mountainbike

  • Ötztal en de kunst van het dalen (5)

    Hoe kan het bestaan! Wat denkt ge wel?!  (*)

    Dat ik hier voor mijn plezier zit te schrijven zeker? Dat ik hier voor het amusement de kunst van het dalen probeer uit te leggen? Ge denkt toch niet dat ik puur voor de leute kilometers en kilometers steile cols ga oprijden om er daarna wat voor mijn eigen over te lullen?

    Ge beseft zeker niet goed wat ik daar allemaal moet voor doen? Hee?

    Weet ge wel hoeveel bloed, zweet en tranen het kost om 1 uur of 2 uur bergop te rijden, en af te zien in de brandende zon, om nadien passend te kunnen demonstreren hoe ge moet dalen? Weet ge dat ik dat doe om u praktische kennis en kunde bij te brengen?

    Maar wat hoor ik dan?

    Dat ik te snel rijd.

    Ja, dat ik bergaf te snel rijd.

    Roekeloos.

    Rambo.

    Wat denkt ge? Dat ik daar geen oog voor heb? Hee? Dat ik dat niet zie?

    Wacht! Wacht!

    Ik heb daar ergens een foto van. Vorige week zelf genomen!

    Ha, ge gelooft mij niet? Wacht, we gaan dat godverdomme eens zien, zie.

    Een foto, hier:

    DSC05152.JPG

    Hier zie, in close-up:

    DSC05151.JPG

    Bitte nicht so schnell!

    Ge denkt dat ik dat niet zie?  

    Iedereen loopt of rijdt daar voorbij, maar ik heb daar een foto van. En ik hou met zo'n bord rekening!

    Maar ja, iedereen wil hier lezen over de kunde en technieken op een fiets. Iedereen wil net dat tikkeltje meerwaarde dat ge op een ander niet vindt.

    "Navidad, toe schrijf nog eens iets!"

    "Navidad, leg ons eens uit hoe het komt dat gij zo kunt dalen als een valk! Leg ons eens uit hoe gij dat doet?"

    En wat denkt ge dan? Dat ik dat zomaar even uit mijn duim kan zuigen? Of dat ik u dat kan uitleggen op basis van praktische kennis van... van 30 per uur in den bergaf? Verdomme ons kiekens lopen zo snel, bergaf.

    De kunst van het dalen, mijne heren (en eventueel ook dames, mochten die dit lezen), dat is kunde, discipline, beheersing, concentratie, kalmte, controle. Controle over uzelf, en over uw bike. En inschatting ook. De weg, het wegdek, de bochten, de andere weggebruikers. Inschatten en anticiperen.

    Inschatten en anticiperen. Want de wegen zijn inderdaad niet verkeersvrij. Ge moet natuurlijk geen zotte toeren gaan doen in het verkeer. Tussen auto's gaan laveren. Of bochten links nemen en zo. Of blindelings mikken, gelijk zovelen doen. Maar verkeersvrij, nee, dat zijn de wegen meestal niet.

    Ho ja, ik heb dat al een paar keer meegemaakt, verkeersvrije wegen.

    Marmotte 2006. Afdaling Col du Glandon. Verkeersvrij. 5 zwaargewonden omdat 1 'getrainde cyclosportieve' uit het kopgedeelte van het peloton zijn eerste bocht mist, een signaalgeefster meesleurt en beiden 1 'verdieping' naar beneden tuimelen. Beide 'slachtoffers' komen terug op de rijbaan terecht waar 3 naderende 'renners' hen ook niet meer kunnen ontwijken en op hun beurt een zware val maken. De weg werd anderhalf uur gesperd en hulpdiensten reden af en aan. Toen we er een tijdje later voorbijreden, zag de weg er rood van het bloed.

    l'Etape du Tour 2009, Montélimar - Mont Ventoux. Gans het parcours - 174 km - verkeersvrij. Afdaling 1e helling van de dag: Côte de Citelle. We moesten nog 4 cols doen. Recht stuk weg van verscheidene honderden meters. Vlekkeloos egaal asfalt. Maar toch een zware valpartij waarbij een paar 'renners' tegen de grond zijn gegaan en in de zijberm zijn beland. Op een recht stuk weg! En ongelooflijk, op die plaats rook het naar verbrand rubber! Verbrand rubber... van de bandjes van achternavolgende dalers die - overreagerend - even hun remmen compleet gingen dichtgooien.

