wegrit

  • Doelen stellen

    9200000041138525.jpgObsessie. Een boek geschreven door ene Bas Pronk.

    Over zijn streven naar een gouden brevet in de Marmotte van 2014. De voorbereiding, na een mislukte poging voor goud in 2013, en de uiteindelijke rit naar de bekroning van zoveel inspanning.

    Ik heb het boek net uit. Het leest als een trein. En oh, wat is dit alles heel herkenbaar. Ook ikzelf kon, na het débacle van het jaar voordien, in 2007 de voldoening proeven van een 'brevet d'or' in de enige echte Marmotte.

    Pronk: "Ik ben bij bocht 4. Nu komt het meest zware stuk. Niet door de steilte, maar door de lengte. De afstand tussen bocht 4 en bocht 3 is oneindig lang."

    Navidad: "Tegenwind. Bocht 3 ligt verdomme ver! VOL HOU!" 

    Dit boek is een aanrader voor al wie Marmotte ambities koestert. Of voor al wie nog eens wil proeven van de lange inspanningsweg naar de hoge doelen van deze top-klassieker.

    ***

    Over doelen stellen gesproken, stilaan tekenen de eerste streefdoelen voor 2016 zich af in mijn kalender: deze zomer staan les Lacets de Montvernier en de Mont Ventoux op het menu. Een gouden medaille is niet vereist. We kunnen de voorbereiding rustig aanpakken. Zonder al te veel obsessie.

  • Winter miles ...

    ... Summer smiles.

    Dat was de uitdrukking die mij gisteren door het hoofd bleef rollen tijdens mijn 3 uur durend trainingsritje "in weer en wind".

    Wind uit een nadelige, zuidwestelijke hoek tijdens het eerste deel van mijn rit. Vanaf Gellingen nog wat motregen op mijn smoel. Een mens moet er wat voor over hebben om de conditie tijdens de wintermaanden op een redelijk peil te houden. Gelukkig is het niet echt koud. Ik heb zin om te fietsen en vanaf Gellingen brei ik aan mijn toerke nog een ommetje bij langs Rebecq en Oeudeghien. In Oeudeghien draait mijn voorwiel de Rue du Quesne in. Ik volg.

    Nu we hier zijn kunnen we evengoed de Rue Sartiau eens opklauteren. Goed steil. Klein verzetje. Korte pijn. Mooi uitzicht boven op een grijsgelucht Pays des Collines. Vanaf nu zit de wind "in't gat" en tevreden bol ik over Lessen huiswaarts. 77 kilometer zal mijn toerke worden. Dat is genoeg voor december. En morgenvroeg mag ik uitslapen. Ik ben een contente mens.

  • Schijfremmen

    - Schijfremmen?

    Serge kijkt mij schertsend aan.

    - Is daar iets mis mee?

    - Ik weet zo niet, hoor. Dat is geen zicht hee. Op een mountainbike, ja. En een crossvelo. Maar op de weg? Dat ga ik moeten bestellen.

    Schrijfremmen dus. Als Bibi dat in zijn kopke steekt, krijg het er maar uit.

    Discs. Dat is zowel sneller als langer snel kunnen gaan vooraleer je in een afdaling je remmen dicht gooit. Echt dalen als een valk. Als een steen naar beneden en op 't eind de pistons dicht. Zo moet dat zijn.

    Het zal mij worst wezen dat de UCI de profs in 2016 nog niet toestaat om in competitie met schijfremmen uit te pakken. De UCI heeft wat tijd nodig om vernieuwing te begrijpen. Maar laat dan het jaar nadien, in 2017, Peterken (*) eens met schijfremmen aan een afdaling beginnen, ge gaat wat zien!

    (*) Sagan

    Op allerlei internetfora kan je de voor-en tegenstanders hun argumenten horen oprakelen. Tussen de lijnen zie ik dat velen van hen niet snappen wat dalen is, of wat een rem aan je rijstijl kan doen tout court. Die zullen dat nooit snappen. Zo een typische welles-nietes conversatie kan je hier lezen:

    http://www.cyclingweekly.co.uk/news/latest-news/the-disc-brakes-debate-are-they-necessary-on-road-bikes-157272

    Aan ieder zijn gedacht natuurlijk.

    Hier is nog een interessant artikel over het nut van schijfremmen op road bikes:

    http://www.bikeradar.com/road/gear/article/disc-brakes-everything-you-need-to-know-bikeradar-45859/

    Mij intrigeert vooral de enquête op het einde, de 'wisdom of the crowd':

    disc brakes on road bikes.png

    Jazeker, ook ik denk dat disc brakes een 'great upgrade' zijn. Wordt dat bijgevolg binnenkort een nieuw véloke voor bibi? Bwa... Wat zouden we zeggen?

  • You are not good enough!

    Niet goed genoeg. 

    Het zindert nog na in mijn hoofd. Ik was er niet goed van.

    foto.JPG

    Misschien vroeger heel goed geweest, maar nu niet meer. Niet meer om met ons mee te rijden. Wie in zo'n geval is kan beter zijn geluk elders zoeken.

    Zo'n verdict komt hard aan. Dat is even slikken. Gelukkig had ik een pint in mijn handen en kon ik dit confronterend oordeel daar toch even doorspoelen.

    Pas op, we zijn onder vrienden heel open met mekaar. Er kan dus al eens wat harde waarheid op tafel komen. En we verteren, vergeven en vergeten dat dan wel. Maar nu, nu was 't er toch op, hoor!

    Een troost? Er zouden er nog zijn die niet goed genoeg meer presteren om nog mee te bollen. Mensen die dat van zichzelf weten. Volk dat slimmer is dan schrijver dezes. Als de heren even willen opkrassen, kan de rem er af en kan de lat hoger. 

    *** 

    Fwoe! Wat moet een mens daar nu mee?

    Juist, het durft bij momenten al eens te hevig te gaan naar bibi zijn goesting.

    Juist, ik zou beter mijn energie inzetten op 1 sport in de plaats van 2. Toch op mijn leeftijd.

    Juist, ik had beter een job gezocht in een bedrijf dichter bij huis, zodat ik elke dag met de fiets naar het werk zou kunnen bollen. 

    Want juist, ik rijd tijdens het zomerseizoen amper 2 keer in de week. En dat is te weinig! Dat weet je toch!

    En juist, mijn idealistische ideeën over "kop doen" raken geen hout. Utopie! Iedereen ziet toch dat de gangbare manier om kop te doen helemaal anders is! Waarom daar zo koppig blijven over doen? Man, pas u toch aan!

    Ja, wat moet een mens daar nu mee?

    Op mijn tanden bijten? Blijven proberen?

    Of toch opkrassen maar?

    ***

    Ik reed begin november aan net geen 29 per uur, met tegenwind, 90 kilometer ver naar de Antwerpse Kempen. Alleen. Op het fietspad.

    En gisteren kon ik zonder problemen samen met de maten 2,5 uur training afwerken in een rit waar de wind alleman ongenadig om de oren sloeg. Deed ik daar zelfs nog een stukje mee kop? Niet te geloven na meer dan 1 maand mijn fiets niet te hebben gezien.

    Maar ja, dat kan allemaal wel zijn, de boodschap is duidelijk: Man, you are not good enough! Anymore.

    Yep, het komt hard aan. Confronterend hard. Ik ga er echt eens moeten over nadenken...

    Not-Good-Enough.jpg

  • Een zomers ritje op 1 november

    Sedert deze zomer is op dit blog niets meer verschenen wat op enige fietsactiviteit kan duiden. Beste Navidad, dit is een fietsblog!

    Okee, gesnopen! Ja, er wordt nog gefietst, weliswaar de laatste maanden meer op een waakvlammetje dan met 'vuur', maar toch.

    Vandaag bijvoorbeeld reed ik nog eens mijn vertrouwde ritje van thuis naar de Antwerpse Kempen. Vertrokken even na 10u deze morgen voor een tocht van 86 kilometer. Een licht briesje uit het oosten. Een blauwe hemel met een bijna-zomers zonnetje.

