gedachten

  • Schijfremmen

    - Schijfremmen?

    Serge kijkt mij schertsend aan.

    - Is daar iets mis mee?

    - Ik weet zo niet, hoor. Dat is geen zicht hee. Op een mountainbike, ja. En een crossvelo. Maar op de weg? Dat ga ik moeten bestellen.

    Schrijfremmen dus. Als Bibi dat in zijn kopke steekt, krijg het er maar uit.

    Discs. Dat is zowel sneller als langer snel kunnen gaan vooraleer je in een afdaling je remmen dicht gooit. Echt dalen als een valk. Als een steen naar beneden en op 't eind de pistons dicht. Zo moet dat zijn.

    Het zal mij worst wezen dat de UCI de profs in 2016 nog niet toestaat om in competitie met schijfremmen uit te pakken. De UCI heeft wat tijd nodig om vernieuwing te begrijpen. Maar laat dan het jaar nadien, in 2017, Peterken (*) eens met schijfremmen aan een afdaling beginnen, ge gaat wat zien!

    (*) Sagan

    Op allerlei internetfora kan je de voor-en tegenstanders hun argumenten horen oprakelen. Tussen de lijnen zie ik dat velen van hen niet snappen wat dalen is, of wat een rem aan je rijstijl kan doen tout court. Die zullen dat nooit snappen. Zo een typische welles-nietes conversatie kan je hier lezen:

    http://www.cyclingweekly.co.uk/news/latest-news/the-disc-brakes-debate-are-they-necessary-on-road-bikes-157272

    Aan ieder zijn gedacht natuurlijk.

    Hier is nog een interessant artikel over het nut van schijfremmen op road bikes:

    http://www.bikeradar.com/road/gear/article/disc-brakes-everything-you-need-to-know-bikeradar-45859/

    Mij intrigeert vooral de enquête op het einde, de 'wisdom of the crowd':

    disc brakes on road bikes.png

    Jazeker, ook ik denk dat disc brakes een 'great upgrade' zijn. Wordt dat bijgevolg binnenkort een nieuw véloke voor bibi? Bwa... Wat zouden we zeggen?

  • You are not good enough!

    Niet goed genoeg. 

    Het zindert nog na in mijn hoofd. Ik was er niet goed van.

    foto.JPG

    Misschien vroeger heel goed geweest, maar nu niet meer. Niet meer om met ons mee te rijden. Wie in zo'n geval is kan beter zijn geluk elders zoeken.

    Zo'n verdict komt hard aan. Dat is even slikken. Gelukkig had ik een pint in mijn handen en kon ik dit confronterend oordeel daar toch even doorspoelen.

    Pas op, we zijn onder vrienden heel open met mekaar. Er kan dus al eens wat harde waarheid op tafel komen. En we verteren, vergeven en vergeten dat dan wel. Maar nu, nu was 't er toch op, hoor!

    Een troost? Er zouden er nog zijn die niet goed genoeg meer presteren om nog mee te bollen. Mensen die dat van zichzelf weten. Volk dat slimmer is dan schrijver dezes. Als de heren even willen opkrassen, kan de rem er af en kan de lat hoger. 

    *** 

    Fwoe! Wat moet een mens daar nu mee?

    Juist, het durft bij momenten al eens te hevig te gaan naar bibi zijn goesting.

    Juist, ik zou beter mijn energie inzetten op 1 sport in de plaats van 2. Toch op mijn leeftijd.

    Juist, ik had beter een job gezocht in een bedrijf dichter bij huis, zodat ik elke dag met de fiets naar het werk zou kunnen bollen. 

    Want juist, ik rijd tijdens het zomerseizoen amper 2 keer in de week. En dat is te weinig! Dat weet je toch!

    En juist, mijn idealistische ideeën over "kop doen" raken geen hout. Utopie! Iedereen ziet toch dat de gangbare manier om kop te doen helemaal anders is! Waarom daar zo koppig blijven over doen? Man, pas u toch aan!

    Ja, wat moet een mens daar nu mee?

    Op mijn tanden bijten? Blijven proberen?

    Of toch opkrassen maar?

    ***

    Ik reed begin november aan net geen 29 per uur, met tegenwind, 90 kilometer ver naar de Antwerpse Kempen. Alleen. Op het fietspad.

    En gisteren kon ik zonder problemen samen met de maten 2,5 uur training afwerken in een rit waar de wind alleman ongenadig om de oren sloeg. Deed ik daar zelfs nog een stukje mee kop? Niet te geloven na meer dan 1 maand mijn fiets niet te hebben gezien.

    Maar ja, dat kan allemaal wel zijn, de boodschap is duidelijk: Man, you are not good enough! Anymore.

    Yep, het komt hard aan. Confronterend hard. Ik ga er echt eens moeten over nadenken...

    Not-Good-Enough.jpg

  • Qhubeka

     

    Soms zijn er van die toevalligheden die je verbaasd doen opkijken. Op mijn blog zijn er zo al enkele de revue gepasseerd. Deze week was het weer prijs, maar daar ben ik mij gisteren pas goed en wel bewust van geworden.

    Alles begint vorige maandag. In Zuid-Afrika om precies te zijn. Vlakbij Kaap de Goede Hoop.

    Als laatste etappe van een rondreis langs de mooiste plekjes van South Africa bezoeken wij het meest zuidwestelijke punt van het continent. Onze kleine bus volgt de schilderachtige weg van Cape Town naar de kaap. We genieten van de panoramische uitzichten op de oceaan naast ons.

    Terwijl we bij een korte fotostop de zee in ons kodakske staan te proppen - geloof mij, in 8 gigabyte gaat heel wat water - merkt plots iemand achter ons, op de weg, een groep fietsers op: "Kijk! Coureurs!". Ik ben iets te laat om nog detail te onderscheiden en zie nog net een groepje 'coureurs' gevolgd door een camionette wegpedaleren. "Wielertoeristen.", gaat het door mijn hoofd, "Die halen we wellicht niet meer bij."

    groep Cape SA 6.png

    Die laatste bedenking blijkt voorbarig, want een 10-tal kilometer verder, na een lange afdaling, pikken we aan bij een kleine file, veroorzaakt door het pelotonnetje fietsers en hun volgwagen. Ik heb mijn fototoestel in de aanslag wanneer uiteindelijk onze bus de groep voorbij rijdt. Klik. Klik. Klik. Hopelijk zijn een paar kiekjes gelukt, want Paul, onze chauffeur, duwt even heel stevig het gaspedaal in.

