lopen

  • De warmste 17 december ooit

    warmste 16 december.png

     

    17 december. 19 uur.

    Een looptochtje langs de kasseien van de Congoberg. In loopshort en T-shirt met korte mouwen. Niet echt de gebruikelijke outfit voor deze tijd van het jaar. De buitenthermometer toonde 16 graden. Dit lijkt inderdaad de warmste 17 december ooit. Moeten we daar nu blij om zijn? Als loper wel zeker?

  • De ene loopschoen is de andere niet ...

    ... en ik zal het geweten hebben!

    Laat ik jullie mijn 3 recentste paar loopschoenen voorstellen:

    1) Nike Pegasus 28

    Ik ben altijd een Nike-loper geweest. Just do it! Swoosh, en we zijn weg! Mijn huismerk.

    Hierbij een foto van het rechtse exemplaar van mijn voorlaatste paar Nikes:

    IMG_0842.JPG

    Mijn laatste Nikes waren zwart van kleur, maar verder hetzelfde type: Pegasus 28. Wanneer een model je goed zit, is er geen reden om te gaan experimenteren met een andere schoen...

    ... of toch?

     Maak kennis met mijn voorlaatste paar loopschoenen:

    2) Mizuno Wave Rider

    Op aanraden van de verkoper in de Go Sport winkel kocht ik mij 2 jaar geleden een paar Mizuno's. Ze zouden licht aan de voet zitten en in Frankrijk liep zowat iedereen met Mizuno's, zei de verkoper.

    De man had gelijk: mijn Mizuno Wave Rider schoeisel kon de competitie met mijn Nikes zeer goed doorstaan. Je voelt amper dat je schoenen draagt. Aan de voet gegoten. Mijn eerste lange afstand was de Semi Marathon de Paris. De Wave Riders brachten mij geruisloos heen en terug van Parc de Vincennes naar de Bastille en het Parijse stadscentrum. En ja, zowat 1 op 2 Franse deelnemers droeg eveneens Mizuno-schoeisel. De verkoper had gelijk: Mizuno's zijn goed!

    IMG_0841.JPG

    Je zou dan denken: als Nikes gemakkelijk zitten en Mizuno's lopen goed, dan heeft een mens toch al voldoende keuzemogelijkheden om een goede loopschoen te vinden, hee? Dan koop je toch opnieuw een schoen uit dit gamma!

    Jazeker! Maar ik dus niet!

    Maak kennis met mijn nieuwe loopschoeisel:

    3) Saucony Ride 7

    IMG_0840.JPG

    Als gegoten aan mijn voeten, zo voelde het in de winkel. Een comfortabel dempende, stabiele tred. Een goede steun aan de enkel. Stevig gefabriceerd. Fris kleurtje ook.

    Het zijn dus Saucony's geworden.

    Intussen heb ik er zowat 50 kilometer mee gelopen, waarvan 25 zondagochtend. En het verdict is:

    Dit zijn mijn slechtste loopschoenen ooit! Ik heb een slechte koop gedaan!

    De eerste kilometers met de Saucony's had ik de indruk dat ik met onbuigbare zolen liep. Mijn voeten raakten het wegdek met het geluid van een paard op hoefijzers. Plak Plak Plak Plak ... Telkens ik mensen voorbij liep moest ik mijn stap aanpassen en op mijn hielen landen om het geluid wat te minderen: wat zouden de mensen immers denken?

    Soit, het geluid is wat verminderd, de zolen lijken wat buigzamer te worden.

    Maar... een ander 'mankement' laat zich nu voelen. Iets waarvan ik denk dat dit mij gaat blijven hinderen zolang ik deze Saucony's zal dragen. Laat ik even 3 close-ups tonen. Telkens de binnenkant van de lip van elk van mijn 3 schoengeneraties:

    1) Nike Pegasus 28

    Nike geen naad.png

    Zie je iets speciaals? Och ja, Made in China, maar daarover gaat het niet. Een beetje vuil? Tja, die Nikes gaan al een tijd mee nietwaar! Geen andere speciallekes? Neen? Okee, een 2e foto:

    2) Mizuno Wave Rider

    Mizuno geen naad.png

    En... zie je nu al iets?

    Neen? Goed zo, hier komt de laatste schoen uit het rijtje:

    3) Saucony Ride 7

    Saucony naad.png

    Je ziet het verschil met de andere schoenen? Duidelijk nu, niet? (Zeker ook omdat ik er een grote rode pijl heb bijgeplaatst)

    Daar had ik in de winkel geen aandacht voor gehad. Nooit een probleem mee ondervonden:

    De Saucony's hebben een naad aan de binnenkant van de schoenlip! Een naad!

    En is dat erg?

    Jazeker, dat is erg! Heel erg! Bij het afrollen van de voet tijdens het lopen, drukt de naad hard in mijn wreef. Bij zover dat ik vandaag zelfs na 1 km moest stoppen om de veters wat te lossen, zoniet kon ik door de pijn zelfs niet verder lopen.

    Beste ontwerpers van Saucony-loopschoenen, knoop dat tussen jullie lange flaporen:

    een loopschoen mag NOOIT NEVER JAMAIS een naad hebben aan de binnenkant van de schoenlip!

    NOOIT! NEVER! JAMAIS!

    De ene schoen is de andere niet. De aankoop van deze Saucony's was een vergissing. Ik weet nu beter. Waarom kan een mens niet aan zijn huismerk getrouw blijven hee! Toeme toch!

  • Run to Walk Again 2015

    rtwa 2015 lus Herentals 2.png

    Run to Walk Again 2015, 3 en 4 oktober, Tongerlo. De langste loopestafette-wedstrijd van den Belgiek. Lopers en handbikers leggen samen 8 marathons af, gespreid over 4 lussen vanuit het Sporta-centrum in Tongerlo.

    Ook de Bolero Bulls hebben er een lap op gegeven. Bibi was loper bij het 3e team. De mannen van de nacht. Mijn loopbeurt van 25 kilometer, van Olen over Herentals terug naar Tongerlo, was net iets te hoog gegrepen voor mijn povere voorbereiding. Stevig tempo de eerste 15 kilometer. Maar nadien liepen de duracells leeg en de laatste 5 kilometer was het enkel nog op karakter dat ik voortgestrompeld ben. Enfin, 'gestrompeld' is misschien wat zwaar uitgedrukt, maar veel stijl had mijn geloop niet meer.

    Soit, het doet er niet toe. We hebben ons geamuseerd. We hebben een goed doel gesteund. En we zijn, kijk eens hier, nog 3de geworden bij de teams vanaf 17 sporters.

    Volgende afspraak: Acerta Brussels Ekiden.

    15-10-04_Run To Walk Again_0052 (800x532).jpg

    Bolero Bulls team 4 samen met handbiker Kris na de aankomst

    ***

    Straf toeval ook, maar in het Team Krollie liep Jens mee, een sportieve telg uit de schoonfamilie. Bravo!

    12088178_911232335629000_4948230123579708465_n.jpg

  • Hajrá ! Hajrá !

    Telekom Vivicitta.png

    Öt - Négy - Három - Kettő - Egy - Mehet!

    Boedapest, zondagochtend. 9u05.

    In het zog van (het merendeel jongere en) snellere lopers dan ikzelf draai ik Árpád híd op, de brede brug die ons vanaf Margaretha eiland naar Pest op de linkeroever leidt. Veel tijd om na te denken over het waarom dat ik dit doe heb ik niet. Er wordt stevig gelopen en ik bestudeer het koersverloop. Ben ik hier niet te snel gestart? Mijn doelstelling is om deze halve marathon in de buurt van 1u30 te eindigen en dan is het veel verstandiger om gewoon bij de pacemakers te blijven. Die lopen momenteel een heel eind achter mij. Ja dus, ik ben te snel weg.

    DSCI0022.JPG

    Maar dan is daar ook de wind: die zit in het voordeel in het eerste deel van de race en bijgevolg in het nadeel na het verste keerpunt net voorbij Szabadság híd, de Vrijheidsbrug. Ik waag het erop om in de heen-loop wat voorsprong op mijn schema te nemen, om dan in de terugkeer, met de nadelige wind, wat gas terug te nemen. Laat die pacemakers met hun ballonnen dan maar terugkomen. Ik pik wel aan als het zo ver is.