    Ik heb het nog nooit meegemaakt dat ik op 1 november in korte broek en korte mouwen kan fietsen. Zou dat dan de klimaatopwarming zijn?

    Hieronder het tracé van mijn rit en enkele technische gegevens uit de zwarte doos.

    Het hoogteprofiel ('Elevation') is interessant. De lange helling na 18 kilometer is de Assesteenweg vanuit Ternat. Vanaf Grimbergen, halverwege de rit, wordt het parcours quasi vlak. Enkel Heist-op-den-Berg, op 12 kilometer van den arrivee, brengt nog wat variatie in de hoogtemeters, maar den Berg haalt het niet als helling op de puntenschaal van 'lastige klimmen'. 

    Met 3 wegenwerken onderweg, waar ik voorzichtig met mijn 2,3 cm bandjes door het steenslag weet te maneuvreren, kom ik snelheids-gewijs niet echt aan een top-gemiddelde, maar met 28,8 km/h mag ik niet klagen. Het is tenslotte november. En het fietsen staat op een waakvlammetje.

    Wat me ook opvalt is dat ik dubbel zo snel fiets als ik loop: in de 6,2km van de Ekiden op de Brusselse Heizel liep ik 4:10 min/km ofte 14,4 km/h. En dat is voor mijn 'doen' in oktober niet slecht. Nee, ik mag niet klagen.

     

     

      

     

     

  • 10 jaar Marmotte

    lamarmotte.jpg

    Vooraleer de maand juli voorbij is moet ik hier nog een gedenkplaat oprichten. Een virtuele gedenkplaat. Een aandenken aan de eerste Marmotte-expedities van onze eigen clubkompanen.

    10 jaar geleden, in 2005, namen Eric, Bart & co deel aan de officiële cyclosportieve, maar het zou vooral de prestatie zijn van onze maat Johan, 'Jaco' voor de vrienden, die al eerder in 2005 het parcours (+ een extra col, de Mollard) solo zou afleggen.  

    In 2006 zou Jaco samen met een gans ploegske teruggaan om het mythische parcours nogmaals te rijden. Datzelfde jaar zou ikzelf ook kennis maken met Croix de Fer, Télégraphe, Galibier en Alpe d'Huez. Het verhaal van de Mieren was geboren.

    De gedenkplaat bevindt zich elders op deze blog: het is het heroïsche verhaal dat Jaco optekende in 2006. Ik heb Jaco's relaas respectvol bij mijn eigen verslagen geplaatst: op de pagina  "De Mieren van de Galibier".

    http://mieren-van-de-galibier.skynetblogs.be/de-mieren-van-de-galibier.html

     

    Tiens, bekruipt mij daar nu plots de zin om dit alles volgend jaar met de gepaste eer te gaan vieren?

    Afspraak in 2016 op de Galibier? 

     

    Telegraphe.jpg

  • Le Semnoz, Pont de l'Abîme en Quatorze juillet

    Dinsdag 14 juli. Quatorze juillet. 

    Het is kwart na 9 wanneer ik mij de helling van Argonay naar Annecy laat af bollen. Weinig verkeer in het stadscentrum: ik hoef niet al te assertief mijn plaats op de weg op te eisen. Waar geen fietspaden liggen, tonen geschilderde figuren op het wegdek waar je als fietser best rijdt. De beperkte beschutting die een beetje verf kan bieden. Als fietser ben je met weinig al tevreden.

    9u34. Ik neem een eerste foto van mijn beklimming van de Semnoz-helling. Le Semnoz. Vroeger heette dat - als ik mij niet vergis - Crêt de Châtillon. Althans zo ken ik dat uit de gewijde Tourgeschiedenis. Maar nu is dat dus de Semnoz. 

    - Quinze kilomètres jusqu'au sommet, had M mij verteld. Moest ik zeker doen. Ook Edwin had de Semnoz in zijn lijstje staan.

    ***

    Le Semnoz. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat men zoiets in dezelfde stijl wou als Le Ventoux en dat men om die reden de naam heeft aangepast. Le Semnoz. Een berg om u tegen te zeggen. De top ligt op 1699 meter hoogte. Twee jaar geleden kwam de Tour voor de eerste maal boven aan op le Semnoz, een col buiten categorie. Het was de voorlaatste tourrit en de rituitslag sprak boekdelen:

    Classement de la 20e étape 1. Nairo Quintana (Movistar) : 3h39'04"2. Joaquin Rodriguez (Katusha) : 18"3. Christopher Froome (Sky) : 29"4. Alejandro Valverde (Movistar) : 01'425. Richie Porte (Sky) : 02'176. Andrew Talanski (Garmin) : 02'27"7. Alberto Contador (Saxo) : m.t. John Gadret (AG2R) : 02'48"9. Jesus Hernandez (Saxo) : 02'55"10. Roman Kreuziger (Saxo) : m.t


    En savoir plus : http://sport.gentside.com/tour-de-france-2013/tour-de-france-2013-nairo-quintana-vainqueur-a-annecy-semnoz-resultat-et-palmares-de-la-20e-etape_art39729.html          Copyright © Gentside Sport 

    Semnoz 10.png

    Om maar te zeggen: dit bergske is geen kattepis, zeker niet 's morgens als opwarming na het ontbijt. Het stijgingspercentage ligt grotendeels rond 9% en ik knabbel rustig de meters op. De brede asfaltweg loopt zowat volledig door het bos en de koelte van de schaduw is welgekomen.

    Op de top valt weinig te beleven. Weliswaar een mooi uitzicht op de bergen rondom en op een tipje van het meer, maar er is teveel nevel om de Mont Blanc te kunnen zien. Een paar foto's en een selfie later zet ik mijn weg verder, richting Pont de l'Abîme.

    ***

    scannen0001.jpg

    Pont de l'Abîme, juli 1982

    Pont de l'Abîme wordt mijn verste punt. Ik ben hier ooit nog geweest. In juli 1982 om precies te zijn, samen met 4 copains, tijdens de rit over 'Le Revard'. 

    De afgrond is er nog. De brug ook. Maar het caféterras waar ik wel een Perrier had kunnen verteren, dat caféterras is er niet meer. Het café ook niet. Tout a disparu. Als fietser moet je met weinig tevreden zijn.

    IMG_0427.JPG

    Pont de l'Abîme, juli 2015

     ***

    In de terugweg wacht mij een klim van 7 km naar Col de Leschaux. De zon brandt. Rustig aan. Het is nationale feestdag. Niet forceren. Mijn tijd nemen. Een paar tragere fietsers voorbij rijden. Enkele foto's nemen. Koekje eten. Drinkbus vullen. De tragere fietsers een tweede maal voorbij rijden. Het leven op de flanken van een col.

    En dan, in de afdaling, rijdt daar midden van de weg plots een coureur zonder fiets. Een skiër! Een gast op rollerskis duwt zich met zijn sticks voort en gaat dan in lage skihouding de berg af. Als dat niet weer een speciaal geval is!

    Leschaux 1.png

    Ik laat mij tot naast de skiër bollen. Zijn tricolore 'cuissard' intrigeert mij.

    - Bonjour! Je vois que vous portez aussi les couleurs tricolores! 

    Ik wijs naar mijn club-koersbroek. Ik draag op deze quatorze juillet uiteraard mijn 'Frans tenue'.

    - Et oui! Je fais partie de l'équipe française de roller-ski et j'ai mis mon cuissard d'équipe.

    Meteen is mijn curiositeit pas extra geprikkeld. 

    - Hoe snel gaat u daarmee?

    - Quarante.

    Hij is vanmorgen eveneens vertrokken vanuit Annecy. Een ritje van dik 40 kilometer met daarin col de Leschaux. Op roller-skis, hij liever dan ik. Ik dacht dat cols opfietsen best lastig kon zijn, maar dit lijkt pas echt corvée.

    - Chapeau pour ce que vous faites!

    - Oh, antwoordt hij, C, mij, ik doe ski-de-fond in de winter en 's zomers roller-ski. Dit is mijn training.

