piste

  • Wind of Change

    The future's in the air
    I can feel it everywhere
    Blowing with the wind of change

     

    the-art-of-running-in-the-wind.jpg

    Het is u, beste lezer, surfer, loper of fietser, ook al opgevallen dat er iets speciaals gaande is met ons weer? De Amerikaanse oostkust gelijkt op de Noordpool, de Britten zijn aan het verzuipen, en bij ons waait nu toch al een paar weken een wind om u tegen te zeggen. En vriezen? In de winter? Neen, meneer, dat is hier niet zulle!

    Enfin, het is mij alleszins duidelijk dat dit een speciale winter is. Onze geraniums hebben de 'winter' buiten doorgebracht, en de blaadjes zien nog steeds frisgroen. Op 21 december reed ik een laatste keer het gras af, en ook dat ziet er nog vrij groen uit. De olijfboom en de vingerstruik zijn niet kapot gevroren zoals de vorige jaren. Er is iets aan het veranderen, peins ik.

    Vandaag zijn we ook wat reserve-leien gaan kopen. Na 21 jaar is er een lei losgekomen van ons dak. Losgekomen? Losgewaaid, ja! Als ik 's avonds de wind hoor gieren over ons dak, heb ik schrik dat de zonnepanelen er op een keer met een stuk van het dak vandoor gaan. Dan zal ik met mijn resterende 4 leitjes niet genoeg hebben.

    En in zo'n wind moet een mens dan gaan sporten?

    Mijn antwoord op die vraag is genuanceerd. Gedifferentieerd. Tweeërlei, om zo te zeggen. (Heb j'em?  ... Oe? "Neen"?)

    Vooreerst, wat het lopen betreft, dat gaat best fijn in de wind. Hoe meer wind, hoe liever zelfs. Wat is er plezanter (aan lopen) dan met de neus in de wind te lopen? 's Avonds, na 20u, wanneer de avondspits voorbij is en ik de weg zo goed als voor mezelf alleen hebt. Als ik dan over de heirbaan loop, of over de Congoberg, en ik links en rechts van mij de vele honderden oranje stippen zie, of boven mij de 300 witfonkelende sterren aan het firmament (even mijn poëtische fantasieën laten gaan), en intussen draait de wind mij om de oren, wel, dan worden mijn gedachten als in een wervelwind meegetild naar onbekende, nieuwe hoogten.

    - Navidad, ge zijt gij 'high' zeker?

    High? Ik zou het niet weten. Maar het voelt wel goed. Kom anders eens met mij over de heirbaan lopen. Met onze kop in de wind. Je bent steeds welkom!

    ***

    En dan is er die andere sport. Fietsen. Je hoort mij al komen. Fietsen in de wind doe ik niet graag. Misschien heb ik dat ooit plezant gevonden, heel vroeger, maar dat is nu anders. Vroeger, laat ons zeggen, zo'n 15 tot 20 jaar geleden, toen kon het ook hard waaien, maar dat was uitzonderlijk. De andere dagen was het bijna windstil, op een licht briesje of zuchtje na. En als er dan eens een beukende wind was, dan voelde dat als iets speciaals, als iets dat afwisseling bracht in een rustig fietsbestaan. Rukwind? We kickten daar toen op!

    Maar nu? Nu waait het altijd en is er heel uitzonderlijk eens een dag zonder wind. En als het dan niet regent, dan kan je een aangenaam fietstochtje maken.

    De laatste weken kon ik geen aangenaam fietstochtje maken. Vorig weekend niet, en dit weekend ziet er niet beter uit.

    - En dus geen fietstraining, Navidad?

    Toch wel, toch wel! Ik trek terug naar de piste. Deze week 2 keer zelfs. Rondjes rijden. En zelf wind maken! Yeah, met het verstand op nul, aan 40 per uur, zelf wind maken!

    ***

    Allee, de afsluiter nog. Een dubbel-dessert. Een muziekje en een interessante blog.

    Eerst de blog: Walk Jog Run, en de post over The Art of Running in Wind

    http://blog.walkjogrun.net/2013/11/06/tips-for-running-in-wind/

     

    En, zoals het hier op de lei staat geschreven: een passend muziekje. In 2005 werd deze song door de kijkers van het Duitse TV-netwerk ZDF tot 'song of the century' verkozen.