    Verkeersvrije wegen. Het brengt weinig zoden aan de dijk als de rijder in kwestie geen controle heeft over zijn daalbeweging. Ik zei het al: de techniek van velen: blindelings mikken, en waar dat niet gaat: de billen angstig dichtknijpen. Daar doe ik niet aan mee. Controle, kalmte en de juiste rijtechniek. Beter daarin investeren dan als een angstige haas in de cols gaan te rijden. Snelheid moet ge ook leren ervaren en juist hanteren.

     

    (*) Trouwe bezoekers van dit blog zullen de tekst met het nodige gevoel voor relativering weten te lezen (I hope).

    ***

    Wel, dat gezegd zijnde, beste edwiN, Cee en ik reden de Rettenbachferner op (weliswaar vanaf het Mittelstation van de Gaislachkoglbahn). Het werd een inspannende klim van zowat 1 uur tot aan de gletsjer. Op noppenbanden nog wel, met te weinig druk erin. Voor de afdaling terug naar Sölden pompten we er een pak lucht bij. Slappe banden gaan immers driften in de haarspeldbochten.

     DSCI0007.JPG

    DSCI0010.JPG

    DSCI0013.JPG

  • Freude am Fahren, en de castratie van een trekhaak

    Is het de macht der gewoonte? Of doen we het toch omdat we liever met eigen materiaal bollen? Feit is dat we dit jaar niet onze racefietsjes hebben meegevoerd naar ons vakantieverblijf, maar wel de mountainbikes. De omgeving leent zich immers zeer goed voor dikke-banden-werk, hadden we vooraf uitgeknobbeld.

    Maar dan moet u weten dat zowat in elk dorp van Tirol dergelijke alleterreinfietsen worden verhuurd. Cekes en ik hadden evengoed een paar bikes kunnen huren, nietwaar?

    Soit, we hebben nu onze eigen velokes ter beschikking. Alhoewel het niet veel heeft gescheeld of ze konden niet mee. De reden? Een nieuwe vondst van de briljante VW-ingenieurs!

    Yep, de nieuwe vondst op onze recente wagen: een inklapbare trekhaak! Zeer praktisch en helemaal esthetisch onzichtbaar als die ingeklapt is. De trekhaak ziet er zo uit:

    8-Trekhaak vw passat.jpg

     

    U ziet: ook het stopcontact is bevestigd op de trekhaak en die klapt netjes mee de bumper in bij niet-gebruik. Praktisch niet? Freude am Fahren, noemen de Duitse ingenieurs dat.

    Nu is dat allemaal goed en wel, maar er rees desalniettemin bij het monteren van de fietsdrager een klein probleem. Die fietsdrager is een Tacx-model. Een model dat zich enkel laat monteren op een trekhaak met ... euh ... een grotere maat. Een maatje meer, begrijpt u? Iets zoals op onze vorige auto: 

    trekhaak vw passat - 2.jpg

    Ziet u het verschil? Ziet u vooral de veel langere ... euh ... schacht? En de plaatsing van het stopcontact?

    Welnu, een Tacx fietsendrager - eentje van het model dat wij al vele jaren hebben - heeft een voorkeur voor een lange schacht. En als u dan het nieuwe Duitse inklapmodel bekijkt, dan zal u meteen opvallen dat VW's super-esthetisch-inklapbare trekhaak door de slimme montage van het stopcontact maar bedeeld is met een klein ... euh ... tsjoepke van een schacht. De nieuwe trekhaak heeft door de montage van het stopcontact als het ware zijn ballen boven de schacht zitten.