    In september gaat in Italië, in Val di Fiemme, het Wereldkampioenschap Roller-ski door. Onze vriend C zal er met zijn ploegmaten de franse kleuren verdedigen. ( http://www.visitfiemme.it/en/italian-style-and-events/events/roller-ski-world-champs )

    Ik vraag of ik een paar foto's mag nemen van zijn effort; ik stuur ze hem door. "Pas de problème!"

    Leschaux 2.png

    Eens terug naast het meer wens ik de fond-skiër succes met zijn training en vaneigens ook met het kampioenschap. De piste cyclable brengt mij terug naar Annecy.

    Cyclable ... het woord krijgt plots een andere betekenis.

    ***

    De tricolore dag sluiten mijn eega en ikzelf af met het genieten van een prachtig feu d'artifice aan het meer van Annecy. Yep, de Fransen, ze kennen er wat van! 

    IMG_0454.JPG

      Allons, enfants de la Patrie ...

  • Les routes cyclables d'Annecy

    Eindelijk wat tijd gevonden om iets te posten. Het leven hier in Annecy is goed gevuld. En het is hier ook warm, mensen, verschrikkelijk warm. Vandaag 39 graden volgens de weerman. En dat duurt hier zo al een ganse week.

    Ik heb nochtans wat 'post-bare' verhalen. Verhalen van op en rond de pistes cyclables van Annecy.

    Kent u de 'pistes cyclables'? Neen? Dat is dit:

    DSCI0094.JPG

    Brede fietspaden dus. Gescheiden van het autoverkeer. Frankrijk is op de goede weg. Binnen een paar jaren zal men via zo'n 'befietsbare wegen' helemaal rond het meer van Annecy kunnen fietsen. Nu is enkel de linkeroever in gebruik. Ook langs de grote uitvalswegen vanuit Annecy liggen al diverse tracés 'piste cyclable'. Asfaltlinten. Geen beton, geen "brikskes" of "dallen". Glad asfalt, zoals men ook aan auto's aanbiedt.

    Welnu, op zo'n cyclabel tracé start mijn eerste verhaal.

    ***

    Het is zondag 12 juli en, mijn club-programma getrouw, heb ik een ritje met de fiets gepland. Clubmaat Edwin heeft mij enkele parcours in de omgeving van Annecy aanbevolen. Ik ga vandaag de Col de la Forclaz oprijden.

    Gestart vanuit Argonay kies ik de D16 richting Thônes. Ik beland heel snel op zo'n afgescheiden fietspad en dat gaat goed ... tot het eerste rond punt. Waar is het vervolg van de route cyclable? Welke richting moet ik hier uit?

    Een tweede fietser heeft mij ingelopen. Die volgt mij naar de overkant van de rotonde. Ik excuseer mij dat ik de weg niet te best ken - zeg maar: totaal niet ken - en ik vraag hem waarheen hij rijdt.

    - Thônes et le Col de la Forclaz, is het antwoord.

    Bingo!

    - Même destination pour moi.

    We besluiten 'de facto' om samen verder te rijden. Zoals dat coureurs past, is het eerste wat je doet: de fiets en de benen van je tegenstander monsteren. Een B-twin veloke, ziet er goed materiaal uit. Geen conclusies mogelijk. Ongeschoren benen ... Oei: 2 mogelijkheden: ofwel een gelegenheidsfietser, ofwel zo een van die knoestige klimmers die mij seffes los uit het wiel gaat fietsen. Een zaak valt mee: de kerel kent hier blijkbaar zijn weg. Goed zo!

    Een paar kilometer verder vissen we een derde cyclist op.

    - Il a le même vélo que moi, zegt de B-twin rijder.

    Nog een B-twin dus. Een Engelstalige Fransman, ook op weg naar Thônes. Ons pelotonnetje groeit en even zie ik ons in gedachten al terug in Annecy arriveren met een groep van 10 - 15 man. Wishful thinking vaneigens, want reeds in Thônes splitsen onze wegen. De Franglais rijdt door naar la Clusaz en Col de la Croix Fry. De rest van het peloton draait de weg op naar Col du Marais.

    - Doet u sport? vraag ik mijn gezel.

    - Je fais de la natation. Dit is pas mijn vierde rit met de fiets. Ik wil wat op uithouding trainen.

    Het blijkt dat onze maat, M, aan zwemcompetitie doet op hoog niveau. Franse nationale ploeg. 50 en 100 meter crawl en 'papillon'. Achteraf opgezocht: diverse nationale en internationale medailles en clubrecordhouder.

    Allee vooruit, ik ben hier dus niet met de eerste de beste op weg. Ik zwijg wijselijk over mijn eigen palmares. :-)

    Col de Marais zijn we boven zonder dat we er erg in hebben.

    - Ah, on est déja au sommet! Ik had het lastiger verwacht, zegt onze zwemkampioen.

    De Marais is dan ook geen col om over naar huis te schrijven.

    We gaan de afdaling in. Ik heb mijn maat verteld dat ik ooit een demo kreeg van een ex-profrenner in de afdaling van Col de Murs. Dat ik daar toen geleerd heb om goed te dalen. Met vertrouwen volgt hij mij op zo'n 15 à 20 meter. Ik draag er zorg voor om een zuivere lijn te volgen. We komen vlot en veilig de berg af. Onze volgende hindernis is Col de la Forclaz.

    *** 

    - Ca commence ici? vraag ik.

    - Oui! C'est la Forclaz!

    Onmiddellijk krijgen we een steil stukje Alpe d'Huez aangeboden. We gaan naar de kleine molen. De triple van M heeft 29 tanden op het kleinste kamwiel.

    - Dat moet zeker gaan, antwoord ik hem. Ooit reden wij cols op met vooraan een blad van 42 tanden. Dat ging ook.

    Terwijl ik rustig mijn 34 x 26 pedaleer, hoor ik onze vriend zwaar ademhalen en koortsig naar een ritme zoeken op de 29.

    - Tracht uw ademhaling comfortabel te krijgen.

    DSCI0077.JPG

    We klimmen voort. Het gemiddeld stijgingspercentage flirt een paar keer met 11% en op een warme dag zoals vandaag (temperaturen boven 30 graden) kan dat best wat uithouding trainen.

    Terwijl bij M de donkere zonnebril af gaat en ook het truitje al half open staat, zit ik als 'coole' kikker naast hem maar wat te zeveren:

    - Dat wij op onze eerste col destijds, de col du Sapenay, naar de schaduwen van de telefoonpalen toe reden.

    - Dat voor iemand die net de Stelvio heeft opgereden er dit jaar niets meer zo lastig is.

    - Dat de lastigste stukken van de Col de la Forclaz, de stukken ... in de zon zijn.

    - Dat mijn maat precies naar water tracht ... à 2 mètres de profondeur! (ik weet het, heel cynisch :-) 

     

    Soit, mijn bijzondere 'coaching' helpt blijkbaar, want M bereikt rood aangelopen de top van de Forclaz: "Ik had de top niet bereikt zonder u.". Allez, dus toch een goede daad gesteld.

    DSCI0078.JPG

    Na de klim van de Forclaz volgt een mooie afdaling tot aan het meer. Ik laat mij door M terug naar Annecy gidsen. Vanaf november zit die terug volop in de zwemcompetitie. Hij heeft dus nog wat tijd om verder op uithouding te trainen.

    - De Galibier, raad ik hem aan, de Galibier, als je ooit de kans hebt, dat is pas uithouding.

    Maar ik besef dat wielrennen en zwemmen twee heel verschillende sporten zijn, en dat een zwemmer misschien niet zo gebrand is om cols 'hors catégorie' op te klauteren, niet voor het plezier, en misschien ook niet als uithoudingstraining. Cols opklefferen is immers meer iets voor Mieren. En echte Mieren zwemmen niet. 

    ***

    Nog dit: na mijn Forclaz-toerke zal ik in de streek van Annecy nog 2 ritten rijden. En telkens zal ik speciaal volk ontmoeten. In een volgende post meer daarover.

  • Waarvoor is dat goed?