    Budapest Felmaraton parcours.png

    _DSC2373.JPG

    Het weer zit alvast mee. De zon schijnt. Blauwe lucht. Een aangename temperatuur om te lopen.

    En wat een decor! De mooiste hoofdstad van Europa. Esthetisch gezien overtreft dit hier Parijs, vind ik.

    ***

    Na 6 kilometer heb ik nog steeds 200 meter voorsprong op de pacemakers. Benieuwd wanneer die mij gaan inlopen, want dat dat te gebeuren staat, voel ik aan mijn krokkedeizen. 

    En inderdaad vanaf kilometer 10, op rechteroever, voel ik mijn tempo verzwakken. Ik kom nog door in een 'verdienstelijke'  41'50, maar ik moet de tegenwind nog het hoofd bieden.

    - Hajrá ! Hajrá !  roepen de supporterende toeschouwers onderweg. "Doorgaan! Doorgaan!" 

    Merci! Het zal inderdaad nodig zijn.

    Aan kilometer 13 gaan de ballonnen mij voorbij. En wat ik intussen al vreesde: ik kan niet aanpikken. Mijn tempo ligt iets lager en meter per meter schuiven de pacemakers met hun gevolg van mij weg. Ik ben al blij dat ik hen de resterende kilometers steeds voor mij uit zie lopen. 51 seconden moet ik uiteindelijk toegeven. 1u30'51 klok ik af. Oef! Net de eer gered dat dit geen 1u31 is geworden. 

    Is dit voor herhaling vatbaar? Of moet ik toch maar terug alles op het fietske gaan zetten?

    Binnen dik anderhalve maand wil ik comfortabel de Stelvio op fietsen. En de Mortirolo. En vooral die laatste doet mij nu al beven. Hajrá ! Hajrá !

    2015_0016_01_0168_12.jpg

  • Telekom Vivicitta Félmaraton 2015

    _DSC2503.JPG

    Onder de Elisabeth-brug

    Zaterdagavond, 23u.

    Nog 10 uren vooraleer de Halve marathon van Boedapest van start gaat. En bibi loopt mee. 21 kilometer amusement in de Hongaarse hoofdstad, voornamelijk langsheen de Donau. Na Bratislava, Brussel, Milaan en Parijs voeg ik morgen een vijfde 'halve' aan mijn palmares toe.

    Wat mijn 'tijd' gaat worden... geen flauw idee. Ik kan vanzelfsprekend 21 kilometer lopen, maar ik heb niet op snelheid getraind. En dan gaat dit feest morgenochtend ook nog door om 9u! Om negen uur! Mijn benen slapen dan nog! Miljaar! Dit wordt heel vroeg opstaan, ontbijt, uitchecken, tram naar Margarethabrug nemen en naar de start van het evenement op Margaretha-eiland wandelen. Om 9u05 zal ik mij afvragen waarom ik dit in godsnaam doe.

    Et bien, nobody knows!

    _DSC2516.JPG

    ---

     

     

    Post nr 250

  • Commuting to work

    2015-03-17 08.24.31.jpg

    London calling ...

    Een vaktechnische 'summit' bracht mij de voorbije paar dagen in de Britse hoofdstad. Twee dagen lang heb ik in de ballroom van een chique zakenhotel een pak wijsheid kunnen opsteken over mijn métier. De do's & don'ts van het vak, en een frisse kijk op de toekomst, alles geëxpliqueerd door wijze analisten. Veel 'food for thought' ook. Inspiratie en ideeën die ik mee naar huis kon nemen. Een van de betere 'summits'; we are happy!

    ***

    Maar ik wou het hier over iets anders hebben. Er zijn immers 2 zaken die mij opvallen, telkens ik naar Londen ga.

    Het eerste is het tempo waarin men in deze historische stad allerlei indrukwekkende bouwsels optrekt. In Parijs is hoogbouw tot nu toe - bij decreet - beperkt gebleven tot de Eifeltoren en de (schreeuwlelijke) Tour Montparnasse, maar in Londen staat er op de hoge constructies geen maat. De skyline verandert er met de dag. Na de gebuisde hoogbouw van Lloyds en het paasei van Swiss Re in de City, en na de wolkenkrabbers van de grootbanken in Canary Wharf, kennen we intussen ook London Eye, The Shard, en een hele trits curieuze bouwsels die mekaar aan de oostelijke horizon van London de loef afsteken. Beste Sir Christopher Wren, waar is het silhouet van St Paul's gebleven?

    2015-03-17 12.14.16.jpg

    Geachte lezer, ik heb geen foto's genomen van die nieuwe bouwsels. Laat ik mij beperken tot het rad van London Eye en het klassieke plaatje van Westminster en Big Ben. Londen mag nog even Londen zijn, nietwaar!

    ***

    Dat gezegd zijnde, het tweede fenomeen dat mij opvalt, en dat hier op dit blog een plaats verdient, is het toenemend aantal pendelaars, "commuters", die per fiets of lopend hun dagelijks woon-werk traject afleggen.

    Doen ze het om 'traffic jams' te vermijden en sneller op het werk te geraken? Of om een Oyster abonnement voor de underground uit te sparen? Als dagelijkse fitness-oefening? Of gewoon omdat het plezant is? Ik weet het niet. Maar ik ben jaloers! Ik rijd elke dag met mijn luie krent in de auto naar het werk. Zucht, kon ik ook maar lopend 'commuten' ...

    Je ziet overigens bij die sportieve pendelbevolking alle stijlen: van speels, galant en snel tot rood-aangelopen, puffend en sjokkend. Toch staat op al die gezichten de ernst te lezen waarmee elkeen zijn of haar 'commuting' inspanning afwerkt. Bravo!

    Ik heb geen eigen foto's van de sportieve pendelaars; dus heb ik er maar eentje gegoogeld.

    Commuters-cycle-home-010.jpg

    foto: www.theguardian.com/teacher-network/2012/aug/30/cycling-teachers-green-travel

      

    Een paar interessante websites, althans voor sportieve Londenaars  Lachen

    Running to work:  https://www.run2work.com/

    Cycling to work:   http://www.londoncyclist.co.uk/

  • All the Road Running 2015

    islamargarita.jpg

    Het mooie weer gisteren en vandaag heeft mij verleid om wat te sporten.

    Gisteren 2,5 uur met de fiets op weg. De kronkelende landwegen van Horrues en Steenkerque opgezocht. En genoten van het pedaleerwerk. Stilaan krijg ik de smaak weer te pakken, maar er is nog werk aan mijn velocipedische conditie. Met tijd en boterhammen moet dat in orde komen. Het doel is om midden juni enigszins comfortabel de Mortirolo en de Stelvio op te klauteren. Zeker de Stelvio is een ontbrekende trofee op mijn palmares. Dat 'gat' vullen we dit jaar op.

    Stelvio.jpg

    ***

    Wat het lopen betreft, dat ... gaat. De benen doen hun werk naar behoren en ook de moteur hapert niet. Een verstuikte enkel dreigde een maand geleden roet in het eten te gooien, maar intussen is dat gewricht zo goed als genormaliseerd en ik maal met gemak mijn loopkilometertjes af.

    Met de wind krachtig vanuit het oosten, leek het mij vandaag ideaal om de Nellekensberg nog eens op te zoeken. Een rustige aanloop langs Schoneveld en de Valleistraat. Daarna begint de weg te stijgen met Tenberg, het voorgeborchte van Mons Nellecensis. Ik sta zelf zowaar verstomd van het gemak waarmee ik het ganse boeltje oploop. Met kleine passen weliswaar, maar zonder hapering. Als de pezen en gewrichten dit zonder averij doorstaan, dan kan ik met een gerust hart mijn opbouw verder zetten naar midden april. Dan moet ik immers een ganse halve marathon kunnen afhaspelen. Langsheen de Donau. Met start en aankomst op Isla Margarita...  Stoer

     

    Nellekensberg.png

    ***

    Nog een streepje muziek ...