    Ik krijg een herkansing, want zie, 100 meter verderop rijdt een 2e groepje, of moet ik zeggen: een eerste? Ik tracht deze keer de camera naar achteren te richten zodat ik de fietsers in vooraanzicht en niet op de rug fotografeer. Klik. Klik. Klik. Klik. Moto 1 aan het werk ...

    Het valt mij in het voorbijrijden onmiddellijk op dat dit geen doetjes zijn, maar stevig gespierde 'coureurs'. Ook het tenue komt mij niet geheel onbekend voor. Profs?

    ***

    Pas gisteren, thuis, heb ik de foto's aan wat grondiger analyse onderworpen. Hieronder enkele 'beter geslaagde' prentjes.

    groep Cape SA 5.png

    groep Cape SA 3.png

    groep Cape SA 2.png

    groep Cape SA.png

     

    Net als mijn 'encounters' deze zomer in Annecy, lijkt dit ook weer een ontmoeting geweest te zijn met heel speciaal volk. Topsporters op entrainement. Beste lezer, maak kennis met het MTN-Qhubeka profteam!

    Even wat rondsurfen op de website van het team bracht mij bij de volgende plaatjes:12256889_909887219065717_1117503199_n.jpgEn zie nu, dit zijn net alle renners die wij onderweg zijn voorbijgereden, in het tenue dat zij hier op de foto dragen. Dat valt vooral op door de vreemde eenden in de bijt: Quickstep, Sky,...  Deze groepsfoto is vermoedelijk genomen net voor of na de rit op maandag. De website rapporteert immers over het 'Cape Town Camp' verblijf van de ganse ploeg: http://www.teammtnqhubeka.com/

    groep Cape SA 0.png

    En als we daar nu ook eens enkele namen bij plakken:

    Making-History-MTN-Qhubeka-Samsung-presents-Tour-de-France-team-e1435075985326.jpg

    Bekend volk, nietwaar! Zoals ik maandag zeer juist had gezien: die coureurs die wij ginds met de bus voorbijreden waren geen sissies!

    ***

    Wat nu dat toeval betreft waarover ik het in de aanhef van mijn post had: hoe dit kan passen, begrijp ik ook niet, maar net ook eergisteren zag ik op een of ander social media forum (was het LinkedIn ?) een aankondiging dat de nieuwe profploeg van Dimension Data een World Tour licentie voor 2016 heeft bemachtigd. Ik had het artikel amper vluchtig gezien, en enkel de hoofding was blijven 'plakken'. Welnu, beste lezer, dat nieuwe profteam is nu toch wel net de nieuwe formatie gevormd op basis van het MTN Qhubeka team zeker! Dezelfde mannen die wij maandag tijdens een rustig fietstochtje konden betrappen ... op het meest zuidwestelijke punt van Afrika!

    Ik ga die ploeg volgend jaar in het oog houden.

    ***

    Er is nog iets speciaals aan dit wielerteam: Qhubeka. Het team steunt het Qhubeka-project (http://www.teammtnqhubeka.com/?p=5800) 

    Qhubeka project.png

    In Afrika is een fiets in de eerste plaats een heel nuttig vervoermiddel. Het Qhubeka project heeft tot doel om de lokale bevolking aan een eenvoudig en duurzaam transportmiddel te helpen. Mooi!

    Qhubeka-logo-and-slogan.jpg

  • Een Afrikaan zijn

     

    sunset at Nikambu.png

    Zonsondergang in Nkambeni

    I am an African

    Not because I was born there

    But because my heart beats with Africa’s

    I am an African

    Not because my skin is black

    But because my mind is engaged by Africa

    I am an African

    Not because I live on its soil

    But because my soul is at home in Africa

     

    When Africa weeps for her children

    My cheeks are stained with tears

    When Africa honours her elders

    My head is bowed in respect

    When Africa mourns for her victims

    My hands are joined in prayer

    When Africa celebrates her triumphs

    My feet are alive with dancing

     

    I am an African

    For her blue skies take my breath away

    And my hope for the future is bright

    I am an African

    For her people greet me as family

    And teach me the meaning of community

    I am an African

    For her wildness quenches my spirit

    And brings me closer to the source of life

     

    When the music of Africa beats in the wind

    My blood pulses to its rhythm

    And I become the essence of sound

    When the colours of Africa dazzle in the sun

    My senses drink in its rainbow

    And I become the palette of nature

    When the stories of Africa echo round the fire

    My feet walk in its pathways

    And I become the footprints of history

     

    I am an African

    Because she is the cradle of our birth

    And nurtures an ancient wisdom

    I am an African

    Because she lives in the world’s shadow

    And bursts with a radiant luminosity

    I am an African

    Because she is the land of tomorrow

    And I recognise her gifts as sacred

     

    Wayne Visser © 2005

     

    In de ontvangstruimte van Nkambeni National Park zag ik de bovenstaande tekst staan. Ik had dit gedicht al eerder gelezen. Mooier dan wat Wayne Visser hier schrijft kan je gevoelens van diep respect voor land, natuur en mens niet gezegd krijgen.

    Na 6 jaar is mijn blog iets anders geworden dan wat 'fietspraat'. En misschien zijn mijn posts in Skynets blogrubriek 'sport' stilaan een vreemde eend in de bijt geworden. 'Hors catégorie' om zo te zeggen. Zolang niemand daar aanstoot aan neemt, mag dat van mij best zo zijn. Een blog permanent op zoek naar een eigen thema. Met feiten en gedachten die ongeordend over mijn keyboard rollen. As the images unwind ...

  • Once in a lifetime? Vergeet het! Daar zijn ze weer!

    Nog geen maand is er voorbij en ik moet mijn 'Once in a lifetime' post al bijstellen. Een mooie samenstand van planeten op een uitgeklaarde vrijdagochtend... dat gebeurt blijkbaar wel vaker. Vanmorgen was het weer prijs. En deze keer waren niet alleen de Maan en Venus op het appel, maar deden ook Jupiter, Mars en Regulus mee. Like a carousel that's turning, running rings around the moon...