    Winnik vanaf Congoberg.png

    Winnik vanaf de Congoberg

     

    - "Waarvoor is dat goed?"

    vroeg mijn eega toen ik haar zei dat ik 2,5 uur gefietst had, niets anders had gedaan dan herhaaldelijk de Congoberg en de Bosberg opgeklommen en niet verder van huis was geweest dan de Bosberg, hier nog geen 10km verderop.

    Tja, waarvoor is dat goed?

    Als training, zeker? Klimspecifiek vermogen en zo van die dingen.

    Ik heb dus gisteren inderdaad een groot stuk van mijn lange zomeravond doorgebracht op en rond de Congo- en de Bosberg, waarbij ik beide heuvels ettelijke malen ben opgereden, weliswaar steeds langs de asfalt-zijde. Om mijn klimspieren te oefenen heb ik de kasseien niet nodig. 

    Waarom ik mijn klimkunsten wou praktizeren, is een andere zaak.

    Ik had 3 redenen.

    1) Ik ben pas om 10 voor 7, ofte 18u50, met mijn fiets thuis vertrokken en had geen zin om nog aan een lange rit te beginnen naar een verre bestemming, hoewel dat op zo'n lange zomeravond nog best kan. Mentale luiheid, dus.

    2) Ik wou mijn Stelvio-spieren nog eens laten werken. Noem het nostalgisch inspiratiegebrek.

    3) Ik wou de theorie in de praktijk brengen dat je na een goedgevulde maaltijd beter je spieren aan een stevige training kan onderwerpen om op die manier spiervolume bij te kweken. Deze derde reden klasseer ik onder de rubriek chronische goedgelovigheid. Alhoewel, ik heb dat deze week toch in een boekske gelezen...

    ***

    Voilà, met die ambities en drijfveren heb ik dus enkele keren de lokale 'cols' en bergpassen in mijn achtertuin beklommen. Daarbij heb ik er regelmatig mijn plezier in gevonden om vooraan de grote molen te duwen (een 50), en achteraan de tandjes op 21 te laten lopen. Dat alles zoveel mogelijk zittend op het zadel. POWER!!!

    Mijn statistieken:

    - 70km in 2u25, als we goed kunnen tellen is dat gemiddeld 29 km/h. Ik had blijkbaar veel bergaf!

    - 4 maal Bosberg langs Wisken. Miljaar, waar is de tijd dat we hier koersten?

    - 4 maal Congoberg vanuit Nieuwenhove, telkens met de zijkant vanuit Vollezele én 1 keer de zijkant vanuit Galmaarden

    - 810 hoogtemeters, wat het equivalent is van een pittige rit in het Pays des Collines.

    Hierbij de gegevens uit MapMyRide:

    klimtraining bos en congo mmr 1.png

    MapMyRide kan niet goed tellen, want ik reed de Congoberg 4x op langs de asfaltzijde vanuit Nieuwenhove. En als die de eerste keer een categorie 5 score waard is, dan is diezelfde klim dat volgens mij de volgende 3 keren ook! Dat brengt mijn totaal op 8 beklimmingen van vijfde categorie. Als dessert na het avondeten kan dat tellen. Burps!

    *** 

    climb ratings.png

    ***

    Nog een kleine nabeschouwing:

    Terwijl ik mijn hoogtemeters aan het afmalen was, kreeg ik het luminueze idee om deze training als een 'special event' aan te bieden aan mijn clubmaten. Dat zou dan het begin van een gekke reeks kunnen worden, naast de Varent en de SM-toer, de Supermooie toer, in het Pays des Collines. Moet ik maar eens lanceren, me dunkt. Wie weet vind ik hiervoor nog geïnteresseerde gestoorde geesten. Je weet nooit! Gegadigden mogen mij vaneigens altijd contacteren.

  • De andere kant van de Stelvio

    DSCI0062.JPG

    Bormio is best een leuk stadje om er te verblijven en een ideale locatie om er de mooie cols in de buurt te beklimmen: Stelvio en Umbrail, Gavia, Cancano, Forcola, Bernina, enzovoort, ja ook de gevreesde Mortirolo. Er is maar één 'maar': de befaamde Stelvio-beklimming met de 48 haarspeldbochten begint niet in Bormio maar wel in Prato ... en dat is aan de andere kant van de col. Of om het anders uit te drukken: Bormio ligt aan de verkeerde kant van de Stelvio als je deze laatste wil beklimmen langs zijn meest bekende en lastigste zijde.

    Kijk dat was direct mijn probleem toen ik hier naartoe kwam: ik kom niet speciaal naar Noord-Italië gebold om dan de Stelvio niet langs DE kant op te fietsen. No way, sir! En dus zat er donderdag niets anders op dan eerst de Stelvio langs de Bormio-zijde te beklimmen, op 3 km van de top de afslag links naar de Umbrail-pas te nemen, Zwitserland in te duiken en dan in het dal van Müstair de weg terug naar Italië en naar Prato te nemen. Vanaf Prato wachtten mij dan 1848 hoogtemeters om mij tot op de 2760 m hoge Stelvio-top te brengen.

    IMG_0157.JPG

    Enfin, brengen, dat is zacht uitgedrukt. Er werd mij weinig gebracht. De aanloop is nog redelijk, maar vanaf Gomagoi gaan de stijgingspercentages omhoog, 8, 9, 10%, om af en toe te flirten met 11%. Zeker voorbij Trafoi moest ik elke meter hoogteverschil met karakter en zweet overwinnen. 15 kilometer zwaar klimwerk. Na mijn Umbrail als ontbijt, heb ik het Stelvio middagmaal verdorie lastig kunnen verorberen.

    Doe daar nog eens mijn grote versnelling 34 x 26 bij! Niemand van alleman die hier cols komt beklimmen, duwt nog zo'n groot mes! Hoe deden wij dat vroeger allemaal op een 42 ?, vraag ik mij af.

    Soit. Ik ben - met veel moeite - boven geraakt. Maar de aankomst boven op de col was zalig. De afdaling terug naar Bormio ook.

    Mijn toerke was 102 kilometer lang. De Umbrail en de Stelvio leverden mij samen 3150 hoogtemeters op. Niet slecht voor een opwarmingsrit, mijn gedacht.

    En kijk, gezien ik donderdag de Bormio-kant slechts tot de Umbrail-top had gedaan, heb ik vandaag dat mankement verholpen: na mijn natte Cancano-klim vanochtend vroeg, een warme douche en een hete chocomelk achteraf, ben ik rond 11 uur in droge kleren opnieuw de Stelvio opgeklefferd en heb ik nu ook de volledige klim vanuit Bormio op mijn palmares. Als ik naar de Stelvio kom, dan wil ik 'em helemaal opgefietst hebben, zie je, de ene kant en de andere kant! Anders had ik evengoed thuis kunnen blijven.

    En de Mortirolo, vraag je?

    Bwa, zal ik daarvoor eens terugkomen? 

    IMG_0159.JPG

  • Pelotonpost da Bormio

    Even gauw tussen 2 ritten in een pelotonpost intokkelen. Het is er de voorbije paar dagen nog niet van gekomen. Shame on me. Ik vertoef hier al een paar dagen in het mooie oord van Bormio, aan de voet van de Passo dello Stelvio. De Stelvio is zowat het hoogtepunt van mijn wielerseizoen. En mannekes, dat is die inderdaad hoor. En ook de bergjes hier in 't ronde mogen gezien worden. Gisteren de Passo Gavia opgefietst. Mooi hoe die vanaf St-Caterina Valfurva zich kronkelend omhoog slingert om uiteindelijk de woeste boomloze 'hoogvlakte' te bereiken. Doet wat denken aan de Croix de Fer.

    DSCI0116.JPG

     

    De laatste 4,5 km zijn lichtlopend, maar de 8 kilometer vanaf St.Caterina laten duidelijk voelen dat dit een col is 'met sterren'. De weg gaat trapsgewijs omhoog. Je vindt er amper een goed ritme op. Pas wanneer je je terug naar beneden laat bollen, ervaar je pas goed hoe steil sommige stukken wel zijn. In elk geval een must voor elke Bormio-bezoeker. Met of zonder fiets.