    Laat je meedrijven... 

    Scorpions

    Wind of Change

    http://www.youtube.com/watch?v=YFh2vpGeoIk

  • Zadelpijn

    De ene dag is de andere niet.

    En de ene broek is de andere niet.

    Twee keer gaan rijden op de piste in de voorbije weken. 2 weken geleden zat het tempo ideaal. De man op kop van 'ons pak' reed rondjes van 22 en 23 seconden, en dat 1 uur lang! Chapeau! Ik zat in 2e positie en de benen konden zich perfect vinden met de snelheid en de cadans. Zo heb ik het graag. En ik had na dat uur nog gerust kunnen blijven verder rijden, ware daar niet de naden van mijn Decca-broek die zowat de binnenkant van mijn beide benen aan het doorkerven waren. 10 minuten pauze om de boel te laten bekomen en dan nog een half uurke irritatie verbeten op de baan. Volgende keer een andere broek, goe weten!

    Die volgende keer was gisteravond. Met de Moozes-broek. Geen irritatie daarmee. Dus dat zat goed. Maar gisteren was de goede gangmaker er niet. En dan ben ik maar een tijd de snelste groep gaan volgen. Midden in de groep. Rondjes van 21 en 22 seconden. Nog net doenbaar. En dat had gerust een tijd mogen blijven duren, maar dan heb je steeds van die dwaze oer-kinkels die op de kop geraken en er een paar toeren van 20 seconden moeten uitpersen. Dat duurt dan 3 ronden, tot zij er de brui aan geven. De ganse groep is uit mekaar gekoerst en de verschillende subgroepjes of enkelingen kunnen op zoek naar een nieuw peloton om de training verder te zetten. Je kan dan uiteindelijk weer aansluiten bij een groep, wat tempo rijden, en dan is daar de volgende imbeciel die zijn kunsten komt tonen. Weer naar af. De wereld wordt bevolkt door aangename mensen en door een minderheid klootzakken.

    Enfin, om kort te zijn, de training gisteravond zat mij niet lekker. Ook het zadel van de huurfiets zat mij niet lekker. Na anderhalf uur rondjes draaien had ik er genoeg van. En deze morgen had ik 'dikke benen'. Neen, de ene dag is de andere niet.

    ***

    45min workout-2.png

    Laat mij er hier nog een videoclipje bij doen. 45 minuten training op muziek. Voor op de rollen. Met het verstand op nul. Give it a go!

    http://www.youtube.com/watch?v=zSFYRiqodvU

  • Stramilano

    2013RouteHalfMarathon_zoom.gifStramilano... Ken je dat?

    Nee?

    Wel, ik kende dat ook niet.

    Tot een kleine maand geleden. Stramilano is een stratenloop, of meer precies: een halve marathon, in Milaan.

    Einde maart gaat in die fiere Italiaanse stede zo een loopkoerske door. En wie heeft zich daar gisteren voor ingeschreven? Juist, ondergetekende. 1 jaar na een geslaagde, maar zeer frisse, halve marathon in Bratislava trekken we er opnieuw op uit. Op het programma: 21 kilometerkes lopen, gecombineerd met een leuke city-visit. Hotelleke geboekt, vliegerke gereserveerd, we tellen af. Nog 31 dagen. 

    Even over fietsen gesproken, dat is een ander verhaal. Zoals velen heb ik door de mindere weersomstandigheden in december en januari - doe er intussen ook maar februari bij - een dikke maand achterstand op mijn conditie-schema. Ik mis een solide basis om op verder te bouwen. Maar zie, ik heb de werkzaamheden gestart om terug op schema te geraken. Vorige week anderhalf uur rondgetoerd op de piste van de Blaarmeersen. Deze week, of preciezer morgen, een heel uitzonderlijk weerzien met het Kuipke. Ik ben benieuwd hoe snel ik terug 'acclimatiseer' op die korte baan. Even de adem inhouden en go?