     

    Hierbij het beeld van deze ochtend, opnieuw genomen in een schaarsverlicht zijbaantje van mijn route naar het werk:

    planeten 201510090609.png

     Uitvergroot, bovenaan Regulus en heel zwak zichtbaar: Mars iets beneden de lijn tussen de maan en Jupiter:

    planeten 201510090610.png

    De sterrenhemel in oktober:

    vr 9 • Rond 6 uur is er boven de oostzuidoostelijke horizon een mooie samenstand te zien van de smalle maansikkel, drie planeten en een heldere ster. De maan staat ruim vier graden onder de planeet Venus, zes graden onder de ster Regulus, zes graden rechtsboven de planeet Mars en negen graden rechtsboven de planeet Jupiter.

     http://www.astronieuws.nl/sterrenhemel.html

     

    Mooi! Mooi!

    Daar mag een muziekje bij...    https://www.youtube.com/watch?v=dEDtJrhAkF0

     

    Round like a circle in a spiral
    Like a wheel within a wheel
    Never ending or beginning
    On an ever-spinning reel
    Like a snowball down a mountain
    Or a carnival balloon
    Like a carousel that's turning
    Running rings around the moon
    Like a clock whose hands are sweeping
    Past the minutes of its face
    And the world is like an apple
    Whirling silently in space
    Like the circles that you find
    In the windmills of your mind

    Like a tunnel that you follow
    To a tunnel of its own
    Down a hollow to a cavern
    Where the sun has never shone
    Like a door that keeps revolving
    In a half-forgotten dream
    Or the ripples from a pebble
    Someone tosses in a stream
    Like a clock whose hands are sweeping
    Past the minutes of its face
    And the world is like an apple
    Whirling silently in space
    Like the circles that you find
    In the windmills of your mind

    Keys that jingle in your pocket
    Words that jangle in your head
    Why did summer go so quickly?
    Was it something that you said?
    Lovers walk along the shore
    Leave their footprints in the sand
    Was the sound of distant drumming
    Just the fingers of your hand?
    Pictures hanging in a hallway
    Or the fragment of a song
    Half-remembered names and faces
    But to whom do they belong?
    When you knew that it was over
    Were you suddenly aware
    That the autumn leaves were turning
    To the color of her hair?

    Like a circle in a spiral
    Like a wheel within a wheel
    Never ending or beginning
    On an ever-spinning reel
    As the images unwind
    Like the circles that you find
    In the windmills of your mind

     Neil Diamond - The Windmills of Your Mind

  • Samenstand, once in a lifetime

    IMG_0684.JPG

    Deze ochtend heb ik de kortste weg naar het werk verlaten. Ik moest en zou een foto nemen. Een foto van een bijzonder samenstand. Een samenstand van twee mooie lichamen. Hemellichamen. Venus en de Maan.

    Ik wou de samenstand gisteren al fotograferen, toen stonden de twee planetenbollen heel dicht bij mekaar aan het firmament, maar ik was heel druk begaan met naar het werk te bollen en vond geen goed 'moment' om mij met fotografie bezig te houden.

    Vandaag was daar terug dat schouwspel, en toen dacht ik: man dit is toch iets speciaals ...

    - Het is september.

    - Het is ochtend, net 6u gepasseerd. De zon zal dus gaan opkomen. Nu is de hemel nog even donker.

    - Ik rijd op de Ninoofsesteenweg, pal naar het oosten toe. Straks ben ik op de Brusselse ring.

    - De Maan en Venus staan net boven de horizon op een of andere denkbeeldige equatoriale lijn.

    - De hemel is helemaal uitgeklaard, er is geen wolkje te bespeuren.

    - Gisteren heb ik geen foto genomen. Morgen zal de maan amper nog boven de horizon uitkomen. en morgenvroeg zal ik zeker niet om 6u op de Ninoofsesteenweg rijden.

    Man dit is iets speciaals. Je gaat dit nooit meer op deze manier meemaken. Dit is once in a lifetime!

    Ik heb de Ninoofsesteenweg met zijn overdadige straatverlichting in Eizeringen verlaten en ben in een zijweg gestopt om enkele foto's te nemen. Met mijn iPhone. Het resultaat zie je hier.

    Even uitvergroot:

    Maan Venus 11-09-2015 6u20.png

     

    De maanschijf is volledig zichtbaar. Ook Venus is geen stip, maar wel een cirkelvormig object op mijn foto.

    Voilà, ik heb dit deze ochtend niet laten passeren: ik heb een foto genomen van een once-in-a-lifetime samenstand van twee mooie lichamen. Hemels fotogeniek! 

  • 10 jaar Marmotte

    lamarmotte.jpg

    Vooraleer de maand juli voorbij is moet ik hier nog een gedenkplaat oprichten. Een virtuele gedenkplaat. Een aandenken aan de eerste Marmotte-expedities van onze eigen clubkompanen.

    10 jaar geleden, in 2005, namen Eric, Bart & co deel aan de officiële cyclosportieve, maar het zou vooral de prestatie zijn van onze maat Johan, 'Jaco' voor de vrienden, die al eerder in 2005 het parcours (+ een extra col, de Mollard) solo zou afleggen.  

    In 2006 zou Jaco samen met een gans ploegske teruggaan om het mythische parcours nogmaals te rijden. Datzelfde jaar zou ikzelf ook kennis maken met Croix de Fer, Télégraphe, Galibier en Alpe d'Huez. Het verhaal van de Mieren was geboren.

    De gedenkplaat bevindt zich elders op deze blog: het is het heroïsche verhaal dat Jaco optekende in 2006. Ik heb Jaco's relaas respectvol bij mijn eigen verslagen geplaatst: op de pagina  "De Mieren van de Galibier".

    http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/de-mieren-van-de-galibier.html

     

    Tiens, bekruipt mij daar nu plots de zin om dit alles volgend jaar met de gepaste eer te gaan vieren?

    Afspraak in 2016 op de Galibier? 

     

    Telegraphe.jpg

  • De Tour 2015. Jazeker, wij kunnen goed fietsen!

    Een ander moment, een andere koers.

    Maar de beelden blijven herkenbaar.

    Jazeker, wij kunnen goed fietsen!

    Twijfelt iemand daaraan?

     

    quelques-chutes-pas-mal.jpg

  • Waterloo ! Waterloo ! morne plaine !