    ***

    Je vraagt je misschien af waarom ik hier in de voormiddag al een post zit te typen? Wel, in tegenstelling tot de vorige dagen is het weer hier vandaag geen vette. Het regent bij tussenpozen. Ik ben net de Cancano opgefietst en vanaf 1 km van de top is het beginnen te regenen. Even waren het pijpestelen. Ik was van plan om nadien nog de Stelvio op te fietsen, maar ik ben nat en verkleumd terug naar het hotel gekomen. Natte spullen uit en een warm douchke genomen. Voor straks voorspelt men opklaringen. Dan start ik opnieuw. In droge kleren.

    En voilà, zo hebben jullie al een eerste deel van mijn pelotonpost gekregen zie! Vanavond meer. dan vertel ik over mijn voyage eergisteren naar 'de andere kant van de Stelvio'. Okee?  

    Saluti da Bormio!

    IMG_0176.JPG

  • Een nieuwe wind

    blog-transitie-een-andere-weg-inslaan-ggz-plus-nederland.gif

    Er waait een nieuwe wind door onze wielerclub. En het werd stilaan tijd. De club bestaat meer dan 40 jaar en een paar generaties fietsers zijn ermee opgegroeid. Vandaag rijden nog steeds een aantal leden mee die er in de beginjaren al bij waren. Uiteraard allemaal een jaartje (en meer) ouder, maar de meesten nog heel actief.

    En daar knelt het schoentje. Net zoals vele verenigingen kampt ook onze club met een constante bloedarmoede aan verjonging. Jonge mensen maken zich niet graag nodeloos moe. Zeker niet op een fiets in een golvend landschap en bij een tegenwind die elk jaar harder op je neus beukt. Jonge mensen willen variatie, uitdagingen, iets beleven. En wanneer het programma hen niet bevalt, ... dan zappen ze.

    Ja, we trekken wel nieuwe leden aan en onze getalsterkte blijft al jaren zeer constant, maar we hebben een structureel zwak punt: we recruteren (of beter: recruteerden) te weinig leden uit de jongere leeftijdscategorieën, zeg maar fietsers jonger dan 30 jaar.

    Met dat gegeven hebben we 2 mogelijkheden:

    1. ofwel laten we de club en haar activiteiten mee-evolueren met de bestaande samenstelling van het ledental, een samenstelling waarvan de gemiddelde leeftijd elk jaar mee opschuift naar de hogere regionen;
    2. ofwel oriënteren we de club naar een deels verjongd doelpubliek en naar de interesses die zo'n ledenpotentieel meedraagt.

     

    Noem de eerste optie de keuze "niets doen" of "live and let die". Het is de gemakkelijkste keuze. We blijven voortdoen zoals we het altijd gedaan hebben, rustig genesteld in onze comfortzone. Tot we allemaal oud geworden zijn, van onze fiets vallen en de club uit zichzelf desintegreert. Niet zo'n leuk vooruitzicht voor een vereniging, nietwaar?

    Wij houden dus niet van onplezierige vooruitzichten, en bijgevolg hebben we voor optie 2 gekozen: het heroriënteren van onze club en haar activiteiten.

    Maar dat betekent vernieuwen, verjongen, veranderen. Breken met gewoonten en tradities. Experimenteren met nieuwe zaken. Nieuwe dingen doen en bestaande dingen anders doen. Wanneer je doet wat je altijd gedaan hebt, krijg je enkel datgene wat je altijd al gehad hebt. Als we dus iets anders willen krijgen, zoals verjonging in het ledental, dan gaan we iets anders moeten doen. Geen speld tussen te krijgen.

    En zie, dat is het proces dat we de laatste paar jaren hebben opgestart. Eerst wat aarzelend, maar de laatste maanden heel duidelijk zichtbaar. We durven experimenteren.

    En onze leden? Ze applaudisseren, meneer!

    Eigenlijk moet ik zeggen: we durven opnieuw experimenteren. In haar beginjaren experimenteerde deze club meer dan nu. Marathonritten en meerdaagse fietsuitstappen in binnen- en buitenland, Ardennen offensieven en tweedaagsen naar de kust en weer, ja zelfs regelmatig nieuwe tochten... door de leden zelf verkend. Toen was alles nieuw en onbekend. Vandaag wordt elk jaar op 1 mei naar Bon-Secours gefietst en staat om de 2 jaar Mallorca op het programma. En als we niets ondernemen, dan blijft dat nog lang zo. Conservatieve inertie.

    Twintig jaar routine wiegt een vereniging in slaap. Voilà, dat is nu voorbij, we laten ons niet zoals een kikker doodvriezen op een lenteavondwarm stenen tuinpad. We zijn wakker!

    Jazeker, het was hoog tijd voor een nieuwe wind door onze club. En die wind zit goed. Wij doen bijgevolg voort op de ingeslagen weg, hé mannen?

     

    Omgaan-met-verandering-kleine-succesjes-vieren.jpg

  • Goede benen

    IMG_0071.JPG

    Een maand is het nu geleden sedert mijn benen terug fietswaardig geworden zijn. Ik volg zonder al te veel moeite mijn collega's in de A-groep en - geheel tot mijn eigen verstomming - kan ik nu en dan zelfs 'geweldig' uithalen. Zoals na een rit door de Vlaamse Ardennen op 50x21 de Berendries op stoempen. Mijn stuur kraakt er nog van.

    Of vandaag, daags na een pittige klimtraining in het Pays des Collines, gezwind met de groep naar de Zennevallei fietsen en zowaar genieten van nog meer klimwerk op Beerselberg en Bruineput. Ja zelfs de 120 heuvelende kilometers door het Pajottenland deden mij amper naar mijn reserves grijpen. I'm feeling Olympic again.

    Dat mijn conditie minstens goed te noemen is, valt ook af te leiden uit de aard van mijn trainingsparcours gisteren. Frasnes opzoeken en daar enkele hellingen meepikken zoals Haut-Breucq en Bourliquet, dat doet een mens alleen als die gebruik kan maken van... goede benen.

    IMG_0072.JPG

  • Rodebietensap

    Een mens staat soms van zichzelf verstomd. Tot vorige week kon ik geen poot mee met de A-groep van onze club. Zowat elke rit werd ik minstens 1 keer gelost en kon ik moedeloos het peloton van mij zien wegrijden. In één rit werd ik zelfs tot viermaal toe op achtervolgen aangewezen. Om depressief van te worden.

    En kijk, vandaag, nog geen week na het débacle van vorige maandag, volg ik zowaar met gemak mijn compagnons en schiet er nog 'poeier' over om ettelijke keren vanuit de achterste posities vooraan de kopmannen de weg te gaan influisteren. En op de hellingen? Mee met de kop, zonder verpinken.

    Onderweg hield mijn wederopstanding mij wel bezig: waaraan heb ik dit te danken?

    rodebiet.jpgZou het komen doordat ik deze week slechts 1 keer ben gaan lopen in de plaats van 3 keer?

    Of is het omdat ik terug op mijn lichte fiets rij?

    Heeft de dubbelrit van vorig weekend, waarbij ik op het einde gans choco eindigde, dan toch enig trainingseffect gehad?

    Was het gewoon mijn ritje van vrijdag naar Montignies en terug, 74 kilometer op de 29-er-met-de-dikke-banden?

    Levert het dagelijks glas rode bietensap dan toch toverkrachten?

    Of is het dat alles tezamen misschien?

    Ik weet het niet.

    Hopelijk had ik vandaag niet uitzonderlijk een zeldzame goede dag.

    Dat zou pas deprimerend zijn.

  • Leeg zitten

    Het is mij vandaag nog eens overkomen: leeg zitten, compleet leeg. Na een mooie rit langsheen de Schelde- en Denderboorden, ging in Aalst het licht geheel uit. Niettegenstaande het Dender-jaagpad van Aalst naar Ninove zo vlak is als een biljart, moest ik mijzelf dwingen om de trappers te blijven ronddraaien. Geen jus meer. Ook geen eten meer op zak. En voilà, zat ook de wind nog nadelig in het westen. Man man man! En zeggen dat ik dit débacle zelf had gezocht ...