    Gevolg: de Tacx liet zich niet monteren op het inklapmodel. No way!

    Tenzij... met een chirurgische ingreep!

    Als we echt onze fietskes zouden meenemen, als we echt de Tacx zouden monteren, dan zat er niets anders op dan de nieuwe super-trekhaak ... te castreren!

    Een imbussleutelke. Enkele keren in tegenwijzerzin draaien en de 2 vijskes zijn los. Meer schacht komt vrij en de Tacx gaat nipt op de haak. Met wat Duct-tape plakt het stopcontact nu onder de haak: 

    DSCI0046.JPG

    Een Tacx-kenner ziet hier de Tacx-klem bevestigd op de haak. Volledigheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ook die bevestiging maar heel nipt toelaat dat de drager gemonteerd kan worden, en dat de fietsen enigszins schuin naar de achterklep van de wagen toe gekanteld staan bij transport.

    Maar dat heeft onze pret niet kunnen bederven: onze bikes zijn veilig en wel met ons meegereisd en kunnen zich samen met ons uitleven op echt mountainbiketerrein. Niets kan onze Freude am Fahren verstoren! Ook Duitse ingenieurs niet!

    Grüss Gott! 

     

    Freude am fahren.jpg

    Freude am fahren 2.jpg

  • Piccard en de kunst van het dalen (3)

    De kunst van het dalen, aflevering 3.

    Eergisteren gelezen in de krant: "Ontsnapt uit auto seconden voor hij in ravijn stort." Vier Limburgers die in Oostenrijk uit hun rijdende auto moesten springen toen die van de weg raakte... Remmen oververhit. Werkten niet meer.

    Deze week heb ik dat hier ook weer moeten vaststellen: een pak autobestuurders zijn niet capabel om met hun voertuig op een degelijke manier door de bergen te rijden. In een afdaling branden de remlichten zowat continu. En bij de eerste de beste flauwe bocht wordt het voertuig ei zo na tot stilstand gebracht. Achter hen vormt zich een processie van 'gegijzelde' voertuigen.

    Ooit noemde ik dat schouwspel lieftallig het verhaal van Remmeke Rem en Freintje de Frein, maar vandaag, zoveel jaren later, noem ik deze toestanden gewoon grove onkunde.  <begin censuur/ KLOTE-CHAUFFEURS!!! /einde censuur>  

    Rijbewijs intrekken. Opnieuw leren rijden. Bij een goede instructeur liefst.

    En dan examen komen doen... bij mij! Voilà! (*)

    (*) Noot: mijn examen bestaat uit slechts 1 proef: ik beoordeel het aantal keren dat de remlichten oplichten, gemeten op een autosnelweg bij druk verkeer. Indien de door mij ingestelde tolerantiedrempel wordt overschreden, is de examinandus gebuisd. Remmeke Rem en Freintje de Frein kunnen het alvast vergeten. 

    ***

    Tot zover mijn intro op deze derde aflevering van 'de kunst van het dalen'. Een intro over hoe het niet moet.

    Hoe het niet moet is ook het verhaal van Roger Rivière, dat ik hier eerder heb gepost. En dan niet zozeer de manier waarop Rivière bergaf reed - dat was zoals geweten een drama - maar ook het relaas dat daarover op Wikipedia.nl te lezen staat:

    Nencini begon als eerste aan de afdaling van de Col de Perjuret. Rivière was de betere daler en wilde het gat met Nencini verkleinen.