     

    aigleblesse1.jpg

    Comme une onde qui bout dans une urne trop pleine,
    Dans ton cirque de bois, de coteaux, de vallons,
    La pâle mort mélait les sombres bataillons...

    D'un côté c'est l'Europe, et de l'autre la France !
    Choc sanglant ! des héros Dieu trompait l'espérance
    Tu désertais, victoire, et le sort était las.
    O, Waterloo ! je pleure, et je m'arrête, hélas !

     

    Victor Hugo

     

    http://www.2dragons.be/n6-hugo.php

  • And how to say goodbye

    Tell us where the road ahead is gonna bend

    And how to harness up the wind

    And how to say goodbye

     

     

    Herman 1958 - 2015

    kopman Heghe Sportief

     

    3457628662.jpg

     

     

    ***

    tekst Michael W. Smith

  • Een nieuwe wind

    blog-transitie-een-andere-weg-inslaan-ggz-plus-nederland.gif

    Er waait een nieuwe wind door onze wielerclub. En het werd stilaan tijd. De club bestaat meer dan 40 jaar en een paar generaties fietsers zijn ermee opgegroeid. Vandaag rijden nog steeds een aantal leden mee die er in de beginjaren al bij waren. Uiteraard allemaal een jaartje (en meer) ouder, maar de meesten nog heel actief.

    En daar knelt het schoentje. Net zoals vele verenigingen kampt ook onze club met een constante bloedarmoede aan verjonging. Jonge mensen maken zich niet graag nodeloos moe. Zeker niet op een fiets in een golvend landschap en bij een tegenwind die elk jaar harder op je neus beukt. Jonge mensen willen variatie, uitdagingen, iets beleven. En wanneer het programma hen niet bevalt, ... dan zappen ze.

    Ja, we trekken wel nieuwe leden aan en onze getalsterkte blijft al jaren zeer constant, maar we hebben een structureel zwak punt: we recruteren (of beter: recruteerden) te weinig leden uit de jongere leeftijdscategorieën, zeg maar fietsers jonger dan 30 jaar.

    Met dat gegeven hebben we 2 mogelijkheden:

    1. ofwel laten we de club en haar activiteiten mee-evolueren met de bestaande samenstelling van het ledental, een samenstelling waarvan de gemiddelde leeftijd elk jaar mee opschuift naar de hogere regionen;
    2. ofwel oriënteren we de club naar een deels verjongd doelpubliek en naar de interesses die zo'n ledenpotentieel meedraagt.

     

    Noem de eerste optie de keuze "niets doen" of "live and let die". Het is de gemakkelijkste keuze. We blijven voortdoen zoals we het altijd gedaan hebben, rustig genesteld in onze comfortzone. Tot we allemaal oud geworden zijn, van onze fiets vallen en de club uit zichzelf desintegreert. Niet zo'n leuk vooruitzicht voor een vereniging, nietwaar?

    Wij houden dus niet van onplezierige vooruitzichten, en bijgevolg hebben we voor optie 2 gekozen: het heroriënteren van onze club en haar activiteiten.

    Maar dat betekent vernieuwen, verjongen, veranderen. Breken met gewoonten en tradities. Experimenteren met nieuwe zaken. Nieuwe dingen doen en bestaande dingen anders doen. Wanneer je doet wat je altijd gedaan hebt, krijg je enkel datgene wat je altijd al gehad hebt. Als we dus iets anders willen krijgen, zoals verjonging in het ledental, dan gaan we iets anders moeten doen. Geen speld tussen te krijgen.

    En zie, dat is het proces dat we de laatste paar jaren hebben opgestart. Eerst wat aarzelend, maar de laatste maanden heel duidelijk zichtbaar. We durven experimenteren.

    En onze leden? Ze applaudisseren, meneer!

    Eigenlijk moet ik zeggen: we durven opnieuw experimenteren. In haar beginjaren experimenteerde deze club meer dan nu. Marathonritten en meerdaagse fietsuitstappen in binnen- en buitenland, Ardennen offensieven en tweedaagsen naar de kust en weer, ja zelfs regelmatig nieuwe tochten... door de leden zelf verkend. Toen was alles nieuw en onbekend. Vandaag wordt elk jaar op 1 mei naar Bon-Secours gefietst en staat om de 2 jaar Mallorca op het programma. En als we niets ondernemen, dan blijft dat nog lang zo. Conservatieve inertie.

    Twintig jaar routine wiegt een vereniging in slaap. Voilà, dat is nu voorbij, we laten ons niet zoals een kikker doodvriezen op een lenteavondwarm stenen tuinpad. We zijn wakker!

    Jazeker, het was hoog tijd voor een nieuwe wind door onze club. En die wind zit goed. Wij doen bijgevolg voort op de ingeslagen weg, hé mannen?

     

    Omgaan-met-verandering-kleine-succesjes-vieren.jpg

  • Een folieke ...

    ... dat op een obsessie begint te gelijken. Ja, dat is het geworden, noch min noch meer, een obsessie!

    Ooit en passant voor de lol mee begonnen, vlakbij het British Museum in Londen - omdat het mooie blauwe ritme mij boeide.

    Daarna herhaald in andere locaties.

    En nu kan ik geen stad meer bezoeken of ik loop al te turen, speurend naar waar ze staan. Het fototoestel gereed in de aanslag.

    Waarover ik het heb?

    Hier, oordeelt u zelf maar ...

    ***

    2011-10-12 12.01.45.jpg

    2011-10-13 15.52.32.jpg

    2011-10-13 15.52.59.jpg

    2011-10-13 15.54.10.jpg

    2012-03-09 13.38.15.jpg

    DSC01175.JPG

    DSC03094.JPG

    DSC03488.JPG

    DSC05022.JPG

    DSCI0026.JPG

    DSCI9000 (2).JPG

    DSCI0065.JPG

    DSCI0006.JPG

    DSCI0008.JPG

    _DSC0765.JPG

     

    Soms valt het wat tegen en zijn er zo goed als geen fietsen te fotograferen. Allemaal gepikt, denk ik.

    DSC02665.JPG

    ***

    Zoals ik al zei, een folieke dat veranderd is in een obsessie. Meer moet u er niet achter zoeken.

    Een volgende keer beloof ik u ietwat ernstiger en leerzamer te berichten. Echt waar! 