  • Indoor 1

    Gisteren vrijdag, mijn eerste indoortraining dit jaar op de wielerbaan in Gent. Anderhalf uur rondjes rijden, de meeste daarvan op de blauwe lijn, de stayerslijn. Daarmee is ook direct het belangrijkste gezegd: ik heb op de stayerslijn vooral gestayered in het wiel van andere renners. Een mooi tempo, rondjes van 22 - 23 seconden, dat is rond de 40 km/h. De piste is een goede waardemeter: waar ik de vorige jaren in februari met gemak een paar kopbeurten van 10 toerkes aan 22 seconden kon aflappen, lukt het mij nu amper om 23, soms 24 seconden te halen, en na 5 rondjes ruim ik baan voor de volgende kopman. Gelijk eerder al gezegd, er is werk aan de winkel.

    wielerbaan.jpg

    http://www.ethesis.net/wielerbaan/wielerbaan_hfst_2.htm

    ***

    Ik moet hier nog iets expliqueren. Mijn vorige blog-post heeft vele honderden... ja zelfs tientallen reacties losgeweekt. Mijn mailbox gevuld met smekende fanmail van de talrijke supporters. Mijn FB-account in de Worldwide Top 10 van meest populaire ... euh FB-accounts. Ook onze brievenbus was enkele dagen hopeloos te klein om de ettelijke papieren aanmoedigingen in goede orde te ontvangen. Allemaal spierverwarmende couragiebetuigingen aan het adres van jullie nederige dienaar. Waarvoor overigens mijn diepste erkentelijkheid! Molto grazie a tutti!

    Amai. Het heeft mij toch verrast. Te meer, dat ik toch juist maar heb verteld dat ik gestopt ben? Wat is daar nu zo wereldschokkends aan?, heb ik mij afgevraagd toen al die reacties binnenliepen. Elke coureur stopt vroeg of laat toch eens? En zie, voor mij was dat dus heel duidelijk het geval een week geleden. Een week geleden ben ik gestopt, zowat halverwege de namiddag. In Brugelette nog wel.

    En sorry, alle smeekbeden ten spijt, dat is niet meer terug te draaien. No way. Dat staat zo vast als een wet van de natuur, als een wet van Newton, om 't even dewelke, je mag kiezen. Als je gestopt bent, ben je gestopt. Ook al is dat in Brugelette aan het gemeentelijk depot. Ook al is dat daar aan dat depot geen lijfelijk stimulerende of mentaal oppeppende locatie. En ook al stond daar niemand om mij te begroeten en mij met sympathie en empathie en warmte en medeleven en...    en bijvoorbeeld ook suikers en isotone drankjes en vitaminen...   of misschien een beetje amfetaminen of...    anabole steroïden of...    of...    of erytropo...    erytro...   euh...   dinges te ontvangen. Maar feiten zijn feiten. Voet aan de grond is voet aan de grond. Allemaal heel voelbaar en heel zichtbaar. Een fiets die stilstaat, die rijdt niet. Ik ben daar dus wel degelijk gestopt. Voilà, point final. Stop.

    Allez kom, om in de juiste sfeer deze post af te sluiten:  http://www.youtube.com/watch?v=4aUGrU4Pmi8   Salu!

  • Op de piste...

    piste - referentiesnelheid.jpgGisterenavond nog eens op de piste gaan rijden. In het winterseizoen is dat een regelmatige bezigheid. Om in beweging te blijven. Zoon Cee is een eerste maal meegegaan. Met grote ogen en een klein hartje naar de helling starend: "Onze pa is gek: dáárop rijden? Gekken!".

    Heel weinig volk op de baan vanavond. Cee kan de raadgevingen meepikken die de instructeur geeft aan een 5-tal neofieten. Ik rijd intussen mijn eerste rondjes op de blauwe stayerslijn. Na de basistips start Cee voor zijn eerste rondjes, nog onzeker op het vlakke middenstuk. Wat later zie ik hem naar de rode lijn schuiven. Lef heeft hij genoeg en wanneer hij een voorliggend, trager rijdend groepje nadert, wenk ik hem dat hij die gewoon op zijn elan rechts van de rode lijn kan voorbijgaan. Hij lijkt te twijfelen. Alle begin is moeilijk en ik laat hem even begaan.