    Wel, beste lezer, die tekst op Wikipedia.nl is verkeerd. Rivière was van geen kanten de betere daler. Eerst dacht ik nog dat de Nederlandstalige versie afgeleid zou zijn van de Franse Wikipédia.fr en dat daar een chauvinistische wending was gegeven aan l'histoire particulière, maar neen hoor, op .fr staat netjes (mijn onderlijning):

    Sur les contreforts du mont Aigoual, dans les descentes du col de Perjuret, Nencini fonce courbé sur son vélo en recherche de vitesse. Ne voulant laisser aucune avance à son adversaire, et bien que le sachant meilleur descendeur, Rivière s'engage à sa poursuite.

    Prenant des risques, compte tenu que le maillot jaune aurait sans doute été rattrapé dans la plaine, Rivière à cause d'une vitesse excessive perd le contrôle de sa machine et percute un des blocs bordant la route, et plonge pour finir 10 mètres en contrebas, au fond d'un ravin, où seule la chute sur un tapis de branchages lui sauvera la vie, mais le handicapera définitivement.

     

    Ere wie ere toekomt: Gastone Nencini was de betere daler, en niet Roger Rivière. Dat is ook wat ik in Martin Bons' "De kunst van het dalen" op pagina's 80 en 81 lees over Rivière in de Tour van 1960:

    "Als hij (= Rivière) Nencini tijdens afdalingen bij wil houden, zal hij enorme risico's moeten nemen. Iedereen weet dat behendigheid niet zijn grootste kwaliteit is. Vorig jaar (= 1959) kon hij ternauwernood het ergste vermijden in de afdaling van de Aspin."

    "De veertiende etappe gaat van Millau naar Avignon. De renners moeten onder andere de Col de Perjuret op en af. Nencini weet dat hij het onderscheid kan maken in afdalingen en stort zich op de col naar beneden. Andere renners laten gebeuren, want zij kennen de woorden van Raphaël Geminiani: "De enige reden om Nencini in een afdaling te volgen is als je dood wilt."  Rivière luistert niet en duikt achter de Italiaan de afdaling in..."

    Tot zover deze rechtzetting.

    ***

    En dan vraag je je nu af: vanwaar "Piccard" in de titel?DSC05159.JPG

    Wel, dat is een heel verhaal apart, vrees ik. Sta mij toch toe om het even kort te schetsen.

    Onze vakantie-uitstap speelt zich dit jaar uitzonderlijk af in Tirol, Oostenrijk.

    Nope, mijn relaas heeft niets vandoen met Limburgers die bochten missen. Wel met een verrassende vaststelling die we hier deden in ons vakantiedorp, Obergurgl. Want zie, naast een Piccardstraat en een Piccardzaal, wordt het pleintje voor de kerk ook opgefleurd door een heus Piccardmonument. Enfin, het monument staat er ter ere van degene die in 1931 de welbekende Zwitserse professor Auguste Piccard en zijn kompaan is gaan redden, nadat die met hun stratosfeer-ballon een noodlanding hadden moeten maken, ergens op de gletsjer bij Obergurgl.

    (http://en.wikipedia.org/wiki/Auguste_Piccard)

    De wereld is klein, nietwaar!

    Men prijst hier overigens Piccard voor zijn 'komst', want dat zette destijds het prutsdorp met 1 kerk, 7 boerderijtjes en 2 hotels voorgoed op de kaart als ski-oord:

    Piccard.png

    Tja, dat was dus ook de kunst van het dalen, zeker?

  • Ronde van Turkije

    De fiets is afgekuist. Mijn pedalen zijn gedemonteerd. Morgen gaat de trip terug huiswaarts. En we begonnen het hier net gewoon te worden. Lachen

    Wordt in april de Ronde van Turkije gereden? Misschien zal ik daar dan naar kijken in de plaats van naar het criterium van Oudenaarde. Marco droomt van een rit met aankomst aan het Mountain Gül Hotel. Een col van 15km aan 8%. Lijkt de moeite waard. We reden die col vorige dinsdag op. Het zal nog niet voor dit jaar zijn, maar wie weet, slaagt Di Lungo in zijn idee. Het zou mooi zijn.