     

    PS:  Mocht u interesse krijgen in het onderwerp: kent u de Bike-sharing Blog ( bike-sharing.blogspot.be/ ) ?

  • Waarvan leven de Denen?

    _DSC2521.JPG

    Zoals u wellicht al weet, beste bezoeker van deze blog, botst de schrijver van dit proza regelmatig op prangende vragen. Zo ook gisteravond, na een welgesmaakte maaltijd.

    Na enige socio-economische bespiegelingen - die ik de lezer hier wijselijk bespaar - belandden we aan tafel uiteindelijk bij de vraag waar de landen in Europa zoal hun inkomsten vandaan halen. Voor België zijn dat, zoals we allemaal weten, bier, chocolade en baggerwerken. Duitsland heeft technologie. Degelijke technologie. Siemens, Miele, Volkswagens en zo. Zweden heeft ijzererts, Volvo, Ikea en veel hout, net zoals Finland, dat ook Nokia bezit, de recente overnemer van Lucent-Alcatel. Italië heeft pasta's allerhande, Chianti en Alfa Romeo. Rusland voert gas uit, net zoals Noorwegen. En zo konden we doorgaan.

    Al die landen voeren afgewerkte producten of ruwe grondstoffen uit naar het buitenland en krijgen in ruil daarvoor deviezen. Inkomsten. Een positieve handelsbalans. Om van te leven.

    Maar dan reden we in onze brainstorming plots vast.

    Waarvan leven de Denen? was de vraag die in het dessert bleef kleven zonder antwoord.

    Landbouw? Windenergie? Voeren die dat uit naar het buitenland? Of consumeren de Denen dat gewoon zelf? In dat laatste geval brengt dat geen inkomensstromen uit het buitenland op gang. Telt dus niet mee.

    Noem maar eens een Deens product. Hee?

    Juist! Het enige wat ook wij na enig denkwerk konden concluderen is Lego. Gewoon Lego.

    Ik kon de Deense inkomsten nog net wat aandikken door ook Duplo aan het magere lijstje toe te voegen, maar dat leek dan toch alles te worden. Er is niets anders. Denen leven van plastieken blokjes. C'est tout.

    Of had u een ander idee?

  • Ganzen zijn slimmer dan renners

    Mijn vorige post draaide rond het efficiënt gebruik van de beschikbare energie in een groep fietsers, of laat het mij noemen: een groep wielrenners.

    Het ging daarbij niet over de manier waarop een koersend peloton met energie omspringt. In een koers wordt meestal met energie gewoekerd, liefst natuurlijk met de energie van de andere renners, van de tegenstrevers. Luidt het gezegde immers niet: "Koersen is eerst het bord van de ander leeg eten, vooraleer je aan je eigen bord begint."?

    Neen, we hebben het niet over de koers. Wel over het rijden van een groep fietsers waarbij het de doelstelling is dat de ganse groep op een comfortabele wijze tezamen een parcours aflegt.

    Mijn discours in de vorige post was vrij duidelijk: efficiënt omspringen met de beschikbare energie van een groep renners vraagt (vooral) een aangepaste rijstijl van de kopmannen. En die aangepaste rijstijl vinden we  - driewerf helaas - zelden terug in de vele groepen fietsers die ons landje, of zelfs deze ganse aardkloot, bevolken. Men kan er treurig om zijn, of opstandig. Alleen, het brengt allemaal geen zoden aan de dijk: men heeft er geen oren naar. La folie persiste ...

    ***

    flok-of-birds-v-formation.jpg

    Ik ben even gaan neuzen op het internet naar voorbeelden waar groepen zich wél efficiënt weten voort te bewegen. Voorbeelden waar wél een gepaste stijl van samenwerken gehanteerd wordt. Waar wél de nodige intelligentie aanwezig is om een groep optimaal te sturen.

    En vaneigens, we weten dat al lang, in de dierenwereld zijn er tal van voorbeelden te vinden van intelligent groepsgedrag. Vogels, vissen, zoogdieren, ja zelfs bijen en mieren tonen meer gezonde groepsgeest dan menig groepen fietsers. Ik vond een heel interessant (engelstalig) artikel over het vliegen van ganzen in een V-vormige formatie:

    https://karthijaygee.wordpress.com/2011/01/02/do-you-know-why-do-birds-fly-in-v-formation/

    Het artikel maakt het idee voldoende duidelijk. Hieronder heb ik het belangrijkste deel vertaald:

     

    Waarom vliegen ganzen in een V-formatie?

    In de voorbije jaren hebben wetenschappers theorieën geopperd waarom migrerende vogels zoals ganzen in een V-vormige formatie vliegen. Een studie, een tijd geleden verricht,  wierp wat licht op deze bijzondere V vorm. Deze studie ontdekte dat vogels die in een V-formatie vliegen een lager hartritme vertonen dan vogels die alleen vliegen.

    Waarom?

    De aërodynamische V-vormige formatie vermindert de luchtweerstand die elke vogel tijdens het vliegen ervaart in vergelijking met een vogel die solo vliegt. Dit laat zo'n vogel toe om een langere afstand (duizenden kilometers) af te leggen met veel minder inspanning.

    Ganzen bijvoorbeeld kunnen, met eenzelfde hoeveelheid verbruikte energie, een 70 percent grotere afstand afleggen wanneer ze in groep vliegen dan wanneer ze alleen vliegen. In deze formatie zal de vogel in de koppositie een grotere luchtweerstand ervaren en hij zal dus iets harder moeten werken. Maar wanneer de kop-vogel moe is, laat hij zich uit zijn positie zakken en gaat hij achterin in een van de V-lijnen post vatten. Een andere vogel zal van achter uit snel naar voren gaan post vatten in de leidende positie, en zodoende de V-vorm behouden.

    Hetzelfde gebeurt voor de vogels in de staartposities, vooral zij aan de uiteinden van de V-formatie, gezien zij sneller vermoeid geraken dan de vogels in het midden. Deze cyclus herhaalt zich voortdurend terwijl ze naar hun bestemming reizen. Elke vogel krijgt de kans én de verantwoordelijkheid om de kop te nemen zowel als om te genieten van de positie in het midden, waar de luchtweerstand lager is. 