    Eerder plaatste ik hier al een link naar de versie van Mark Knopfler en Emmylou Harris ( http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2012/02/19/titel-bericht.html )

    Vandaag een even mooie uitvoering door Aidan Quinn en Philomena Begley ...

    All the Road Running:     https://www.youtube.com/watch?v=kDWTQuCzhE8

  • Veel zelfvertrouwen?

    Schwalbe-Big-Apple-29er-2.jpg- "Veel zelfvertrouwen?"

    ... lacht Frank mij toe wanneer we voor een overweg staan, ogend naar mijn zwaargeschoeide 29-er.

    Met zijn dertienen staan we daar, allen met een vederlichte racefiets, op 2 uitzonderingen na: Bibi en straffe-Jan-met-de-kloeke-benen. Jan heeft lichte slicks gemonteerd en zijn mountainbike oogt alvast een stuk lichter dan mijn machine.

    Zelfvertrouwen, inderdaad. We zien wel hoe ver we kunnen volgen. Een brede glimlach is mijn antwoord.

    Zelfvertrouwen... een gevaarlijke gemoedstoestand bij de aanvang van een sportseizoen. Een mens stelt dan ambitieuze doelen. Heel ambitieuze doelen. Zoals zich inschrijven voor een ontspannend weekendje Stelvio-plus-Mortirolo, met een paar halve marathons als voorbereiding.

    - "Ga je nog lopen ook?", vraagt Willem, "Straf, man!"

    Hoe gemakkelijk zou ik mezelf het leven maken, mocht ik het houden bij één sportdiscipline! Op mijn leeftijd!

    Eén discipline. Fietsen bijvoorbeeld. Zoals alleman hier. Drie maanden rustig opbouwen en vanaf april in de boter trappen. De A-groep volgen met de vingers in de neus. Van tijd tot tijd een beetje 'kop doen'.

    Maar neen, we gaan voor de fun ook eens wat lopen, zie!

    Vanaf maart de looptraining opdrijven ...

    ... en vanaf april net niet goed genoeg zijn om comfortabel mee te bollen met de maten. Dat wordt weer 'wroeten en scharten' om aan te pikken bij de staart van de groep, en mezelf opnieuw verwensen om zoveel ... zelfvertrouwen.

    ***

    Ho ja, nog dit: ik heb het trainingsritje dan toch heel vlot verteerd.

    Op mijn 5,5 cm brede ballonbanden.

    Stilfserjoch, here we come!

  • Lopen met een tasuki

    De ekiden is een onderdeel in de wegatletiek. Het is een marathon in estafettevorm.

    De totale marathonafstand van 42,195 km wordt door zes lopers afgelegd. De startloper neemt de eerste 5 km voor zijn rekening. De volgende lopers lopen resp. 10, 5, 10, 5 en 7,195 km. De lopers geven geen estafettestokje door, maar een sjerp, de tasuki, die om het lichaam gedragen kan worden.

    Deze marathonestafette is afkomstig uit Japan. Vroeger werden in Japan belangrijke documenten door estafettelopers bezorgd op de plaats van bestemming. Eki betekent "station" en den betekent "wissel".

    (bron: Wikipedia - http://nl.wikipedia.org/wiki/Ekiden )

     

    2014-10-18 10.42.20.jpg

    Een prachtige zomerdag ... op ene zaterdag 18 oktober.

    De groene heuvelen tussen de Heyzel en het Koninklijk Kasteel van Laken.

    Een totale afstand van 42,195km, ofte 1 marathon.

    1600 teams van elk 6 lopers.

    Met 1600 tasuki's.

    De grootste estafette loopwedstrijd ter wereld.

    Een sportieve ambiance in het stadion en de omgeving errond, 4 uur lang.

    En zwaar! Heel zwaar!

    De Acerta Brussels Ekiden.

    ***

    Een kleine 10.000 lopers hebben er een lap op gegeven.

    162 Acertanen hebben er een lap op gegeven.

    6 lopers van het team "The Workarounds" hebben er een lap op gegeven.

    Ikzelf heb er een lap op gegeven.

    media_xl_989841.jpgDat ik zowaar nog 14 per uur heb gehaald op dit lastig parcours, noem ik zelf een half wonder. Ik kan wel een pak kilometers lopen, maar ik ben van geen kanten getraind voor wedstrijden van het type 'alles uit de kas'. Zeker niet op een parcours van 10 kilometer dat zo vlak is als een roetsjbaan.

    Ho ja, ik had mij aangeboden als loper voor een 10km portie, twee rondjes van 5 kilometer. In een handomdraai gefikst. Voor 5 kilometerkes doe ik mijn loopschoenen niet aan! Doe mij maar van de eerste keer tien! ... Amai, amai, amai! Nog niet halfweg het eerste toerke was ik al aan het denken: "En dit moet ik dus NOG een keer afmalen? Jezus Maria Jozef!"

    Ik heb mijn eerste rondje nog respectabel afgewerkt - vind ik zelf - maar nadat ik mijn driekwart piste in het stadion was doorgelopen ben ik buiten het Acerta-café (met onze supporters) straal voorbijgelopen... de gedachten geconcentreerd op een tweede toer door het Heyzelse achterland en het park van Laken.

    Die tweede ronde heb ik met iets meer dosering afgelegd dan mijn vorige passage. Maar geloof mij, ik was blij dat ik, terug in het stadion, de tasuki aan Marie-A mocht doorgeven. Klus geklaard. Mijn blauw-oranje t-shirt kon ik uitwringen. Ekiden? Volgend jaar gaat Bibi daar gericht voor trainen. Goe weten!

    Wat was Olivia B's antwoord op de vraag "Was het zwaar?" ...

    Ekiden 2014 - olivia borlee.png

    ***

    We ronden af met de beat van de Ekiden: http://www.youtube.com/watch?v=EFpnW5En33M

     sportograf-55770532_lowres.jpg

    En nog wat beeldmateriaal:

    http://www.sport.be/runningtour/brusselsekiden/2014/nl/video/?Article_ID=706127

    http://sporza.be/cm/sporza/videozone/sporten/atletiek/MV_141019-ekiden-samenvatting

  • Twice the guts. Double the glory.

    10665239_717662084986027_3756580682932728169_n.jpg

    Dit is daags na een zwaar loopweekend. Mijn beenspieren zijn stram. Mijn rechterknie laat zich voelen wanneer ik stap. Mijn lijf heeft tijd nodig om te recupereren.

    Run To Walk Again heet het evenement. De afstand van 8 marathons overbruggen met ploegen van lopers, een  handbiker en begeleidende fietsers. Alles voor een goed doel: To Walk Again.

    De handbikers nemen, over 2 aparte toerkes, een ganse marathon voor hun rekening. De lopers overbruggen in estafette de overige 7 marathons, ofte 295km. 5 lussen door de Kempen. Alles met start en aankomst in Tongerlo.

    rtwa 2014.png

    De meeste ploegen zijn zodanig ingedeeld dat elke loper een halve marathon loopt. Slechts weinigen laten zich verleiden tot de dubbele afstand. Slechts weinigen... Niemand is zo gek...

    Niemand? Neen niemand, ...

    ... behalve ondergetekende dus.

    ***

    Yep, zaterdagnamiddag mijn eerste 22 kilometerkes, van Tongerlo naar de Nike-vestiging in Laakdal. Bibi vollen bak vooruit... voor zover dat gaat, of loopt. Een beetje te snel van start ook. Weinig afstandstraining gedaan de laatste maanden. Mijn vorige lange duurloop dateert van DE 20 van Brussel. Doe daar vannamiddag nog een fikse tegenwind bij. Mijn batterijtjes geraken over deze eerste halve marathon een heel eind leeggelopen. Het doet meer dan deugd om in Laakdal te arriveren!

    Het is ook plezant om een extra lokale ronde van 50 meter te mogen lopen, binnen in het Nike-gebouw. Op voltapijt, met de Mizuno's aan mijn voeten! Begin dit jaar kocht ik, mister Nike Air Pegasus himself, tegen al mijn 'just do it!' principes in, een paar Mizuno Waves. Had men mij toen gezegd dat ik daarmee door het hoofdgebouw van Nike zou lopen... over de tapis plein, voorbij het witplaasteren standbeeld van de Nike van Samothrace, de godin van de overwinning...  Lachen 

    Man, man, man, dees is de schoeënste dag va mij leven!

    imagesAC5LRYNO.jpg

    ***

    Met het voornemen om mijn exploot morgen zondag nog eens te herhalen - ik ben als 'last minute' invaller in dit team heel actief - laat ik na aankomst in de massagepost te Tongerlo mijn hamstrings en kuiten nog eens flink onder handen nemen.