    ***

    Hierbij nog wat plaatjes om bij weg te dromen. En o ja, het dorpje van eergisteren heeft een naam hoor: Gedelme. Vandaag ben ik er samen met Ludwig opnieuw gepasseerd. Mijn eerste - en voorlopig(?) enige - dag als mountainbikegids in Turkije.  Knipogen

    FSCI0001 (19).JPG 

    DSCI0062.JPG

    DSCI0147.JPG 

    DSCI0104.JPG

    FSCI0001 (5).JPG

  • Coast Route with Mountain Catastrophe

    Vrijdagavond 24 februari, 21u16, Hotel Limra, Kemer.

    Bloggen in de bar van het hotel. Een koffie naast mij. Op de achtergrond klinkt muziek. Concierto de Aranjuez. Brengt mij in een mijmerende mood.

    Vandaag de Coast Route gereden met Erhan als gids. Marco is woensdag in allerijl naar den Belgiek gevlogen om de gevolgen van een gesprongen waterleiding te 'managen'. "Zie je, de schoonmama zou regelmatig langs komen in de lege woning. En ja, het zou mooi zijn mocht de waterleiding niet afgesloten zijn. Mama moet toch naar het toilet kunnen gaan." En voilà, veertien dagen continu vriezen - zeeeer uitzonderlijk - heeft tot gevolg gehad dat boven op zolder de waterleidingsbuis naar de gasverwarmer het heeft begeven. 80 kuub water door de woning gestroomd... Man, man, man, miserie, miserie!

    ***

    bergdorp rit 3.jpgGisteren, donderdag. Ik leef amper mee met Marco Di Lungo, wanneer Erhan mij de Canyon in stuurt. Colorado. We gaan de col op naar het hogergelegen dorpje - zonder naam. Enfin, zonder naam is veel gezegd. Ik ken gewoon de naam niet, maar ik heb wel een Google-foto, zie hiernaast. Lachen

    Een mooi lange klim. Een col via strada bianca, het is eens iets anders. Ik amuseer mij. Erhan volgt dapper... op een kleine afstand.  Af en toe stoppen we om een foto te nemen van de magnifieke omgeving. Iedereen kan dan weer op adem komen. Onschuldig

    Tussenstop in het dorp-zonder-naam. Twee thees later, een van de patron, een van ons, laten we ons de col afbollen via de asfaltweg. Zalig. De lage druk in de Bontragers maakt het bochtenwerk iets gecompliceerder. De fiets volgt amper de lijn die ik in gedachten heb. Ik hang bij momenten achter het zadel om ook de achterrem te laten meewerken. Alle beetjes helpen. Tussendoor eens omzien of mijn gids nog volgt. Oef, die lijkt okee. We sjezen met zwier een camionette voorbij. Beneden zal de bestuurder ons vragen met welk soort fietsen wij rijden. De man heeft precies nog nooit zo'n 'descente à vélo' meegemaakt... Lachen 

    ***

    Vandaag, vrijdag. De Coast Route. Erhan volgt de instructies van de gps. We weten ongeveer in welke richting we horen te rijden, maar toch zien we meerdere straten in de 2 richtingen. "I do this tour for the first time.", verontschuldigt mijn gids zich. Ik volg gedwee. We komen er wel. In Tekurova bijvoorbeeld. Waar we net een brede asfaltweg volgen wanneer ik rechts een mooi paadje opmerk dat steil tegen de bergwand op loopt. "Shall we do it?", nodig ik Erhan uit. "Of course, if you want that." Wij bergop. Kleinste versnelling. Het voorwiel zoekt een weg tussen de grote keien. A biking heaven. Mijn gids volgt sakkerend. Na 500 meter bereiken we een topje. Mooi uitzicht over de baai beneden. Een paar foto's. Erhan wil terug. Terug naar de grote weg en de gps-route. "This was extra. I do it for you. This is extra." Dank u, dank u, Erhan.