    Het kunnen genieten van minder luchtweerstand komt doordat de vogels vooraan de aërodynamiek creëren en verbeteren van de collega's die volgens een lijn van een V volgen. Met andere woorden, deze formatie klieft de lucht die dan gemakkelijker over de rest van de groep vloeit. Dit betekent dat alle vogels van een individueel voordeel genieten terwijl ze samen harmonieus als een team samenwerken.

    Als een team werken betekent minder werk voor elke vogel individueel omdat vliegen heel veel energie vraagt van vogels die een lange reis maken. De V-formatie helpt migrerende vogels zoals ganzen om hun energie efficiënt en effectief aan te wenden om hun ene doel te bereiken, namelijk op hun bestemming geraken.

    Alle leden van het team doen hun deel en genieten op hun beurt van het werk van de anderen. Hoe ze in formatie blijven? Wel, zo gauw een vogel zijn positie zou verlaten, zal hij onmiddellijk de luchtweerstand voelen van een 'solo-vlucht' en hij zal snel weer zijn positie in de formatie opzoeken. Dit demonstreert hoe teamwerk een belangrijke rol speelt in de natuur.

    ***

    Bent u het, na het lezen van dit artikel, met mij ook eens dat ganzen slimmer zijn dan renners, cyclosportieven en andere wielertoeristen? 

    En neen, ik heb niet beweerd dat coureurs in een V-formatie moeten gaan fietsen...

    En ik heb ook niet geschreven dat renners dommer zijn dan ganzen.

    Neen toch?

  • If you want to go far...

    Go far.png

    Eerder deze week trok een foto in LinkedIn mijn aandacht:

    If you want to go fast, go alone

    If you want to go far, go together

    Een Afrikaans spreekwoord. Oude levenswijsheid. In de 'business'-kringen van LinkedIn doet zo'n gezegde het altijd goed. Niet dat een mens daar dan altijd veel gevolg aan geeft, maar toch: je denkt er eens bij na en je geeft het een goedkeurende knik.

    ***

    Zo'n goedkeurende knik zou ik ook graag aan al mijn collega-fietsers geven. Samen kilometers malen, wat kan er mooier zijn?

    Maar, je hoort mij al komen, ik heb niet zoveel reden om mijn goedkeurende knikjes uit te delen. Ik ben namelijk door de jaren heen tot de constatatie gekomen dat veel fietsers die zich in groep voortbewegen weinig notie hebben van de efficiëntie en het rendement die je met zo'n groep kan halen.

    Veel fietsers? De meeste fietsers! Vooral zij die kop doen; zij die de groep op sleeptouw nemen.

    Wat zie je immers, keer op keer, of dat nu in een groepsrit is met de club, tijdens een training of op de wegen van een of andere cyclosportieve?

    In elke pelotonnetje dat zich vormt, zitten vooraan een paar hardrijders 'hun' ideaal tempo te rijden en daarachter volgt een groep die nodeloos energie zit te verspillen. Een groep opgejaagde rendieren die - door de rijstijl van de kopmannen - kilometer na kilometer een dosis energie verbruiken die ze evengoed hadden kunnen sparen. en die ze bijvoorbeeld verder in de rit hadden kunnen aanwenden om zelf even de kop te nemen.

    ***

    Een groep rijdt het meest efficiënt wanneer die compact is, wanneer iedereen kort volgt in het wiel van de voorligger. Zowel de mindere luchtweerstand als het kunnen aanhouden van een gelijkmatige snelheid maken dat een peloton sneller vooruit kan komen dan dezelfde groep renners mocht ieder van hen individueel hetzelfde traject rijden.

    Maar... elke keer dat de groep rekt, omdat de kopmannen louter hun eigen tempo rijden en niet dat van de groep, zal er door de achterkomers extra energie verspild worden om het pelotonnetje honderd meter verder terug compact te maken.

    En een groep rekt typisch na een hindernis: een bocht, een wegversmalling, een kruispunt, een helling. Wat gebeurt er dan meestal? Wel, voor de hindernis remt de groep af, de kopmannen rijden de hindernis voorbij en eens het obstakel achter zich gelaten, gaan ze op de trappers lopen om zo snel mogelijk de originele snelheid te herstellen. Dat dan achter hen nog een ganse groep aan gereduceerde snelheid is achtergebleven, wordt vergeten...

    Je ziet dan ook na zo'n hindernis een gans peloton een spurtje trekken om weer de originele posities in te nemen, en hoe verder achteraan in de groep, hoe groter het gat dat men mag dichtkoersen. Fout bij wie? Juist! De mannen aan de kop. Dom! Zelfs water gaat slimmer een vernauwing voorbij, hebben we geleerd in de hydrodynamica.

    ***

    Laat ons dat even bekijken in een kleine fotoreportage die ikzelf een paar jaar geleden vanuit de staart van het peloton heb gemaakt.

    Foto 1: de groep is net een eerste haakse bocht naar links voorbijgereden. Er is wat rek, maar er zijn geen grote breuken. Iedereen zit in het zadel. Er wordt ook al afgeremd voor een 2e bocht die volgt, een scherpe U-bocht naar rechts.

    bocht 1.png

    Foto 2: De kopmannen zijn de U-bocht voorbij en gaan op de trappers lopen om de snelheid weer op peil te brengen. De mannen in 2e, 3e, 4e rij schuiven nog netjes in het zadel mee. Vanaf de 5e rij worden de bewegingen heftiger.

    bocht 2.png

    Foto 3: De buik van het peloton: er moet gespurt worden om alle gaten weer te dichten. Niemand zit hier nog in het zadel. Al deze fietsers hier in beeld leveren een grotere inspanning dan de effort die de kopmannen hier hebben gepresteerd. Van energie-efficiëntie gesproken!

    bocht 3.png

    Duidelijk, niet?

    En ja, zelf heb ik ook nog een deftig spurtje mogen trekken om de staart van de groep weer te pakken. Maar dat was berekend.  Stoer

    ***

    Om het verhaal af te ronden:

    Er is extra rendement te halen uit een peloton wanneer men op kop oog heeft voor een efficiënt energieverbruik van de ganse groep: alle gespaarde, niet nodeloos verspilde energie die nog in de benen van alle groepsleden zit, kan aangewend worden om met die groep ... verder te rijden.

    - Tiens, wisten we ook al niet dat wanneer je efficiënt met een auto rijdt, je verder komt met eenzelfde tank?