    Een normale mens zou daarna wat gaan slapen, maar de ondergetekende denkt daar dus anders over en ik besluit rond 23u nog met de fiets mee de lopers te begeleiden die de eerste nachtelijke lus gaan afleggen. Hopla, 42 kilometer bij te tellen bij de eerder reeds gefietste 21.

    Waarom een mens dat doet? Man, man, de nacht is onvergetelijk! Lopen of fietsen langs van verkeer ontdane wegen. Over breedverlichte lege steenwegen. Maar ook langs zwartdonkere wegeltjes.

    Dwars door nevelslierten die zich vormen, het geeft mij een twilight-gevoel ... en frisse handen. 

    Langs dennenbossen en maïsvelden die hun bijeen gespaarde warmte van de dag afgeven aan de nachtelijke passanten. Ik word lyrisch...

    Terug naar de orde van de dag!

    Om 3u30 zit ik in bed.

    Om 6u55 gaat de wekker, een uur te vroeg. Verdikkeme! Ik moet pas opnieuw lopen omstreeks 10u, heeft team-lead Karin mij gezegd. Opnieuw inslapen lukt mij niet. Opstaan dus en op rooftocht door het 'atletendorp': een muslikoekje, een chocoladewafel en een banaan als ontbijt. Er is ook hete koffie. Ik heb tijd op overschot. Waar is een zonnig plekje? Nog wat tijd om te lezen... Vol de Nuit van Antoine de Saint-Exupéry.

    ***

    nike twice the guts.png

    10u. Karin belt. Team 4 is nog een 10-tal km verwijderd van de streep.

    10u55: Team 4 meldt zich. Ik kan starten voor mijn tweede loopbeurt. Bestemming: Bobbejaanland in Lichtaart.

    There we go! Even wat reserves houden. 12 per uur. Of is het 13? Meer moet dat toch niet zijn. Dit wordt doorbijten. Nog nooit heb ik daags na een halve marathon en een nachtelijke fietstocht opnieuw een halve marathon gelopen. Twice the guts, double the glory. Maar zal ik in Lichtaart geraken?

    Ik loop een niet onverdienstelijke loper in, een heel stuk jonger dan ikzelf.

    - Hoe ver?

    - Tot Bobbejaanland.

    - Ik ook.

    Meter per meter, laat ik de man langzaam achter mij.

    - Ik mag hem niet volgen, hoor ik onze maat tot 2x toe zijn begeleiders toespreken.

    Misschien zou ik beter ook die raad volgen en mijn tempo wat matigen? Wie weet sta ik straks te voet, geparkeerd, en loopt die kerel mij weer voorbij? Niets ergers voor een sportman om blufpoker te spelen en dan te moeten inbinden. Neen, ik heb kleur bekend, nu moet ik doorgaan!

    Om kort te gaan... of te lopen... dit wordt mijn lastigste 22 km ooit. Eindeloos lange wegen hebben ze daar in de Kempen. Wegen breed of smal waarvan je het einde niet ziet. Waarvan het frustrerend lang duurt vooraleer je de volgende bocht bereikt. Ik doe mijn best om het tempo erin te houden, maar naarmate ik Bobbejaanland nader dalen mijn tempo en mijn enthousiasme zienderogen. Gelleke. Isostar. Mijn maag rispt op. Volhouden. Nog even.

    Met een stevige spierkramp in de rechter hamstring val ik stil op minder dan 1 kilometer van het wisselpunt. Masseren, Reflex-spray, en weg zijn we weer. De laatste 800 meter. Onze sterloopsters gaan de terugtocht voor hun rekening nemen. Voor mij is het arrivée! Double the glory, man! Double the glory!

    ***

    Onze ploeg wordt verdienstelijk 10e in de categorie van de 'grote ploegen'. Voor ons prijken zowat enkel atletiek- en sportclubs. Maar dat doet er niet toe. We, we did it!

     

    nike just do it again.png

     

    Put a candle in the window, 'cause I feel I've got to move.
    Though I'm going, going, I'll be coming home soon,
    'Long as I can see the light.

    http://www.youtube.com/watch?v=SFP5afPweVI

     ***

    Uitslag RTWA 2014: http://www.bibtiming.be/site/run-to-walk-again

    RTWA 2012:   http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/archive/2012/09/17/midnight-runners.html

  • Mizuno Kurisumasu

    2014-09-05 18.39.15.jpg

    Wat zegt u? Blogstilte? Mmmm, ja, u heeft gelijk. Het is hier nogal rustig de laatste tijd.

    - Wordt er nog gefietst?

    Jazeker! Het zomerseizoen loopt nog tot einde deze maand. Geen echte hoogtepunten meer gepland, op de rit van volgende zondag na. Vanuit Riemst gaan een paar collega's en ikzelf in het spoor van de lokale wielerclub de hellingen rond Spa aanvallen. Als het weer wat meezit wordt dat een plezante tocht.

    - Wordt er gelopen?

    Yep! Sedert een 3-tal weken krijgen de Mizuno's weer hun beloop. Spieren, pezen en gewrichten houden zich gedeisd. Intussen geen stramme kuiten meer zoals na mijn eerste looptochtjes. We zijn vertrokken! Op naar de Acerta Ekiden!

    Kom ik daar gisteravond trouwens ook al Boris tegen? Le champion des 2 Alpes! Beweegt zich normaliter op 2 wielen voort. En in Leuven bots ik deze middag op mijn ex-collega Bart C die zondag aan zee een marathon wil lopen in 2u35 à 2u40. Straf!

    Zien lopen doet lopen en toen ik daarstraks thuiskwam van het werk heb ik het maar meteen ook op een lopen gezet. Niets leuker na de drukte van een lange werkdag dan langs heel rustige veldwegen te rennen en mij helemaal alleen op de wereld te voelen.

    Voor dat plezier nogmaals mijn dank aan die sportieve bloggers (*) die mij de smaak van het lopen opnieuw leerden kennen. (*) Ik ga hen niet noemen maar Geert, Juriaan, Fred en Mark waren er ook bij. En wat kan daar beter bij dan dit muziekje...

    http://www.youtube.com/watch?v=IsF53JpBMlk

  • En dan begint ne mens te kleuren, zie!

    imagesQQIMQ1WK.jpgIn het nieuws vandaag: volwassenen gaan meer en meer kleuren. In kleurboeken! Hele bladzijden voorgedrukte figuren een tintje geven. Tussen de lijntjes kleuren. Om de stress weg te werken. Mooi mooi!

    Je kan ook gaan fietsen of lopen om de stress weg te werken. Dat is mijn methode. Je start met knagende problemen in je hoofd, onderweg heb je heel schrander de oplossingen gevonden, en wanneer je thuiskomt ben je alles vergeten, de knagende problemen... én de schrandere oplossingen.

    ***

    Alleen, om te sporten moet het weer effe meezitten. En daar valt deze maand toch wat over te zeggen.

    Het is 22 augustus. De zomer vliegt voorbij. De lange dagen dat we 's avonds na het werk nog wat in de tuin kunnen werken, of - jazeker - nog wat kunnen sporten. Kunnen? Zouden kunnen! Amai nog niet! Moet er nog water zijn?

     

    Gisteren had ik geluk. Ik heb 75km kunnen fietsen in rustig nazomerweer. Het was pas 20 voor zeven toen ik op mijn fietske de oprit afreed. Een interessant bestemming in mijn hoofd: Pairi Daiza. Een rustig parcours doorheen Bever, Bassilly en Silly. Op de mooie weg naar Brugelette neem ik de afslag naar links, net voorbij Gages. Een kronkelende weg leidt mij naar de mooie dreven van Cambron-Casteau. Het fotogenieke land rondom mij nodigt mij uit om enkele foto's te nemen.