    13314907334_2f5d54fc20.jpg

    ... een mooie rit langsheen de Schelde- en Denderboorden ...

     

    Twee dagen na mekaar gaan fietsen: met mijn natte-dweil-conditie heet dat: blufpoker. Gisteren in de rit naar Rebecq kreeg ik amper de te snelle start verteerd. Op de steenweg in Bierghes moest ik naar adem happen en reed de groep voor de zoveelste keer dit jaar van mij weg. Not again! Pffff! Pas 5 kilometer en 1 bochtige afdaling later kon ik weer aanpikken. Geen idee of iemand mijn verzopen toestand daar heeft opgemerkt...

    eddy-merckx-3.jpg

    ... kreeg ik amper de te snelle start verteerd ...

     

    Vanmorgen dan, en mede door mij in de gauwte georganiseerd, trok een groepje van 10 man noordwaarts, richting Wetteren en de Scheldeboorden. De terugrit vanaf Dendermonde volgde het jaagpad van de Dender. Onderweg kon ik weer mijn nummertje opvoeren: gelost worden tegen de Schelde, een gat van 200 meter aangesmeerd krijgen en dik 3 kilometer moeten jagen om het nietsvermoedende gezelschap weer bij te halen. Ik word nog specialist in het dichtrijden van gaten. Nu nog leren om het wiel te houden...

    ***

    Verklaring van de gebruikte uitdrukkingen:

    leeg zitten: geen energie meer in de benen hebben; liever op het fietszadel blijven zitten zonder de pedalen rond te draaien

    het licht gaat uit: waar er zonet nog fut en goesting waren om te fietsen, zijn die nu plots verdwenen; iemand deed het licht uit

    geen jus meer: geen jus meer in de benen hebben; synoniem van 'leeg zitten'

    natte-dweil conditie: de fysieke prestatiemogelijkheden van een natte dweil hebben; niets vertoont meer neiging tot algehele onbeweeglijkheid dan een natte dweil

    een gat aangesmeerd krijgen: geconfronteerd worden met het feit dat je mederenners een stuk sneller kunnen fietsen dan jijzelf en dat je bijgevolg met je véloke alleen achter blijft; de afstand die daarbij groeit tussen jou en je beste vrienden is het gat dat zij jou aansmeren

    een gat dichtrijden: het hierboven geschetste gat ongedaan maken (*)

    het wiel houden: op korte afstand van je voorligger blijven rijden, liefst luttele centimeters verwijderd van het achterwiel van de desbetreffende coureur in wiens wiel je zit; heeft dus niets vandoen met het mogen bijhouden van een of ander wiel dat men jou ergens in je pollen heeft gestopt

    in het wiel zitten: kort achter je voorligger blijven rijden (zie hoger); mag niet letterlijk geïnterpreteerd worden: het betaamt een renner niet om letterlijk in een wiel te kruipen; we betwijfelen overigens heel sterk of dit wel zou lukken... 

    ***

    (*) Uit "Het ABC van het cliché", Kris V., Humo, 1988

  • Ganzen zijn slimmer dan renners

    Mijn vorige post draaide rond het efficiënt gebruik van de beschikbare energie in een groep fietsers, of laat het mij noemen: een groep wielrenners.

    Het ging daarbij niet over de manier waarop een koersend peloton met energie omspringt. In een koers wordt meestal met energie gewoekerd, liefst natuurlijk met de energie van de andere renners, van de tegenstrevers. Luidt het gezegde immers niet: "Koersen is eerst het bord van de ander leeg eten, vooraleer je aan je eigen bord begint."?

    Neen, we hebben het niet over de koers. Wel over het rijden van een groep fietsers waarbij het de doelstelling is dat de ganse groep op een comfortabele wijze tezamen een parcours aflegt.

    Mijn discours in de vorige post was vrij duidelijk: efficiënt omspringen met de beschikbare energie van een groep renners vraagt (vooral) een aangepaste rijstijl van de kopmannen. En die aangepaste rijstijl vinden we  - driewerf helaas - zelden terug in de vele groepen fietsers die ons landje, of zelfs deze ganse aardkloot, bevolken. Men kan er treurig om zijn, of opstandig. Alleen, het brengt allemaal geen zoden aan de dijk: men heeft er geen oren naar. La folie persiste ...

    ***

    flok-of-birds-v-formation.jpg

    Ik ben even gaan neuzen op het internet naar voorbeelden waar groepen zich wél efficiënt weten voort te bewegen. Voorbeelden waar wél een gepaste stijl van samenwerken gehanteerd wordt. Waar wél de nodige intelligentie aanwezig is om een groep optimaal te sturen.

    En vaneigens, we weten dat al lang, in de dierenwereld zijn er tal van voorbeelden te vinden van intelligent groepsgedrag. Vogels, vissen, zoogdieren, ja zelfs bijen en mieren tonen meer gezonde groepsgeest dan menig groepen fietsers. Ik vond een heel interessant (engelstalig) artikel over het vliegen van ganzen in een V-vormige formatie:

    https://karthijaygee.wordpress.com/2011/01/02/do-you-know-why-do-birds-fly-in-v-formation/

    Het artikel maakt het idee voldoende duidelijk. Hieronder heb ik het belangrijkste deel vertaald:

     

    Waarom vliegen ganzen in een V-formatie?

    In de voorbije jaren hebben wetenschappers theorieën geopperd waarom migrerende vogels zoals ganzen in een V-vormige formatie vliegen. Een studie, een tijd geleden verricht,  wierp wat licht op deze bijzondere V vorm. Deze studie ontdekte dat vogels die in een V-formatie vliegen een lager hartritme vertonen dan vogels die alleen vliegen.

    Waarom?

    De aërodynamische V-vormige formatie vermindert de luchtweerstand die elke vogel tijdens het vliegen ervaart in vergelijking met een vogel die solo vliegt. Dit laat zo'n vogel toe om een langere afstand (duizenden kilometers) af te leggen met veel minder inspanning.

    Ganzen bijvoorbeeld kunnen, met eenzelfde hoeveelheid verbruikte energie, een 70 percent grotere afstand afleggen wanneer ze in groep vliegen dan wanneer ze alleen vliegen. In deze formatie zal de vogel in de koppositie een grotere luchtweerstand ervaren en hij zal dus iets harder moeten werken. Maar wanneer de kop-vogel moe is, laat hij zich uit zijn positie zakken en gaat hij achterin in een van de V-lijnen post vatten. Een andere vogel zal van achter uit snel naar voren gaan post vatten in de leidende positie, en zodoende de V-vorm behouden.

    Hetzelfde gebeurt voor de vogels in de staartposities, vooral zij aan de uiteinden van de V-formatie, gezien zij sneller vermoeid geraken dan de vogels in het midden. Deze cyclus herhaalt zich voortdurend terwijl ze naar hun bestemming reizen. Elke vogel krijgt de kans én de verantwoordelijkheid om de kop te nemen zowel als om te genieten van de positie in het midden, waar de luchtweerstand lager is. 

    Het kunnen genieten van minder luchtweerstand komt doordat de vogels vooraan de aërodynamiek creëren en verbeteren van de collega's die volgens een lijn van een V volgen. Met andere woorden, deze formatie klieft de lucht die dan gemakkelijker over de rest van de groep vloeit. Dit betekent dat alle vogels van een individueel voordeel genieten terwijl ze samen harmonieus als een team samenwerken.

    Als een team werken betekent minder werk voor elke vogel individueel omdat vliegen heel veel energie vraagt van vogels die een lange reis maken. De V-formatie helpt migrerende vogels zoals ganzen om hun energie efficiënt en effectief aan te wenden om hun ene doel te bereiken, namelijk op hun bestemming geraken.

    Alle leden van het team doen hun deel en genieten op hun beurt van het werk van de anderen. Hoe ze in formatie blijven? Wel, zo gauw een vogel zijn positie zou verlaten, zal hij onmiddellijk de luchtweerstand voelen van een 'solo-vlucht' en hij zal snel weer zijn positie in de formatie opzoeken. Dit demonstreert hoe teamwerk een belangrijke rol speelt in de natuur.

