverbruik.JPGWat zeg je? Wat die Flandria volgwagen uit de jaren 70 hier staat te pronken? Aha! Wie de locatie van deze foto kent, krijgt een extra waardevolle tip voor de prijsvraag van 31 januari. Die vraag waarvoor een fles cava staat te wachten.

    Overigens, op diezelfde plaats van dat Flandria pronkstuk vond ik ook nog het hier afgedrukte, zeer interessante tabelletje.

    Zou Tom Van Dyck dan toch gelijk hebben?

    Terwijl je nadenkt over het gelijk van Tom Van Dyck, of, wie weet, over mijn foto van 31 januari, kan je op de achtergrond het volgende stukje muziek van onze IJslanders laten spelen:  http://www.youtube.com/watch?v=MMgQ5HmXwp8

  • IJslander

    Kaupthing. Eyjafjallajökull. Hoppípolla.

    "Wij zoellen zin.", zei Stybi, toen het parcours in Sankt Wendel er op donderdag nog drassig bij lag en men hem naar zijn winstkansen vroeg. En voilà, na een nachtje goed vriezen lag de Saarlandse omloop er gisteren als een schaatsbaan bij en kon onze Tsjech zich nog eens volop uitleven. Op het ijs. Gelijk een echte IJslander. Makes my day.

    Het was zaterdag en zondag ook hier te lande ijzig. Hoewel, zaterdagmiddag, met een stevige winterzon, was het fietsen nog net te doen. Een geluk, in mijn HIKO mapje stond voor dit weekend "4 uur lange duur". Ik begin de auteur van die Langeduur-notities stilaan van sadistische neigingen te verdenken. Waar passeer je eind januari in godsnaam overal gedurende 4 uur? Euh, in Buissenal, Bouvignies, Ghislenghien, Silly, Saint-Marcoult... Tot het donker begon te worden. En mijn benen de eerste tekenen van 'zwaarte' gingen vertonen. 

    P290111_15.28.jpgIk voeg er hier een fotootje van onderweg bij. Een fles cava aan wie als eerste de locatie kan noemen. Lachen Sorry voor de lezers van ginderachter voor deze 'lokale' kwisvraag, maar troost jullie, de protagonisten hier uit de streek zijn met deze vraag ook een héél tijdje zoet. De uitslag volgt later, eveneens op deze zender.

    Zondagochtend was buiten fietsen helemaal te gek. Ijzig!!!! Gevoelstemperatuur ergens rond -10°? Brrrr!!! Nog zo'n oefening van onze Magister Sadisticus: "Ik ga je 8 maal Slettem laten oprijden." zei hij, de blik vol leedvermaak. "Laat ik dit vandaag maar doen.", was gisterenochtend mijn besluit. Maar ik was nog maar 700m van huis weg of de gure wind had mijn stuur al bijna gekeerd.

    "Fluctuat nec mergitur, miljaar!" "Wij zoellen zin!"

    Ik heb doorgezet! En het zijn 8 klimmekes van de gekende Slettemberg geworden: het warmste deel van de rit. Het leedvermaak zat gisteren helemaal niet in de beklimming. In het geheel niet! Het was de afdaling! De afdaling langs de 'Rue Desgranges', de snijdende wind pal in het gelaat, de kou priemend door mijn handschoenen. Dat is wat een IJslander een zacht briesje noemt, zat ik te denken, intussen dokkerend op de betonklinkers de toerkes aftellend.

    Wat zei Tom Van Dyck bij de persvoorstelling van Jan Eelen's "De ronde"?

    "Ik vind dat wielrennen de meest fantastische sport is die er bestaat. Voetbal is voor jeanetten. En daarmee is alles gezegd. ... Wielrennen da's voor venten!"

    Ja???? Brrrrrrr.

    Om dan toch nog eens terug te komen op voetbal en op mijn vorige post. Met die zwevende achtergrondmuziek in de videoclip. Hier is nogmaals Hoppípolla. Van Sigur Rós. IJslanders. Zet het volume gerust wat harder! http://www.youtube.com/watch?v=EJFUNiJw5xI