    Maar mijn verrassing is groot wanneer ik, als laatste van het kleine peloton, een ronde later omkijk en een renner zie die heel zelfzeker het gat komt dichtrijden. Op de blauwe lijn. 42 per uur. Rood-wit tenue. Cekes! Hij nestelt zich in mijn wiel. Nog niet dikwijls iemand zo snel de piste-drempel weten nemen. De appel en de boom zeker?

    De rest van de avond toert Cee lustig mee, soms in groep, soms alleen. Door het kleine aantal renners op de baan is de snelheid niet altijd ideaal. Er ontbreken wat gangmakers die de snelheid op een mooie 42 km/h kunnen houden. Zelf lukt het mij vandaag ook niet zo best. De conditie is belabberd. Op de baan kan je dat perfect meten: ik haal op kop van de groep net 23 seconden per ronde. Da's een seconde boven mijn 'normale' doen. En de hartslag zit boven 150. De koude lucht voelt onaangenaam aan. Ik wil niet forceren en blijf per beurt maar een 8-tal rondjes op kop. De winter is nog lang. Beter wat genieten van het pedaleren en van Cee's vorderingen op de vaste pignon.

    volt fixed gear piste.JPGOverigens was er vandaag ook wel wat speciaals te zien op de baan. Een cameraploeg komt er een of andere kwast filmen die in gewone vrijetijdskledij, met fietshelm en met cowboylaarzen enkele rondjes op een baanfiets tracht te rijden. De man geraakt niet hoger dan de rode lijn. Diep in de stuurbeugel. Recht voor zich uitkijkend, een gespannen trek op het gelaat. Dat gelaat komt ons wel bekend voor en na enige tijd hebben we het door dat dit Kobe Ilsen is, de presentator van het TV-programma Volt, die blijkbaar het pistegevoel aan de lijve wil ondervinden. "Gaat het?", vraagt Cee hem en passant. "Da's gewoon levensgevaarlijk wat jullie hier doen!", reageert Kobe geconcentreerd. Wablief? Gevaarlijk wat wíj doen? Wat híjzelf doet ja! De laatste filmshoots worden immers opgenomen bovenaan in de hoge bocht, terwijl mijnheer de presentator op de schuine pistevloer staat, de linkerhand aan de reling en in zijn rechterhand zijn pistefiets vasthoudend. Gevaarlijk? Da's pas gevaarlijk, mijnheer Kobe! Knipogen  Enfin, binnenkort dus allen naar Volt kijken: de Blaarmeersen en haar enthousiaste pistecoureurs zijn (heel even) in beeld geweest! Op de foto: Cee in rood-wit-grijs tenue, in zijn wiel ikzelf in wit-geel-zwart.

    Volt: http://www.een.be/programmas/volt/fixed-gear-vaste-pignon-of-doortrapper

    Tot slot: Cee bleek sterk geïnteresseerd in de hellingsgraad van de baan. Meer info daarover vind je op: http://www.fietsica.be/op_de_piste.htm

  • In gedachten rondjes draaien

    't Wordt hoog tijd dat we met de fiets terug op de weg kunnen rijden. Ik kijk al uit naar het komende weekend, een weekend met de termometer boven nul. De mountainbike staat klaar met de Schwalbe Big Apple balloon tyres gemonteerd. Plezant om daar in de winter mee op de weg te rijden. Een hoge snelheid hoeft immers nog niet; als we maar wat pedaleren. Zo'n Big Apple is een comfortabel 2.00 inch schoeisel met een mooi bol profiel. Speciaal laten bestellen, want de fietsenmaker had zo'n ballonbanden nog nooit verkocht. 't Is dat ik zelf voor de pk's moet zorgen, want voor de rest geven die banden een heerlijk cruise-gevoel.

    De laatste weken bleef het fietsen beperkt tot alles wat indoor mogelijk is. Onder andere een wekelijkse training op de Gentse piste, zoals ook gisteren. Rondjes draaien. Meestal aan een leuke 22 seconden-per-ronde, hoewel ik gisteravond op de hartslagmeter toch even een hoge 171 zag knipperen. Blijkbaar dacht iemand op dat ogenblik: "Alles kan sneller". Zal 't gaan ja? 