    2014-08-21 19.53.38.jpg

    2014-08-21 19.55.03.jpg

    2014-08-21 20.01.09.jpg

    2014-08-21 20.05.18.jpg

    Om 10 na negen, na 2,5 uur fietsgenot, draai ik terug onze oprit op. Het is donker aan het worden. Jazeker, de lange dagen schuiven voorbij. Maar deze rit, nee nee, die nemen ze mij niet meer af!

    ***

    Kijk een keer, vandaag wou ik opnieuw sporten! Wat is er leuker dan een lange werkweek af te sluiten met een looptochtje? Om de zinnen te verzetten? En knagende problemen op te lossen?

    Zo gezegd, zo gezegd. Om 20u trek ik mijn loopschoenen aan. De hemel in het zuiden is blauw... maar in het noorden dreigt een donkergrijze lucht. Vallen daar enkele verdwaalde regendruppels? Ga ik nog droog blijven?

    - "Je gaat regen krijgen, maat!" roept buurman Roger mij toe.

    Ik wuif dit grappend weg. Dit is mijn nieuwe loop-start. Heel ver loop ik niet. Met een peinzende blik op de grijze lucht links van mij richt ik mijn schreden vastberaden oostwaarts, naar het dorp toe. Regen? Bwa, dat geeft wat koeling!

    5 minuten! 5 minuten of 1 kilometer had ik nog nodig om mijn tochtje netjes af te ronden en zo goed als droog thuis te geraken! Maar neen, ik heb een half uur mogen schuilen aan de voetbalkantine voor een van de hevigste onweersbuien van de laatste maanden. Dit was lichtjes meer dan waterkoeling! Een drievoudige wolkbreuk!

    onweerkes-groot-2.png

    En zie, heb ik zo lang staan schuilen dat het bij thuiskomst opnieuw donker was. Tja, sporten met zo'n weer, het is niet simpel! Maar blijf je thuis, dan blijven ook de knagende problemen in je hoofd tollen. Om radeloos van te worden.

    En dan begint ne mens te kleuren zie!

  • From Schiphol with love

    funny-running-quotes-and-signs.jpg

    Laat ik met de deur in huis vallen: dit is mijn resultaat deze voormiddag op dé 20km:

    20km Brussel 2014 tijden.png

    ... en ik ben er tegelijk wel en niet gelukkig mee. 

    O ja, ik heb nog maar eens een keer de 20 van Brussel gelopen. Hoe dikwijls al? Ik ben de tel kwijt. En ja, ik liep dit jaar voor een goed doel. Alles moet een eerste keer gebeuren. En zeker, ik ben binnen mijn prognose van 1:30 gebleven. En dus moet ik onverdeeld gelukkig zijn...

    ... maar dat ben ik maar gedeeltelijk. Die 1:30? Daarmee was ik niet meer naar huis durven komen. En dus stond mijn stille hoop op 1:25. Daar zit ik niet ver af. Maar ik wou dit jaar meer! Die tijd van vorig jaar moest minstens geëvenaard worden. Althans dat was mijn ambitie begin dit jaar. Dat is trouwens bij elke 20km-loper de ambitie: "Verbeter de tijd van vorig jaar!" Zo zit dit soort rendieren in mekaar.

    En de voorbereidingen waren goed gestart: geen spier- of peespijnen in het begin van het jaar. Mooi weer. Kilometers vreten werd een plezier. Tot zo'n maand terug een paar kwaaltjes kwamen opsteken: een zeurende pijn in de linker hamstring en een stekende pijn in de rechterknie. Einde april ging het loopritme naar 'onderhoudsmodus', zelfs met tussendoor 2 quasi looploze weken. Ambitie neerwaarts bijgesteld. Toeme!

    En dan vanmorgen: aan de start met amper een handvol bruikbare calorieën in het lijf. Mijn eet-schema van de laatste 24 uur was ... hoe zouden we zeggen? ... niet optimaal. Ik had miljaar vol pasta moeten zitten! Maar dat is niet gelukt. Toeme!

    En onderweg, zo rond km 8 had ik wel een paar gellekes kunnen gebruiken, maar zo'n kleinoden had ik natuurlijk niet bij. Heb ik overigens bij het lopen, op 1 keer na, nog nooit bijgehad. Toeme toch hee!

    En dat halve blikje Isostar, dat ik onderweg in mijn mond heb trachten te gieten, dat heeft ook niet veel geholpen. Om kort te gaan: mijn redelijke tijd van 0:41 halverwege, is mij in de laatste 4km helemaal uit de handen geglipt. Leeg! Compleet leeg! Op de helling naar de obelisk stond ik als het ware ... te voet. Geparkeerd. Vergeten te eten en de klop van de hamer krijgen, net zoals Van Impe ooit in de Tour van 1977 kon ervaren in de klim naar Alpe d'Huez. Vergeten te eten...

    ***

    Over eten gesproken. Na het débacle van Brussel ben ik in vrijwillige ballingschap vertrokken naar Nederland, alwaar het gezegde geldt: "They say the food is terrible there!". 

    Pindakaas, hagelslag, karnemelk en broodje frikandel. Als ik het overleef, vertel ik over Portland. Echt waar!

    From Schiphol with love! CU!

    ***

    Uit Nabucco, het Slavenkoor. Van Giuseppe Verdi:   http://www.youtube.com/watch?v=-DIcS5-8RD8

    20%20km%20Brussel%20(5).jpg

     Het Slavenkoor van de Stichting tegen Kanker - 2014

    ***

    (noot: de foto helemaal bovenaan is niet afkomstig van de 20km door Brussel, maar hij speelde deze voormiddag wel in mijn gedachten, evenwel tevergeefs)

  • Ultraloop

    Ultramilano.pngMorgen ... en overmorgen wordt de langste loopwedstrijd in Europa gelopen. Ultramilano-Sanremo. 280 chilometri. (www.ultramilanosanremo.it/)

    Dat is niet gezeverd! Voor al wie dat uitloopt: respect! Wat zeg ik? Voor al die daaraan begint: respect!

    Ik heb zelfs nog nooit een 'simpele marathon' gelopen. Ik doe voor die mannen al mijn hoed af! Jean-Paul, Yves, Koen, Juriaan, en al die andere cracks: chapeau!

    Neen, ik heb nog nooit veel meer dan een halve marathon gelopen. Eigenlijk staat de teller van mijn 'personal longest' pas sedert mijn 'Run to Walk Again'-loopbeurt van september 2012 op 26 km. Nooit liep ik meer kilometers aan 1 stuk.

    Overigens heb ik vannamiddag mijn 'second best' gelopen: 22,7 kilometers! Helaba!

    Anderhalve kilometer meer dan mijn halve marathons in Bratislava, Brussel, Milaan en Parijs. Als ik in Milaan aan de start sta, dan is 't voor een halve. Ik weet ook nog elke datum dat ik 20km of meer liep. Voor mij zijn dat ultralopen. Ik ben dan ook maar een gelegenheidsloper, maar dat wist u al.

    Ik moet er wel bij vertellen dat mijn toerke vandaag een specialleke was waar ik al lang naar uitkeek: een looptocht over de Congoberg én de Nellekensberg!

    Dat zijn 2 bergen van het K1-type! Zie de foto! Een heel ander kaliber dan die verkeersdrempel in Brussel!

    Je loopt daar in kleine pasjes op en het duurt een tijdje vooraleer je boven bent. Daar krijg je dan als beloning wel een panoramisch uitzicht over de streek. Maar het ergste is de afdaling. Steil naar beneden. Stukken aan 10% en meer. Dat is remmen op de motor. Elke pas tracht ik verend te landen op de voorvoet, maar de afdaling duurt meer dan duizend ... meter en vooral de knieën krijgen het zwaar te verduren. Intussen duwen mijn grote tenen de kousen tegen - en uiteindelijk door - de tip van de loopschoenen. Heeft u ook groteteengaten in uw loopschoenen?