    Voilà dat is wat die Afrikanen met hun spreekwoord bedoelen zie: als je oog hebt voor de capaciteit die in elk van de leden van de groep (nog) aanwezig is, kan je samen verder komen!

    ***

    Naar aanleiding van mijn fundamentele bedenkingen over efficiënt fietsen met een groep, publiceerde ik recent een pagina-lange post in facebook: "de 10 geboden van de kopman". Daaruit het volgende extract: 

    Pas de snelheid aan tijdens de rit. Vooral tijdens de eerste 30 tot 45 minuten matig je de snelheid voldoende zodat iedereen in de groep kan opwarmen. Met een ingetoomde start heb je later in de rit een groep die vlot het tempo en de hindernissen aankan. Met een snelle start staat later meestal de achterdeur wagenwijd open.

    De optimale snelheid voor een groep, dit is de snelheid waarbij de groep in zijn geheel de hoogste gemiddelde snelheid haalt, is verschillend van de snelheid die de kopmannen zouden kunnen halen... moesten ze alleen rijden. Wanneer je kop doet, is de snelheid die jijzelf zou kunnen rijden van geen tel. Het is immers niet de bedoeling dat de kopmannen een zeker tempo rijden en dat de anderen hen volgen. 
    Het is wél de bedoeling dat de kopmannen net dát tempo aanhouden dat de groep vraagt. Je rijdt vooraan net zo snel als de groep achter jou verwacht, niet sneller, niet trager. Misschien hier even over nadenken?

    Wat denkt u, heb ik gelijk of heb ik gelijk? Of moet u er ook nog even over nadenken?

  • Commuting to work

    2015-03-17 08.24.31.jpg

    London calling ...

    Een vaktechnische 'summit' bracht mij de voorbije paar dagen in de Britse hoofdstad. Twee dagen lang heb ik in de ballroom van een chique zakenhotel een pak wijsheid kunnen opsteken over mijn métier. De do's & don'ts van het vak, en een frisse kijk op de toekomst, alles geëxpliqueerd door wijze analisten. Veel 'food for thought' ook. Inspiratie en ideeën die ik mee naar huis kon nemen. Een van de betere 'summits'; we are happy!

    ***

    Maar ik wou het hier over iets anders hebben. Er zijn immers 2 zaken die mij opvallen, telkens ik naar Londen ga.

    Het eerste is het tempo waarin men in deze historische stad allerlei indrukwekkende bouwsels optrekt. In Parijs is hoogbouw tot nu toe - bij decreet - beperkt gebleven tot de Eifeltoren en de (schreeuwlelijke) Tour Montparnasse, maar in Londen staat er op de hoge constructies geen maat. De skyline verandert er met de dag. Na de gebuisde hoogbouw van Lloyds en het paasei van Swiss Re in de City, en na de wolkenkrabbers van de grootbanken in Canary Wharf, kennen we intussen ook London Eye, The Shard, en een hele trits curieuze bouwsels die mekaar aan de oostelijke horizon van London de loef afsteken. Beste Sir Christopher Wren, waar is het silhouet van St Paul's gebleven?

    2015-03-17 12.14.16.jpg

    Geachte lezer, ik heb geen foto's genomen van die nieuwe bouwsels. Laat ik mij beperken tot het rad van London Eye en het klassieke plaatje van Westminster en Big Ben. Londen mag nog even Londen zijn, nietwaar!

    ***

    Dat gezegd zijnde, het tweede fenomeen dat mij opvalt, en dat hier op dit blog een plaats verdient, is het toenemend aantal pendelaars, "commuters", die per fiets of lopend hun dagelijks woon-werk traject afleggen.

    Doen ze het om 'traffic jams' te vermijden en sneller op het werk te geraken? Of om een Oyster abonnement voor de underground uit te sparen? Als dagelijkse fitness-oefening? Of gewoon omdat het plezant is? Ik weet het niet. Maar ik ben jaloers! Ik rijd elke dag met mijn luie krent in de auto naar het werk. Zucht, kon ik ook maar lopend 'commuten' ...

    Je ziet overigens bij die sportieve pendelbevolking alle stijlen: van speels, galant en snel tot rood-aangelopen, puffend en sjokkend. Toch staat op al die gezichten de ernst te lezen waarmee elkeen zijn of haar 'commuting' inspanning afwerkt. Bravo!

    Ik heb geen eigen foto's van de sportieve pendelaars; dus heb ik er maar eentje gegoogeld.

    Commuters-cycle-home-010.jpg

    foto: www.theguardian.com/teacher-network/2012/aug/30/cycling-teachers-green-travel

      

    Een paar interessante websites, althans voor sportieve Londenaars  Lachen

    Running to work:  https://www.run2work.com/

    Cycling to work:   http://www.londoncyclist.co.uk/

  • Cyclo4Cancer

    Foto 4.jpg

    foto: fietsverhalen.blogspot.be

     

    Beste lezer, surfer, loper of fietser, kent u Cyclo4Cancer?

    Neen? Wel, ik kende het ook niet. Tot een half uur geleden.

    Via een Google zoekopdracht naar "in het spoor van de wielerklassiekers", kwam ik bij de site fietsverhalen.blogspot.be terecht. Een levendig blog over fietsen ... en lopen ... en nog veel meer:

    http://fietsverhalen.blogspot.be/

    Ik nodig u, beste lezer, uit om zelf die site even te bezoeken, en kennis te maken met het persoonlijk verhaal van Johan, de auteur van dit blog. En met het meer dan pittige jaarprogramma dat deze heel bijzondere Marmottien zich heeft voorgenomen. Ik neem nederig mijn fietshelm af daarvoor!

    Laat ik er meteen bijvoegen dat dit blog ook doorverwijst naar de site Cyclo4Cancer. De naam zegt genoeg. Ga ook daar maar eens kijken:   www.cyclo4cancer.be

  • Hear the wind sing a sad, old song ...

    Rider-air-flow.jpg

    Mijn eerste blogpost destijds was geïnspireerd door de tegenwind die mij het fietsen lastig maakte.

    Mijn tekst ging vergezeld van een streepje muziek... My Friend the Wind, van Demis Roussos.

    Hoe dikwijls is 'My Friend the Wind' sedertdien niet door mijn gedachten gedanst, telkens ik op mijn fietske tegen de wind moest vechten...