    ***

    Bent u het, na het lezen van dit artikel, met mij ook eens dat ganzen slimmer zijn dan renners, cyclosportieven en andere wielertoeristen? 

    En neen, ik heb niet beweerd dat coureurs in een V-formatie moeten gaan fietsen...

    En ik heb ook niet geschreven dat renners dommer zijn dan ganzen.

    Neen toch?

  • If you want to go far...

    Go far.png

    Eerder deze week trok een foto in LinkedIn mijn aandacht:

    If you want to go fast, go alone

    If you want to go far, go together

    Een Afrikaans spreekwoord. Oude levenswijsheid. In de 'business'-kringen van LinkedIn doet zo'n gezegde het altijd goed. Niet dat een mens daar dan altijd veel gevolg aan geeft, maar toch: je denkt er eens bij na en je geeft het een goedkeurende knik.

    ***

    Zo'n goedkeurende knik zou ik ook graag aan al mijn collega-fietsers geven. Samen kilometers malen, wat kan er mooier zijn?

    Maar, je hoort mij al komen, ik heb niet zoveel reden om mijn goedkeurende knikjes uit te delen. Ik ben namelijk door de jaren heen tot de constatatie gekomen dat veel fietsers die zich in groep voortbewegen weinig notie hebben van de efficiëntie en het rendement die je met zo'n groep kan halen.

    Veel fietsers? De meeste fietsers! Vooral zij die kop doen; zij die de groep op sleeptouw nemen.

    Wat zie je immers, keer op keer, of dat nu in een groepsrit is met de club, tijdens een training of op de wegen van een of andere cyclosportieve?

    In elke pelotonnetje dat zich vormt, zitten vooraan een paar hardrijders 'hun' ideaal tempo te rijden en daarachter volgt een groep die nodeloos energie zit te verspillen. Een groep opgejaagde rendieren die - door de rijstijl van de kopmannen - kilometer na kilometer een dosis energie verbruiken die ze evengoed hadden kunnen sparen. en die ze bijvoorbeeld verder in de rit hadden kunnen aanwenden om zelf even de kop te nemen.

    ***

    Een groep rijdt het meest efficiënt wanneer die compact is, wanneer iedereen kort volgt in het wiel van de voorligger. Zowel de mindere luchtweerstand als het kunnen aanhouden van een gelijkmatige snelheid maken dat een peloton sneller vooruit kan komen dan dezelfde groep renners mocht ieder van hen individueel hetzelfde traject rijden.

    Maar... elke keer dat de groep rekt, omdat de kopmannen louter hun eigen tempo rijden en niet dat van de groep, zal er door de achterkomers extra energie verspild worden om het pelotonnetje honderd meter verder terug compact te maken.

    En een groep rekt typisch na een hindernis: een bocht, een wegversmalling, een kruispunt, een helling. Wat gebeurt er dan meestal? Wel, voor de hindernis remt de groep af, de kopmannen rijden de hindernis voorbij en eens het obstakel achter zich gelaten, gaan ze op de trappers lopen om zo snel mogelijk de originele snelheid te herstellen. Dat dan achter hen nog een ganse groep aan gereduceerde snelheid is achtergebleven, wordt vergeten...

    Je ziet dan ook na zo'n hindernis een gans peloton een spurtje trekken om weer de originele posities in te nemen, en hoe verder achteraan in de groep, hoe groter het gat dat men mag dichtkoersen. Fout bij wie? Juist! De mannen aan de kop. Dom! Zelfs water gaat slimmer een vernauwing voorbij, hebben we geleerd in de hydrodynamica.

    ***

    Laat ons dat even bekijken in een kleine fotoreportage die ikzelf een paar jaar geleden vanuit de staart van het peloton heb gemaakt.

    Foto 1: de groep is net een eerste haakse bocht naar links voorbijgereden. Er is wat rek, maar er zijn geen grote breuken. Iedereen zit in het zadel. Er wordt ook al afgeremd voor een 2e bocht die volgt, een scherpe U-bocht naar rechts.

    bocht 1.png

    Foto 2: De kopmannen zijn de U-bocht voorbij en gaan op de trappers lopen om de snelheid weer op peil te brengen. De mannen in 2e, 3e, 4e rij schuiven nog netjes in het zadel mee. Vanaf de 5e rij worden de bewegingen heftiger.

    bocht 2.png

    Foto 3: De buik van het peloton: er moet gespurt worden om alle gaten weer te dichten. Niemand zit hier nog in het zadel. Al deze fietsers hier in beeld leveren een grotere inspanning dan de effort die de kopmannen hier hebben gepresteerd. Van energie-efficiëntie gesproken!

    bocht 3.png

    Duidelijk, niet?

    En ja, zelf heb ik ook nog een deftig spurtje mogen trekken om de staart van de groep weer te pakken. Maar dat was berekend.  Stoer

    ***

    Om het verhaal af te ronden:

    Er is extra rendement te halen uit een peloton wanneer men op kop oog heeft voor een efficiënt energieverbruik van de ganse groep: alle gespaarde, niet nodeloos verspilde energie die nog in de benen van alle groepsleden zit, kan aangewend worden om met die groep ... verder te rijden.

    - Tiens, wisten we ook al niet dat wanneer je efficiënt met een auto rijdt, je verder komt met eenzelfde tank?

    Voilà dat is wat die Afrikanen met hun spreekwoord bedoelen zie: als je oog hebt voor de capaciteit die in elk van de leden van de groep (nog) aanwezig is, kan je samen verder komen!

    ***

    Naar aanleiding van mijn fundamentele bedenkingen over efficiënt fietsen met een groep, publiceerde ik recent een pagina-lange post in facebook: "de 10 geboden van de kopman". Daaruit het volgende extract: 

    Pas de snelheid aan tijdens de rit. Vooral tijdens de eerste 30 tot 45 minuten matig je de snelheid voldoende zodat iedereen in de groep kan opwarmen. Met een ingetoomde start heb je later in de rit een groep die vlot het tempo en de hindernissen aankan. Met een snelle start staat later meestal de achterdeur wagenwijd open.

    De optimale snelheid voor een groep, dit is de snelheid waarbij de groep in zijn geheel de hoogste gemiddelde snelheid haalt, is verschillend van de snelheid die de kopmannen zouden kunnen halen... moesten ze alleen rijden. Wanneer je kop doet, is de snelheid die jijzelf zou kunnen rijden van geen tel. Het is immers niet de bedoeling dat de kopmannen een zeker tempo rijden en dat de anderen hen volgen. 
    Het is wél de bedoeling dat de kopmannen net dát tempo aanhouden dat de groep vraagt. Je rijdt vooraan net zo snel als de groep achter jou verwacht, niet sneller, niet trager. Misschien hier even over nadenken?

    Wat denkt u, heb ik gelijk of heb ik gelijk? Of moet u er ook nog even over nadenken?

  • Commuting to work

    2015-03-17 08.24.31.jpg

    London calling ...

    Een vaktechnische 'summit' bracht mij de voorbije paar dagen in de Britse hoofdstad. Twee dagen lang heb ik in de ballroom van een chique zakenhotel een pak wijsheid kunnen opsteken over mijn métier. De do's & don'ts van het vak, en een frisse kijk op de toekomst, alles geëxpliqueerd door wijze analisten. Veel 'food for thought' ook. Inspiratie en ideeën die ik mee naar huis kon nemen. Een van de betere 'summits'; we are happy!

    ***

    Maar ik wou het hier over iets anders hebben. Er zijn immers 2 zaken die mij opvallen, telkens ik naar Londen ga.

    Het eerste is het tempo waarin men in deze historische stad allerlei indrukwekkende bouwsels optrekt. In Parijs is hoogbouw tot nu toe - bij decreet - beperkt gebleven tot de Eifeltoren en de (schreeuwlelijke) Tour Montparnasse, maar in Londen staat er op de hoge constructies geen maat. De skyline verandert er met de dag. Na de gebuisde hoogbouw van Lloyds en het paasei van Swiss Re in de City, en na de wolkenkrabbers van de grootbanken in Canary Wharf, kennen we intussen ook London Eye, The Shard, en een hele trits curieuze bouwsels die mekaar aan de oostelijke horizon van London de loef afsteken. Beste Sir Christopher Wren, waar is het silhouet van St Paul's gebleven?