    Is dat niet monotoon zo op de piste rijden? Ba nee. Je komt onderweg immers veel volk tegen. Het is continu alert zijn. En zoeken naar een goede zitpositie wanneer zowat na een uur het zadel je kont tormenteert. Fietsen op zo'n wielerbaan laat niet toe om te freewheelen. Niet letterlijk - je rijdt met een vaste 'pignon' - maar ook niet figuurlijk - je gedachten zijn constant bezig met wat er gebeurt op de baan. Het achterwiel van je voorligger, het pelotonnetje dat je gaat inlopen, iemand die met de hand een teken geeft en even op de trappers gaat lopen, de klok die haar rode cijfers wisselt, een mysterieus opschrift op een broek.

    Ga op de weg fietsen of ga een eindje lopen. Steeds kan je allerlei gedachten en vraagstukken door je geest laten flaneren en er je inspiratie op botvieren. In openlucht trainen is vertrekken met de vragen en problemen van de dag, onderweg creatieve oplossingen bedenken en uiteindelijk bij thuiskomst alles weer vergeten zijn, problemen zowel als oplossingen. Niets daarvan op zo'n piste. Geen vragen, geen antwoorden. No answers, my friend. Alleen maar rondjes draaien. Ook in gedachten.

    Tot slot nog een muzikale afsluiter. Bij het zoeken naar een mooie uitvoering van Blowin' in the wind, vond ik op Youtube heel wat covers van Dylan's master piece. Daarbij enkele zeer mooie en zelfs 'pakkende' performances. Ik laat er in de komende weken enkele op de blog passeren. En bij elke versie die je beluistert krijgt die simpele song steeds meer kleur en diepte. Tot Blowin' in je hoofd blijft draaien. How many times...

    Katie Melua hadden we eerder al op de blog. Laten we de reeks hier starten met het origineel, hoewel niet mijn favoriete exemplaar. Gelukkig: in de hemel is geen Dylan! http://www.youtube.com/watch?v=d0Lpovpvsrs&feature=related 

  • 22 seconden

    22 seconden. De ideale tijd om in januari in peloton op training 1 rondje af te leggen op de wielerbaan van de Blaarmeersen. En toch was het gisterenavond moeilijk om die discipline aan te houden. Telkens zijn er van die fiets-engerds die dat tempo per sé met 3 à 4 km/h moeten optrekken om dan wat later een mooi peloton in stukken en brokken uit mekaar te zien vallen. Dat ze al eens proberen om 10 rondjes op kop 22 seconden ofte 42km/h aan te houden. Neen meneer, 5 toerkes aan 45 en dan niets meer. Leuk!

    't Is een echte plaag die je ook tijdens cyclosportieve ritten dikwijls ziet: een paar asociale kwasten zit een tempo te sleuren aan hun eigen maximum en daarachter rijdt een groepje aanklampers die met moeite kunnen bijbenen. En zo toeren die - met de tikker in het rood - in de mooiste omgevingen van Frankrijk, Oostenrijk of Italië rond zonder dat ze tijd hebben om te genieten van het parcours of van de omgeving. Rij verdomme 2km/h trager en de ganse groep rijdt comfortabel mee, met een grote kans dat men zelfs nog eerder aan de finish aankomt.

    Enfin, om terug te komen op de piste, we hebben het gisteren gepresteerd om 1 uur en 50 minuten aan 1 stuk in het zadel te blijven. Gemiddeld ergens rond die 42 per uur of in totaal iets van een 73km. Ziezo, de kop is er bij deze af voor dit jaar. Nu nog een streefdoel vinden voor het zomerseizoen.

  • Voegwerken

    Met een redelijke zekerheid kan ik zeggen dat de laatste fietskilometers van 2009 erop zitten. Apotheose op de piste. Buiten is het geen weer om te gaan fietsen. Een neus-en-keel-verkoudheid irriteert mij al meer dan 2 weken. Binnen sporten dus. 