    Misschien moet ik toch wat meer downhill gaan trainen? En wat tips halen op de volgende blogs:

    ultra168.com/2014/01/24/the-art-of-downhill-running/

    www.lifestyleupdated.com/2012/10/05/running-downhill/

    www.mile27.com.au/downhill-running/

    Running-downhill.jpg

     ***

    Over afstanden gesproken. Uit Johnny Cash's "list of 100 Essential Country Songs", gezongen door zijn dochter Rosanne: 500 Miles    http://www.youtube.com/watch?v=Q_XgghFZt1o

  • De bestorming van de Bastille

    Bastille gloire.png

    Het is steeds na zo'n 2 kilometer dat ik mij afvraag waar ik weer aan begonnen ben; waarom deze marteling nodig is; waarom ik niet lekker lang uitslaap en nadien van mijn stadsbezoek geniet. De eerste kilometer, nooit een probleem, is dan al enkele minuten gepasseerd, maar de benen zijn nog niet op temperatuur en ik besef dat ik nog 19 kilometer moet lopen; liefst aan een tempo dat niet daalt. Zelfmarteling. Sadomasochisme-pur-sang, zoals de Franschen dat zeggen.

    Nog een geluk dat vanaf de 5e kilometer de machinerie op automatische piloot begint te draaien, of ik kwam nooit aan de finish van elke koers langer dan 10 kilometer.

    Parijs is best genietbaar, al lopend. Bois de Vincennes door en vanaf de Porte de Charenton op 7km westwaarts naar het centrum. Ik dacht dat het parcours geheel vlak was, maar na 8km is daar de Rue Taine en die gaat verdikkeme goed bergop. Meter in het rood. Een chance dat we daarna direct links de bocht nemen en dat de Avenue Daumesnil begint met vals plat bergaf. Mijn asem komt terug.

    DSCI0028.JPGHet volgende wapenfeit speelt zich af halverwege de koers, op 10,5 km van de meet: wij bestormen de Bastille! De herdenkingszuil is een mooi baken om naartoe te lopen, maar het plein zelf ligt op een bult in het landschap en de toerenteller loopt weer op. Maar ja, de Bastille innemen doet niemand zonder slag of stoot, nietwaar!

    Langs de kade van het Canal St-Martin stomen we naar de Seine. Het westelijke keerpunt nadert.

    Links van mij zie ik de Notre-Dame op het eiland in de Seine. Genieten van dit moment, man! Dit doe je niet elke dag.

    Hôtel de Ville, keerpunt. We draaien de Rue de Rivoli in. Het gaat weer oostwaarts. Een 2e aanval op de Bastille! Terwijl wij nu vanuit het westen de Bastille bestormen, komen nog steeds ganse legers aanzetten vanuit het zuidoosten. Heb ik al gezegd dat we met zo'n 40.000 moedige strijders zijn? SAS JAUNE, waar de lopers beneden 1u35 staan (op de eerste 4000 na), telde 8000 man. Dat zijn alle deelnemers van de Marathon/Semi-Marathon van Brussel in 1 blok, en dan zijn er nog staanplaatsen over!

    We gaan kilometer 15 voorbij. De jus is uit mijn benen. Het is nog vroeg op het seizoen, troost ik mezelf. En dat is nog juist ook. Bratislava liep ik 1 maand later. Ik zal blij zijn als ik beneden 1u35 kan blijven.

    17km. Ik tracht 2 man bij te houden die 4:11 aanhouden, althans dat meen ik te begrijpen uit de aanmoediging van een rode loper aan zijn kompaan in een wit t-shirt. 4:11? Dat moet ik ook kunnen. En inderdaad, het lukt mij nog ook, ik blijf voor, achter en naast het 2-tal lopen. In de laatste kilometer laat ik het duo zelfs achter mij en duw ik het gaspedaal nog even in. De finish is in zicht, allee, de donjon van het Château de Vincennes is in zicht en daar is de meet.

    1u30 klok ik af op mijn uurwerk, plusminus welteverstaan. Maar zie, welke reële tijd lees ik hier nu op de site? 1:30:00, meneer! Zou dat echt tot op de seconde zijn? Man, man, hoedoemet!

    resultaat SMP 2014.png

    SMP14_Parcours_HD.jpg

  • De lichtstad

    SemiMarathonParis2014.png

    Het is een nieuwe 'traditie' aan het worden: elk voorjaar loop ik ergens in een of andere buitenlandse stad een halve marathon en samen met mijn eega maken wij er een verlengd-weekend-citytrip van. Bratislava, Milaan,... en nu de lichtstad, Parijs. Geef toe: 3,5 dagen Parijs en daarvoor maar anderhalf uur koers moeten lopen: dat is toch een goede deal hee!

    Vanmorgen in het Parc de Vincennes mijn startnummer opgehaald zie. Tomorrow is the big day. Men verwacht zo'n 40.000 lopers. Amai, mijn frak. Gelukkig sta ik met mijn nummer 5345 in een redelijk voordelig startblok. Ik heb een richttijd van 1h35 opgegeven en mag in het SAS JAUNE starten. 1h35... dat moet lukken, zeker? Morgenmiddag weten we meer.

    _DSC0707.JPG

    _DSC0712.JPG

    _DSC0738.JPG

    http://www.semideparis.com/fr/homepage.html

  • Wind of Change

    The future's in the air
    I can feel it everywhere
    Blowing with the wind of change

     

    the-art-of-running-in-the-wind.jpg

    Het is u, beste lezer, surfer, loper of fietser, ook al opgevallen dat er iets speciaals gaande is met ons weer? De Amerikaanse oostkust gelijkt op de Noordpool, de Britten zijn aan het verzuipen, en bij ons waait nu toch al een paar weken een wind om u tegen te zeggen. En vriezen? In de winter? Neen, meneer, dat is hier niet zulle!

    Enfin, het is mij alleszins duidelijk dat dit een speciale winter is. Onze geraniums hebben de 'winter' buiten doorgebracht, en de blaadjes zien nog steeds frisgroen. Op 21 december reed ik een laatste keer het gras af, en ook dat ziet er nog vrij groen uit. De olijfboom en de vingerstruik zijn niet kapot gevroren zoals de vorige jaren. Er is iets aan het veranderen, peins ik.

    Vandaag zijn we ook wat reserve-leien gaan kopen. Na 21 jaar is er een lei losgekomen van ons dak. Losgekomen? Losgewaaid, ja! Als ik 's avonds de wind hoor gieren over ons dak, heb ik schrik dat de zonnepanelen er op een keer met een stuk van het dak vandoor gaan. Dan zal ik met mijn resterende 4 leitjes niet genoeg hebben.

    En in zo'n wind moet een mens dan gaan sporten?

    Mijn antwoord op die vraag is genuanceerd. Gedifferentieerd. Tweeërlei, om zo te zeggen. (Heb j'em?  ... Oe? "Neen"?)

    Vooreerst, wat het lopen betreft, dat gaat best fijn in de wind. Hoe meer wind, hoe liever zelfs. Wat is er plezanter (aan lopen) dan met de neus in de wind te lopen? 's Avonds, na 20u, wanneer de avondspits voorbij is en ik de weg zo goed als voor mezelf alleen hebt. Als ik dan over de heirbaan loop, of over de Congoberg, en ik links en rechts van mij de vele honderden oranje stippen zie, of boven mij de 300 witfonkelende sterren aan het firmament (even mijn poëtische fantasieën laten gaan), en intussen draait de wind mij om de oren, wel, dan worden mijn gedachten als in een wervelwind meegetild naar onbekende, nieuwe hoogten.

    - Navidad, ge zijt gij 'high' zeker?

    High? Ik zou het niet weten. Maar het voelt wel goed. Kom anders eens met mij over de heirbaan lopen. Met onze kop in de wind. Je bent steeds welkom!

    ***

    En dan is er die andere sport. Fietsen. Je hoort mij al komen. Fietsen in de wind doe ik niet graag. Misschien heb ik dat ooit plezant gevonden, heel vroeger, maar dat is nu anders. Vroeger, laat ons zeggen, zo'n 15 tot 20 jaar geleden, toen kon het ook hard waaien, maar dat was uitzonderlijk. De andere dagen was het bijna windstil, op een licht briesje of zuchtje na. En als er dan eens een beukende wind was, dan voelde dat als iets speciaals, als iets dat afwisseling bracht in een rustig fietsbestaan. Rukwind? We kickten daar toen op!