    2015-03-17 12.14.16.jpg

    Geachte lezer, ik heb geen foto's genomen van die nieuwe bouwsels. Laat ik mij beperken tot het rad van London Eye en het klassieke plaatje van Westminster en Big Ben. Londen mag nog even Londen zijn, nietwaar!

    ***

    Dat gezegd zijnde, het tweede fenomeen dat mij opvalt, en dat hier op dit blog een plaats verdient, is het toenemend aantal pendelaars, "commuters", die per fiets of lopend hun dagelijks woon-werk traject afleggen.

    Doen ze het om 'traffic jams' te vermijden en sneller op het werk te geraken? Of om een Oyster abonnement voor de underground uit te sparen? Als dagelijkse fitness-oefening? Of gewoon omdat het plezant is? Ik weet het niet. Maar ik ben jaloers! Ik rijd elke dag met mijn luie krent in de auto naar het werk. Zucht, kon ik ook maar lopend 'commuten' ...

    Je ziet overigens bij die sportieve pendelbevolking alle stijlen: van speels, galant en snel tot rood-aangelopen, puffend en sjokkend. Toch staat op al die gezichten de ernst te lezen waarmee elkeen zijn of haar 'commuting' inspanning afwerkt. Bravo!

    Ik heb geen eigen foto's van de sportieve pendelaars; dus heb ik er maar eentje gegoogeld.

    Commuters-cycle-home-010.jpg

    foto: www.theguardian.com/teacher-network/2012/aug/30/cycling-teachers-green-travel

      

    Een paar interessante websites, althans voor sportieve Londenaars  Lachen

    Running to work:  https://www.run2work.com/

    Cycling to work:   http://www.londoncyclist.co.uk/

  • Fortuinberg

    Dit is een fietsblog.

    Een fietsblog heeft tot doel iets te vertellen over het fietsen. Over de fietsbedrijvigheid.

    Over mijn fietsbedrijvigheid bijvoorbeeld.

    Of die van een ander.

    De voorbije maand heb ik niet zoveel over mijn gefiets verteld. Toch niet hier op dit fietsblog.

    Elders ook niet.

    Ik heb de voorbije weken dan ook niet zo heel veel gefietst. Telkens 1 ritje in het weekend, meestal op de weg, met de mountainbike. Veel kilometers levert dat niet op.

    Veel gespreksstof ook niet.

    En zeker niet veel conditie. Ik kan dan ook amper mijn ploegmaten volgen. Vorige zondag werd ik vierkant uit de wielen gereden. Ik ben toen alleen naar huis teruggekeerd. Een andere aanpak is nodig. En er is werk aan de winkel.

    ***

    Gisteren de eerste dag van de andere aanpak. Een rit met de racefiets. 75 kilometer, naar Lens, de heenrit met een straffe wind op de neus. Snelheid zit er niet in mijn benen. Eigenlijk zorg ik er net voor dat ik vooruit blijf rijden en op die manier niet omval.

    Ik stop een paar keer om een foto te nemen.

    Een nieuwe herdenkingsplaat voor 2 gesneuvelde Britse piloten uit WO 1.  2Lt Waterfall en Lt Bayly, gegroet!

    2015-03-07 14.55.23.jpg

    De winterse entree van het bos van Saint-Marcoult.

    2015-03-07 15.05.51.jpg

     Een verrassende 'calvaire' in Lens, daterend uit 1749...

    2015-03-07 15.43.24.jpg

    2015-03-07 15.44.15.jpg

    Ho ja, ik ben verder langs Pairi Daiza en Silly naar huis gereden. De wind in de rug. Maar de lezer zal begrijpen dat mijn ogen meer op de zaken rondom mij gericht waren dan op mijn fiets en mijn rijprestaties. Een nog andere aanpak is nodig.

    ***

    Vanochtend, zondag 8u30, opnieuw de fiets op. Laat ik in westelijke richting rijden en wat hellingen opzoeken.

    Mijn rit start langs Geraardsbergen. Ik geraak amper vooruit op vals plat. Mijn benen protesteren. Weet u hoe het voelt als je je benen moet voortsleuren? Ik nu wel.

    Ik kruip zuchtend verder naar Zarlardinge. New legs! New legs! My Kingdom for new legs!

    Net voor D'Hoppe gaat mij een groep wielertoeristen voorbij. Ik kan niet direct aanpikken. De groep rijdt gewoon van mij weg. Pffff!

    D'Hoppe. Een klimmetje in 3 'trappen'. Rustig aan naar boven.

    Maar een andere aanpak is nodig en ik zet koers richting Ronse.

    2015-03-08 09.57.10.jpg

    Mijn doel: de Fortuinberg oprijden. Dit is de helling, die net zoals de Kanarieberg, vanuit zuidelijke richting naar de top van het Muziekbos leidt.  

    Fortuinberg.png

    81 hoogtemeters aan gemiddeld 7,4%, met een maximum van 13%.

    0t38ay30owwg4c44sgs8sck-fortuinberg_profile.jpg

    Terwijl ik de Fortuinberg opkleffer, voel ik mijn beenspieren werken. Zouden die dan eindelijk wakker worden en beseffen dat het wielerseizoen begonnen is? Ik leef op hoop.

    Na Louise-Marie kom ik op de hoogte van het Wolfgat. Een nieuw, goedlopend asfalt brengt mij beneden in Schorisse, aan de voet van de Steenbeekberg. Ook die gaat vlot achter de kiezen.

    In Sint-Kornelis-Horebeke toont de snelheidswijzer naast de weg 42km/h. Vorige week gingen de profs hier in de Omloop aan 64km/h voorbij. Jeezes!

    Juist, een andere aanpak is nodig! Toch ben ik blij dat ik vandaag mijn spieren heb gevoeld. Nu weet ik tenminste dat die er nog zijn! En de Fortuinberg heeft ze wakker gemaakt.

  • Veel zelfvertrouwen?

    Schwalbe-Big-Apple-29er-2.jpg- "Veel zelfvertrouwen?"

    ... lacht Frank mij toe wanneer we voor een overweg staan, ogend naar mijn zwaargeschoeide 29-er.

    Met zijn dertienen staan we daar, allen met een vederlichte racefiets, op 2 uitzonderingen na: Bibi en straffe-Jan-met-de-kloeke-benen. Jan heeft lichte slicks gemonteerd en zijn mountainbike oogt alvast een stuk lichter dan mijn machine.

    Zelfvertrouwen, inderdaad. We zien wel hoe ver we kunnen volgen. Een brede glimlach is mijn antwoord.

    Zelfvertrouwen... een gevaarlijke gemoedstoestand bij de aanvang van een sportseizoen. Een mens stelt dan ambitieuze doelen. Heel ambitieuze doelen. Zoals zich inschrijven voor een ontspannend weekendje Stelvio-plus-Mortirolo, met een paar halve marathons als voorbereiding.

    - "Ga je nog lopen ook?", vraagt Willem, "Straf, man!"

    Hoe gemakkelijk zou ik mezelf het leven maken, mocht ik het houden bij één sportdiscipline! Op mijn leeftijd!

    Eén discipline. Fietsen bijvoorbeeld. Zoals alleman hier. Drie maanden rustig opbouwen en vanaf april in de boter trappen. De A-groep volgen met de vingers in de neus. Van tijd tot tijd een beetje 'kop doen'.

    Maar neen, we gaan voor de fun ook eens wat lopen, zie!

    Vanaf maart de looptraining opdrijven ...

    ... en vanaf april net niet goed genoeg zijn om comfortabel mee te bollen met de maten. Dat wordt weer 'wroeten en scharten' om aan te pikken bij de staart van de groep, en mezelf opnieuw verwensen om zoveel ... zelfvertrouwen.

    ***

    Ho ja, nog dit: ik heb het trainingsritje dan toch heel vlot verteerd.

    Op mijn 5,5 cm brede ballonbanden.

    Stilfserjoch, here we come!