    Terug op de grote weg. Volgen we 1 kilometer. Erhan voorop. We rijden 1 kilometer tot de weg eindigt voor de inrijpoort van het Tekurova Beach Corynthia hotel (of zoiets in die aard). Einde van Erhans gps-inspiratie. De Corynthia buschauffeur wijst ons zo'n kleine kilometer terug, ergens naar een paadje links. Ik zie Erhans gezicht verstrakken: "We have to go back. Catastrophe! Catastrophe gps! Catastrophe gps!" - Ik bulder het uit van het lachen wanneer we opnieuw, voor de 2e keer ditmaal, het steile paadje opdraaien waar we daarstraks al opreden. Mijn extra van zo-even. "Catastrophe gps!", zucht Erhan nogmaals.

    Ik ben lachend bovengereden, mijn gids achter mij aan. Boven hebben we de klim plechtig "Mountain Catastrophe" gedoopt. Dat een dorp geen naam heeft, dat mag nog zijn. Maar een berg zonder naam, dat kan niet. Bij deze is dat hier in Tekurova gefikst.

    Het paadje was meteen ook de echte start van de mooie kust route. We zijn die nog enkele kilometers blijven volgen. Op en af, met naast ons de turkoois gekleurde zee onder een staalblauwe hemel. Een paradijs. Ooit kom ik die weg een stuk verder volgen, dat is zeker! Morgen staat er nog een extra ritje op mijn programma, in het gezelschap van Ludwig. Die is van plan om zonder gps te gaan rijden, hoor ik. Knipogen 

     

    DSCI0150.JPG

    eSCI0035 (29).JPG

    eSCI0035 (21).JPG

    eSCI0035 (25).JPG

  • It is Turkey

    "De komende week wordt een rustweek.", liet trainer Jonathan mij weten. Oeps, zo had ik het niet gepland. Mijn antwoord liet weinig aan de verbeelding over: "Jonathan, je zegt rustweek? Euh... ik ga een week mountainbiken in Turkije... Vier ritten tussen 45 en 60km, 1000 tot 1300 hoogtemeters. Uithouding en weerstand, denk ik. Rustweek?"

     

    Voilà, Turkije dus. Een nieuw arrangement ‘Mountainbike vakanties aan de Turkse Rivièra, powered by Thomas Cook Sport’. Toevallig op uit gekomen bij het zoeken naar een waardige - en vooral warmere - opvolger voor Vuelta Turistica van vorig jaar. Niet simpel in de krokusvakantie natuurlijk. Februari is geen zomerseizoen, nietwaar. Wij dus op hoop van zegen (en mooi weer) naar Turkije.

     

    DSCI0009.JPGEn hier zijn we. Intussen zitten er 2 tochten op. Met splinternieuwe Trek fietsjes. In een decor om u tegen te zeggen. Een paradijs voor bikers. En we hebben het getroffen met het weer. Best te pruimen, hoewel februari ook hier heel vroeg is en wij onze escapades eerder moeten interpreteren als vroege voorjaarsverkenningen. In de definitieve formule zal men pas vanaf maart starten met de tochten. Maar zoals gezegd: het weer zat ons tot nu toe zeer goed mee. Het zonnetje scheen op ons bolletje. De foto’s spreken voor zichzelf. Als je daar als biker niet van wegdroomt… En als je er dan van wegdroomt… waarom zou je het niet zelf eens meemaken?

     

    ***

     

    So it is Turkey. Een heel eind van huis. Maar toch: de wereld is klein. Soms heel klein. Laat ik dat jullie hier eens expliqueren. We beginnen met een flashback.

     

    It is turkey.