    Met 1 uur en 3 kwartier op de wielerbaan mag ik bij het voorlopig jaartotaal zo'n 70km bijtellen, wat de jaarstand op 11300km brengt. Dat is een dikke 100km meer dan 2007 maar ook een kleine 1000km extra t.o.v. 2008. Of anders gezegd, binnen een marge van 9% leg ik al 3 jaar na mekaar evenveel kilometers af. Van 2006 en eerder heb ik geen cijfers meer. 2009 was dus een normaal jaar. Tot zover de statistieken.

    Het rijden op de piste geeft mij ook de mogelijkheid om wat broeken te testen. Niets beter dan zo'n pistefietszadel om het effect op je derrière te ervaren. Vandaag een Bioracer Lycra broek. Zeker niet slecht, maar de LPR van vorige week was toch duidelijk comfortabeler.

    Meer dan anderhalf uur rondtoeren op de baan geeft de gelegenheid om wat broeken te keuren. Waar rijden de anderen mee? Mijn aandacht wordt dan meestal afgeleid door een of andere curieuze reclametekst. Zo zijn er de laatste tijd een paar mensen die rondtoeren met het opschrift "VOEGWERKEN" op hun achterste. Gewoon, VOEGWERKEN, niets meer. Is waarschijnlijk lang over nagedacht. Met de trui erbij zie je dat het de Voegwerken Paridaens zijn, eveneens hier uit de streek. Bij deze geef ik VOEGWERKEN in ex-aequo samen met fietsengert.be de eerste prijs van de meest intrigerende achterwerktekst van het jaar.

  • Aspiraties

    Er is 't onzent beweging op het wielerfront. Letterlijk en figuurlijk.

     

    1) Letterlijk, de gebruikelijke manier. Gisterenavond, op de wielerpiste van de Blaarmeersen. Dankzij de perfecte zit van een Moozes LPR broek hield ik het in 1 stuk door 1u45 minuten uit op het zadel van de gehuurde witte Merckx-pistefiets. Met een snelheid quasi continu rond 41 à 42km/h is dat zo’n 70km afgelegd of iets van een 270 rondjes. Dikke merci aan de blauwgele Rogelli-en-nog-iets renner die 40 minuten lang op kop een mooi tempo aanhield van 22 seconden per ronde. Bibi continu in 2e positie. Toen ik overnam kon ik er zelf nog een 10-tal ronden bijlappen, maar dan was ’t voor mij ook even adem happen. Geen gezever, zo’n piste!

     

     

    2) Figuurlijk, dat is iets speciaals toch. Zoonlief schrijft zich namelijk in om vanaf mei als Nieuweling te gaan koersen. Het enthousiasme van twee klasgenoten-‘coureurs’ heeft hem overtuigd. Voorwaarde: de schoolresultaten mogen er niet onder lijden, integendeel. Tja, echt renner worden. Ooit een eigen jongensdroom, maar ’t is er nooit op een gemeende manier van gekomen. De studies? Te weinig aansporing? Meer plezier gehad op de cyclosportieve toer? Dat laatste waarschijnlijk wel. Maar ’t zal altijd blijven knagen, zeker als ik binnenkort in ’t wiel moet gaan zitten van… een echte coureur.

  • Remlichten op de piste

    Gent, Blaarmeersen, gisteren vrijdagavond 20u23. Na lang aanschuiven aan de inschrijving en aan de fietsenberging, kunnen we eindelijk het circuit op. Veel volk op de piste, enigszins verrassend na de voorbije vrij rustige weken. Tiens, men belooft toch droog weer in het weekend?

    Ons ploegje is 5 man en 1 dame sterk vandaag. Drie ‘piste-anciens’, drie neofieten. Met wat raadgevingen wagen ook die laatsten zich heel gauw op de baan. Mits wat rekening te houden met de ‘vaste pion’ en het feit dat er (gelukkig) geen remmen op zo’n pistefiets staan, lukt het hen alle drie om ettelijke toertjes rond te peddelen. Achteraf gehoord dat het ‘naar nog’ smaakt.