    My friend the wind will come from the north
    With words of love and whisper for me
    My friend the wind will tell me that she loves me
    And me alone, and me alone 

    De blogpost van toen: http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2009/11/14/my-friend-the-wind.html

    ***

    Vandaag een dankbaar knipoog aan diegene die mij met zijn sirtaki af en toe dat extra duwtje in de rug gaf.

    Goodbye, my friend, goodbye ...

    https://www.youtube.com/watch?v=x60jl547n6o 

    hear the wind sing a sad, old song ...

  • Solvay 1927

    X-rays.jpgHet moet december 1980 geweest zijn dat ik het boek zag liggen, een nieuwe aanwinst voor de kleine bibliotheek van het labo in de Gentse Proeftuinstraat: From X-rays to Quarks, Modern Physicists and Their Discoveries, geschreven door Emilio Segrè. Even doorgebladerd, terwijl de VAX computer op een 'steepest gradient' aan het kauwen was. Ik wist direct: dit boek wil ik ook in mijn bibliotheek hebben! Ik zou voor mijzelf een exemplaar aankopen. Het werd het eerste boek aangekocht met mijn studentenzakgeld. Tussen de bestelling in de Standaard Boekhandel aan het Sint-Baafsplein en de levering in dezelfde winkel, lagen dik 2 maanden... maar het was mij het wachten waard en fier als een gieter stapte ik op 9 maart 1981 met mijn 'geschiedenis van de moderne natuurkunde' mijn kot binnen. Uren leesplezier volgden en terwijl ik hun verhalen verorberde, waande ik mijzelf als jonge fysicus-in-spe in het gezelschap van die grote geleerden waarvan de namen mijn cursussen doordrongen: Lorentz, Max Planck, Einstein, Niels Bohr, Schrödinger en Heisenberg, Dirac, Marie Curie,...

    Het boek leerde mij ook dat in de periode tussen de beide wereldoorlogen ene Ernest Solvay het kon bekomen dat Brussel een spilpunt werd van het wetenschappelijk onderzoek in Europa. De foto waarop de deelnemers staan van het Solvay congres van 1927, en die ook op de omslag van Segrè's boek prijkt, bleef in mijn gedachten gebrand. Daar op 1 plaats verzameld poseren twee generaties van de knapste geleerden, een groot aantal van hen Nobelprijswinnaars, die de wereld op dat ogenblik kende. Een organisatorische tour-de-force die zich in naoorlogse perioden nooit meer heeft voorgedaan.

    Neen ik ben zelf geen beroemde natuurkundige geworden. Anders zat ik dit hier nu niet te bloggen. En ik heb (tot nu toe) ook nog geen Nobelprijs in de wacht gesleept. Lachen  De fysica is mij reeds vroeg in mijn loopbaan ergens kwijtgeraakt. Vandaag kan ik enkel met enige nostalgie terugdenken aan mijn superkorte carrière als fysicus. Maar wanneer ik nu mijn X-rays en Quarks uit de boekenkast neem, dan is dat nog steeds met datzelfde immense respect voor zoveel inzicht en kennis die Segrè's hoofdpersonages bezaten. Zoveel inzicht en kennis die Solvay ook kon bijeenkrijgen op dat congres in 1927, ergens in Brussel...

    ifami.jpg

    ***

    Ik hoor, beste lezer of surfer, u al afvragen wat gans deze historie hier komt doen op een blog over fietsen? Misschien hebt u al afgehaakt, en leest u dit helemaal niet meer... Okee, mocht u er nog zijn, laat ik dan uw vertrouwen terugwinnen met het volgende plaatje:

    CuriePierreMarievelo.jpg

    Voilà, in beeld: 2 fietsen!

    2 fietsen en hun eigenaars, klaar voor een rustige fietsrit doorheen de landelijke streek rond Sceaux, een voorstadje van Parijs.

    U kent dit plaatje vermoedelijk wel. We zien Pierre en Marie Curie, grondleggers van de wetenschap rond het verschijnsel 'radioactiviteit'. De fiets was voor hen een middel om te genieten van de landelijke rust en schoonheid rondom hun woonplaats. Dat is geheel in lijn met de filosofie van 'de Mieren' en daarom ken ik Pierre en Marie posthuum de titel van 'Mieren van de Galibier' toe.

    ***

    madam-marie-curie-jpg.jpgHo ja, mijn plotse hernieuwde interesse voor de Curies en al die illustere natuurkundigen, waar die vandaan komt? Wel, eenvoudigweg doordat ik het levensverhaal van Madame Curie aan het lezen ben, een boek dat al een paar jaar in de boekenkast stond te wachten om gelezen te worden. Ik ben blij dat ik het eindelijk heb vastgenomen. Het levensverhaal van deze madame is straffer dan de beste fictieschrijver ooit kan uitvinden. Het vergroot alleen mijn ontzag voor dergelijke mensen.

     

     

    Noot, tussen haakjes:

    Ooit stond ik in Warschau voor het geboortehuis van Marya Sklodowska, de latere Marie Curie. Het is er nooit van gekomen het huis te bezoeken. Ik vond er intussen wel deze blogpost over: http://www.sylviawenmackers.be/blog/2011/09/aan-de-wieg-van-marie-curie/

     

    ***

    En zie, van het ene komt het andere, hé! Weer heb ik ook From X-rays to Quarks uit de kast gehaald. En weer viel mijn oog op de coverfoto... Een foto 88 jaar geleden ergens genomen in Brussel...

    WAAR?

    Waar in Brussel werd die foto genomen?

    Search op het internet. Parc Léopold, Lycée Jacqmain, Ancien institut de physiologie.

    Samen met mijn madame ben ik vanmiddag naar Brussel gereden. Onze bestemming: de plaats waar Lorentz, Planck, Einstein, Bohr, Schrödinger, Heisenberg, Dirac, Curie, Picard, en al die anderen zich gewillig lieten fotograferen. Een plaats die voor mij als heilige grond is...

    _DSC2276.JPG

    _DSC2260.JPG

    _DSC2275.JPG

     Nergens in de omgeving is er enige vermelding naar dat moment in 1927 waarop hier de grootste wetenschappers van dat moment verzameld waren. België en Brussel vergeten dit soort momenten en monumenten te eren. Het heeft niet belet dat wij vanmiddag deze plaats met respect hebben betreden.