    We zijn 2008. Pinksterweekend. Fietsdriedaagse met de club. Verblijfplaats is De Linde in Retie. Zitten daar, naast onze club, ook nog enkele jeugdvoetbalteams gelogeerd voor een meerdaags tornooi. Anderlecht, Club Brugge, Duitsers. En zie, ook een Turkse ploeg. Al dat jong volk: bij het avondmaal brengt dat de nodige drukte in het restaurant. En ook grappige momenten. Staan daar zo een paar Turkse snaken naar het gepresenteerde vleesgerecht te kijken. Er staat 'kalkoen', maar dat woord kennen zij niet en vragend staren ze onze maat Chris aan voor enige toelichting. Chris ziet onmiddellijk het gevoelige karakter van de situatie in: hoe zeg ik die Turken in het Engels dat dit kalkoen is? Zonder hen op een of andere manier te beledigen?

     

    En kijk, zonder aarzelen flapt Chris er uit: “It is not pork.” JJ – Gerustgesteld hebben die gastjes zich allen een paar plakken vlees op hun bord geschept.

     

    ***

     

    BILD8531 - Retie 2008.jpgTijdens diezelfde driedaagse liep onze 2e rit vanuit Retie naar Maaseik en daarna via de Limburgs-Nederlandse grensstreek terug naar Retie. Het was mooi zomerweer. De rit werd gegidst door 2 lokale cyclosportieven. Twee scherpgetrainde figuren: Frank en Marc.  ‘Marco Di Lungo’ voor de vrienden. Het werd een dijk van een rit, die tot vandaag in het geheugen is blijven plakken van de deelnemers van toen. Uit dankbaarheid beloofden we achteraf om onze beide gidsen als wederdienst eens uit te nodigen voor een rit in onze streken. Over de taalgrens, in het Pays des Collines of zo. Het is er spijtig genoeg nog niet van gekomen. Zijn we het vergeten?

     

    ***

     

    DSCI0006.JPGIt is Turkey. Februari 2012. Samen met de lokale Thomas Cook gids, Marc, heb ik de eerste helft van de Canyon Route gefietst. De pittig steile klimpartijen en de al even inspirerende afdalingen kruiden de rit. Ik waan mij in een canyon van de Colorado. Mijn ogen schieten tekort om mijn omgeving te bekijken en af en toe stop ik om een foto te nemen.

     

    Marc heeft een tussenstop voorzien aan de waterval. Bij een glaasje appelthee vertelt mijn gids honderduit en met zichtbaar genoegen over de routes die hij in oktober heeft verkend en die hij nu kan aanbieden aan de eerste groepen enthoesiaste bikers. Ik luister. Het verhaal smaakt mij. Maar ergens begint iets te dagen.

     

    Ergens begint inderdaad iets te dagen. Terwijl ik zo recht tegenover Marc zit, valt diens blik op de ‘Heghe Sportief’ tekst, vooraan op mijn trui. “Ik denk dat ik nog met jullie club heb samengereden.”, zegt hij plots, “Heghe Sportief, ja dat waren mannen van Aspelare.”

     

    DSCI0013.JPG“Zou dat? Marc... Marco... ’t Is niet waar hé?”, flitst het door mijn hoofd. Terwijl ik mij de man voor mij tracht voor te stellen als de gladgeschoren rouleur op een koersfiets, realiseer ik mij ineens ook dat hier, in Turkije, aan de waterval van de canyon, niemand minder tegenover mij zit dan onze gids van toen in Retie. Niemand minder dan… Marco Di Lungo! Ja, hij herinnert zich ook nog die mobiele fotograaf. Met een 2e thee heffen we het glas op onze hernieuwde kennismaking. Op Turkije! Op het veloke!

     

     

     

    DSCI0038.JPG

    DSCI0057.JPG

    DSCI0095.JPG

    DSCI0106.JPG

    DSCI0117.JPG

  • Verharde wegen

    2012-02-05 11.29.09.jpgVriestemperaturen. De wegen zijn witgepekeld. De racefiets blijft aan de haak. Benieuwd of de mountainbike mij wat genot kan bieden.