    Maar nu? Nu waait het altijd en is er heel uitzonderlijk eens een dag zonder wind. En als het dan niet regent, dan kan je een aangenaam fietstochtje maken.

    De laatste weken kon ik geen aangenaam fietstochtje maken. Vorig weekend niet, en dit weekend ziet er niet beter uit.

    - En dus geen fietstraining, Navidad?

    Toch wel, toch wel! Ik trek terug naar de piste. Deze week 2 keer zelfs. Rondjes rijden. En zelf wind maken! Yeah, met het verstand op nul, aan 40 per uur, zelf wind maken!

    ***

    Allee, de afsluiter nog. Een dubbel-dessert. Een muziekje en een interessante blog.

    Eerst de blog: Walk Jog Run, en de post over The Art of Running in Wind

    http://blog.walkjogrun.net/2013/11/06/tips-for-running-in-wind/

     

    En, zoals het hier op de lei staat geschreven: een passend muziekje. In 2005 werd deze song door de kijkers van het Duitse TV-netwerk ZDF tot 'song of the century' verkozen.

    Laat je meedrijven... 

    Scorpions

    Wind of Change

    http://www.youtube.com/watch?v=YFh2vpGeoIk

  • Ge moenj'ni leupen, z'emmen em au!

    You're poison running through my veins.

    You're poison, I don't wanna break these chains.

     

    Twee trainingsactiviteiten dit weekend. Zaterdag een rit met de fiets, vandaag, zondag, een looptraining. Twee trainingen met wisselend succes. Laat ons beginnen met de fietsrit.

    Zaterdagnamiddag. Onder een grijze hemel start ik mee met een 10-tal 'maten' voor een rit van zo'n 70km. Een koude wind snijdt onaangenaam in het gezicht. Ik riskeer het mij opnieuw om met de 29-er MTB mee te bollen. Een vorige keer lukte dat best aardig. Wanneer de groep zich wat houdt aan een gematigd wintertempo, dan moet ik met mijn actuele conditie weer in staat zijn om te volgen.

    Maar daar wringt mijn redenering vaneigens: "een gematigd wintertempo". Dat is er niet gekomen, en nadat ik tussen Bever en Bassilly al een eerste keer het gat moest laten, maar het nadien weer kon dichten, moet ik er op de lange helling in Gibecq definitief af. Vooraan rijdt de sterkste man van de groep tegen de wind in zijn strak tempo, zonder om te zien. Daarachter klampen de anderen aan, een strijd op leven en dood, aanpikken of meedogenloos achtergelaten worden.

    Achtergelaten worden, zoals ik hier nu. De laatste man - laat ik hem 'F' noemen - kijkt nog 1 keer om en heel even krijg ik het gevoel dat de groep mij bovenaan de helling wel weer zal laten aansluiten. Heel even maar, want naarmate het pelotonnetje van mij wegrijdt, realiseer ik mij dat ik zonet heb deelgenomen aan de struggle for life met de survival of the fittest en dat ik hier nu gewoon definitief overboord lig. Mountainbike? Stupid me! You're poison running through my veins. Dan maar alleen aan de terugweg beginnen, zeker? Een geluk dat 500 meter verder ook goede vriend 'J' overboord gekieperd werd, we kunnen mekaar nog 20km gezelschap houden.

    ***

    rqnottoday.jpg

    Zondagochtend. Het is mooi droog buiten. Goed fietsweer, maar ik heb geen zier goesting om met de clubmaten te gaan fietsen. Tiens, hoe zou dat komen? Neen, de fiets blijft op stal. De loopschoenen gaan de deur uit. Met mij erin. Binnen dik 1 maand is er de halve marathon van Parijs. Er moet wat getraind worden.

    Laat ik vandaag maar wat kilometers malen. Langs de Heerbaan naar Nieuwenhove en vandaar verder naar de Congoberg. Aan de voet van de helling staan 3 wielertoeristen hun maat op te wachten die op de berg blijkbaar wat achterop geraakt is. Allee, het bestaat dus toch nog!

    Steenhout ligt er verlaten bij. Ook aan de watermolen in Vreckom is alles peis en vree. Ik loop hier door de meest Pajotse omgeving buiten het Pajottenland zelf. Bruegel had ook hier kunnen komen schilderen. Misschien heeft hij dat wel gedaan?

    Mijn landelijke looptocht brengt mij in Liefferinge. De Muntstraat door, aan T links. Kasseide volgen. Geen auto te horen of te zien.

    Neigem. Kasteel. Steenweg. Neep. Mijn tocht gaat noordwaarts de Valleistraat door en ik arriveer in ... Meerbeke. In de smalle weg achter de Eendenplas 'moedigt' een krasse zeventiger mij aan: "Ge moenj'ni leupen, z'emmen em au!". Ik salueer even, maar pas 100 meter verder realiseer ik mij wat de man mij toeriep. Humor hebben ze hier wel in Meerbeke. 

    Mijn energiemeter is een stuk gezakt. En voel ik daar mijn rechter Achillespees? Mmmm, niet forceren. I don't wanna break these chains. Huiswaarts, de wind op de neus.

    In onze straat krijg ik een laatste supporter te horen: een niet-meer-zo jonge-dame-in-een-fluogeel-hesje fietst mij langzaam voorbij. "Proficiat! Ge loopt bijna zo snel als ik kan rijden!" Ik knik appreciërend terug. Hoewel, "bijna zo snel"? Waar is de tijd...

    Net 20km tik ik af ter hoogte van onze oprit. Dat is genoeg. Ik heb een halve marathon in mijn benen. Nu rustig verder opbouwen naar Parijs. En fietsen? Fwoe, ja misschien, al is het maar om de pezen wat te sparen.

    ***

    Nog een muziekske, met dank aan Cee voor de suggestie: http://www.youtube.com/watch?v=Ryx_6H35UJU

    Zet de luidsprekers vollen bak!

  • Een korte blogpost

    Oef, eindelijk enkele minuutjes tijd gevonden om een korte blogpost te placeren. Dat is niet altijd vanzelfsprekend. Ik moet vooreerst iets te zeggen hebben. Dat is niet elke dag het geval. En dan moet er nog wat computertijd vrij zijn om een hoop letters bijeen te tokkelen. Liefst in een volgorde die nog wat lezersinteresse kan wegdragen.

    Het weer zit tegenwoordig mooi mee om buiten te zijn. Gisterennamiddag kon ik in een zonovergoten tuin de vijver wat ontdoen van woekerend vederkruid. Twee kruiwagenladingen naar de komposthoop. Alleen weet ik niet of de salamanders die ik mee naar boven kwam te scheppen - hier past alleen een kempische uitdrukking -, of die salamanders dat erg konden appreciëren. Enfin, ik heb de beestjes wel weer de vijvervrijheid gegeven, maar toch... zo bruusk gestoord worden in uwen winterslaap... plezant moet dat niet zijn!

    Na mijn vijvergebagger kon er nog een looptrainingske af. Een 10-tal frisse kilometers, de zon ging al onder. En zie, de laatste 700 meter kon ik er nog een spurt uitpersen. Dat was niet vooraf gepland, maar ik zag een fietser onze straat inrijden aan een gezapig tempo en ik wou die inhalen. Dat zou mij best gelukt zijn, maar zoals steeds: telkens als ik voor mij een of meerdere fietsers zie die ik wil inhalen, en waar ik dan met een verbeten inspanning beetje bij beetje op nader, dan kan ik er donder op zeggen dat die, net voor ik het gat kan dichten en mij in hun wiel kan nestelen, of links of rechts een straatje indraaien. Dat mankeert nooit. En ook deze keer draaide de fietser rechts een oprit op, 20 meter voor ik - met pokerface - hem - met een enigszins verraste maar toch sterk bewonderende blik - had kunnen voorbijdraven. Neen, het mag niet zijn.

    ***

    Tiens, mijn korte post gaat precies wat langer worden dan ik dacht.