    Wat het gemis aan remmen betreft, daar is toch iets speciaals mee. Blijkbaar slaagt eenieder die je op een fiets-zonder-remmen plaatst er zonder al te veel moeilijkheden in om zich aan een respectabele snelheid in groep voort te bewegen zonder continu in de remmen te moeten gaan, bruusk op te trekken of kop-staart aanrijdingen te veroorzaken. En soms zitten we toch heel dicht tegen mekaars wiel te rijden of gebeuren er gelijktijdig inhaalmaneuvers zowel langs links als langs rechts. Niemand valt.

    Vergelijk dat met de autosnelweg in het spitsuur. Elke dag, 5 werkdagen op 5, het ganse jaar door, staan op elke autosnelweg van dit land (en van Europa en van alle geïndustrialiseerde landen), zowel ’s morgens als ’s avonds, kilometerslange ‘harmonica’ of 'accordeon' files. En het strafste van al, het zijn telkens exact dezelfde automobilisten die daar staan. Vergeten dat het gisteren ook fileleed was. Waarom lukt iemand die een eerste keer op de piste rijdt er na 5 minuten in om zich zonder aanrijdingen in een peloton voort te bewegen, zonder remmen en zonder ontkoppeling, terwijl automobilisten die al 10, 15, 20, 30… jaar op een autosnelweg rijden er niet in slagen om files of aanrijdingen te voorkomen?

    Boosdoener? De remmen. Vele, zoniet de meeste automobilisten (*) rijden met hun remmen. Vertragen is daarbij gelijk aan remmen. Doe daar de rode remlichten bij, dan is ook het zien van een opfloepend rood lichtje ergens 50m voor of naast al voldoende om zelf ook het rempedaal een duwtje te geven. Gevolg: heel de rij gaat in het rood en binnen de kortste keren staat alleman stil. En men leert blijkbaar nooit bij. Zet eens gewoon een rood remlichtje op een pistefiets en elke avond liggen op zo’n wielerbaan hele pelotons tegen de grond. Door het ontbreken van remmen en een ontkoppeling zijn pistiers gewoon verplicht om alert te zijn voor waar en hoe men zelf rijdt en waar en hoe de anderen rijden. Een stimulans voor een perfecte rijstijl. Leve de pistiers! Leve de fietsen zonder remmen!

    (*) Wetenschappelijke studies tonen aan dat als 1 chauffeur op 5 op de juiste manier rijdt, er geen harmonicafiles ontstaan. Het feit dat zo'n files wel ontstaan, duidt er dus op dat meer dan 4 chauffeurs op 5 een verkeerde rijstijl hebben. 

  • fietsengert.be

    Soms zijn er van die momenten dat een euro traag valt, nietwaar. Je leest iets maar je snapt het niet direct. Je leest het opnieuw en begrijpt het nog niet. En nog eens. Geen verschil. Zoals een paar jaar geleden toen ik een eerste maal die grote witgekalkte letters in de klim van Alpe d'Huez las:

    "Naar de kleinste versnelling en duwen. Draaien lukt hier niet. Bocht 21. Zal ik de bochten aftellen of de kilometers? De zon brandt. Drinken. Temperatuur zit ver boven de 30 graden. Elke schaduw krijgt mijn appreciatie. Drinken. Soepel loopt het niet meer, maar ik passeer een paar andere klimmers en zolang ik vooruit ga ben ik tevreden. "VOL HOU" staat op de weg geverfd. "VOL HOU". Doet mij terugdenken aan wat we ooit in Aix-les-Bains op de grond zagen staan: "SNOTEIP". Jazeker, ik ben van plan vol te houden."  (De Mieren van de Galibier, 2006)

    Gisteren weer zo'n moment. Ik zit midden een pelotonnetje 'Recreanten' dat rondjes draait op de piste van de Blaarmeersen. Een favoriete winterbezigheid. Voor mij een 'coureur' met - zoals dikwijls - een opschrift achter op de broek, duidelijk een verwijzing naar een website: "fietsengert.be".

    Fietsengert? Engert??? Wat is dat? Een Hollander mischien? Die 'engerd' niet kan schrijven? Een spijtige DT-fout achter op een koersbroek gedrukt? Oeps, in hoeveel exemplaren? En wat is dan een 'fiets-engerd'? Met een t nog wel!