    Ik ben geen kilometer weg van huis wanneer ik besef dat het perfect bike-weer is. De zon schijnt. Blauwe hemel. Alle wegen zijn verhard; geen moddergedoe, af en toe een ijsplek maar daar kikt de adrenaline op. Ik geniet van mijn rit. Ik geniet van het winterlandschap. Af en toe tracht ik een plaatje in te blikken met mijn gsmmeke. Maar al die plaatjes van onderweg wegen niet op tegen de echte realiteit. Wie 'the real thing' aan de lijve wil ervaren, moet er maar zelf met de mountainbike op uit trekken.

    2012-02-05 11.50.08.jpg

  • Dwars door de Denderstreek

    10 november. Ik heb ambitieuze plannen. Morgen is het 11 november en er is sportief het een en ander te doen in de streek. Mountainbike tocht in Aspelare "Dwars door de Denderstreek". 's Namiddags de 30e Gezinsjogging in buurgemeente Nederhasselt. Men voorspelt bovendien mooi weer. En bijgevolg kan ik niet kiezen aan welk van beide sportactiviteiten ik zal deelnemen. Compromis: dan maar aan beide. Dat moet mogelijk zijn, want had ik ene David recent niet horen zeggen dat hij die combinatie vorig jaar had gepresteerd? David is wel een stuk jonger dan ik en als getrainde atleet kan die tegen een sportief stootje, maar ik ben benieuwd wat ik zelf nog kan.

    11 november.

    Om 9u start ik samen met 4 clubmaten voor de lange toertocht, ofte 48km. Af en toe wordt het tempo opgedreven en bij momenten voel ik mijn tikker in het rood gaan. Ik mis wat oefening op de mountainbike en vooral mijn bochtenwerk is aarzelend. Ook het vermogen van de motor is maar 50% van wat ik ambieer. Wanneer we na 2 uur rijden aan de finish arriveren, voel ik ons ritje heel duidelijk in mijn benen. Dat belooft voor vannamiddag. Zouden een boterham met ham en een paar donkere Enames het energiepeil weer op niveau brengen?

    15u: Cee en ik starten in de Gezinsjogging. Onze ambitie: 9km lopen. Zonder te forceren. En niet te snel starten. Enfin dat is toch de raad die ik de zoon geef. Zelf onthoud ik heel moeilijk wijze raad en wanneer het startsein gegeven wordt, zie ik mezelf voluit starten, in het zog van geroutineerde lopers. Dat is toch wat ik afleid uit de opschriften op hun loopshirt: atletiekclub-çi en joggingclub-là. Ik ben niet bij een lopersclub, wel een fietsclub, maar met een fietsshirt kan ik toch moeilijk lopen, nietwaar! Stel je voor, met achterzakken, en müslirepen en een banaan erin.

    9km, dat zijn 2 rondes van 4,5km. Ik kom de eerste maal door in circa 17:30 minuten. Dat is zo'n 3min50 per km. Snel voor mijn doen. Te snel, denk ik bij mezelf.

    2e ronde. De 'koers' is in haar plooi gevallen: nog weinig volk haalt mij in en dat is wederkerig. Ik kan mijn tempo aanhouden, maar rond kilometer 6 besluit mijn rechter hamstring mij tegen te werken: ik moet tweemaal naar de kant van de weg om die verdomde verkrampte spier weer tot de orde te bewegen. Met enige moeite slaag ik er na mijn gedwongen pitstop weer in om mij in het spoor van een paar lopers te nestelen die mij hebben ingehaald. Zonder al te veel blikschade in het verdere traject loop ik de finish binnen in een tijd van 36:34. Cee die niet zo'n prestatiegek is als zijn pa en zich wel aan de 'niet forceren'-afspraak heeft gehouden, komt 12 minuten later met een smile binnen. Opdracht volbracht. Morgen is het rustdag.