    Vanmorgen ben ik niet samen met de clubmaten gaan fietsen. Heb je't? Ik ben dus wel gaan fietsen, maar niet samen met de clubmaten. Zouden de clubmaten overigens zelf gefietst hebben? Het was immers ferm gevroren. Een wit gazon. De auto's op de oprit 'on the rocks'. Neen, ik denk niet dat ze er om 9u op uit getrokken zijn. Het zijn vriesmatig nogal mietjes, zie je. Nee, ik denk dat ze gisteren in de zon zijn gaan fietsen. Terwijl ik vederkruid stond te scheppen.

    Enfin, ik heb dus zelf wél de velo van stal gehaald. Om 10u ben ik met de zware 29-er de weg op gereden voor 2 uur fietsverzet. Asfaltzijde van de Congoberg opgeklauterd. Amai, boven op de top was de weg echt holiday-on-ice. Maar de brede Big Apples hebben gedaan wat ik van hen verwachtte: mij rechtop houden. Ik heb de rest van mijn rit wel de bredere wegen opgezocht. Een mens moet het niet zoeken ook, hee!

    Mijn vriesrit heeft mij wel een mooie foto opgeleverd. Met tegenlicht: Nieuwenhove-en-Provence:Nieuwenhove-en-Provence.png

  • Lopen ... en de wet van Hooke

    Simple_harmonic_oscillator.gifVooreerst mijn beste wensen aan u, beste lezer, surfer, fietser of loper die hier bij 'de Mieren' passeert. Moge 2014 u alle geluk en voldoening schenken die uw sportieve hart verlangt!

    ***

    Vandaag zullen we het even hebben over de welbekende wet van Hooke.

    U kent deze wetmatigheid wel, u heeft in het verleden hier op deze blog al bewezen dat enig mathematisch-wetenschappelijk inzicht u niet vreemd is. Maar voor hen die, na een zware dagtaak, toch wat twijfelen: de wet van Hooke, genaamd naar de Britse natuurkundige Robert Hooke, geeft de mate weer waarin een elastisch lichaam, zoals een veer, vervormd wordt wanneer er een kracht wordt op uitgeoefend.

    Voor een elastisch lichaam zal de uitrekking evenredig zijn met de kracht die men op dit lichaam uitoefent. Hoe 'stroever' het elastisch lichaam, des te kleiner zal de uitrekking zijn voor eenzelfde kracht.

    In wiskundige notatie:

     k=frac{F}{Delta l}  
    of  F = k Delta l !.

    met

    k! de krachtconstante (N/m),
    F! de kracht (in Newton),
    Delta l! de uitrekking van de veer (m)

     

    Oesje, heb ik na dit wiskundig intermezzo nog lezers?

    Laat ons veronderstellen van wel, en dat u er nog bent. Waarom immers niet, hee?

    Maar kijk, waarom begin ik hier over de wet van Hooke? Waarom maak ik hier samen met u deze herverkenning van een van de basiswetten van de mechanica? 

    Welnu, omdat mij het nieuws bereikt dat er mensen zijn, of beter lopers - hoewel, lopers zijn toch ook mensen? -, euh ... lopers dus die de wet niet respecteren!

    LOPERS DIE DE WET OVERTREDEN!

    Pas op, ik schrijf dat hier in blokletters, maar ik gebruik nog steeds een gewone font. Andere commentatoren zouden er hier gemakkelijk een 36pt  font of zelfs nog groter tegenaan gooien. Tot van ver zichtbare scha en schande van hen waarover die bewuste betichting zou gaan. Maar ik doe dat niet. Ik hou het nog low profile. Collega's, wat zeg ik?, vrienden onder mekaar, nietwaar!

    Achillespees.jpg

    ***

    Stel u nu eens voor dat het elastisch lichaam uit de wetmatigheid van Robert Hooke geen veer is maar een spier of een pees? En stel u eens voor dat iemand - bijvoorbeeld zo'n loper die de wet overtreedt - op een bruuske manier met een grote kracht die spier of pees gaat rekken? Wat gaat er dan gebeuren?

    - Wel, dan gaat die pees of die spier langer worden, beste Navidad! Delta l! hee, Navidad! Delta el!

    Mis! Dat denkt u!

    Dan WIL die pees of die spier langer worden, mijn beste! Dan WIL die langer worden!

    Maar wat als die pees of die spier niet langer KAN worden? Wat als die pees of die spier dermate stroef is dat die niet langer KAN worden, hee? Wat als er geen Delta l! mogelijk is? Wat dan? Wat gaat er dan gebeuren? Al eens over nagedacht? Al eens bij stilgestaan?

    - Euh, als die spier niet langer kan worden, dan zal die de kracht die op haar wordt uitgeoefend doorgeven aan de pees! En als de pees op haar beurt niet voldoende kan rekken, dan zal die de kracht doorgeven aan de ...  euh ... aan de ...

    Zie je? Heel juist geredeneerd mijn beste! Dan zal die pees de kracht aan niemendal doorgeven! En dus zullen de pees en de spier de rekkracht zelf moeten absorberen. Elke cel van deze beide structuren krijgt dan een force te verduren die deze cel amper aankan. Het wordt dan voor elke cel buigen of barsten. En dat doet pijn! Zeker in het geval van barsten, je kan al peinzen!

    En wat doen we als de pezen of de spieren pijn doen?

    - Ha, dan gaan we naar de kine, mijn beste Navidad!

    Wablief? Hoe is het mogelijk! Dan ga je toch niet naar de kine? Wat moet zo'n kinesitherapeut daar nu aan verhelpen?

    - Euh, die masseert de pijn weg, Navidad!

    Ja? Allee jong, echt?

    - En hij schrijft ontstekingsremmers voor! En een pijnstiller.

    - Beste Navidad, ge kent er precies niet veel van!?

    Wablief? Niet veel van kennen? Man man man, hoe is het mogelijk! Waar moeten we daarmee naartoe?

    Genoeg! Genoeg! Ga zitten! Neem een blad papier en schrijf:

    "Als de pezen of de spieren te stram zijn en onvoldoende soepel zijn om de kracht die men erop wil uitoefenen op een niet-destructieve manier te absorberen, dan zal men 1 van de volgende maatregelen respecteren:

    1) Men zal de spieren in die mate soepel maken (bvb door training, massage of opwarmingsoefeningen) dat deze door uitrekking maximaal de kracht kunnen absorberen vooraleer er die kracht effectief op uit te oefenen.

    2) Of, indien het ook met maatregel 1 niet mogelijk is om de juiste souplesse-voorwaarden te creëren, dan zal men zich onthouden om de bedoelde kracht effectief op de spieren en de pezen uit te oefenen."

    Genoteerd? Allee, lees het nog eens rustig na. ...

    Is dat nu moeilijk? Neen toch?

    Regel 1) zegt dat als je een kracht F! wil uitoefenen op de spier, dan moet men de stramheid k! verlagen, zodanig dat men de vereiste absorberende rek Delta l! kan bereiken. De spier gaat uitrekken en de kracht geleidelijk dempen.

    Regel 2) zegt dat als je de stramheid k! niet kan verlagen, je moet voorkomen om een kracht F! op de spier uit te oefenen. Er zal immers weinig tot geen rek Delta l! in de spier zitten, en dus wordt de kracht volledig overgezet naar de pees. Die pees gaat met die kracht ook geen weg weten en een tendinitis of Achillespeesblessure ligt op de loer.

    Eenvoudige fysica toch?

    En staat hier nu iets bij in de stijl van "3) Men zal 5 beurten van 50 euro betalen aan de kine en ook naar de apotheker gaan om ontstekingsremmers en aspirinekes te kopen." ? Ba neen toch?

    Enfin, ik denk dat de les van vandaag voldoende duidelijk is? Iets bijgeleerd? Allee vooruit!

    Misschien moet ik hier dan toch nog enkele basiswetten van de fysica heropfrissen. Al is het maar omwille van het voordeel dat u er, mijn beste lezer, kan door bekomen. Bijvoorbeeld door de centjes die u kan besparen bij de kine! En bij de apotheker. Of door andere spectaculaire rendementen die de fysica u kan leveren. Juist hee?

    - Jazeker, en dankuwel, beste Navidad!

    Et voilà, een verhaal dat zeker vervolg vereist. Maar dat is voor een volgende keer. CU!