    Heb ik zeker 2 ronden ofte 44 seconden voor nodig gehad om te beseffen dat er eigenlijk 'fietsen gert punt be' staat. Ah! Een fietshandelaar als sponsor! Niet geheel onlogisch! Bij nader inzien dan nog een handelaar hier uit Viane, vlak bij de deur. En zeggen dat op het truitje heel duidelijk 'Fietsen GERT' te lezen stond. Rondjes draaien op de piste doe je soms met het verstand op nul, nietwaar.

    22 seconden per ronde. Voor mijn najaarsconditie is dat juist snel genoeg, net geen 42km/h (*). Plezant wanneer bij een aflossing de volgende renner dezelfde snelheid aanhoudt. Het peloton groeit dan mooi aan: iedereen zit in de comfortzone.

    Maar af en toe, zoals altijd en overal, is er vooraan toch een kwast die meent dat het tempo moet opgevoerd worden naar 20 seconden, ofte 46km/h. Binnen de kortste keren toert die dan gelijk rond als een losgeslagen locomotief zonder wagons. Tot de jus uit zijn benen is... Fietsengerd!

    100 minuten piste vandaag. Pijn aan 't zitvlak. Blij dat de training erop zit. Veel respect voor die zesdaagse-rijders die ik vrijdag in de ploegkoers hun demarrages zag plaatsen, tussen de spurtnummers, afvallingskoersen en derny-races door. Aan 68km/h. En 's anderendaags opnieuw. Je moet het maar doen. Hoed af!

    (*) 250m, rijdend op 2 meter van de rand van de baan geeft 6m extra omtrek, dus in totaal 256m per ronde. Aan 22 seconden is dat 41,9km/h. Aan 20 seconden net 46km/h.

  • Grote Prijs Cécémel

    Hopelijk regent het morgenvroeg niet, en waait het ook wat minder. Er moet gefietst worden, of mijn week zit scheef.

    Gisteren genoten van een avondje Gentse Zesdaagse. Het gevecht om rondjes en punten. Bruno Risi, dat is ambiance gegeven, zeker met hardrijder Marvulli erbij. Spijtig genoeg stopt der Bruno er begin volgend jaar mee. Ook De Ketele liet het gisteren niet aan zijn hart komen en hij wist Keisse & co regelmatig een neus te zetten. Op ’t einde van de 2e ploegkoers van de avond nog net een ronde pakken en dan ook de spurt nog winnen. Bravo!

    Zo’n ploegkoers is eigenlijk een spel van 2 kampen: diegenen die regelmatig een ronde kunnen nemen tegen diegenen die dat niet kunnen. De eersten lukken er één voor één (en meestal per 2 of 3) in om zich om beurten een extra ronde toe te eigenen, waardoor ze ten opzichte van mekaar zo goed als geen netto winst boeken. Ze maken alleen winst op diegenen die níet sterk genoeg zijn om zo’n exploot uit te halen. Het is immers gemakkelijker om als sterkere weg te rijden van een groep met minderen dan omgekeerd. Vaneigens.

    Nog iets speciaals: alleen op de piste kan je het gat dichtrijden op de gelosten van je achtervolgers. Heel frustrerend moet dat zijn: je rijdt jezelf het pleuris om samen met een medevluchter een ronde te nemen en terug aan te pikken bij de staart van de groep, als terzelfdertijd uit die groep al een ander paar vluchters is vertrokken, op weg om jouw pleuris-voorsprong weer teniet te doen. Wie heb je dan echt een ronde aan hun broek gelapt? Juist, de groep van de minder sterke renners. Je echte concurrenten hebben geen duimbreed toegegeven. En dat alles tot groot amusement van het publiek.

    Die 6-daagse is toch wel een echt ‘brood en spelen’ gedoe. 22 renners – elite! - sloven zich 6 avonden na mekaar 5 uur lang uit om het publiek te plezieren in een folkloristische Vlaamse Kermis-zesdaagse. En om er weliswaar ook wat prijzengeld of een auto aan over te houden. Daarbij moet men in shirtreclame van totaal onbekende lokale sponsors strijden voor zoiets als... de Grote Prijs Cécémel. De rennersstiel! Maar ja, het is best leuk om naar te kijken! Lachen